Future RPG: 2021 Wereldwijde Crisis.

[Chelsie]

Het is het jaar 2021, en de afgelopen 9 jaar ging het allemaal erg snel.
De financiele wereld raakte steeds verder in de problemen, en na een nieuwe wet in 2012, die juist bedoeld was om de financiele crisis op te lossen, werdt het verschil tussen arm en rijk extreem groot.

De Verenigde Naties (een internationale organisatie, opgericht in 1945 na de Tweede Wereldoorlog, door 51 landen die samenwerkt op het gebied van het internationale recht, mondiale veiligheid, behoud van mensenrechten, ontwikkeling van de wereldeconomie en het onderzoek naar maatschappelijke en culturele ontwikkelingen, vonden dat het tijd was om in te grijpen en kwamen tot de volgende overeenkomst:
Na een wereldwijde afspraak die door de meeste landen aangenomen werdt kwam ook een wereld wijde regering. Deze verving de landelijke regeringen niet, maar kreeg er wel grote macht over.

De VN had veel op te lossen.
- De aandelen waren zo weinig waard dat bedrijven en aandeelhouders aan de grond lagen.
- Voedselverdeling werdt bijna onmogelijk.
- Er dreigde een toekomstige vergrijzing omdat jonge mensen op deze wereld geen kinderen wilden zetten.
- Er braken over burgeroorlogen uit.
En dit zijn nog maar enkele van de problemen die losbraken.

Het grootste probleem vond de VN de drastische achteruitgang van de wereldwijde financhien. en ze hadden een nieuw belastings en zorgsysteem bedacht dat daar een einde aan zou maken.
Iedereen moest werken, vanaf ze van school kwamen (max 21 jaar)  tot ze 70 jaar waren en hun "loon" ging linia recta naar de VN.  Deed je dit niet dan werdt dat gezien als hoogverraad en werdt je veroordeelt tot levenslange gevangenschap.  De werkenden ontvingen maandelijks net genoeg terug om rond te komen, maar er was een maas in de wet. Of dat expres was is tot de dag van vandaag nog een heftige discussie. Het geld dat men al bezat voor de ingang van de nieuwe wetten bleef eigendom van de persoon, zo bleven rijken rijk en in staat tot corruptie en armen werden armer.
Om de armen te "helpen" kwam er een nieuwe wet.
Iemand die niet meer rond kon komen, kon zich opgeven als afhankelijke. Afhankelijke mensen werden toegewezen aan rijke personen die er dan toe verplicht werden om de afhankelijke in alle levensbehoeften te voorzien. Dat klinkt niet onredelijk, rijk deelt met arm. Maar zo simpel is het niet. Als je uit pure nood jezelf afhankelijk laat verklaren, dan verlies je je rechten op de maandelijkse bijdrage en het zorgsysteem van de VN en ben je dus in alle opzichten afhankelijk van je toegewezen weldoener. En er was volgens de regering geen geld om te controleren hoe de rijke voor de afhankelijke zorgde. Als afhankelijke was je dus overgeleverd aan de wil van de toegewezen rijke.


Rollen informatie:
Zorg voor een mooi verzorgd subprofiel.
Je naam.
Je leeftijd.
Geef aan of je arm, rijk of afhankelijk bent.
En een mooie foto van jouw karakter.

[Sebastian Cowell]

Achterin zijn limo reed hij door de straten van New York. De vergadering was geheel naar zijn zin verlopen en nu wilde hij naar huis. Onderweg keek hij hoe mensen in versleten kleding door vuilnis zochten en hoe kinderen op straat bedelde, waarschijnlijk in opdracht van hun werkeloze ouders. Het irriteerde hem dat er zoveel mensen werkeloos waren en dat ze zo hun bijdrage aan de wederopbouw niet konden betalen. En dan nog klagen ook, dat straatvuil. Geen wonder dat er steeds meer afhankelijken kwamen. Thuis had hij er ook een aantal, maar die liet hij wel werken voor hun onderhoud.

Hij pakte zijn glas op en nam een kleine slok cola. De auto reed nu over een rustigere weg en hij zag in de verte zijn landhuis liggen. Toen hij dichterbij kwam opende het hek automatisch en hij zag de tuinman rozen snoeien, Een andere afhankelijke jonge vrouw op een bankje zitten lezen en weer een andere afhankelijke haar geschrokken waarschuwen dat Sebastian eraan kwam. Dit ammuseerde hem en hij keek vermaakt hoe de beide jongedame´s  hun spullen pakten en naar binnen verdwenen.

De auto kwam langzaam tot stilstand en de deur werdt geopend door Matt, weer een andere afhankelijke die Sebastiaan op had laten leiden tot algemeen bediende. Sebastian dronk nog rustig zijn cola op voor hij de auto uitstapte en richting voordeur liep.

[Olivia]

Hij was terug en het mocht geweten zijn. Olivia had binnen wat zitten lezen toen er plots twee anderen binnen kwamen en haar aanporden. "Hij is er, doe weg." Ze sloeg haar roman toe en gaf hem mee met de andere boekenwurm. Stom, het begon juist intrigerend te worden, maar natuurlijk moest Cowell juist nu terugkeren. Ze hoorde de auto stoppen, een deur opengaan, nog een deur opengaan, een deur toeslaan en nog een deur toeslaan. Matt gebaarde haar op te staan en eveneens op te rotten. "Weg Olijf, je zou nu aan het kuisen moeten zijn!" Ergerlijk was het wel, altijd dat ge-commandeer van iedereen. "Jaja. Tot straks!" Ze glimlachten en terwijl hij de deur opende spurtte zij de trap op. "Olijf, ik ben hier!" Ah, een taakgenoot. Bleh, ze moesten blijkbaar het sanitair kuisen: badkamers, WC's,... Leuk leuk. "Doe jij de WC hiernaast?" Ze knikte, pakte alle... instrumenten die nodig waren om een WC te kuisen en te laten glimmen. Cowell was op hygiëne gesteld, nu ja, iedereen hier, maar hij natuurlijk het meest. Niet echt enthousiast pakte ze de WC-borstel en schrobde de al propere WC nog wat properder. Nu nog de WC-borsten, de WC-borstelhouder, de WC-pot, de WC-bril en de lavabo. En dan natuurlijk nog snel even de vloer met een vochtige dweil om haar geplons en gedrup op te kuisen. Zoals vaak ging het niet al te snel vooruit bij Olivia, haar gedachten dwaalden gewoon af.

