Future RPG: 2021 Wereldwijde Crisis.

[Chelsie]

Het is het jaar 2021, en de afgelopen 9 jaar ging het allemaal erg snel.
De financiele wereld raakte steeds verder in de problemen, en na een nieuwe wet in 2012, die juist bedoeld was om de financiele crisis op te lossen, werdt het verschil tussen arm en rijk extreem groot.

De Verenigde Naties (een internationale organisatie, opgericht in 1945 na de Tweede Wereldoorlog, door 51 landen die samenwerkt op het gebied van het internationale recht, mondiale veiligheid, behoud van mensenrechten, ontwikkeling van de wereldeconomie en het onderzoek naar maatschappelijke en culturele ontwikkelingen, vonden dat het tijd was om in te grijpen en kwamen tot de volgende overeenkomst:
Na een wereldwijde afspraak die door de meeste landen aangenomen werdt kwam ook een wereld wijde regering. Deze verving de landelijke regeringen niet, maar kreeg er wel grote macht over.

De VN had veel op te lossen.
- De aandelen waren zo weinig waard dat bedrijven en aandeelhouders aan de grond lagen.
- Voedselverdeling werdt bijna onmogelijk.
- Er dreigde een toekomstige vergrijzing omdat jonge mensen op deze wereld geen kinderen wilden zetten.
- Er braken over burgeroorlogen uit.
En dit zijn nog maar enkele van de problemen die losbraken.

Het grootste probleem vond de VN de drastische achteruitgang van de wereldwijde financhien. en ze hadden een nieuw belastings en zorgsysteem bedacht dat daar een einde aan zou maken.
Iedereen moest werken, vanaf ze van school kwamen (max 21 jaar)  tot ze 70 jaar waren en hun "loon" ging linia recta naar de VN.  Deed je dit niet dan werdt dat gezien als hoogverraad en werdt je veroordeelt tot levenslange gevangenschap.  De werkenden ontvingen maandelijks net genoeg terug om rond te komen, maar er was een maas in de wet. Of dat expres was is tot de dag van vandaag nog een heftige discussie. Het geld dat men al bezat voor de ingang van de nieuwe wetten bleef eigendom van de persoon, zo bleven rijken rijk en in staat tot corruptie en armen werden armer.
Om de armen te "helpen" kwam er een nieuwe wet.
Iemand die niet meer rond kon komen, kon zich opgeven als afhankelijke. Afhankelijke mensen werden toegewezen aan rijke personen die er dan toe verplicht werden om de afhankelijke in alle levensbehoeften te voorzien. Dat klinkt niet onredelijk, rijk deelt met arm. Maar zo simpel is het niet. Als je uit pure nood jezelf afhankelijk laat verklaren, dan verlies je je rechten op de maandelijkse bijdrage en het zorgsysteem van de VN en ben je dus in alle opzichten afhankelijk van je toegewezen weldoener. En er was volgens de regering geen geld om te controleren hoe de rijke voor de afhankelijke zorgde. Als afhankelijke was je dus overgeleverd aan de wil van de toegewezen rijke.


Rollen informatie:
Zorg voor een mooi verzorgd subprofiel.
Je naam.
Je leeftijd.
Geef aan of je arm, rijk of afhankelijk bent.
En een mooie foto van jouw karakter.

[Sebastian Cowell]

Achterin zijn limo reed hij door de straten van New York. De vergadering was geheel naar zijn zin verlopen en nu wilde hij naar huis. Onderweg keek hij hoe mensen in versleten kleding door vuilnis zochten en hoe kinderen op straat bedelde, waarschijnlijk in opdracht van hun werkeloze ouders. Het irriteerde hem dat er zoveel mensen werkeloos waren en dat ze zo hun bijdrage aan de wederopbouw niet konden betalen. En dan nog klagen ook, dat straatvuil. Geen wonder dat er steeds meer afhankelijken kwamen. Thuis had hij er ook een aantal, maar die liet hij wel werken voor hun onderhoud.

Hij pakte zijn glas op en nam een kleine slok cola. De auto reed nu over een rustigere weg en hij zag in de verte zijn landhuis liggen. Toen hij dichterbij kwam opende het hek automatisch en hij zag de tuinman rozen snoeien, Een andere afhankelijke jonge vrouw op een bankje zitten lezen en weer een andere afhankelijke haar geschrokken waarschuwen dat Sebastian eraan kwam. Dit ammuseerde hem en hij keek vermaakt hoe de beide jongedame´s  hun spullen pakten en naar binnen verdwenen.

De auto kwam langzaam tot stilstand en de deur werdt geopend door Matt, weer een andere afhankelijke die Sebastiaan op had laten leiden tot algemeen bediende. Sebastian dronk nog rustig zijn cola op voor hij de auto uitstapte en richting voordeur liep.

[Olivia]

Hij was terug en het mocht geweten zijn. Olivia had binnen wat zitten lezen toen er plots twee anderen binnen kwamen en haar aanporden. "Hij is er, doe weg." Ze sloeg haar roman toe en gaf hem mee met de andere boekenwurm. Stom, het begon juist intrigerend te worden, maar natuurlijk moest Cowell juist nu terugkeren. Ze hoorde de auto stoppen, een deur opengaan, nog een deur opengaan, een deur toeslaan en nog een deur toeslaan. Matt gebaarde haar op te staan en eveneens op te rotten. "Weg Olijf, je zou nu aan het kuisen moeten zijn!" Ergerlijk was het wel, altijd dat ge-commandeer van iedereen. "Jaja. Tot straks!" Ze glimlachten en terwijl hij de deur opende spurtte zij de trap op. "Olijf, ik ben hier!" Ah, een taakgenoot. Bleh, ze moesten blijkbaar het sanitair kuisen: badkamers, WC's,... Leuk leuk. "Doe jij de WC hiernaast?" Ze knikte, pakte alle... instrumenten die nodig waren om een WC te kuisen en te laten glimmen. Cowell was op hygiëne gesteld, nu ja, iedereen hier, maar hij natuurlijk het meest. Niet echt enthousiast pakte ze de WC-borstel en schrobde de al propere WC nog wat properder. Nu nog de WC-borsten, de WC-borstelhouder, de WC-pot, de WC-bril en de lavabo. En dan natuurlijk nog snel even de vloer met een vochtige dweil om haar geplons en gedrup op te kuisen. Zoals vaak ging het niet al te snel vooruit bij Olivia, haar gedachten dwaalden gewoon af.

[Sebastian Cowell]

Hij liep langs de licht buigende portier zonder hem een blik waardig te gunnen en voor de man zijn jack aan kon nemen liet Sebastian deze op de grond vallen. Ahh, hij was thuis.
"Een groot glas cola met ijs in het kantoor, Matt."
Sebastian liep recht de entreehal door waar zijn kantoor zich tegenover de ingang en onder het balkon bevond. Hij nam plaats op zijn sofa met, deed zijn schoenen uit en lag zijn voeten op de hocker terwijl hij de afstandsbediening pakte en de HD flat aandrukte.

[Matt Risep]

Hij wachtte tot Cowell binnen was en bewoog zich naar hem toe om zijn jas aan te nemen maar Cowell liet het jasje op de grond vallen. Matt haatte het als hij zuks deed, maar raapte zonder morren het jack op en hing het keurig op de kapstok.
De man wilde een cola met ijs, tuurlijk wilde hij dat. Zelfs als het 30 graden vroor wilde hij koude cola, maar Matt had zijn inschatting al gemaakt en liep vlug de trap op en vond als eerste Olivia.
"Z-z euhm... Cowell wil dat jij hem zijn cola met ijs komt brengen." Loog hij en hij keek onhandig opzij, in een poging zijn ongemak te verbergen deed hij alsof hij stof verwijderde van schilderij.
Zou ze hem geloven, hij hoopte het zo! Als Cowell in een etterbui was dan wilde Maat zo ver mogelijk uit zijn buurt zijn.

[Vince Chase]

Samen met zijn collega's ging hij het riool en begonnen ze aan de schoonmaak ervan, wat een vies baantje was en ook iets dat nooit zou eindigen. Er kwam vaak iets in het water terwijl ze nog bezig waren, plus het betaalde niet zo fantastisch. Beter dan wat hij maandelijks kreeg, waarschijnlijk, maar het was niet genoeg voor wat het was. Dat was zijn mening, maar dat kon hij natuurlijk niet zeggen. Wat hem door de dag hielp, was zijn zusje en moeder. Het zag er niet goed uit voor zijn zusje, ze leek ziek te worden en dan wist hij niet wat te doen. Even zuchtte hij, maar werkte dan dapper door.

[Mia Montaigne]

Voorlopig zat ze nog samen met haar ontwerpers. Ze legde hun uit wat er precies wou, tot in de details toe en zond hun toe het kantoor uit om aan hun schetsen te werken. Mia liet zich in haar bureaustoel zaken en zuchtte even. Was het zo moeilijk om mooie ontwerpen te maken? Nee toch? Ze moesten gewoon doen wat zij zei dat ze moesten doen, niet meer of niet minder.

Een goed uur later kwamen ze weer bij haar en bekeek ze hun ontwerpen voor een tweede maal. Een paar waren goed genoeg voor haar, dat zei ze dan ook en andere stuurde ze gewoon terug zonder enige goed woord.Haar lijn moest één van de beste worden, slechte ontwerpen waren absoluut niet gewenst.

Nog een half uur later zat haar werk erop en ging ze met de limo terug naar huis.

[Olivia]

En als je nu eens een ouderwetse filmavond met chocoladefondue, ijs en zachte beertjespyjama's hield? Dat zou leuk zijn. En dan spelletjes als Twister en Wie ben ik spelen, en een kussengevecht houden, en elkaar vieze gezichtsmaskers opsmeren. En dan veel giechelen, over jongens praten en zo. Oewh ja! En hele oude dansen als de Macarena doen! "Waaah!" Olivia was al een tijdje aan hetzelfde stukje kraan van de wasbak aan het wrijven, het glom in ieder geval als een spiegel. "Hé, je deed me schrikken!" Ze lachte maar die lach verdween al snel. "Ik? Cola?" Waarom, oh mensen toch, wáárom zij? Ze deed nooit wat goed bij hem, altijd te traag of te onoplettend. Ze keek hem even argwanend aan. "Zou... zou je dan alsjeblieft willen erop toezien dat niemand maar dan ook niemand op deze plee gaat zitten?" Haar prachtige, witte, schitterende WC, hij mocht niet terug vuil worden. "Ik ga snel die cola brengen!" Ze was al weg toen ze op haar stappen terugkeerde. "Hoeveel ijsblokjes?" Ze knipperde even met haar ogen en besefte dat ze seconden aan het verliezen was. "Laat maar!" met een zwier van haar rode haar stormde ze de trap af, naar de keuken.

Eerst haar handen dertig seconden wassen met anti-bacteriële zeep, dan de handen goed afspoelen en afdrogen. Vervolgens een proper glas pakken, drie ijsblokjes in het glas, cola uit de koelkast, cola ook in het glas. Zou er een dienblad bij moeten? Toch maar doen... hopelijk viel het glas niet om. Zou hij er soms nootjes bij willen? Vast niet... dat was enkel op café dat ze het zo serveerden.

Olivia liep met het glas cola op het kleine dienblad naar het kantoor en klopte zacht aan.

[Matt Risep]

Hij knikte toen ze vroeg of hij op de schone plee wilde letten en was inwendig feest aan het vieren. Ze trapte erin! Hij voelde zich wel een scheiterd, maar als hij de twee opties tegen elkaar opwoog.. dan was dit zijn voorkeur.

Toen ze weg was keek hij om zich heen en smeerde hij hem naar de voorraadkast waar hij stiekem een tv had staan en op een krat ging zitten kijken.

[Sebastian Cowell]

Sebastian keek even ongeduldig naar de klok. Matt was nu al 7 minuten weg en hij had dorst. Die jongen was nergens goed voor... en nog lelijk ook. Waarom was Matt juist aan hem toegewezen? Misschien moest hij Matt maar inruilen of weggeven ofzo. Wat had hij nou aan zo een nerd. Al was het wel heerlijk om hem uit angst te zien stuntelen. Er verscheen een greins op zijn gezicht.

[Mia Montaigne]

Het hek ging open en de wagen stopte eerst voor de dure, waar ze uitstapte, voor hij verder reed naar de garage. Mia stapte het huis binnen en gaf haar jas aan één van afhankelijken voor ze verder stapte naar de woonkamer. Daar liet ze zich in de zetel vallen en ging even door haar haar. Het was best eenzaam, misschien moest ze maar eens uitgaan?