[Sebastian Cowell]

Hij liep langs de licht buigende portier zonder hem een blik waardig te gunnen en voor de man zijn jack aan kon nemen liet Sebastian deze op de grond vallen. Ahh, hij was thuis.
"Een groot glas cola met ijs in het kantoor, Matt."
Sebastian liep recht de entreehal door waar zijn kantoor zich tegenover de ingang en onder het balkon bevond. Hij nam plaats op zijn sofa met, deed zijn schoenen uit en lag zijn voeten op de hocker terwijl hij de afstandsbediening pakte en de HD flat aandrukte.

[Matt Risep]

Hij wachtte tot Cowell binnen was en bewoog zich naar hem toe om zijn jas aan te nemen maar Cowell liet het jasje op de grond vallen. Matt haatte het als hij zuks deed, maar raapte zonder morren het jack op en hing het keurig op de kapstok.
De man wilde een cola met ijs, tuurlijk wilde hij dat. Zelfs als het 30 graden vroor wilde hij koude cola, maar Matt had zijn inschatting al gemaakt en liep vlug de trap op en vond als eerste Olivia.
"Z-z euhm... Cowell wil dat jij hem zijn cola met ijs komt brengen." Loog hij en hij keek onhandig opzij, in een poging zijn ongemak te verbergen deed hij alsof hij stof verwijderde van schilderij.
Zou ze hem geloven, hij hoopte het zo! Als Cowell in een etterbui was dan wilde Maat zo ver mogelijk uit zijn buurt zijn.

[Vince Chase]

Samen met zijn collega's ging hij het riool en begonnen ze aan de schoonmaak ervan, wat een vies baantje was en ook iets dat nooit zou eindigen. Er kwam vaak iets in het water terwijl ze nog bezig waren, plus het betaalde niet zo fantastisch. Beter dan wat hij maandelijks kreeg, waarschijnlijk, maar het was niet genoeg voor wat het was. Dat was zijn mening, maar dat kon hij natuurlijk niet zeggen. Wat hem door de dag hielp, was zijn zusje en moeder. Het zag er niet goed uit voor zijn zusje, ze leek ziek te worden en dan wist hij niet wat te doen. Even zuchtte hij, maar werkte dan dapper door.

[Mia Montaigne]

Voorlopig zat ze nog samen met haar ontwerpers. Ze legde hun uit wat er precies wou, tot in de details toe en zond hun toe het kantoor uit om aan hun schetsen te werken. Mia liet zich in haar bureaustoel zaken en zuchtte even. Was het zo moeilijk om mooie ontwerpen te maken? Nee toch? Ze moesten gewoon doen wat zij zei dat ze moesten doen, niet meer of niet minder.

Een goed uur later kwamen ze weer bij haar en bekeek ze hun ontwerpen voor een tweede maal. Een paar waren goed genoeg voor haar, dat zei ze dan ook en andere stuurde ze gewoon terug zonder enige goed woord.Haar lijn moest één van de beste worden, slechte ontwerpen waren absoluut niet gewenst.

Nog een half uur later zat haar werk erop en ging ze met de limo terug naar huis.

[Olivia]

En als je nu eens een ouderwetse filmavond met chocoladefondue, ijs en zachte beertjespyjama's hield? Dat zou leuk zijn. En dan spelletjes als Twister en Wie ben ik spelen, en een kussengevecht houden, en elkaar vieze gezichtsmaskers opsmeren. En dan veel giechelen, over jongens praten en zo. Oewh ja! En hele oude dansen als de Macarena doen! "Waaah!" Olivia was al een tijdje aan hetzelfde stukje kraan van de wasbak aan het wrijven, het glom in ieder geval als een spiegel. "Hé, je deed me schrikken!" Ze lachte maar die lach verdween al snel. "Ik? Cola?" Waarom, oh mensen toch, wáárom zij? Ze deed nooit wat goed bij hem, altijd te traag of te onoplettend. Ze keek hem even argwanend aan. "Zou... zou je dan alsjeblieft willen erop toezien dat niemand maar dan ook niemand op deze plee gaat zitten?" Haar prachtige, witte, schitterende WC, hij mocht niet terug vuil worden. "Ik ga snel die cola brengen!" Ze was al weg toen ze op haar stappen terugkeerde. "Hoeveel ijsblokjes?" Ze knipperde even met haar ogen en besefte dat ze seconden aan het verliezen was. "Laat maar!" met een zwier van haar rode haar stormde ze de trap af, naar de keuken.

Eerst haar handen dertig seconden wassen met anti-bacteriële zeep, dan de handen goed afspoelen en afdrogen. Vervolgens een proper glas pakken, drie ijsblokjes in het glas, cola uit de koelkast, cola ook in het glas. Zou er een dienblad bij moeten? Toch maar doen... hopelijk viel het glas niet om. Zou hij er soms nootjes bij willen? Vast niet... dat was enkel op café dat ze het zo serveerden.

Olivia liep met het glas cola op het kleine dienblad naar het kantoor en klopte zacht aan.

[Matt Risep]

Hij knikte toen ze vroeg of hij op de schone plee wilde letten en was inwendig feest aan het vieren. Ze trapte erin! Hij voelde zich wel een scheiterd, maar als hij de twee opties tegen elkaar opwoog.. dan was dit zijn voorkeur.

Toen ze weg was keek hij om zich heen en smeerde hij hem naar de voorraadkast waar hij stiekem een tv had staan en op een krat ging zitten kijken.

[Sebastian Cowell]

Sebastian keek even ongeduldig naar de klok. Matt was nu al 7 minuten weg en hij had dorst. Die jongen was nergens goed voor... en nog lelijk ook. Waarom was Matt juist aan hem toegewezen? Misschien moest hij Matt maar inruilen of weggeven ofzo. Wat had hij nou aan zo een nerd. Al was het wel heerlijk om hem uit angst te zien stuntelen. Er verscheen een greins op zijn gezicht.

[Mia Montaigne]

Het hek ging open en de wagen stopte eerst voor de dure, waar ze uitstapte, voor hij verder reed naar de garage. Mia stapte het huis binnen en gaf haar jas aan één van afhankelijken voor ze verder stapte naar de woonkamer. Daar liet ze zich in de zetel vallen en ging even door haar haar. Het was best eenzaam, misschien moest ze maar eens uitgaan?

Mia riep één van haar afhankelijken bij zich en vroeg hem naar een martini. Meteen maakte die dat hij weg was en kwam na nog een vijf minuten terug met een martini. Ze bedankte hem en dronk langzaam haar glas leeg, waarna ze het op tafel zette en de tv ging opleggen.

[Olivia]

Geen reactie. Moest ze luider kloppen of gewoon voorzichtig binnengaan? Met Cowell wist je nooit. Hopelijk was hij in een niet al te slecht humeur anders kon ze het wel schudden.  Hij had geen heel slecht karakter, maar wel onaangename trekjes? Zoals die eeuwige grijns die menig afhankelijke de koude rillingen bezorgde. Ze had het slechter kunnen treffen; er was één ding dat je Cowell wel moest toeschrijven: Hij was niet gewoon rijk, maar stinkend rijk. Dus had hij meer afhankelijken, dus waren ze nooit alleen, dus was het veel gezelliger. Nu ja, gezellig... dat was ook maar relatief natuurlijk. Olivia klopte nogmaals op de deur, luider ditmaal. "Meneer Cowell?" Hopelijk was hij ondertussen niet in slaap gevallen, iedereen wist wat een pesthumeur die man kon hebben als je iets deed wat hem uit zijn evenwicht bracht, zoals wanneer hij wakker schrok.

[Sebastian Cowell]

Hij keek naar de deur." Binnen."
Werdt een tijd dat dat joch zijn cola kwam brengen. En hij kan het dit keer maar beter op de juiste manier gedaan hebben.

[Silver Mars]

Trillend liep ze het kantoor van de directrice van het tehuis uit. een brief in haar hand.
Wat moest ze nu? Ja, het was eigenlijk wel duidelijk en ze wist dat dit komen zou. Maar nu nog niet, ze was toch nog niet oud genoeg?
Ze begon te rennen, naar haar kamer en ze smeet de deur achter zich dicht toen ze daarbinnen was.
Even stond ze roerloos en hijgend in het midden van de ruimte maar na een korte tijd liep ze naar de muur en liet zich ertegen naar de grond zakken. Ze vouwde de brief open en begon hem nu zelf te lezen.

Aan de verzorgers van Silver Mars.

Na indien van uw verzoek om wegens onderstaande redenen Silver vervroegd afhankelijk te te verklaren zijn wij accoord gegaan. Ze zal na goedkeuren van Mevrouw Mia Montaigne, de vrouw waaraan ze is toegewezen werkzaam en geheel afhankelijk worden verklaard van bovenstaande verantwoordelijke.

Rede van vervroegde afhankelijkheidverklaring:
  Silver Mars, 16 jaar woonachtig.......  kan niet meer verder worden ontwikkeld wegens verstandelijke achterstand. Daarom lijkt het ons het best haar onder verantwoording van een rijke te plaatsen zodat deze de zorg van Silver kan waarnemen en haar te werk kan zetten......

.... is getekend,
Minister van volksgezondheid.


Ze had er de grootste moeite mee om de woorden de lezen en al helemaal om ze te begrijpen, daarom had de directrice haar de brief voorgelezen en uitgelegd.
Daarna had ze de opdracht gegeven dat Silver zich nog vanavond moest melden aan het adres van Mevrouw Mia Montaigne zodat deze haar beslissing kon maken.

Na een tijd huilend op haar kamer te hebben gezeten nam ze haar fiets en ging ze opweg naar het opgegeven adres. Haar hart bonkte in haar keel, niet alleen om de angst om misschien aan een vreselijke vrouw teogewezen te worden. Maar ook omdat ze wist dat ze toch wel weer afgewezen werdt. En was zou er dan gebeuren?

[Olivia]

Eindelijk kreeg ze zijn oh zo lieflijk stemgeluid te horen. Ze opende de deur en liep met de cola op het dienblad naar de sofa. "Waar wilt u uw cola neergezet hebben?" Beetje een flauwe en niet zo snuggere vraag, maar Olivia was wat onzeker. Hij lag in zijn sofa en de TV stond op. De grote en prachtige TV met haarscherp beeld en een design uiterlijk. Haar blik bleef hangen bij de flatscreen, een beetje dromerig wachtte ze tot Cowell zijn antwoord haar terug naar de realiteit zou roepen. Haar gedachten dwaalden erg makkelijk af, heel erg makkelijk, eigenlijk ongehoord makkelijk. Maar wie zou het haar niet vergeven? Ze stond oog in oog met iets wonderlijks dat zij nooit zou hebben, doelend op te TV en niet op Cowell natuurlijk. Op de voorgaande vraag was een simpel antwoord: de eigenaar van die dure flatscreen zat waarschijnlijk niet te wachten op haar verlangende blik en dito lach.  Op zo'n scherm kon je alles zien, maar het was nog niets vergelijken met zijn home cinema natuurlijk. Dat geluid, zo zuiver, en met die vernuftig weggewerkte boxen leek het net of je in de film zelf zat.

[Sebastian Cowell]

Ondanks zijn droge keel keek hij geamuseerd naar Olivia. Zijn stem was nieteens onvriendelijk toen hij haar aansprak. "Mooi, he? Inmiddels alweer veroudert maar hij voldoet nog prima." Zijn ogen vonkelden bij de verwachting dat ze op zou schrikken, maar verder straalde hij rust uit.
Hij vond deze jongedame een van de interessantste afhankelijke die hem toegewezen waren. Ze was... anders. Niet lelijk, totaal niet. En ze deed altijd zo haar best om ontspannen over te komen terwijl andere die poging al heel snel op hadden gegeven.

[Silver Mars]

Ze reed nu op haar oude maar goed verzorgde roze mauntainbike langzaam door een lange straat met grote huizen, een straatnaambordje had ze nog niet kunnen vinden en dit was al de zoveelste straat. Was ze nou verdwaald? Paniek was in haar ogen af te lezen. Ze reed een flauwe bocht door en JA... ze was er, nu nog het goede huis vinden. Het leek wel of elk huis dat ze voorbij ging nog groter of mooier was dan het vorige tot ze stopte voor het huis met het juiste huisnummer en een mooi bord met de naam van Mvr Montaigne erop.
Eerst bekeek ze de boel even en daarna fietste ze naar de entree waar ze haar fiets tegen een struik zette, de trap naar de deur opliep en aanbelde.

[Olivia]

Ze schrok maar herstelde zich snel. Er was geen angstkreet over haar lippen geglipt en het glas cola was nog steeds intact ook al had ze zich razendsnel naar hem gedraaid, 't was maar goed dat het op een dienblad stond - ze had geen zin om zijn designvloer op te kuisen en zijn woede te ondergaan. Het enige wat anders aan Olivia was, was dat zij nu een blos op haar wangen had van de schrik en schaamte - dat betrapt gevoel ook. Maar hij was in een goede bui! Toch? En... dat prachtding verouderd? Het zag er nog zo nieuw uit en zo heel technisch... ontzettend dun, hoe geraakte alle draden en zo in dat dunne ding? Ze had het graag eens open gevezen, maar iets zei haar dat ze zich er beter van weerhield. Ditmaal lette ze beter op, straks viel het glas nog echt - stel je voor: recht op Cowell zelf. Hihi, dat zou erg zijn en ze zou zich schamen en schuldig voelen, maar het zou natuurlijk wel grappig zijn... een beetje lompheid kon soms geen kwaad. "Maar... waar wilt u uw glas?" Vroeg ze nogmaals. Zie: ze was heus niet vergeten dat hij cola wou, en ze zou niet wachten met die aan hem te geven tot de ijsblokjes gesmolten waren hoor. Haar blik gleed van Cowell onherroepelijk weer naar de flatscreen, hij leek draadloos, wauw.