Mia riep één van haar afhankelijken bij zich en vroeg hem naar een martini. Meteen maakte die dat hij weg was en kwam na nog een vijf minuten terug met een martini. Ze bedankte hem en dronk langzaam haar glas leeg, waarna ze het op tafel zette en de tv ging opleggen.

[Olivia]

Geen reactie. Moest ze luider kloppen of gewoon voorzichtig binnengaan? Met Cowell wist je nooit. Hopelijk was hij in een niet al te slecht humeur anders kon ze het wel schudden.  Hij had geen heel slecht karakter, maar wel onaangename trekjes? Zoals die eeuwige grijns die menig afhankelijke de koude rillingen bezorgde. Ze had het slechter kunnen treffen; er was één ding dat je Cowell wel moest toeschrijven: Hij was niet gewoon rijk, maar stinkend rijk. Dus had hij meer afhankelijken, dus waren ze nooit alleen, dus was het veel gezelliger. Nu ja, gezellig... dat was ook maar relatief natuurlijk. Olivia klopte nogmaals op de deur, luider ditmaal. "Meneer Cowell?" Hopelijk was hij ondertussen niet in slaap gevallen, iedereen wist wat een pesthumeur die man kon hebben als je iets deed wat hem uit zijn evenwicht bracht, zoals wanneer hij wakker schrok.

[Sebastian Cowell]

Hij keek naar de deur." Binnen."
Werdt een tijd dat dat joch zijn cola kwam brengen. En hij kan het dit keer maar beter op de juiste manier gedaan hebben.

[Silver Mars]

Trillend liep ze het kantoor van de directrice van het tehuis uit. een brief in haar hand.
Wat moest ze nu? Ja, het was eigenlijk wel duidelijk en ze wist dat dit komen zou. Maar nu nog niet, ze was toch nog niet oud genoeg?
Ze begon te rennen, naar haar kamer en ze smeet de deur achter zich dicht toen ze daarbinnen was.
Even stond ze roerloos en hijgend in het midden van de ruimte maar na een korte tijd liep ze naar de muur en liet zich ertegen naar de grond zakken. Ze vouwde de brief open en begon hem nu zelf te lezen.

Aan de verzorgers van Silver Mars.

Na indien van uw verzoek om wegens onderstaande redenen Silver vervroegd afhankelijk te te verklaren zijn wij accoord gegaan. Ze zal na goedkeuren van Mevrouw Mia Montaigne, de vrouw waaraan ze is toegewezen werkzaam en geheel afhankelijk worden verklaard van bovenstaande verantwoordelijke.

Rede van vervroegde afhankelijkheidverklaring:
  Silver Mars, 16 jaar woonachtig.......  kan niet meer verder worden ontwikkeld wegens verstandelijke achterstand. Daarom lijkt het ons het best haar onder verantwoording van een rijke te plaatsen zodat deze de zorg van Silver kan waarnemen en haar te werk kan zetten......

.... is getekend,
Minister van volksgezondheid.


Ze had er de grootste moeite mee om de woorden de lezen en al helemaal om ze te begrijpen, daarom had de directrice haar de brief voorgelezen en uitgelegd.
Daarna had ze de opdracht gegeven dat Silver zich nog vanavond moest melden aan het adres van Mevrouw Mia Montaigne zodat deze haar beslissing kon maken.

Na een tijd huilend op haar kamer te hebben gezeten nam ze haar fiets en ging ze opweg naar het opgegeven adres. Haar hart bonkte in haar keel, niet alleen om de angst om misschien aan een vreselijke vrouw teogewezen te worden. Maar ook omdat ze wist dat ze toch wel weer afgewezen werdt. En was zou er dan gebeuren?

[Olivia]

Eindelijk kreeg ze zijn oh zo lieflijk stemgeluid te horen. Ze opende de deur en liep met de cola op het dienblad naar de sofa. "Waar wilt u uw cola neergezet hebben?" Beetje een flauwe en niet zo snuggere vraag, maar Olivia was wat onzeker. Hij lag in zijn sofa en de TV stond op. De grote en prachtige TV met haarscherp beeld en een design uiterlijk. Haar blik bleef hangen bij de flatscreen, een beetje dromerig wachtte ze tot Cowell zijn antwoord haar terug naar de realiteit zou roepen. Haar gedachten dwaalden erg makkelijk af, heel erg makkelijk, eigenlijk ongehoord makkelijk. Maar wie zou het haar niet vergeven? Ze stond oog in oog met iets wonderlijks dat zij nooit zou hebben, doelend op te TV en niet op Cowell natuurlijk. Op de voorgaande vraag was een simpel antwoord: de eigenaar van die dure flatscreen zat waarschijnlijk niet te wachten op haar verlangende blik en dito lach.  Op zo'n scherm kon je alles zien, maar het was nog niets vergelijken met zijn home cinema natuurlijk. Dat geluid, zo zuiver, en met die vernuftig weggewerkte boxen leek het net of je in de film zelf zat.

[Sebastian Cowell]

Ondanks zijn droge keel keek hij geamuseerd naar Olivia. Zijn stem was nieteens onvriendelijk toen hij haar aansprak. "Mooi, he? Inmiddels alweer veroudert maar hij voldoet nog prima." Zijn ogen vonkelden bij de verwachting dat ze op zou schrikken, maar verder straalde hij rust uit.
Hij vond deze jongedame een van de interessantste afhankelijke die hem toegewezen waren. Ze was... anders. Niet lelijk, totaal niet. En ze deed altijd zo haar best om ontspannen over te komen terwijl andere die poging al heel snel op hadden gegeven.

[Silver Mars]

Ze reed nu op haar oude maar goed verzorgde roze mauntainbike langzaam door een lange straat met grote huizen, een straatnaambordje had ze nog niet kunnen vinden en dit was al de zoveelste straat. Was ze nou verdwaald? Paniek was in haar ogen af te lezen. Ze reed een flauwe bocht door en JA... ze was er, nu nog het goede huis vinden. Het leek wel of elk huis dat ze voorbij ging nog groter of mooier was dan het vorige tot ze stopte voor het huis met het juiste huisnummer en een mooi bord met de naam van Mvr Montaigne erop.
Eerst bekeek ze de boel even en daarna fietste ze naar de entree waar ze haar fiets tegen een struik zette, de trap naar de deur opliep en aanbelde.

[Olivia]

Ze schrok maar herstelde zich snel. Er was geen angstkreet over haar lippen geglipt en het glas cola was nog steeds intact ook al had ze zich razendsnel naar hem gedraaid, 't was maar goed dat het op een dienblad stond - ze had geen zin om zijn designvloer op te kuisen en zijn woede te ondergaan. Het enige wat anders aan Olivia was, was dat zij nu een blos op haar wangen had van de schrik en schaamte - dat betrapt gevoel ook. Maar hij was in een goede bui! Toch? En... dat prachtding verouderd? Het zag er nog zo nieuw uit en zo heel technisch... ontzettend dun, hoe geraakte alle draden en zo in dat dunne ding? Ze had het graag eens open gevezen, maar iets zei haar dat ze zich er beter van weerhield. Ditmaal lette ze beter op, straks viel het glas nog echt - stel je voor: recht op Cowell zelf. Hihi, dat zou erg zijn en ze zou zich schamen en schuldig voelen, maar het zou natuurlijk wel grappig zijn... een beetje lompheid kon soms geen kwaad. "Maar... waar wilt u uw glas?" Vroeg ze nogmaals. Zie: ze was heus niet vergeten dat hij cola wou, en ze zou niet wachten met die aan hem te geven tot de ijsblokjes gesmolten waren hoor. Haar blik gleed van Cowell onherroepelijk weer naar de flatscreen, hij leek draadloos, wauw.

[Sebastian Cowell]

Hij wees op de rand van de bank, waar een mooi stuk gebogen plexieglas op lag om bv. een glas cola op te plaatsen. Maar voor ze dat kon zien was haar blik alweer op de TV gericht en hij trok zijn rechter  wenkbrauw op terwijl hij haar bekeek. Toen ze soort van in haar eigen wereld leek drukte hij met zijn afstandsbediening de TV uit en wachtte op haar reactie.

[Olivia]

Hé, maar... niet eerlijk! Waarom deed hij nou het beeld uit? Niet dat het niet mooi was zwart maar, ze verkoos het toch met beelden, waarom anders noemde het een beeldscherm? Ze draaide zich nog wat roder en nog wat beschaamder naar hem. "Mijn excuses." Gemompel en neergeslagen ogen, zo oprecht mogelijk had ze zich geëxcuseerd. Was de bestemming van de cola al gezegd geweest? Neen, dan had ze het wel gehoord. "Eh... uw cola... " Probeerde ze nogmaals en deze keer bleef ze hem aankijken, haar lichtblauwe ogen hadden maar één fixatiepunt: Sebastian Cowell. Dat hij niet geïrriteerd werd, hoopte ze. Dat hij het amusant vond, dat hoopte ze. Dat hij zo 'vrolijk' bleef, dat hoopte ze.

[Mia Montaigne]

Ze hoorde de bel gaan, maar wist dat de deur door iemand anders opengedaan zou worden en dat die persoon dan naar de woonkamer gestuurd werd, waar ze nog steeds zat. En dus wachtte ze af. Hopelijk duurde het niet te lang, want erg geduldig was ze niet en dat wisten de meeste wel. Niet dat ze niet kon wachten, maar liever kreeg ze meteen wat ze wou. Ondertussen had ze het geluid van de tv al wat minder gezet zodat ze goed verstaanbaar zou zijn en de andere persoon ook.

[Sebastian Cowell]

"Ik wees je net dat je het daar..." hij wees weer naar het plexieglas op de leuning van de bank "...neer kunt zetten." Hij lachtte zachtjes en keek haar nogsteeds aan. " Wil je soms even TV kijken? Even zappen, of misschien zelfs gebruik maken van de Playstaion? " Zijn blik stond ontspannen maar het was niet te zeggen of hij het nou vriendelijk bedoelde of niet.

[Silver Mars]

Er werdt opengedaan, er stond een man in de opening en hij keek haar vreemd aan. " Wat kom jij doen?" n Silver keek naar de grond en antwoordde dat ze zich hier moest melden bij Mevrouw Montaigne. De man  stapte opzij nam haar jasje en Silver liet zich naar de woonkamer begeleiden. De man kondigde haar aan als een meisje dat zich hier moest melden en verliet de ruimte. Nu stond Silver in de opening van de woonkamer en nadat ze kort naar de vrouw had gekekek richtte ze haar onzekere blik weer op de vloer.

[Olivia]

Ze bloosde en zette de cola snel op de juiste plaats, zonder te morsen. Hij lachte, dat was toch een goed teken zeker? Ze stond weer rechtop naast de bank, ook aarzelend glimlachend. Om de houding van Olivia haar handen te beschrijven... wel: Ze had haar handen voor haar, de handen hielden elkaar losjes vast. Kortom, ze stond gewoon braaf naast de bank te wachten op wat hij ging zeggen. "TV... kijken... " Ze keek hem aan of hij goed gek was, ze was klaar om 112 te bellen en hem te laten onderzoeken op een of andere vies beestje dat zijn gedrag beïnvloedde. Was hij wel lekker? Playstation!? "Maar de laatste versie die ik had werkte totaal anders!" Had ze het onbenul om eruit te flappen, met verbaasde blauwe ogen. Verbaasd om zijn voorstel, om zijn Playstation en omdat ze dat zomaar zei. Oh help, wat als hij het sarcastisch bedoeld had? Waarom pikte ze zo'n dingen ook nooit op... Nu was het maar echt te hopen dat Cowell niet aan het grappen was geweest.

[Sebastian Cowell]

Hij schoot in de lach. " Wat ben je toch naief, waarom zou ik zou mijn instellingen laten verneuken?"
En weer lachtte hij. Daarna keek hij haar geamuseerd aan en onderhield hij een pijnlijke stilte terwijl hij haar honend aankeek. Wat zou haar reactie zijn? Angstig, geirriteerd, brutaal? Het maakte toch niet uit, ze was zoinzo het zaadje. Zonder zijn blik te verplaatsen pakte hij het glas en nam een slokje, daarna zette hij het weer terug. Ohh.. hij was nogsteeds niet klaar met haar.