[Sebastian Cowell]

Hij wees op de rand van de bank, waar een mooi stuk gebogen plexieglas op lag om bv. een glas cola op te plaatsen. Maar voor ze dat kon zien was haar blik alweer op de TV gericht en hij trok zijn rechter  wenkbrauw op terwijl hij haar bekeek. Toen ze soort van in haar eigen wereld leek drukte hij met zijn afstandsbediening de TV uit en wachtte op haar reactie.

[Olivia]

Hé, maar... niet eerlijk! Waarom deed hij nou het beeld uit? Niet dat het niet mooi was zwart maar, ze verkoos het toch met beelden, waarom anders noemde het een beeldscherm? Ze draaide zich nog wat roder en nog wat beschaamder naar hem. "Mijn excuses." Gemompel en neergeslagen ogen, zo oprecht mogelijk had ze zich geëxcuseerd. Was de bestemming van de cola al gezegd geweest? Neen, dan had ze het wel gehoord. "Eh... uw cola... " Probeerde ze nogmaals en deze keer bleef ze hem aankijken, haar lichtblauwe ogen hadden maar één fixatiepunt: Sebastian Cowell. Dat hij niet geïrriteerd werd, hoopte ze. Dat hij het amusant vond, dat hoopte ze. Dat hij zo 'vrolijk' bleef, dat hoopte ze.

[Mia Montaigne]

Ze hoorde de bel gaan, maar wist dat de deur door iemand anders opengedaan zou worden en dat die persoon dan naar de woonkamer gestuurd werd, waar ze nog steeds zat. En dus wachtte ze af. Hopelijk duurde het niet te lang, want erg geduldig was ze niet en dat wisten de meeste wel. Niet dat ze niet kon wachten, maar liever kreeg ze meteen wat ze wou. Ondertussen had ze het geluid van de tv al wat minder gezet zodat ze goed verstaanbaar zou zijn en de andere persoon ook.

[Sebastian Cowell]

"Ik wees je net dat je het daar..." hij wees weer naar het plexieglas op de leuning van de bank "...neer kunt zetten." Hij lachtte zachtjes en keek haar nogsteeds aan. " Wil je soms even TV kijken? Even zappen, of misschien zelfs gebruik maken van de Playstaion? " Zijn blik stond ontspannen maar het was niet te zeggen of hij het nou vriendelijk bedoelde of niet.

[Silver Mars]

Er werdt opengedaan, er stond een man in de opening en hij keek haar vreemd aan. " Wat kom jij doen?" n Silver keek naar de grond en antwoordde dat ze zich hier moest melden bij Mevrouw Montaigne. De man  stapte opzij nam haar jasje en Silver liet zich naar de woonkamer begeleiden. De man kondigde haar aan als een meisje dat zich hier moest melden en verliet de ruimte. Nu stond Silver in de opening van de woonkamer en nadat ze kort naar de vrouw had gekekek richtte ze haar onzekere blik weer op de vloer.

[Olivia]

Ze bloosde en zette de cola snel op de juiste plaats, zonder te morsen. Hij lachte, dat was toch een goed teken zeker? Ze stond weer rechtop naast de bank, ook aarzelend glimlachend. Om de houding van Olivia haar handen te beschrijven... wel: Ze had haar handen voor haar, de handen hielden elkaar losjes vast. Kortom, ze stond gewoon braaf naast de bank te wachten op wat hij ging zeggen. "TV... kijken... " Ze keek hem aan of hij goed gek was, ze was klaar om 112 te bellen en hem te laten onderzoeken op een of andere vies beestje dat zijn gedrag beïnvloedde. Was hij wel lekker? Playstation!? "Maar de laatste versie die ik had werkte totaal anders!" Had ze het onbenul om eruit te flappen, met verbaasde blauwe ogen. Verbaasd om zijn voorstel, om zijn Playstation en omdat ze dat zomaar zei. Oh help, wat als hij het sarcastisch bedoeld had? Waarom pikte ze zo'n dingen ook nooit op... Nu was het maar echt te hopen dat Cowell niet aan het grappen was geweest.

[Sebastian Cowell]

Hij schoot in de lach. " Wat ben je toch naief, waarom zou ik zou mijn instellingen laten verneuken?"
En weer lachtte hij. Daarna keek hij haar geamuseerd aan en onderhield hij een pijnlijke stilte terwijl hij haar honend aankeek. Wat zou haar reactie zijn? Angstig, geirriteerd, brutaal? Het maakte toch niet uit, ze was zoinzo het zaadje. Zonder zijn blik te verplaatsen pakte hij het glas en nam een slokje, daarna zette hij het weer terug. Ohh.. hij was nogsteeds niet klaar met haar.

[Olivia]

Ze keek hem lichtjes gekwetst aan maar ergens was zijn reactie wel te verwachten. De grond was een aangenamer uitkijkpunt, plus, ze wenste dat ze ermee kon samensmelten en verdwijnen. Weg van zijn priemende blik en arrogantie. Het was niet eerlijk, zij kon er toch ook niet aan doen dat zijn humeur zo wisselvallig was. En het was nog niet eerlijk dat ze niets mocht terugzeggen. Ze was nog niet uitgepuberd hoor! Ze had hem er graag op gewezen dat hij niet zo gemeend hoefde te doen, dat een vriendelijk karakter hem goed zou doen, dat was beter voor zijn hart, letterlijk en figuurlijk. Maar hij dronk cola en had daar ten minste niets over te zeggen, haar cola-maken kunsten waren dus wel oké. Stilte, grote oorverdovende stilte. Was zijn vraag eigenlijk retorisch geweest? Retorische vragen... waar was de tijd dat ze dat behandelde op school? Haar gedachten dwaalden af naar haar schooltijd, toen ze nog in een groen-beige uniform naar school ging en verveeld naar die drollen van leerkrachten moest luisteren. "Naïviteit is niet noodzakelijk een slechte kwaliteit. Ten minste tot op een bepaald niveau. Maar... ik overschrijd dat niveau zeker met mijn domheid?" Ze glimlachte blij en tegelijk droevig, ze was er zich soms heus wel van bewust dat ze sociaal een beetje afgetakeld was. "De definitie van perfectie zelf is al een imperfectie... dus streven naar perfectie leidt enkel tot imperfectie. Wat denkt u meneer?" En als je toch streefde naar perfectie, leidde je een ongelukkig leven, omdat je alleen imperfectie kon bereiken. En dan zou je pas op je sterfbed erachter komen dat je heel je leven had laten ontglippen, en dan zou je ongelukkig sterven! Oh, als er één ding was wat ze niet wou was het wel ongelukkig sterven. Daarom had ze besloten altijd van alles het beste te maken en er proberen mee tevreden te zijn.

[Mia Montaigne]

Mia knikte toen Devid zei dat het meisje zich hier moest melden en wachtte tot hij de kamer verlaten had. "Kijk me aan." zei ze tegen het meisje op een toon die duidelijk maakte dat ze geen tegenspraak duldde."Wat is je naam?" vroeg ze dan en wachtte af tot het meisje wat zou zeggen. Weer een afhankelijke vast. Rijk zag ze er alleszins niet uit en die hadden vaak meer zelfvertrouwen. Wat het meisje nu allemaal zou doen, zou haar lot bepalen. Had het meisje dat beet of niet?

[Sebastian Cowell]

Hij genoot ten volste. Haar opmerkingen waren lang niet zo dom als ze zelf vond dat ze was. zij was de enige hier in huis die hij nog enigzins respecteerde, maar dat zou hij haar natuurlijk niet vertellen. Hij negeerde haar antwoorden en sloeg een andere weg in.
" Ik vraag mij zo af.... waarom JIJ mij deze cola komt brengen, ipv dat schijterig stuk ellende van een Matt Risep. ENN waarom je mijn ijsblokjes niet geschaafd hebt. Had je geen tijd, geen zin?"
Zijn blik was nu streng. " Of maken jullie dat tegenwoordig zelf uit! " Hij stond op en maakte een beweging als of hij haar zou slaan maar stopte vlak voor haar gezicht. Met op elkaar geklemde tanden sprak hij langzaam, alsof ze weldegelijk dom was: " En   nu   ga   je   naar   de   keuken  en    doe    je     het opnieuw." Even klonk een ijzige stilte. " WEGWEZEN!"

[Silver Mars]

Toen de de opdracht kreeg om de vrouw aan te kijken, kostte het haar veel moeite om direct te gehoorzamen. Ze wilde wel, maar angst heerste en het zou toch niet uitmaken. Wat moest een rijke nou met haar. Ze was te jong, te dom en te onzeker. Daar had toch zeker niemand zin in?
Ze deed haar uiterste best om een goede indruk te maken en terwijl ze vocht tegen haar onzekerheid bleef ze de vrouw aankijken en antwoorde ze zacht: Silver Mars, mevrouw.

[Olivia]

Ze ontspande weer, haar Playstation-opmerking was alweer vergeten zo leek het. Ze durfde van hem wegkijken naar zijn glas cola en zelfs even naar de flatscreen opnieuw. Toen zijn toon plots veranderde had hij haar volledige aandacht weer. Ze slikte moeizaam. Matt? Dommerik toch! Het volgende stuk van zijn ongenoegen was echter erger voor haar. Ze wist überhaupt niet eens dat je ijsblokjes kon schaven. Hoe deed je dat? Ze keek hem een beetje benepen aan, zijn donkere ogen stonden stormachtig... maar niet echt kwaad. Door zich te laten afleiden door zijn donkere kijkers had ze de hand niet direct zien komen. Ze schrok heftig en had op enkele ogenblikken weer heel wat lichaamsactiviteit achter de rug: ineen krimpen, armen voor haar gezicht om zich te beschermen en zich zo mogelijk nog kleiner maken toen hij haar toesprak als een razende kleuterleider tegen zijn onhandelbare kleuter. "Het spijt me heel erg meneer." Ze griste de cola en het dienblad en maakte dat ze weg kwam, niet om alleen haar angst te verbergen, maar ook haar furie.

Godverdomme Matt! Haar ogen vlamden - wat vloekt met haar rode haren weet je. Olivia was afgeblaft voor niks, ze had op dit moment rustig een kraan hebben zitten opblinken. Ze overwoog nog even om naar die WC te gaan en Matt te vragen waarom hij het zelf niet kon opbrengen Cowell te bedienen. Hij was ten slotte hoofdbediende! Gelukkig was haar leven haar lief en ging ze naar de keuken. Ze kapte de cola uit, dronk zelf wat water en stopte een ijsblokje in haar mond. Hmm, lekker koud. Ze voelde haar wangen nog gloeien van angst, schaamte en irritatie. En HOE schaafde je nu ijsblokjes? Je kon ze moeilijk met die tang vasthouden en ze dan met een vijl te lijf gaan.

Olivia had enkele grotere ijsblokjes gekozen, ze wat laten smelten door eerst warm water in een ander glas te laten lopen en dan de ijsblokjes daarin te dumpen. Dit al opdat ze niet meer scherp zouden zijn - wat ze ook niet meer waren toen ze ze in een proper glas 'overplaatste', en toen had ze weer een glas cola gevuld. Wat was hij toch een moeilijke eter en drinker. Matt kreeg ze later nog wel, die onderkruiper! Ze spuwde het ijsblokje van het vorige glas cola uit in de vuilbak en liep weer naar zijn kantoor.

Olivia klopte aan. "Uw cola meneer." Ze was weer kalmer en kon zijn boertigheid wel aan! Ze ging de kamer binnen en plaatste de cola meteen op het plexiglas.

[Mia Montaigne]

Het meisje gehoorzaamde wel, maar niet snel genoeg naar haar mening en die mening was belangrijk. "Kun je toevallig wat luider spreken?" Het was half spottend, half bevelend en ze wachtte alweer het antwoord af terwijl ze erover nadacht. Was er wat te maken van dit dom, onzeker jong wicht of zou het enkel verspilde moeite, tijd en geld zijn? Voorlopig zag het er naar uit dat het verspilde moeite, tijd en geld zou worden. Maar er was een zekere uitdaging en uitdagingen interesseerden haar altijd dus misschien nam ze het meisje wel in huis. Bleek het uiteindelijk toch niets te worden, dan zette ze het meisje gewoon op straat. Opgelost staat netjes zou ze dan zeggen.