[Olivia]

Ze keek hem lichtjes gekwetst aan maar ergens was zijn reactie wel te verwachten. De grond was een aangenamer uitkijkpunt, plus, ze wenste dat ze ermee kon samensmelten en verdwijnen. Weg van zijn priemende blik en arrogantie. Het was niet eerlijk, zij kon er toch ook niet aan doen dat zijn humeur zo wisselvallig was. En het was nog niet eerlijk dat ze niets mocht terugzeggen. Ze was nog niet uitgepuberd hoor! Ze had hem er graag op gewezen dat hij niet zo gemeend hoefde te doen, dat een vriendelijk karakter hem goed zou doen, dat was beter voor zijn hart, letterlijk en figuurlijk. Maar hij dronk cola en had daar ten minste niets over te zeggen, haar cola-maken kunsten waren dus wel oké. Stilte, grote oorverdovende stilte. Was zijn vraag eigenlijk retorisch geweest? Retorische vragen... waar was de tijd dat ze dat behandelde op school? Haar gedachten dwaalden af naar haar schooltijd, toen ze nog in een groen-beige uniform naar school ging en verveeld naar die drollen van leerkrachten moest luisteren. "Naïviteit is niet noodzakelijk een slechte kwaliteit. Ten minste tot op een bepaald niveau. Maar... ik overschrijd dat niveau zeker met mijn domheid?" Ze glimlachte blij en tegelijk droevig, ze was er zich soms heus wel van bewust dat ze sociaal een beetje afgetakeld was. "De definitie van perfectie zelf is al een imperfectie... dus streven naar perfectie leidt enkel tot imperfectie. Wat denkt u meneer?" En als je toch streefde naar perfectie, leidde je een ongelukkig leven, omdat je alleen imperfectie kon bereiken. En dan zou je pas op je sterfbed erachter komen dat je heel je leven had laten ontglippen, en dan zou je ongelukkig sterven! Oh, als er één ding was wat ze niet wou was het wel ongelukkig sterven. Daarom had ze besloten altijd van alles het beste te maken en er proberen mee tevreden te zijn.

[Mia Montaigne]

Mia knikte toen Devid zei dat het meisje zich hier moest melden en wachtte tot hij de kamer verlaten had. "Kijk me aan." zei ze tegen het meisje op een toon die duidelijk maakte dat ze geen tegenspraak duldde."Wat is je naam?" vroeg ze dan en wachtte af tot het meisje wat zou zeggen. Weer een afhankelijke vast. Rijk zag ze er alleszins niet uit en die hadden vaak meer zelfvertrouwen. Wat het meisje nu allemaal zou doen, zou haar lot bepalen. Had het meisje dat beet of niet?

[Sebastian Cowell]

Hij genoot ten volste. Haar opmerkingen waren lang niet zo dom als ze zelf vond dat ze was. zij was de enige hier in huis die hij nog enigzins respecteerde, maar dat zou hij haar natuurlijk niet vertellen. Hij negeerde haar antwoorden en sloeg een andere weg in.
" Ik vraag mij zo af.... waarom JIJ mij deze cola komt brengen, ipv dat schijterig stuk ellende van een Matt Risep. ENN waarom je mijn ijsblokjes niet geschaafd hebt. Had je geen tijd, geen zin?"
Zijn blik was nu streng. " Of maken jullie dat tegenwoordig zelf uit! " Hij stond op en maakte een beweging als of hij haar zou slaan maar stopte vlak voor haar gezicht. Met op elkaar geklemde tanden sprak hij langzaam, alsof ze weldegelijk dom was: " En   nu   ga   je   naar   de   keuken  en    doe    je     het opnieuw." Even klonk een ijzige stilte. " WEGWEZEN!"

[Silver Mars]

Toen de de opdracht kreeg om de vrouw aan te kijken, kostte het haar veel moeite om direct te gehoorzamen. Ze wilde wel, maar angst heerste en het zou toch niet uitmaken. Wat moest een rijke nou met haar. Ze was te jong, te dom en te onzeker. Daar had toch zeker niemand zin in?
Ze deed haar uiterste best om een goede indruk te maken en terwijl ze vocht tegen haar onzekerheid bleef ze de vrouw aankijken en antwoorde ze zacht: Silver Mars, mevrouw.

[Olivia]

Ze ontspande weer, haar Playstation-opmerking was alweer vergeten zo leek het. Ze durfde van hem wegkijken naar zijn glas cola en zelfs even naar de flatscreen opnieuw. Toen zijn toon plots veranderde had hij haar volledige aandacht weer. Ze slikte moeizaam. Matt? Dommerik toch! Het volgende stuk van zijn ongenoegen was echter erger voor haar. Ze wist überhaupt niet eens dat je ijsblokjes kon schaven. Hoe deed je dat? Ze keek hem een beetje benepen aan, zijn donkere ogen stonden stormachtig... maar niet echt kwaad. Door zich te laten afleiden door zijn donkere kijkers had ze de hand niet direct zien komen. Ze schrok heftig en had op enkele ogenblikken weer heel wat lichaamsactiviteit achter de rug: ineen krimpen, armen voor haar gezicht om zich te beschermen en zich zo mogelijk nog kleiner maken toen hij haar toesprak als een razende kleuterleider tegen zijn onhandelbare kleuter. "Het spijt me heel erg meneer." Ze griste de cola en het dienblad en maakte dat ze weg kwam, niet om alleen haar angst te verbergen, maar ook haar furie.

Godverdomme Matt! Haar ogen vlamden - wat vloekt met haar rode haren weet je. Olivia was afgeblaft voor niks, ze had op dit moment rustig een kraan hebben zitten opblinken. Ze overwoog nog even om naar die WC te gaan en Matt te vragen waarom hij het zelf niet kon opbrengen Cowell te bedienen. Hij was ten slotte hoofdbediende! Gelukkig was haar leven haar lief en ging ze naar de keuken. Ze kapte de cola uit, dronk zelf wat water en stopte een ijsblokje in haar mond. Hmm, lekker koud. Ze voelde haar wangen nog gloeien van angst, schaamte en irritatie. En HOE schaafde je nu ijsblokjes? Je kon ze moeilijk met die tang vasthouden en ze dan met een vijl te lijf gaan.

Olivia had enkele grotere ijsblokjes gekozen, ze wat laten smelten door eerst warm water in een ander glas te laten lopen en dan de ijsblokjes daarin te dumpen. Dit al opdat ze niet meer scherp zouden zijn - wat ze ook niet meer waren toen ze ze in een proper glas 'overplaatste', en toen had ze weer een glas cola gevuld. Wat was hij toch een moeilijke eter en drinker. Matt kreeg ze later nog wel, die onderkruiper! Ze spuwde het ijsblokje van het vorige glas cola uit in de vuilbak en liep weer naar zijn kantoor.

Olivia klopte aan. "Uw cola meneer." Ze was weer kalmer en kon zijn boertigheid wel aan! Ze ging de kamer binnen en plaatste de cola meteen op het plexiglas.

[Mia Montaigne]

Het meisje gehoorzaamde wel, maar niet snel genoeg naar haar mening en die mening was belangrijk. "Kun je toevallig wat luider spreken?" Het was half spottend, half bevelend en ze wachtte alweer het antwoord af terwijl ze erover nadacht. Was er wat te maken van dit dom, onzeker jong wicht of zou het enkel verspilde moeite, tijd en geld zijn? Voorlopig zag het er naar uit dat het verspilde moeite, tijd en geld zou worden. Maar er was een zekere uitdaging en uitdagingen interesseerden haar altijd dus misschien nam ze het meisje wel in huis. Bleek het uiteindelijk toch niets te worden, dan zette ze het meisje gewoon op straat. Opgelost staat netjes zou ze dan zeggen.

[Sebastian Cowell]

Hij keek emotieloos hoe ze binnenkwam en het glas terugplaatste. Hij bleef haar aanstaren terwijl hij het glas pakte en pas daarna bekeek. Even leken zijn ogen te glimmen, maar binnen een miliseconde stond hij op en enkele centimeters van haar gezicht. In tegenstelling tot zijn intimiderende houding klonk zijn stem te liefjes. " Als je Matts werk overneemt... iets dat ik eigenlijk wel prevereer. Dan kan je maar beter wat handiger in mijn keuken worden."  Weer hield hij een ijzig moment van stilte. "In mijn keuken staat een apparaat met een glazen beker, daar kan je ijsblokjes in doen en als je dan op knopje 1 drukt begint hij het ijs te malen. Druk je op knopje twee, dan maalt het apparaat sneller. En 3 en 4 gaan nog harder. Handig, he?" weet je hoe je zoon ding noemt?

[Silver Mars]

Oehh, wat klonk deze dame streng. Silver kon zichzelf wel voor t hoofd meppen, waarom kon ze zich niet gewoon gedragen als andere meisjes van haar leeftijd? Dan zat ze nog een paar jaar op school en kon ze in het tehuis blijven wonen. Ze slikte en het huilen stond haar nader dan het lachen, maar ze dwong zich om in elk geval iets harder te spreken. " Silver Mars, mevrouw. Ik, ik ..."  Ze viel stil en richtte haar blik weer naar beneden. Dit zou niets worden, ze gaf het op, wilde het liefs weer weglopen van het probleem. Maar dan stond ze op straat en iemand als zij zou dat niet redden. Zij was niet zomaar een afhankelijke, ze was mega afhankelijk. Een traan gleed langs haar wang, maar de veegde hem snel weg. Wat moest ze nou?

[Olivia]

Glup, hij bekeek het glas erg kritisch naar haar mening. "Het spijt me!" Zei ze razendsnel voor hij een verrassingsaanval deed. Ze durfde niet te bewegen, niet weg te kijken - al zou ze het nog zo graag doen. De zeemzoete toon voorspelde niet veel goeds, neen wacht: de mierzoete toon voorspelde niet veel goeds. Ma- Matts w-w-werk? Nu kreeg ze het echt heel benauwd. Ze was angstig en zenuwachtig maar ontweek zijn blik niet. Olivia verwachte een pak slaag of iets in die trant, geen mondelinge keukenrondleiding. Het verbaasde haar enigszins dat hij zijn eigen keuken zo goed kende. Was dit weer zo'n retorische vraag? "Neen meneer." Mompelde ze. Het klonk als de kruising van een keukenrobot en zo'n ding dat je vaak op straat zag met van dat felgekleurd spul in. Vroeger dronk ze het af en toe... zo een grote machine met bovenop een bak dat het gekleurde goedje steeds omroerde, en er zaten precies van die kleine ijskorrels in en het was vreselijk zoet en koud, maar zo lekker! Oh... bij de zaak blijven Olivia, sprak ze zichzelf toe. Ze schuifelde toch een klein beetje naar achteren, zijn adem rook nu ook weer niet zó fris. Ze had er bovendien geen behoefde aan iedere porie, ieder rimpeltje, ieder moedervlekje, iedere onzuiverheid, ieder haartje, ieder... alles te kunnen zien.

[Mia Montaigne]

"Zo, was dat nou zo moeilijk?" Het was een vraag waarop ze geen antwoord wou hebben."Jij,jij...Wat?" Expres deed ze het meisje na, ze maakte haar belachelijk en dat wist ze, maar ze was benieuwd naar hoe sterk het meisje innerlijk was. Uiterlijk zag ze er niet sterk uit, maar dat hoefde niet. Voor het zware werk had ze jongens als Devid. "Drie kansen, begrepen, verknal je het drie keer zwaar dan vlieg je buiten, begrijp je?" Mia wachtte op bevestiging."Devid toont je je kamer wel.

[Sebastian Cowell]

" Een blender, Olivia, een blender." Hij duwde haar het glas in de handen en genoot nog even van haar angst. Langzaam ging hij weer zitten en pakte hij de afstandbediening om de TV aan te drukken. Hij zapte wat en bleef toen kijken naar het nieuws. Na een minuut zei hij zonder haar een blik waardig te gunnen. " Waar wacht je op, regel mijn cola. COLA geen slushpuppy zoals die verdraaide nerd me steeds geeft."

[Olivia]

Een blender, oh ja... neen eigenlijk kende ze het niet, dat was pas een giller. Ze pakte het glas aan met trillende handen. Die tirannie zou wel wennen zeker? Misschien moest je als wereldleider wel zo'n angst inboezemen om orde te kunnen houden. Vast wel... Maar macht corrumpeert en angst is een slechte raadgever. Was hij angstig dat er geen orde zou zijn? Angstig zijn macht te verliezen? Sebastian Cowell moest toch wel soms bang zijn. Ze keek net als hem naar de flatscreen - die een hypnotiserende werking op Olivia had. Wat moest ze doen? Het nieuws was... weer even vrolijk als altijd? "Ja meneer!" Nog even en ze was in zo'n militaire positie geschoten. En DAT was dus het woord: slush puppy. Natuurlijk, dat ze dat had kunnen vergeten...  Ze keerde weer op haar stappen terug, dronk deze keer de cola zelf op. Zou hij het menen dat ze van taak zou wisselen? En was Matt zo'n een nerd... ja, eigenlijk wel.

Een worsteling met de blender bleef gelukkig uit. En sneller dan ooit stond ze met een cola in een Cola-glas voor hem, inclusief gemalen ijs. Gemalen op optie 3, en geen slush puppy. Ze wenste hem een pijnlijke brain freeze toe.

[Silver Mars]

Toen de vrouw haar nadeed om haar domme gedrag hield ze het niet meer. Haar schouders schokte en tranen gleden langs haar wangen, toch kwam er geen geluid. Ze maakte een korte beweging en wilde weglopen maar bleef staan toen mevrouw Montaigne haar vertelde over de drie kansen. Dit had ze echt niet verwacht. Wie zou haar nou drie kansen geven? Haar stem klonk zo stevig ze kon; " Ja mevrouw."  Toch... lang zou ze het dan niet volhouden. drie kansen, die had ze zo verknalt, maar...  ze mocht blijven en zou haar best doen. Misschien zou ze de dame dan tevreden kunnen houden en werden haar fouten dan vergeven als die gebeurden. Silver was zo verbaasd en in gedachten dat ze de vrouw vol ongeloof aanstaarde.

[Mia Montaigne]

Het meisje kon schijnbaar tegen weinig, want ze begon te huilen en te schokken. Dat stelde haar wat teleur. Mia was dol op sterke vrouwen, die waren moeilijker te breken en te kleden, dat gaf meer een uitdaging dan al geknede mensen. Nou ja, met en huilbaby heeft nog nooit gewerkt, dus het was wel iets nieuws. Haar stem verraadde dat ze helemaal niet zo zeker was, maar Mia besloot haar deze keer niet na te doen. "Devid!" Riep ze toen de man die het meisje eerder had binnengelaten."Toon haar haar kamer, wil je?" Hij knikte en wenkte het meisje.

[Sebastian Cowell]

Hij keek op toen ze binnenkwam en klapte ven bij het zien van een perfect verzorde cola. Hij stak zijn hand uit zodat ze hem het glas aan kom geven. Daarna ging hij rechtop zitten en klopte hij naast zich op de bank, als nonvebale opdracht dat ze moest gaan zitten. Hij keek nu een oude film met de titel: Piranha. Er zwom een enorme grote lelijke vis door het beeld die op een strand af zwom.
Sebastian dronk al snel zijn glas leeg en zette deze op het plexieglas. Hij schonk het meisje geen directe aandacht en hield zijn blik op het beeld maar hij hield haar toch in de gaten.

[Silver Mars]

Silver volgde Devid stilletjes en kort daarna kwamen ze bij haar toegewezen kamer die op de begane grond was. Ze stapte binnen en keek om zich heen. De kamer was niet groot, maar groter als het kamertje dat ze in het tehuis had. Het meubulair was wel aanzienlijk mooier. En flinke kledingkast met spiegel, gootsteen waar ook verzorgingsspullen stonden, een bureau met bureaustoel, een boekenplank erboven, een confortabel uitziend bed en in het midden van de kamer een mooi zacht lichtgrijs kleed. Ook had ze tegenover de ingang aan de buitenkant van de kamer twee deuren die uitzicht boden op de tuin. Ze liep erheen en keek naar buiten. Een groot luxe ingericht terras grensde aan een leuk zwembad en beide werden ze omgeven door prachtige inheemse en exotische planten die het geheel een paradijselijk gebeuren deden lijken.

[Olivia]

Ze glimlachte en gaf hem het glas. De cola was goed deze keer? Hij lachte haar nog steeds uit maar ze had het gevoel dat dat simpelweg zijn gewoonte was en niet omdat het zo grappig was... Derde keer, goeie keer. Het was jammer dat hij niet op een vriendelijkere manier kon laten zien dat hij haar werk apprecieerde. Ach ja, dan moest ze zichzelf maar een schouderklopje geven, straks zou ze stiekem wat chocolade of zo gaan snoepen, als beloning omdat ze die cola toch maar goed gekregen had! En omdat ze de blender gevonden en gebruikt had volgens zijn aanwijzingen. Olivia was dan ook oprecht verbaasd wanneer ze bleek te moeten gaan zitten, op dezelfde bank als hij, sterker nog: ze moest gaan zitten naast hem op dezelfde bank! Toch wat onwennig zette ze zich neer. Wauw! Die zachtheid, dat materiaal, die vering, die kussens, die soepelheid, die vormen,... Ze zuchtte tevreden - maar heel stilletjes, en zakte wat onderuit. De frons op haar voorhoofd verdween en ze keek geboeid naar de flatscreen. Die beestjes konden er ook niet aan doen dat hun door hun instinct ingegeven gedrag niet goedgekeurd werd, en dat ze er zo mottig uitzagen was ook niet hun schuld. Neen, die gruwelijk lelijke en vlees verscheurende diertjes hadden gewoon brute pech - en hun prooien hadden nog meer pech met die pech: een ongeluk kwam nooit alleen. Maar het moest gezegd worden: die film was slecht.

[Sebastian Cowell]

Ze leek zelfs na zijn voorgaan de onverwachte gedrag toch simpelweg te relaxen. Dat vond hij wel grappig, al liet hij dit zeker niet blijken. Hij liet haar maar even gaan en keek hoe er in de film een hond verscheurd werdt door de mega Piranha en de mensen in paniek wegrenden.
En toen ging de telefoon. Geergerd keek hij even naar het toestel en hij pakte de telefoon op. "Met Cowell." De beller bleek een rechter te zijn die Cowell op de hoogte bracht van een net afgerondde veroordeling.
"Goed, prima, doodstraf door publieke voltering. Die oproerkraaier kan als voorbeeld dienen voor andere anti VN rebellen." Sebastian luisterde even naar was de ander te zeggen had en beaamde... " Ja, als je morgen komt kunnen we afspraken maken over datum, tijd, TV zenders, intervieuws en mijn voorkeur van voltering....   .... ja en natuurlijk het geld. Ja, je krijgt 3 miljoen dollar in cheque´s.... nee niemand zal vragen stellen." Er verscheen een hufterige greins op zijn gezicht. " Geloof me. Maar ik spreek je morgen wel ik heb het momenteel vreselijk druk, dus ik moet ophangen.... tot morgen 12.00 uur. Ja, gegroet."
En hij lag de telefoon neer. met een lachend gezicht. Hij keek Olivia aan met een neutraal gezicht.
" Ophangen die rebelerende afhankelijken, vind je ook niet? De ondankbare schoften."

[Olivia]

Ze knipperde even met haar ogen toen de hond verscheurd werd. Hondje? Puppy? Stomme wrede film, maar wel een leuk nagemaakte piranha, lichtjes buiten proportie natuurlijk. Ze bleef naar de film kijken ook al ging de telefoon. Met en half oor luisterend naar zijn gesprek en voor de rest met bijna gesloten ogen de piranha zijn - of haar, acties waarnemend wachtte ze tot Cowell iets ging doen. Een rilling trok door haar lijf toen de piranha een vetzak in een grote rubberen band te lijf ging. Ze vond het niet alleen vies omdat dat hele tand-trek-scheur-eet gebeuren haar wat op de maag lag, maar ook omdat ze zelf een afkeer had van al te dikke mensen... en de voorstelling dat je al dat blubberig en wit vet op je bord zou krijgen, bweurk...

Cowell lag er duidelijk niet wakker van. Hij dacht alleen al geld, macht en het elimineren van tegenstanders. Drie dingen die wonderbaarlijk goed samengingen. "Is dat niet een beetje drastisch?" Waagde ze het te vragen. Als afhankelijke, als mens met gevoelens voelde ze zich echt niet lekker bij de gedachte dat de Minister van Vrede zowaar afhankelijken en dergelijke ophangen een leuke sport leek te vinden. Hij was een vuile leugenaar met een teveel aan borsthaar. Ten eerste was hij helemaal niet druk, ten tweede stelde er zich wel iemand vragen - zij namelijk, en ten derde waren afhankelijken helemaal niet ondankbaar noch schofterig. Hij was juist de ondankbare schoft... maar ja, als je genoeg macht en geld had was dat blijkbaar geen probleem. "Gaat u hem... of haar... ophangen, een elektrische shock toedienen of folteren? Of een combinatie?" Haar afkeur was merkbaar.

[Chloë Redbird]

Bestuursvergaderingen. Altijd hetzelfde liedje. Chloë zucht terwijl ze op de achterbank van de auto gaat zitten. Achter het stuur zit een van de afhankelijken. "Naar huis. En vlug wat. Maar waag het je niet om ook maar een snelheidsovertreding te begaan, of je kan elders afhankelijk gaan zijn." Ze was in een rondhumeur, want er was een ding dat Chloë niet kon verdragen. Eigenlijk kon ze wel meerdere dingen niet verdragen, maar er was slechts één ding dat ze zo afschuwelijk vond en dat waren uitgelopen vergaderingen. Ze zou al genoeg tijd in haar leven spenderen aan werken, daar had ze op zich geen problemen mee. Ze hield van haar werk. Maar uitgelopen vergaderingen, daar had ze een hekel aan. Het probleem met vergaderingen is dat ze eerst en vooral altijd té laat beginnen, dat ze in het begin absoluut niet vlotten en dat alles tegen het eind snel snel moet gaan. Dan blijken ze iets vergeten te zijn en wordt het er ergens tussen gepropt. Wanorde. Dát was nog het meest verachtelijke eraan. En ze waren saai. Gruwelijk saai.
Omdat het een eindje rijden is van werk naar huis, besluit Chloë nog een beetje verder te werken in de auto. Ze had geen zin in een praatje met de afhankelijke achter het stuur. Op een andere dag zou ze dat misschien wel doen, maar na bestuursvergaderingen was ze meestal onaanspreekbaar. Bestuursvergaderingen durfden wel eens in een ruzie uit te monden.
Toen ze er bijna waren, keek ze op haar klok, ze zuchtte toen ze de tijd zag. Ze had normaal al twee uur terug thuis moeten zijn. Ze hoopte maar dat de kok het eten al klaar had staan, want ze kon wel wat te eten gebruiken. "He. Als je de auto in weggezet hebt in de keuken, zeg dan tegen de kok dat hij mijn eten al maar opdient. Vader komt nog lang niet thuis." De bediende knikt stijfjes en focuste zich toen weer volledig op de weg.

[Sebastian Cowell]

Het was duidelijk dat ze niet gecharmeerd was van zijn acties. Dat was leuk. Hij keek haar met glimmende ogen van plezier aan. "Ik weet niet, wat vind jij gepast voor iemand die de volksgezondheid in gevaar brengt door mensen het hoofd op hol te brengen over democratie en het recht op totale onhafhankelijkheid ondanks dat het dan wel weer de financiele wereld met de grond gelijk maakt en er vele doden zullen vallen onder afhankelijken die in zo´n geval natuurlijk nooit zullen winnen? Trouwens, het zou mijn schema alleenmaar tenietdoen. en geloof me, dat zal ook jij niet amusant vinden."
Zijn glimmende ogen bleven naar haar kijken terwijl hij rustig op antwoord zat te wachten.

[Olivia]

Zijn lange uitleg overtuigde haar niet hoor. "Mijn mening is natuurlijk niet veel waard, want het recht op vrije meningsuiting is ook allang niks meer waard..." Begon Olivia bedeesd. "...maar de volksgezondheid is toch niet hetzelfde als de politieke stabiliteit? Ze gaan natuurlijk wel vaak gepaard." Dat moest ze toegeven, voor zover ze er iets van wist wou ze hem niet teveel voor de borst stoten. "Ik vind schema's sowieso niet amusant meneer." Ze bleef weer even stil en dacht na. Hij leek niet van zijn stuk te brengen, maar twijfelde hij dan nooit dat wat hij deed wel goed was. Ze kon niet anders dan te geloven dat ook hij ergens een geweten moest hebben. "Als ik zijn mening niet interessant voor mijn zaak zou vinden, zou ik hem in het ergste geval opsluiten." Ze keek naar de grond, dit was een beetje een gevoelige zaak om met hem over te praten, als hij haar natuurlijk al gehoord had. De evolutie was niet altijd progressief, neen. Ach ja, over honderden jaren zouden ze terugkijken op dit systeem en zich afvragen: Waarom? Waarom terug naar die oude maatschappij, naar die oude standenmaatschappij?

[Mia Montaigne]

Mia stapte de woonkamer uit, kort nadat Devid Silver naar haar kamer gebracht had en ging de tuin in. Het was redelijk mooi weer, maar op dit moment had ze geen zin om te gaan zwemmen. Ze zette zich neer op een tuinstoel, maar zette zich al gauw weer wat recht en pakte de zonnebrand. Mia had geen zin om morgen zo rood als een kreeft naar haar werk te moeten gaan. Of om door de straten te lopen met een rode huid. Ze zette haar zonnebril op en legde zich neer. Mia wist dat ze niet te lang buiten mocht blijven, omdat dat niet goed was voor haar. Ze had besloten Silver morgen aan het werk te zetten. Alles zou door mensen die van aanpakken weten uitgelegd worden. Die zouden dat morgen te horen krijgen.