[Sebastian Cowell]

Hij keek emotieloos hoe ze binnenkwam en het glas terugplaatste. Hij bleef haar aanstaren terwijl hij het glas pakte en pas daarna bekeek. Even leken zijn ogen te glimmen, maar binnen een miliseconde stond hij op en enkele centimeters van haar gezicht. In tegenstelling tot zijn intimiderende houding klonk zijn stem te liefjes. " Als je Matts werk overneemt... iets dat ik eigenlijk wel prevereer. Dan kan je maar beter wat handiger in mijn keuken worden."  Weer hield hij een ijzig moment van stilte. "In mijn keuken staat een apparaat met een glazen beker, daar kan je ijsblokjes in doen en als je dan op knopje 1 drukt begint hij het ijs te malen. Druk je op knopje twee, dan maalt het apparaat sneller. En 3 en 4 gaan nog harder. Handig, he?" weet je hoe je zoon ding noemt?

[Silver Mars]

Oehh, wat klonk deze dame streng. Silver kon zichzelf wel voor t hoofd meppen, waarom kon ze zich niet gewoon gedragen als andere meisjes van haar leeftijd? Dan zat ze nog een paar jaar op school en kon ze in het tehuis blijven wonen. Ze slikte en het huilen stond haar nader dan het lachen, maar ze dwong zich om in elk geval iets harder te spreken. " Silver Mars, mevrouw. Ik, ik ..."  Ze viel stil en richtte haar blik weer naar beneden. Dit zou niets worden, ze gaf het op, wilde het liefs weer weglopen van het probleem. Maar dan stond ze op straat en iemand als zij zou dat niet redden. Zij was niet zomaar een afhankelijke, ze was mega afhankelijk. Een traan gleed langs haar wang, maar de veegde hem snel weg. Wat moest ze nou?

[Olivia]

Glup, hij bekeek het glas erg kritisch naar haar mening. "Het spijt me!" Zei ze razendsnel voor hij een verrassingsaanval deed. Ze durfde niet te bewegen, niet weg te kijken - al zou ze het nog zo graag doen. De zeemzoete toon voorspelde niet veel goeds, neen wacht: de mierzoete toon voorspelde niet veel goeds. Ma- Matts w-w-werk? Nu kreeg ze het echt heel benauwd. Ze was angstig en zenuwachtig maar ontweek zijn blik niet. Olivia verwachte een pak slaag of iets in die trant, geen mondelinge keukenrondleiding. Het verbaasde haar enigszins dat hij zijn eigen keuken zo goed kende. Was dit weer zo'n retorische vraag? "Neen meneer." Mompelde ze. Het klonk als de kruising van een keukenrobot en zo'n ding dat je vaak op straat zag met van dat felgekleurd spul in. Vroeger dronk ze het af en toe... zo een grote machine met bovenop een bak dat het gekleurde goedje steeds omroerde, en er zaten precies van die kleine ijskorrels in en het was vreselijk zoet en koud, maar zo lekker! Oh... bij de zaak blijven Olivia, sprak ze zichzelf toe. Ze schuifelde toch een klein beetje naar achteren, zijn adem rook nu ook weer niet zó fris. Ze had er bovendien geen behoefde aan iedere porie, ieder rimpeltje, ieder moedervlekje, iedere onzuiverheid, ieder haartje, ieder... alles te kunnen zien.

[Mia Montaigne]

"Zo, was dat nou zo moeilijk?" Het was een vraag waarop ze geen antwoord wou hebben."Jij,jij...Wat?" Expres deed ze het meisje na, ze maakte haar belachelijk en dat wist ze, maar ze was benieuwd naar hoe sterk het meisje innerlijk was. Uiterlijk zag ze er niet sterk uit, maar dat hoefde niet. Voor het zware werk had ze jongens als Devid. "Drie kansen, begrepen, verknal je het drie keer zwaar dan vlieg je buiten, begrijp je?" Mia wachtte op bevestiging."Devid toont je je kamer wel.

[Sebastian Cowell]

" Een blender, Olivia, een blender." Hij duwde haar het glas in de handen en genoot nog even van haar angst. Langzaam ging hij weer zitten en pakte hij de afstandbediening om de TV aan te drukken. Hij zapte wat en bleef toen kijken naar het nieuws. Na een minuut zei hij zonder haar een blik waardig te gunnen. " Waar wacht je op, regel mijn cola. COLA geen slushpuppy zoals die verdraaide nerd me steeds geeft."

[Olivia]

Een blender, oh ja... neen eigenlijk kende ze het niet, dat was pas een giller. Ze pakte het glas aan met trillende handen. Die tirannie zou wel wennen zeker? Misschien moest je als wereldleider wel zo'n angst inboezemen om orde te kunnen houden. Vast wel... Maar macht corrumpeert en angst is een slechte raadgever. Was hij angstig dat er geen orde zou zijn? Angstig zijn macht te verliezen? Sebastian Cowell moest toch wel soms bang zijn. Ze keek net als hem naar de flatscreen - die een hypnotiserende werking op Olivia had. Wat moest ze doen? Het nieuws was... weer even vrolijk als altijd? "Ja meneer!" Nog even en ze was in zo'n militaire positie geschoten. En DAT was dus het woord: slush puppy. Natuurlijk, dat ze dat had kunnen vergeten...  Ze keerde weer op haar stappen terug, dronk deze keer de cola zelf op. Zou hij het menen dat ze van taak zou wisselen? En was Matt zo'n een nerd... ja, eigenlijk wel.

Een worsteling met de blender bleef gelukkig uit. En sneller dan ooit stond ze met een cola in een Cola-glas voor hem, inclusief gemalen ijs. Gemalen op optie 3, en geen slush puppy. Ze wenste hem een pijnlijke brain freeze toe.

[Silver Mars]

Toen de vrouw haar nadeed om haar domme gedrag hield ze het niet meer. Haar schouders schokte en tranen gleden langs haar wangen, toch kwam er geen geluid. Ze maakte een korte beweging en wilde weglopen maar bleef staan toen mevrouw Montaigne haar vertelde over de drie kansen. Dit had ze echt niet verwacht. Wie zou haar nou drie kansen geven? Haar stem klonk zo stevig ze kon; " Ja mevrouw."  Toch... lang zou ze het dan niet volhouden. drie kansen, die had ze zo verknalt, maar...  ze mocht blijven en zou haar best doen. Misschien zou ze de dame dan tevreden kunnen houden en werden haar fouten dan vergeven als die gebeurden. Silver was zo verbaasd en in gedachten dat ze de vrouw vol ongeloof aanstaarde.