[Sebastian Cowell]

Hij luisterde naar haar behoorlijk goed onderlegde mening. Ze leek slimmer dan menig politikus die hij kon, maar slimme tegenstanders waren lastig dus was dat maar beter zo.
"Hmm... opsluiten he? Misschien een goed idee. Op een groot plein in een kooi, zoals bij circusdieren. en dan elke dag eruit halen om hem zweepslagen ehhhhhn..." hij dacht na  " ....messteken te geven tot hij het loodje legt." Hij lachtte. " Ja, goed idee van dat opsluiten. Publiekelijk tentoonstellen en straffen."

[Olivia]

Olivia haar mond viel open en ze keek hem verschrikt aan. "Oh neen! Doet u dat niet!" Ze schoof meteen een stuk van hem weg, gevaarlijke man dat het was. "Dat is echt vreselijk!" Ze bleef luid en opgeschrikt praten. Ze gruwde ervan, ze gruwde van hem, en ze gruwde van haarzelf omdat ze hem op het idee had gebracht. Beelden van een compleet lekgestoken man met korsten opgedroogd bloed en vuile etterende wonden kwamen in haar op. Ze werd nog bleker dan ze al was - en Olivia had al wat men noemde een porseleinen huid. Dan wenste ze die man liever een snelle dood toe, als hij dan al moest sterven, wat ze natuurlijk liever niet had. "Dat is toch gewoon ziek!"

[Silver Mars]

Ze keek om en zag dat ze al alleen gelaten was. Ze had nog wat spullen in het tehuis liggen en besloot deze nog even snel te gaan halen. Ze liep het huis door naar de uitgang, pakte haar jasje en stapte buiten op haar roze mauntainbike waarna ze richting tehuis reed.

Op de terugweg had ze een overvolle rugzak op haar rug en ze reed weer terug naar huize Montaigne. Dit keer reed ze zonder moeite de juiste route en kwam ze slippend tot stilstand bij de ingang van de villa. Ze parkeerde haar fiets weer tegen de struiken en rende het huis in, naar haar kamer. Daar haalde ze de tas leeg en plaatste ze de spullen in de nieuwe kamer. Zo, dat was al was huizelijker. Tevreden keek ze om zich heen en in haar overenthousiasme omdat ze een keer geaccepteerd was, al was het onder strikte voorwaarden... besloot ze aan het werk te gaan. Maar wat kon ze doen?
Ja... ze wist het, de entreehal kon aangepakt worden en nog geen 10 minuten later gooide ze een emmer met water over de vloer van de hal en begon ze te dwijlen.
Ze vond dat het erg goed ging en was best trots op zichzelf ondanks het feit dat de vloer toch eigelijk veels te nat bleek te zijn. Er bleven hier en daar dan ook wat plassen liggen toen ze moe besloot dat de rest wel zou drogen en ze zich na het opruimen van de schoonmaakspullen naar haar kamer begaf, waar ze haar pyama aantrok en bijna direct in slaap viel.

[Mia Montaigne]

Mia stapte haar huis weer binnen en was op weg naar de trap toen ze een nogal natte entreehal zag. Verbaasd stapte ze dichter en bekeek de hal eens goed. Wie had dit gedaan en met welke reden? Meteen riep ze iedere afhankelijke die ze onder haar dak had naar beneden. Met haar armen gevouwen wachtte ze af tot echt iedereen voor haar neus stond, pas dan zou ze beginnen met haar toespraak, berisping. Want anders mocht ze het meerdere keren vertellen en daar had ze beslist geen zin in. Toen iedereen voor haar stond, begon ze."Wie van jullie heeft de entreehal onder handen genomen?" vroeg ze en liet niet merken of ze blij was of kwaad.

[Silver Mars]

Ze sliep nog niet lang of er werdt op de deur geklopt. Er kwam iemand binnen, Devid. " We worden allemaal verwacht in de entreehal, haast je."  Hij vertrok en Silver kreeg een schok door zich heen. Dit ging vast om haar schoonmaakactie. Wat zou de bedoeling zijn van deze oproep om allemaal te komen? Was dit goed of fout? Zo snel ze kon liep ze in haar pyama naar de hal en ging ze in de rij naast de naderen staan. Mevrouw Montaigne stond voor hen met gevouwen armen, maar er was niet te zien of ze boos was.
Silver had zoinzo al spijt van haar impulsieve actie. Het was als dankbare actie bedoelt, maar ze wilde niet zoveel aandacht op zich vestigen. Misschien ging het wel ergens anders over.

[Sebastian Cowell]

Sebastian keek haar strak aan. " Wat zal ik dan doen? Hem belonen, zijn vrijheid geven, anderen rede geven tot opstand met dood en financiele rampen tot gevolg?" Zijn stem klonk niet luid maar wel erg streng.
Hij greinsde nu weer wat gemeen. " Geef dan nog eens een idee, Sneeuwwitje."
Ohh, hij vond dit heerlijk. De enige in dit huis die naog wat pit had. Hij zou haar maken en dan weer breken, zodat hij haar weer kon maken en breken.

[Mia Montaigne]

Ze keek eerst om te zien of iedereen er echt was. Wie niet kwam opdagen, mocht zich aan een bezoekje van haar verwachten en dat was absoluut slecht voor die persoon. "Wie van jullie heeft de entreehal onder handen genomen?" vroeg ze toen, haar handen nog steeds gevouwen en nog steeds liet ze niet zien of ze blij of boos was.Toen ze het te weten gekomen was, rolde ze met haar ogen."Dit is de eerste kans die je verbrod. Hoewel ik het apprecieer dat je iets gedaan hebt, ben ik niet blij met het feit dat je het verknalt hebt."

[Silver Mars]

Yep.. het ging dus wel over de hal. Ze keek even rond, en zag nog kleine plasjes liggen, daarna keek ze snel naar de grond zonder iets te zeggen. Moest ze nou zeggen dat zij het had gedaan, of niet. Ze besloot stil te blijven en keek gespannen naar de grond. Blijkbaar......  had mevrouw Montaigne toch door dat zij het was want ze stond voor haar en zei dat Silver haar eerste kans had verbrod, wat waarschijnlijk betekende dat ze nog maar twee kansen had. En dan? Wat dan? Dit werdt niets. Ze bleef naar de grond kijken en zei op zachte toon: " Het spijt me, mevrouw. Ik wilde juist mijn best doen." Hoewel ze geschrokken was hield ze zich groot. Ze had zo kunnen huilen, maar vocht er tegen om de vrouw niet bozer te maken. Nog zachter en eigenlijk onevrstaanbaar zei ze: "Kan ik het goedmaken, alstublieft?"

[Olivia]

Ze lachte niet meer, maar ze keek ook niet beteuterd of beschaamd. Ze was gewoon serieus, op het koele en afstandelijke af, niet zoals haar gewoonlijke gezellige zelf. Deze keer pikte ze wel op dat hij niet echt hem wou belonen en al die andere dingen. De strengheid in zijn stem bevreesde haar niet al te erg, neen. "Sneeuwwitje heeft zwart haar, zeven vrienden, een prins en een opgesloten stiefmoeder. Ik niet... " Merkte ze droogjes op. Disney vond ze erg leuk ja, vooral die heel oude, en ze droomde soms nog dat haar eigentijdse prins op het witte paard haar kwam redden. Disney was een beetje verneukt geraakt na die klassiekers, en al helemaal met het nieuwe bewind... "Ideeën genoeg in films." Mompelde ze meer tegen zichzelf dan tegen hem. Ergens drong het toch door dat ze had gesproken en ze besloot er toch nog iets meer inhoudelijk aan toe te voegen. Als hij maar niet die Piranha-film ging navolgen. "En mijn enige idee had ik dus al gezegd... het spijt me, ik ben soms toch zo inspiratieloos." Dat was half grappig bedoeld om de sfeer te breken, half serieus omdat ze soms echt inspiratieloos was. Wat haatte Olivia het als haar fantasie haar in de steek liet en ze enkel aan stomme dingen kon denken, zeker als het 's avonds in bed was, dan wou ze juist leuke gedachten om mooi te dromen. "Misschien vind u wel een idee in uw slaap!" Een frons in haar voorhoofd gaf aan dat ze nog aan het denken was. "Of neen, laat maar... met uw soort van ideeën heeft u enkel nachtmerries en dat is niet leuk."

[Sebastian Cowell]

Hij lachtte om haar disney verhaal en schudde zijn hoofd. Daarna keek hij gespeeld lief. " Ohh wat ben ik blij dat je om mijn nachtrust geeft." Maar zo snel als zijn lieve blik kwam, ging het ook weer en hij keek haar nu emotieloos aan, even... nog even..., stond toen op en ging achter zijn bureau zitten en liet de Tv aan. Zonder nog een blik op haar te richten commandeerde hij:
" Ik wil cola, en een sandwich met zalm. Regel het."
Hij startte zijn splinternieuwe pentium 12 op en begon wat door zijn inboxmappen te scrolen. Veel mailtjes, belangrijke dingen, minder belangrijke dingen en ook hij was niet gevrijwaard van SPAM. 

[Olivia]

Ge-vaar-lij-ke blik, ze mocht zich niet laten misleiden, echt niet. Daarstraks had Cowell haar bijna geslagen! Hij had haar natuurlijk niet geraakt, maar ze vond het toch niet fijn. Hij hoorde haar niet te slaan, net als zij hem niet sloeg. En hij hoorde ook niet van die schijnbewegingen te maken, wat als ze nou een zwak hart had gehad? Dan was ze misschien nu dood! Tenzij hij genoeg om haar leven gaf - ze betwijfelde het, om haar te laten redden en haar goed te laten verzorgen als schadevergoeding - ze betwijfelde het ten zeerste. En ziedaar! Die lieve puppy-oogjes waren weg en hij had weer wat weg van een... dode vis? Koud, leeg en met een glibberig karakter. Ze slikte toen hij bleef kijken, en het was dan ook niet te verwonderen dat Olivia opgelucht was toen hij aan zijn bureau ging zitten. Haar persoonlijke ruimte, haar bubbel, haar cocon was weer wat ruimer.

Nog cola? Die vent wou zeker zijn tanden rot? Zijn postuur om zeep? Zijn gezondheid gekelderd! Nu ja, hij had nog maar één glas gedronken in haar bijzijn... toch vermoedde ze dat hij er dagelijks wel heel wat achterover sloeg. En wat was dat nou weer voor mistroostige combinatie: cola met zalm. Bweurk. Ze stond in de keuken en keek hulpeloos naar de blender. "Wij hebben al kennisgemaakt hé, dat ging prima. Jammer dat je me niet kunt helpen met die sandwich... " Na wat zoeken had ze de ingrediënten gevonden. Zou hij de zalm op een bord ernaast willen, of de zalm op de sandwich? Moest er boter bij? Of veronderstelde hij dat ze een hele sandwich maakte, met komkommers en zo? En wou hij gerookte zalm of gegrilde of in de magnetronoven of ... ?

Simpel was haar ding. Maar voor Sebastian Cowell maakte ze een uitzondering. Hij zou misschien ondertussen creperen van de honger, maar zijn sandwich zat er hopelijk tussen. Ze had alle mogelijke sandwiches met zalm gemaakt, behalve die met gegrilde zalm. En die had ze op enkele borden gelegd, die ze weer op haar dienblad had gezet. Erbij stond: een cola met gemaalde ijsblokjes, wat groentjes, potje met dille, peper en zout. Hij zou het vreselijk vinden dat ze zo lang wegbleef, en vast ook dat ze niet direct een sandwich had zoals hij het wou. Nu ja, ze kon het toch niet rieken hé?! Vreemd dat die man het denken aan gruwelijke straffen kon combineren met eten.

"Ehm... uw sandwich... sandwiches." Ze stond daar met het volle dienblad.

[Sebastian Cowell]

Hij trok geirriteerd een wenkbrauw op, zonder haar aan te kijken  toen ze zonder kloppen binnenkwam. Hij liet haar dan ook een ruime minuut staan zonder iets terug te zeggen of haar ook maar aan te kijken.
Toen zijn mail aan een collega af was keek hij op en staarde hij haar strak aan.
" Fijn dat je even klopte, voor het zelfde geld had ik een prive moment." Nu veranderde zijn blik oprecht in een ondeugende blik. Hij bekeek het overvolle dienblad, pakte er een sandwich af en leunde achterover in zijn stoel. " zo en nu? Wat doen we daarmee?" Hij knikte naar het nog overvolle dienblad.

[Olivia]

Ze stond zo stil mogelijk [lees: Olivia stond heen en weer te wiebelen, met haar hoofd te draaien, en het dienblad verkende de grenzen van het overhellende vlak, maar haar voeten verschoven niet hoor]. Wanneer er uiteindelijk respons was had ze op iets anders gehoopt dan een blik die matchte met die van een dode zalm, en een korte preek. Nu ja, ze had niet kunnen hopen dat hij op zou springen in vreugde en haar dankbaar was om hem zo lang te laten wachten - voor iets wat wel het wachten waard was naar haar mening. En mocht hij juist een privé-moment gehad hebben, wel... ze betwijfelde of hij zich meer zou schamen om de situatie dan zij. En het enige wat ze kon verzinnen van privé-moment dat in de kantooromgeving paste was: porno, opblaaspop, chocolade.

Wát exact was die twinkeling? Vervaarlijk of juist los en speels? Moordlustig of vriendelijkheid aanmoedigend? Nu stond ze helemaal met haar voeten aan de grond geplakt. Wat zou er nu weer gaan komen. Haar ogen straalden berekende angst. Waarom berekend? Omdat ze zichzelf dwong bang te zijn, maar niet te bang. Sebastian leek echter... het aangenaam te vinden. Jaaaah, joepie, jeeej. Was hij even ontdooid?"Opeten, in de frigo, uitdelen, voedselgevecht, recycleren, in de vuilbak,...?" Ze lachte haar witte tanden bloot. Niet ik-heb-mijn-tanden-gebleekt wit - ook gekend als het fluorescerende Colgatetandpasta wit, Olivia was eerder van het ivoorwitte soort. "En het spijt me dat ik niet klopte meneer."

[Sebastian Cowell]

Hij schudde zijn hoofd, maar lachtte toch. T was een erg appart meisje. Niet het soort waar hij verliefd op kon zijn, maar wel gewoon... grappig om in huis rond te hebben hobbellen. En dat was nou precies het juiste woord in haar geval, hobbelen. Wat had ze? ADHD? Hoe kon ze anders zodruk met alles in de omgeving zijn, wiebelen en impulsief reageren? Waar haalde ze het lef vandaan om hem zo nu en dan etgen te spreken als ze zichzelf werkelijk de tijd zou gunnen om na te denken over wat ze zei. Iets dat anderen altijd wel deden in zijn bijzijn.
Hij pakte nog een sandwich en zijn glas cola en zei zowaar "Bedankt, Olivia."
Hij nam een hap, kauwde en slikte de hap tevreden door. "Ga maar op de bank daar zitten kijken naar een of ander programma of film. En eet wat van die broodjes. Als je wat drinken wilt, haal je dat ook maar."
Daarna richtte hij zich weer tot zijn werk.

[Olivia]

Oewh, de sandwich was een hit! Als ze zich nu net wat meer op haar gemak had gevoeld was ze waarschijnlijk nu een soort van vreugdedans aan het doen. En als hij van dansen had gehouden had ze hem misschien gevraagd de macarena met haar te dansen, die was zo leuk! Ze zat in een hip en een wip op de bank, het dienblad op het plexiglazen tafeltje. De vraag was nu of hij het meende... en niet zoals eerder haar zou berispen en uitlachen als ze werkelijk TV ging kijken. Uiterst traag reikte ze naar de afstandsbediening. Zalig! Het was er eentje met touchscreen - dat was wel wat anders dan die bacterieslorpende knopjes hebbende voorgangers. Heel voorzichtig drukte ze op de TV-gids. De Piranha-film verdween van het scherm en ze bladerde door de gids. Het nieuws? Nah, vond ze niet leuk. Een make-over programma? Ze wou hem niet uitdagen.

En toen bemerkte Olivia de coolste optie die ze in tijden gezien had. Wauw! Hij mocht dan wel beweren dat het een verouderd model was, maar er stonden ook al boeken op! Vol bewondering overliep ze de titels. Ze zou niet lezen, want ze wou een beetje geluid... Het idee om een stille ruimte te delen met meneer Cowell vond Olivia niet meteen aanlokkelijk. Uiteindelijk verliet ze de boeken-sectie en ging naar de films. Sherlock Holmes? Waarom ook niet... legendarisch figuur en ze had de film nog niet gezien! Ze selecteerde 'kijken', zette het geluid zacht en tijdens de reclame - die ze nooit oversloeg, luisterde ze gespannen of Cowell iets zou zeggen of doen. Ondertussen pakte ze een servet, spreidde die op haar schoot, nam een broodje en beet er een minuscuul stukje af.

[Mia Montaigne]

Niemand zei wat, maar dat hoefde ook niet. er was maar één die naar de hal keek of de grond voor zich. Dat bevestigde haar vermoeden, Silver had het gedaan en die gaf het dan uiteindelijk toe. "Je best?" Mia keek nog eens naar haar hal."Mijn definitie  van je best doen is toch een klein beetje anders." Ze fronste."Zeg dat nog eens, maar dan vele malen luider." Dat stiller praten zou haar afgeleerd moeten worden en snel wat. Mia haar geen zin om elke keer te moeten vragen wat ze net gezegd had.

[Silver Mars]

Ze slikte. Ze zou weg moeten lopen, zoals ze vaker deed als ze in de problemen was. Dan kon ze ergens alleen gaan zitten. Maar dat deed ze niet. Ze gehoorzaamde en zij op verstaanbare toon, maar beschaamd: "Of ik het goed kan maken, mevrouw." En ze keek even op, om oogcontact met de ander te maken, maar hield dit niet zo lang vol en keek al snel weer naar de vloer. 
Hoe lang houd ik het hier vol? Deze vrouw zal haar waarschijnlijk zo weer op straat zetten. En dan?
Ach.. ik ben ook gewoon te dom, te onhandig, kan niet eens goed lezen. Waar kan ik haar genoegen mee winnen?

[Sebastian Cowell]

Hij keek op van zijn werk en richtte zijn blik op Olivia. Ze was best schattig zo. Niet dat hij van schattig hield...  misschien was het woord schattig dan ook niet de juiste keuze. Eerder.....
Heerlijk naief? Toch leek ze nog wat voorzichtig, maar dat sierde haar wel. Er kon een dunne lijn tussen naief en bijdehand zijn, en die kon ze maar beter nier overschreiden. Ze at, keek en leek te genieten, dat mocht... voor nu dan.

Het was een uur later en hij keek op de klok. 10 over half 11. Hij rekte zich even uit, sloot het laatste mailtje en keek naar Olivia.

[Olivia]

Leuke film! Sherlock was iets minder getypeerd dan ze had verwacht, maar de regie en de cast mocht er zeker wezen. Olivia was helemaal opgeslorpt door het beeld. Dat had ze gemakkelijk, zo helemaal van de wereld verdwijnen. Ze was de broodjes totaal vergeten, had haar knieën opgetrokken en haar armen er rond geslagen. "Hihi" Ze moest stilletjes gniffelen om Holmes die vastgebonden op het bed lag, met dat kussen voor hem, en dan die gillende huismeid die het zaakje duidelijk niet vertrouwde - en ja, er wordt hier wel degelijk dat zaakje bedoeld. Humoristisch was het wel, en spannend... dat ging ook nog. Alleen had ze echt iets tegen die trut die die arme man zomaar op dat bed had vastgebonden! Ze was misschien mooi en slim, maar toch echt een sloerie! Olijfje had totaal niet door dat Sebastian klaar was met werken.

[Mia Montaigne]

"Tuurlijk kan je het goed maken. Je hebt nog twee kansen over. Pas daarna is het te laat." Ze wist heus wel dat de ander dit goed wist, maar toch zei ze het nog eens. "Let de komende dagen goed op wat de anderen je voordoen. Daarna bepaal ik wat je het beste doet en dat wordt dan jouw taak. Begrepen?" Mia zette de rest weer aan het werk en wachtte het antwoord af. 

Uiteindelijk stuurde ze het meisje terug naar haar kamer en liet ze iemand anders haar rotzooi opkuisen. Dat die er niet blij mee was, was niet haar probleem.

[Sebastian Cowell]

Hij genoot ervan om het naieve kind te bestuderen. Ze zat relaxed en had blijkbaar geen trek want de broodjes waren onaangeraakt. Haar lach was lief en hij lachtte er zelf ook om.
Na zichzelf enige tijd vermaakt te hebben met het bekijken van Olijfje, sukkelde hij langzaam in slaap. Hij snurkte zachtjes, bijna onhoorbaar, maar zat nogsteeds statig in zijn bureaustoel.

[Silver Mars]

Sariuna.. volgens mij is het gebruikelijk om bij het RPGen de ander de kans te geven om te reageren voor je doorpost zodat de reactie van die persoon er werkelijk toe doet in het verhaal. 

Blijkbaar had Silver al positief geantwoord en werd ze weggestuurd terwijl een ander haar taak afmaakte. Silver liep de gang door naar haar kamer en toen ze daar aangekomen was nam ze plaats op haar bed. Nog twee kansen... ze had haar best niet gedaan en ze zou hier nooit vinden wat ze al zo lang zocht. Acceptatie, een geduldige kans om te laten zien dat ze wel kon.... als ze die kans maar kreeg. Maar daar was echt geduld en begrip voor nodig en dat was echt te veel gevraagd. Silver der onvermogen en onbegrip maakte dat ze in een van haar opstandige buien raakte en ze dacht aan haar opties.
Ze kon gewoon proberen te gaan slapen, en morgen het beste ervan maken.....   Nee, daar was ze nu te gedeprimeerd voor. En wat had het voor zin? Ze zou het morgen toch weer verpesten, en daarna weer. Dan waren uiterlijk overmorgen haar kansen verbrod en raakte ze op straat, ofzo..
Wat maakte het dan uit om daarop te wachten of zelf haar biezen te pakken en er van door te gaan?

[Mia Montaigne]

Ze ging de trap op naar haar kamer die aan de andere kant van het huis was en liet zich, aangekomen op haar kamer, op het bed neerploffen. Waarschijnlijk zou het niets worden met het meisje en was zij de nieuwste in het lijstje van mensen die ze weggestuurd had, maar ze moesten doen wat hun gevraagd werd en dat moest op een goede, zonder fouten, manier gedaan worden. Simpel. Konden ze dat niet, tja, dan moesten ze weg. Ze konden van Mia niet verwachten dat ze hun eindeloos zou laten knoeien? Daar had ze de tijd en het geduld niet voor. Hopelijk lukte het haar staf het meisje wat te leren. Nou ja, voor Mia maakte het niet uit of ze (Sylver) slaagde of niet, ze had staf genoeg en er zou wel ooit nog iemand komen.

[Silver Mars]

Ze pakte haar tas en begon de paar uitgepakte spullen weer in de tas te proppen. toen de tas vol was keek ze de kamer nog eens rond. Mooi bed, lekker confortabel, sink, prima kast, bureautje met stoel.... zo slecht was het hier nog niet. Ten minste niet in deze kamer. Ze liep naar de deuren die ze naar buiten open kon slaan, deed dat en stapte met rugzak om de tuin in. Tenminste....het kleine stukje tuin dat door enkele mooie rozestruiken gescheiden werdt van de achtertuin van madame Montaigne. De tuinman kwam hier vast weinig, er staken wat wilde plantjes door het gras en onder de rozenstuiken groeide wilde viooltjes, paardebloemen en ander gewas dat er eigenlijk niet hoorde. Silver plofte neer op een stapel marmere tegels die op het kleine, slecht onderhoude terras opgestapeld stonden en zuchtte. Ze had zo zelfs een eigen tuintje. Tenminste, zolang niemand er echt iets mee deed kon het best van haar zijn, toch?

Okey... dilemma. Ze wilde weglopen, ontsnappen aan de onontkoombare fouten die ze anders zou maken en het daaraan gekoppeld ontslag, als je al van ontslag kon spreken. Maar dan was er deze kamer en het "tuintje". Maar aan de andere kant.... als ze probeerde haar best te doen en ze zou hechten aan haar nieuwe omgeving.... dan was het alleenmaar des te erger als ze weggestuurd werdt. Wat gebeurde er eigenlijk met de mensen die mevrouw Montaigne wegstuurde.
Er waren "weldoeners" die hun afhankelijken gewoon op straat trapte, of ze doorvekochtten, of ze doode of opsloten, er waren verhalen over werkkampen zoals vroeger in de vorige eeuw bij die Nasi's, of hoe ze ook heette. Maar niet iedereen geloofde dat. Als dat al bestond dan was het geheim.