[Mia Montaigne]

Het meisje kon schijnbaar tegen weinig, want ze begon te huilen en te schokken. Dat stelde haar wat teleur. Mia was dol op sterke vrouwen, die waren moeilijker te breken en te kleden, dat gaf meer een uitdaging dan al geknede mensen. Nou ja, met en huilbaby heeft nog nooit gewerkt, dus het was wel iets nieuws. Haar stem verraadde dat ze helemaal niet zo zeker was, maar Mia besloot haar deze keer niet na te doen. "Devid!" Riep ze toen de man die het meisje eerder had binnengelaten."Toon haar haar kamer, wil je?" Hij knikte en wenkte het meisje.

[Sebastian Cowell]

Hij keek op toen ze binnenkwam en klapte ven bij het zien van een perfect verzorde cola. Hij stak zijn hand uit zodat ze hem het glas aan kom geven. Daarna ging hij rechtop zitten en klopte hij naast zich op de bank, als nonvebale opdracht dat ze moest gaan zitten. Hij keek nu een oude film met de titel: Piranha. Er zwom een enorme grote lelijke vis door het beeld die op een strand af zwom.
Sebastian dronk al snel zijn glas leeg en zette deze op het plexieglas. Hij schonk het meisje geen directe aandacht en hield zijn blik op het beeld maar hij hield haar toch in de gaten.

[Silver Mars]

Silver volgde Devid stilletjes en kort daarna kwamen ze bij haar toegewezen kamer die op de begane grond was. Ze stapte binnen en keek om zich heen. De kamer was niet groot, maar groter als het kamertje dat ze in het tehuis had. Het meubulair was wel aanzienlijk mooier. En flinke kledingkast met spiegel, gootsteen waar ook verzorgingsspullen stonden, een bureau met bureaustoel, een boekenplank erboven, een confortabel uitziend bed en in het midden van de kamer een mooi zacht lichtgrijs kleed. Ook had ze tegenover de ingang aan de buitenkant van de kamer twee deuren die uitzicht boden op de tuin. Ze liep erheen en keek naar buiten. Een groot luxe ingericht terras grensde aan een leuk zwembad en beide werden ze omgeven door prachtige inheemse en exotische planten die het geheel een paradijselijk gebeuren deden lijken.

[Olivia]

Ze glimlachte en gaf hem het glas. De cola was goed deze keer? Hij lachte haar nog steeds uit maar ze had het gevoel dat dat simpelweg zijn gewoonte was en niet omdat het zo grappig was... Derde keer, goeie keer. Het was jammer dat hij niet op een vriendelijkere manier kon laten zien dat hij haar werk apprecieerde. Ach ja, dan moest ze zichzelf maar een schouderklopje geven, straks zou ze stiekem wat chocolade of zo gaan snoepen, als beloning omdat ze die cola toch maar goed gekregen had! En omdat ze de blender gevonden en gebruikt had volgens zijn aanwijzingen. Olivia was dan ook oprecht verbaasd wanneer ze bleek te moeten gaan zitten, op dezelfde bank als hij, sterker nog: ze moest gaan zitten naast hem op dezelfde bank! Toch wat onwennig zette ze zich neer. Wauw! Die zachtheid, dat materiaal, die vering, die kussens, die soepelheid, die vormen,... Ze zuchtte tevreden - maar heel stilletjes, en zakte wat onderuit. De frons op haar voorhoofd verdween en ze keek geboeid naar de flatscreen. Die beestjes konden er ook niet aan doen dat hun door hun instinct ingegeven gedrag niet goedgekeurd werd, en dat ze er zo mottig uitzagen was ook niet hun schuld. Neen, die gruwelijk lelijke en vlees verscheurende diertjes hadden gewoon brute pech - en hun prooien hadden nog meer pech met die pech: een ongeluk kwam nooit alleen. Maar het moest gezegd worden: die film was slecht.

[Sebastian Cowell]

Ze leek zelfs na zijn voorgaan de onverwachte gedrag toch simpelweg te relaxen. Dat vond hij wel grappig, al liet hij dit zeker niet blijken. Hij liet haar maar even gaan en keek hoe er in de film een hond verscheurd werdt door de mega Piranha en de mensen in paniek wegrenden.
En toen ging de telefoon. Geergerd keek hij even naar het toestel en hij pakte de telefoon op. "Met Cowell." De beller bleek een rechter te zijn die Cowell op de hoogte bracht van een net afgerondde veroordeling.
"Goed, prima, doodstraf door publieke voltering. Die oproerkraaier kan als voorbeeld dienen voor andere anti VN rebellen." Sebastian luisterde even naar was de ander te zeggen had en beaamde... " Ja, als je morgen komt kunnen we afspraken maken over datum, tijd, TV zenders, intervieuws en mijn voorkeur van voltering....   .... ja en natuurlijk het geld. Ja, je krijgt 3 miljoen dollar in cheque´s.... nee niemand zal vragen stellen." Er verscheen een hufterige greins op zijn gezicht. " Geloof me. Maar ik spreek je morgen wel ik heb het momenteel vreselijk druk, dus ik moet ophangen.... tot morgen 12.00 uur. Ja, gegroet."
En hij lag de telefoon neer. met een lachend gezicht. Hij keek Olivia aan met een neutraal gezicht.
" Ophangen die rebelerende afhankelijken, vind je ook niet? De ondankbare schoften."

[Olivia]

Ze knipperde even met haar ogen toen de hond verscheurd werd. Hondje? Puppy? Stomme wrede film, maar wel een leuk nagemaakte piranha, lichtjes buiten proportie natuurlijk. Ze bleef naar de film kijken ook al ging de telefoon. Met en half oor luisterend naar zijn gesprek en voor de rest met bijna gesloten ogen de piranha zijn - of haar, acties waarnemend wachtte ze tot Cowell iets ging doen. Een rilling trok door haar lijf toen de piranha een vetzak in een grote rubberen band te lijf ging. Ze vond het niet alleen vies omdat dat hele tand-trek-scheur-eet gebeuren haar wat op de maag lag, maar ook omdat ze zelf een afkeer had van al te dikke mensen... en de voorstelling dat je al dat blubberig en wit vet op je bord zou krijgen, bweurk...

Cowell lag er duidelijk niet wakker van. Hij dacht alleen al geld, macht en het elimineren van tegenstanders. Drie dingen die wonderbaarlijk goed samengingen. "Is dat niet een beetje drastisch?" Waagde ze het te vragen. Als afhankelijke, als mens met gevoelens voelde ze zich echt niet lekker bij de gedachte dat de Minister van Vrede zowaar afhankelijken en dergelijke ophangen een leuke sport leek te vinden. Hij was een vuile leugenaar met een teveel aan borsthaar. Ten eerste was hij helemaal niet druk, ten tweede stelde er zich wel iemand vragen - zij namelijk, en ten derde waren afhankelijken helemaal niet ondankbaar noch schofterig. Hij was juist de ondankbare schoft... maar ja, als je genoeg macht en geld had was dat blijkbaar geen probleem. "Gaat u hem... of haar... ophangen, een elektrische shock toedienen of folteren? Of een combinatie?" Haar afkeur was merkbaar.