Silver huiverde. Keek om zich heen en zuchtte. Weglopers werden vaak gevonden vanwege de chip. En dan werdt je toch weer terug gebracht. Niet iedereen had zo een chip, maar Silver wel omdat ze in het tehuis al meerdere keren weg was gelopen. Er waren ook verhalen over hoe je de chip onschadelijk kon maken en ze had al enkele dingen geprobeert, maar tot nu toe hadden ze niet geholpen.

Het werdt nu wel erg donker, en ondanks dat de rozen eerst verschillende kleuren hadden, iets dat Silver nooit eerder had gezien, waren ze nu verschillende tinten grijs tot zwart. Hier en daar glitterde er kleine stukjes van de marmere tegels en dewind ritselde door de struiken. Silver was rustig geworden, contastateerde ze en ze keek naar de hemel die vanavond helaas geen sterren toonde. Ze gaapte en stond op. "Morgen..... dan zie ik wel verder. Eerst maar eens slapen, nu dat nog in dit bed kan."zei ze zichzelf en ze kleedde zich om smeet haar kleding op de grond en kroop in bed. "Ahh.... lekker zo.... zachter als in......" En ze sliep.

[Emelis Ashwin]

(Ik hoop dat het oké is dat ik er nu nog bij kom xD)

Emelis liep met een chagrijnig gezicht over straat, op weg naar huis. Ze had besloten vandaag eens niet de bus te nemen, aangezien ze dacht dat ze ofwel de buschauffeur, ofwel de passagiers uit zou schelden mochten ze één verkeerde opmerking maken of een foute beweging maken. Dit was beter… Ze was al lang niet meer zo chagrijnig geweest. Al haar grootste nachtmerries waren vandaag uitgekomen. Ze had een blokuur geschiedenis gehad, daarbij liep een klasgenoot zo pessimistisch als de pest te wezen en daar keek hij ook nog eens droevig bij, terwijl hij het allemaal vrij goed voor elkaar had. Hij hoorde bij de rijken, net als zij, en nog durfde hij te zeuren. Hier kon ze zich zo ontzettend aan ergeren.

Het was een aardig stuk naar huis toe, zeker om te lopen. Het was zeker acht kilometer. En met hakken van tien centimeter was dit niet bepaald… ideaal. Op een gegeven moment had ze geen zin meer en liet ze zich zakken op een bankje in een park dat ze meestal meed vanwege de armen zonder zelfrespect. Armen die bedelden en zich gedroegen als vuile drugsverslaafde zwervers. Walgelijk. Rond dit tijdstip was er gelukkig nooit iemand te vinden in het park, op wat bejaarden en moeders met kinderen na. Ze trok haar stiletto’s uit en slaakte een zucht van opluchting. Even zou ze hier blijven zitten. De woede was inmiddels wel minder geworden, maar de irritatie bestond nog, al was ze nu eerder bezorgd of haar voeten ooit nog zouden bijkomen van deze tocht. Had ze vandaag nou toch maar haar gloednieuwe plimsoles aangetrokken, dan was dit nog meegevallen. Maar nee, ze moest zo nodig een zwierig, rookkleurig jurkje met bijpassende stiletto’s aan. Ze zuchtte nogmaals, waarna ze haar benen optrok en in kleermakerszit op het bankje ging zitten. Het was nog goed dat ze een legging aan had en haar jurkje geen miniskirt was. Het jurkje was vrij lang en versierd met allerlei mooie vormen en van onder het jurkje zag je iets dat gelijk was aan een petticoat uitsteken. Het was een jurkje met lange mouwen, die je gewoon op kon stropen als je dat wilde en nog zag het er als een echte designersoutfit uit. Het was dan ook aan haar geschonken door Julian Peroz, een minder bekend ontwerper die nu een beetje door begon te breken. Ze vond zijn stijl wel fijn.

Ze draaide een lok haar om haar vingers, terwijl ze zachtjes mee fluisterde met de tekst die uit haar draadloze oordopjes klonk. De muziek drong compleet tot haar door en ze begon sporen van kippenvel op haar huid te krijgen. Muziek van vroeger was zoveel beter dan dat wat er nu op de markt was. Al die elektronische shit- nee, daar had ze totaal niets mee. Zo zat ze daar een tijdje, totdat ze besloot dat het toch maar eens tijd werd om naar huis te gaan. Ze moest nog wat eten en daarna weer werken bij haar vader zijn bedrijf, waar je hoogstens in je pauze een vette hap kon kopen en dat was niet echt haar ding. Mensen vraten zich veel te vol als ze de kans kregen, en dan aten zo zoiets gruwelijks nog ook. Het was niet dat ze zo aan de lijn was, maar zoiets kreeg ze gewoon niet haar mond in geperst. Ze had herhaaldelijk tegen haar vader gezegd dat hij het menu moest laten aanpassen, maar tot op heden was er niets gebeurd.

Ze stond op en liep naar de bushalte. Terwijl ze wachtte fluisterde ze weer mee met de zinnen die de gebroken stem van de zanger zong. Ze sloot haar ogen even en hoorde enkele minuten later het mechanische geluid van de bus opkomen. Toen ze haar ogen opende stond de witte met paarszilveren reclame bedrukte bus voor haar neus. Ze las de reclame. “Feel free, feel different. Feel L:YAM.” Een nieuw parfum was het, van een zanger die zichzelf dus L:YAM. noemde. Hij had onlangs een album uitgebracht met de o zo originele titel ‘L:YAM.ISM’ Er waren al een paar jaar twijfels over hoe de artiestennaam nou eigenlijk uitgesproken hoorde te worden. Emelis interesseerde het echter voor geen reet. Ze vond het maar een dom kereltje, dat de aandacht van duizenden fans wist te winnen, enkel met zijn zogenaamd mooie koppie. Walgelijk. Ze stapte uiteindelijk in en scande haar kaart, waarna de bus vertrok zonder enkele woorden van de chauffeur. Ze ging zitten en nam een boek uit haar tas.

Uiteindelijk kwam ze thuis aan, waar ze wat at. Het was al best laat geworden, dus ze vertrok meteen naar het bedrijf, ook weer met de bus. Lekker, dat rijkeluisleventje, schoot er door haar hoofd. Ze had straks nog avonddienst ook. Ze moest zo vijf uurtjes werken, had ze twee uur vrij en dan moest ze tot elf uurb doorwerken. Ze snapte niet hoe haar vader dit goed kon keuren, terwijl ze zoveel tijd nodig had voor het bereiken van haar doel. Hij zou hier morgenvroeg aan de ontbijttafel wel iets over horen, de zak.

De bus arriveerde en Emelis stapte uit. Voor haar stond het torenhoge gebouw waarop in grote letters ‘Ashwin Co. LTD. ‘ stond geschreven. Ze maakte aanstalten naar binnen te lopen.

[Ashley Porter]

Emelis haar kamer was tiptop in orde, er waren momenteel nog wel andere klussen in en om het huis, maar dat liet Ashley aan de anderen over. Ze had niet al te lang geleden iemand thuis horen komen en wist dat het Emelis moest zijn. Ashley liep de trap af naar beneden maar trof er niemand aan. Damn, ze was vast alweer naar het werk. Ashley zocht in de eetkamer en keuken naar gebruikte borden, bestek... tekenen dat Emelis gegeten had om die op te ruimen maar we stond niets. Okey... wat nu te doen? 

Ash liep naar haar kamer en keek om zich heen. Er lag een opengeslagen wiskunde boek en een schrift op haar bureautje maar er was niets in geschreven. Ashley liep aardig wat achter, ze was niet dom, maar altijd onhandelbaar geweest op school... thuis... op straat.. waar dan ook. En daar had ze nu de lasten van. Ze was 16 en had het leerniveau van een 12 jarige en een strafblad van 3 kantjes. Het was de bedoeling dat ze in haar vrije tijd zou werken aan haar taal en wiskunde om bij te scholen. En ze had tijd genoeg, want haar schema bestond uit het behagen en assisteren van Emelis en dat ging haar gemakkelijk af. Ze mocht de ander graag, erg graag. Eigenlijk was er nog nooit iemand zo goed voor haar geweest en Ashley was dan ook bereid om veel voor haar te doen en bracht graag tijd met haar door. Maarja, die meid was druk bezet en dat maakte dat Ashley regelmatig op zichzelf aangewezen was.
Ze keek nog even naar het boek, lachtte, draaide zich om en trok der kast open. Ze ging op stap, had ze besloten. Emelis had gezorgd dat Ashley niets ontbrak, ze had zelfs dure merkkleding en een loon. Dat was erg byzonder voor een afhankelijke, meestal mocht je al blij zijn als je gewoon kreeg wat je nodig had om te leven. Ashley trok een zwart prada jurkje uit de kast en kleede zich om. Ze maakte zich lichtjes op en styleerde haar haar. Nu nog haar zwarte uggsies en haar zilverkleurige tasje. Ze keek nog even of haar geld en ID, lipglos en deo erin zaten en liep haar kamer uit, de trap af en het huis uit naar de dichtsbijzijnde bushalte.

[Emelis Ashwin]

Emelis was inmiddels alweer even aan het werk, maar ze ergerde zich rot. Die vader van haar was ook nooit in zijn kantoor te vinden als ze hem nodig had. Ze draaide tientallen keren zijn zakelijk nummer, zijn mobiele nummer en zelfs de huistelefoon had ze geprobeerd. Niemand had opgenomen, nergens niet. Dat zou dus betekenen dat Ashley weg was. Hopelijk was ze er wel als ze thuiskwam, dan kon ze tenminste even bij haar uitbarsten in woede, gevolgd door wat chagrijnig gemompel gevolgd door wat geschouderophaal en gelach om domme dingen. Zo ging het meestal wel. Vandaag was echt totaal geen goede dag voor Emelis geweest en dat had ze geweten ook, toen ze de eerste bus gemist had doordat ze te lang van haar ontbijt genoten had. Vanaf dat moment ging het al slecht. Ze gromde, draaide zich om en liep naar de onderzoeksruimte. Ze moest even kijken of dat stel idioten die er werkzaam waren haar petitie voor dierenrechten al getekend hadden. Ze gebruikten nog steeds proefdieren- niet voor al te gevaarlijke proeven waaraan ze dood zouden kunnen gaan of pijn zouden lijden, want dat mocht bij hun al jaren niet meer, maar ze werden nog wel gebruikt en ook dat keurde Emelis volledig af. En ook daarover had ze regelmatig woordwisselingen met haar vader.

“Hoi kerels,” zei ze op droge toon. “En?” De jongens van het lab wisten maar al te goed dat er met Emelis niet te klooien viel en dat was ze geraden ook. Vaak genoeg had ze dat bewezen en dit gebeurde vaak met de nieuwelingen die er kwamen. Vaak werd er door hen gedacht dat Emelis datebaar was, maar dat hadden ze toch mooi verkeerd gezien. Éen trap met haar naaldhakken en ze namen al ontslag. En ook weer hierover had ze woordwisselingen gehad met haar vader. Ze was echter al even gestopt met het dragen van naaldhakken naar haar werk, aangezien ze opeens nare bedrijfsregels hadden gekregen (daarom verkocht ze nu maar weer ouderwetse bitchklappen). Ook hierover hadden ze woordwisselingen gehad. Ze hadden eigenlijk overal woordwisselingen over. Toch won haar vader vaker de discussie, maar zij had ook al zo haar overwinningen gehad en deze had ze dan ook uitbundig gevierd met Ashley.
Ze kreeg het A4tje in haar handen geduwd. Getekend door iedereen aanwezig en er stonden zelfs digitaal doorgestuurde handtekeningen op van de personen die deze week vrij hadden gehad.

“Jullie zijn geweldig.” Ze blies handkussen naar iedereen in de ruimte. Buiten gevreesd was ze natuurlijk ook geliefd en daar maakte ze maar al te graag misbruik van. Niet op de manier van ‘Als je dit doet ga ik op een date met je’ maar ‘de mogelijkheid is er. Over 4000 jaar’. In die zin. Ze liep de ruimte weer uit en begon zich nu eigenlijk wel af te vragen waar Ashley eigenlijk was. Waarschijnlijk deed ze iets leuks, omdat er niets te doen was in hun brandschone huis waarin op dit moment geen mensen verkeerden. Eigenlijk moest ze nu aan haar huiswerk zitten, vond Emelis. Tenminste, als ze dat nog niet gedaan had. Ze liep naar de toiletten en haalde daar haar mobiel uit haar zak (dit deed ze vaker), waarna ze naar het mobiele telefoonnummer van Ashley belde.  Die telefoon had Emelis haar eens cadeau gedaan, met kerst. De cadeaus in huize Ashwin waren altijd even groot. Zo had ze twee hulpen een geheel nieuwe kamer cadeau gedaan ter waarde van 600 (valuta?), de ander kreeg een tas van Larozza en haar vader kreeg… een autoradio. Ze was nog boos op hem op dat moment, vanwege een… meningsverschil. ]
De telefoon ging over.