[Chloë Redbird]

Bestuursvergaderingen. Altijd hetzelfde liedje. Chloë zucht terwijl ze op de achterbank van de auto gaat zitten. Achter het stuur zit een van de afhankelijken. "Naar huis. En vlug wat. Maar waag het je niet om ook maar een snelheidsovertreding te begaan, of je kan elders afhankelijk gaan zijn." Ze was in een rondhumeur, want er was een ding dat Chloë niet kon verdragen. Eigenlijk kon ze wel meerdere dingen niet verdragen, maar er was slechts één ding dat ze zo afschuwelijk vond en dat waren uitgelopen vergaderingen. Ze zou al genoeg tijd in haar leven spenderen aan werken, daar had ze op zich geen problemen mee. Ze hield van haar werk. Maar uitgelopen vergaderingen, daar had ze een hekel aan. Het probleem met vergaderingen is dat ze eerst en vooral altijd té laat beginnen, dat ze in het begin absoluut niet vlotten en dat alles tegen het eind snel snel moet gaan. Dan blijken ze iets vergeten te zijn en wordt het er ergens tussen gepropt. Wanorde. Dát was nog het meest verachtelijke eraan. En ze waren saai. Gruwelijk saai.
Omdat het een eindje rijden is van werk naar huis, besluit Chloë nog een beetje verder te werken in de auto. Ze had geen zin in een praatje met de afhankelijke achter het stuur. Op een andere dag zou ze dat misschien wel doen, maar na bestuursvergaderingen was ze meestal onaanspreekbaar. Bestuursvergaderingen durfden wel eens in een ruzie uit te monden.
Toen ze er bijna waren, keek ze op haar klok, ze zuchtte toen ze de tijd zag. Ze had normaal al twee uur terug thuis moeten zijn. Ze hoopte maar dat de kok het eten al klaar had staan, want ze kon wel wat te eten gebruiken. "He. Als je de auto in weggezet hebt in de keuken, zeg dan tegen de kok dat hij mijn eten al maar opdient. Vader komt nog lang niet thuis." De bediende knikt stijfjes en focuste zich toen weer volledig op de weg.

[Sebastian Cowell]

Het was duidelijk dat ze niet gecharmeerd was van zijn acties. Dat was leuk. Hij keek haar met glimmende ogen van plezier aan. "Ik weet niet, wat vind jij gepast voor iemand die de volksgezondheid in gevaar brengt door mensen het hoofd op hol te brengen over democratie en het recht op totale onhafhankelijkheid ondanks dat het dan wel weer de financiele wereld met de grond gelijk maakt en er vele doden zullen vallen onder afhankelijken die in zo´n geval natuurlijk nooit zullen winnen? Trouwens, het zou mijn schema alleenmaar tenietdoen. en geloof me, dat zal ook jij niet amusant vinden."
Zijn glimmende ogen bleven naar haar kijken terwijl hij rustig op antwoord zat te wachten.

[Olivia]

Zijn lange uitleg overtuigde haar niet hoor. "Mijn mening is natuurlijk niet veel waard, want het recht op vrije meningsuiting is ook allang niks meer waard..." Begon Olivia bedeesd. "...maar de volksgezondheid is toch niet hetzelfde als de politieke stabiliteit? Ze gaan natuurlijk wel vaak gepaard." Dat moest ze toegeven, voor zover ze er iets van wist wou ze hem niet teveel voor de borst stoten. "Ik vind schema's sowieso niet amusant meneer." Ze bleef weer even stil en dacht na. Hij leek niet van zijn stuk te brengen, maar twijfelde hij dan nooit dat wat hij deed wel goed was. Ze kon niet anders dan te geloven dat ook hij ergens een geweten moest hebben. "Als ik zijn mening niet interessant voor mijn zaak zou vinden, zou ik hem in het ergste geval opsluiten." Ze keek naar de grond, dit was een beetje een gevoelige zaak om met hem over te praten, als hij haar natuurlijk al gehoord had. De evolutie was niet altijd progressief, neen. Ach ja, over honderden jaren zouden ze terugkijken op dit systeem en zich afvragen: Waarom? Waarom terug naar die oude maatschappij, naar die oude standenmaatschappij?

[Mia Montaigne]

Mia stapte de woonkamer uit, kort nadat Devid Silver naar haar kamer gebracht had en ging de tuin in. Het was redelijk mooi weer, maar op dit moment had ze geen zin om te gaan zwemmen. Ze zette zich neer op een tuinstoel, maar zette zich al gauw weer wat recht en pakte de zonnebrand. Mia had geen zin om morgen zo rood als een kreeft naar haar werk te moeten gaan. Of om door de straten te lopen met een rode huid. Ze zette haar zonnebril op en legde zich neer. Mia wist dat ze niet te lang buiten mocht blijven, omdat dat niet goed was voor haar. Ze had besloten Silver morgen aan het werk te zetten. Alles zou door mensen die van aanpakken weten uitgelegd worden. Die zouden dat morgen te horen krijgen.

[Sebastian Cowell]

Hij luisterde naar haar behoorlijk goed onderlegde mening. Ze leek slimmer dan menig politikus die hij kon, maar slimme tegenstanders waren lastig dus was dat maar beter zo.
"Hmm... opsluiten he? Misschien een goed idee. Op een groot plein in een kooi, zoals bij circusdieren. en dan elke dag eruit halen om hem zweepslagen ehhhhhn..." hij dacht na  " ....messteken te geven tot hij het loodje legt." Hij lachtte. " Ja, goed idee van dat opsluiten. Publiekelijk tentoonstellen en straffen."

[Olivia]

Olivia haar mond viel open en ze keek hem verschrikt aan. "Oh neen! Doet u dat niet!" Ze schoof meteen een stuk van hem weg, gevaarlijke man dat het was. "Dat is echt vreselijk!" Ze bleef luid en opgeschrikt praten. Ze gruwde ervan, ze gruwde van hem, en ze gruwde van haarzelf omdat ze hem op het idee had gebracht. Beelden van een compleet lekgestoken man met korsten opgedroogd bloed en vuile etterende wonden kwamen in haar op. Ze werd nog bleker dan ze al was - en Olivia had al wat men noemde een porseleinen huid. Dan wenste ze die man liever een snelle dood toe, als hij dan al moest sterven, wat ze natuurlijk liever niet had. "Dat is toch gewoon ziek!"