[Ashley Porter]

Ze zat in de bus en luisterde naar de muziek die op haar belachelijk mooie mobiel, een cadeautje van Emelis voor kerst. Ze staarde uit het raam en was al bijna bij de bushalte waar ze uit wilde stappen. De muziek stopte en haar ringtone ging af ze bekeek het display en er verscheen en glimlach op haar gezicht ze nam op terwijl ze opstond om naar de uitgang te lopen waar ze wachtte tot de bus stilstond. "Ashley Porter, zei ze vrolijk, wie heeft de eer met mij te spreken?" Ze wist allang dat het Emelis was, maarja, normaal doen was nooit echt Ashleys ding. De bus stopte, de deur opende en Ashley stapte uit voor Ashwin Co. LTD industries.

[Emelis Ashwin]

Emelis glimlachte toen er opgenomen werd. Nu was het tijd om weer aan één stuk door te praten en Ashley nog geen kans te geven iets terug te zeggen; iets dat ze vrijwel altijd deed. Onbewust.
“Elizabeth, queen of England, “  sprak ze op bekakte toon. “Heb je m’n vader ergens gezien? Hij is nergens te bekennen en hij neemt geen van zijn telefoons op. Ik word echt gestoord van die man, ik zweer het je.  En hij heeft ook nog niets veranderd aan de regels omtrent proefdieren. Hij moet m’n essay ook nog nakijken en-“ ze slaakte een kreet. “Ik sla hem door de muur als ik hem zie. Nouja, waar ben je? Ik heb net ook naar de huistelefoon gebeld maar niemand nam op. Ben je weer op stap, shopverslaafde van me?” Emelis glimlachte. Ashley en de andere hulpen van huize Ashwin waren de weinige  afhankelijke burgers die geld aan zichzelf konden uitgeven- aan leuke dingen. Soms was Emelis echt trots op zichzelf.

 Opeens werd er ontzettend hard op de deur geklopt. “Emelis, ik weet dat je daar binnen bent!” werd er geroepen. Shit. Die stem herkende ze. “Hé volgens mij heb ik pap gevonden. Nouja, hij mij. Wacht even hoor.” Ze stopte de telefoon weer in haar broekzak, maar verbrak de verbinding niet. Ze opende de deur. “Mihael Christopher Ashwin!” riep ze. “Ik heb je overal gezocht, je honderd keer gebeld en nog kon ik je niet bereiken. Waar was je?” Haar vader trok een streng gezicht. “Ja, dat weet ik. Ik heb je daarna teruggebeld maar je bleek in gesprek. Daarom wist ik waar je was. Ik heb je al honderd keer verteld dat je niet naar privénummers hoort te bellen tijdens kantooruren!” Shit. Hij was pissig. “D-dit is zakelijk! Ik belde naar huis om te vragen of je daar was!” “Ja, vast. Geef me die essay nu maar. Oja, verbreek je de verbinding met Ashley even? Dit gaat me geld kosten namelijk, want je zit al ver over je abonnement – dat ik overigens betaal – heen.” Ze keek gepijnigd, toverde haar telefoon uit haar broekzak vandaan en legde het ding aan haar oor. “Sorry, moet gaan. De dictator is niet blij.” Ze deed alsof ze de verbinding verbrak en stopte het ding weeral in haar broekzak. “Ik heb die essay al op je bureau gedumpt.” Haar vader klapte in zijn handen. “Applaus. Dan zal ik die nu maar even na gaan kijken, hè?” Emelis knikte. “En jij, dame, gaat als de bliksem aan het werk.” Ze gaf hem een saluut. “Jawöhl, mein Fuhrer!” Ze liep zo snel ze kon weg, om weer een ander toilet op te zoeken.

“Ik ben echt retegoed,” zei ze tegen de hulp. Ze grijnsde en liet zich op de wc zakken. Ze keek om zich heen. Hmm, deze wc had ze nog niet gebruikt als belhuis!

Off: Kun je trouwens even zeggen/bedenken wat de valuta nou precies is? Ik vind het een beetje vervelend om steeds (valuta) te moeten typen XD

[Ashley Porter]

Queen of England.. queen of New York zou je bedoelen, dacht Ashley in zichzelf.Ze kreeg er geen woord tussen. Toen Emelis een kreet sloeg trok Ashley der mobiel wat van der oor en greinsde. Ashley wilde net antwoorden over waar ze zich bevond maar werdt al weer onderbroken, Emelis had meneer Ashwin niet gevonden, maar hij haar wel. Ze moest ophangen? Ohh, ze liet haar mobieltje aan. Ashley genoot van het vader dochter/ baas werkneemsters gesprek. Te veel bellen, essay.... verbinding met Ashley breken... SHIT t'werd net leuk. Ohh wacht, ze belazerde hem. OMG... Emelis was echt bijdehand tegen der pa, goed man! Geweldige saluut ook, en nu was het... stil. Enkel voetstappen een schunnige zin...
"Emelis.. ben je daar? Luister..."Ashley wist dat Emelis haar hoorde en ook dat ze snel moest zijn om deze kans tot spreken te benuten voordat Emelis weer aan een spreekmaraton begon. "... ik sta nu voor Ashwin Co, en ik dacht zo van... ik kom ff langs.... kan het?"

[Emelis Ashwin]

“Hm?” Emelis kreeg een angstig gevoel in haar onderbuik, het klonk zo onheilspellend, zoals Ashley haar aandacht trok. Toen ze de daarop volgende zin hoorde zuchtte ze. “Oh, dat is goed hoor. Dan neem ik nu wel mijn pauze. Ik loop wel naar je toe. Tot zo!” Emelis verbrak de verbinding en liep naar het kantoor waar ze eigenlijk aan het werk zou moeten zijn. “Ik neem even pauze, ik ben er weer over drie kwartier. Als jullie me nodig hebben hoor ik het wel.” Ze pakte haar jasje en tas. Uit haar tas haalde ze vast een broodje, dat ze vast in haar mond stopte. “Twotzwo,” sprak de jongedame met volle mond.

Hierna ging ze richting lift, terwijl ze haar broodje vast verorberde. Ze zat dan maar op de derde verdieping, maar zin om trappen te lopen had ze niet. Ze duwde op het knopje, maar na vijf minuten was het ding er nog niet. Ze waren boven zeker weer aan het klooien. De tech department, zoals het genoemd werd, zat vol idioten, eerlijk waar. Allemaal door technologie en robots geobsedeerde nerdjes waren het. En dan sloopten ze de lift wel eens, gewoon om te kijken of ze hem aan konden passen of repareren. Gewoon voor de lol. Emelis hield haar vuist omhoog en trok een vuil gezicht. “Als ik jullie tegenkom…” bromde ze, waarna ze weer zuchtte. Dat deed ze behoorlijk vaak vandaag. Ze liep met tegenzin naar het trappenhuis en deed alle zes trappen. Niet dat het zoveel moeite kostte of zo. In het trappenhuis kwam ze een aantal werknemers met chagrijnige gezichten tegen. Waarschijnlijk boos omdat ze trappen moesten lopen. De meeste die ze tegenkwam werkten ook bij de administratie, en die moesten enorm vaak naar een andere verdieping. Waarschijnlijk hadden ze vandaag al meer dan 200 trappen gelopen. Best zielig. Toch grinnikte Emelis, en elk van de werknemers begroette ze vrolijk. Dan pasten zij zich ook volledig aan, waarna ze haar net zo vrolijk terugbegroetten. Ze was immers de dochter van de baas.

Ze ging nu richting uitgang, waar ze uitklokte. Ja, pauze was niet meer wat het geweest was. Hier bij Ashwin Co. LTD moest je eerst uitklokken, pauze werd dus niet betaald, anders zou het veel te duur worden.  Bah.

Ze stapte naar buiten, waar ze Ashley aantrof. “Ash!” Ze vloog het arme kind om de nek. “Hoe was je dag?” vroeg ze vrolijk. “De mijne was… afschuwelijk, dat vind ik er wel een goed woord voor. Echt alles ging mis vandaag. Ik heb zelfs geschiedenis gehad vandaag. Ik wilde het eigenlijk skippen, maar de conrector betrapte me toen ik bij Geoff in de keuken wilde gaan zitten, zoals ik normaal altijd doe. Op een dag-“ Ze hield haar mond maar. Ze kwam altijd veel te gewelddadig over. “Nouja, vertel maar over jouw dag. Ik praat altijd zo veel. Waar zijn de andere hulpen eigenlijk? Zij namen de telefoon immers ook niet op. Of heeft mijn stomme vader ze vrij gegeven vandaag? Het huis was immers al sinds de ochtend spik en span. Nuja, ik heb het ook niet echt goed kunnen bekijken, ik was misschien vijf minuutjes thuis en ben alleen snel de huiskamer gepasseerd en heb een boterham gegeten in de keuken…”

[Ashley Porter]

Na tien minuten wachten kwam Emelis eindelijk naar buiten, vloog Ash om der nek en stortte uit in een spraakmaraton, of wacht.. toch niet ze vroeg hoe Ash der dag was geweest. "Nou..."Wilde Ashley net beginnen, maar ze had het kunnen weten, Emelis ratelde alweer door. Een tweede poging om Ashley te laten praten, maar dit keer bleef Ash alvast stil en werdt niet teleurgesteld. Emelis had alweer een eigen invulling. Ashley keek de ander nu vrolijk spottend aan en onderbrak de ander. "Mijn dag was saai, maar weet je? Laten we hier weggaan voordat je pa verschijnd, jou naar boven trapt en mij naar huis stuurt. Hebbik geen zin in weet je, verveel me eigenlijk heel de dag al. Kan jij niet eens wat doen aan je rooster?"
Ze trok Emelis aan der arm mee tot ze voor het gebouw weg waren. "Wat zullen we doen? Lunchen... shoppen... "Ze was even stil en keek wat naar opzij. ".. alleen wil ik dan wat geld van je lenen, ik heb nog.." Ze trok haar portemonee-tje en haalde er 1 biljet van 10 UD,- uit en wat los muntgeld.

valuta = UD United Dollar, heb ik maar ff verzonnen. Heeft voor het gemak ze zelfde waarde als de euro nu. Alleen is alles dan wel duurder. Wacht... naja.. get it?

[Emelis Ashwin]

“Ik heb zelf ook een hekel aan mijn rooster, maar je weet dat ik ga stoppen bij ROUGE. Eindelijk van dat gewichtsgezeik af zeg. Dan zal ik vast wel wat tijd overhebben, tenzij ik echt bakken huiswerk opkrijg. Maar ik heb gehoord dat dat best meevalt.” Ze liet zich vrolijk meetrekken. Hé, ze had vandaag nog geen pauze gehad. Het mocht best en de officiële norm was maximaal drie kwartier. “Eerst wil ik lunchen, ik verrek van de honger. Daarnet at ik een broodje met kaas, maar ik heb nog steeds honger. Je weet hoe dat gaat bij mij, ik ben een bodemloze put.” Ze moest weer even denken aan ROUGE, het modellenbureau waarbij ze werkzaam was. Al die uitgehongerde meiden- ze kon het niet aanzien. Had zij even geluk dat wat ze ook at, ze niet veel aankwam. Maar van haar scout mocht ze nog geen kilo aankomen en het liefst zag hij haar nog slanker. Toen hij dat zei had ze hem een klap verkocht, zoals wel te verwachten viel van Emelis. Daarna hadden ze voor twee weken niet meer tegen elkaar gepraat, maar uiteindelijk moesten ze toch wel.

“Geld lenen? Heeft papa je loon nog niet gestort? De trage zak… ik zorg wel dat ik het terugkrijg van hem.” Ze pakte haar portemonnee en haalde daar een briefje van vijftig uit. “Hier, ik kan zelf ook niet veel missen op het moment. Ik bedoel, dat kan ik wel, maar ik spaar. Sparen is een leuke bezigheid. Ik moet natuurlijk ook wat opzij houden voor de boetes die ik morgenmiddag ga krijgen. We gaan weer aan de slag.” Emelis was lid van een dierenrechtenorganisatie, zoals ook wel bij haar lijkt te passen. Ze gingen weer protesteren morgen, en Emelis had er zin in. Niet omdat ze vast en zeker een bekeuring zou krijgen vanwege het verstoren van de orde en het niet hebben van een vergunning. In de cel zou ze echter niet belanden, aangezien haar vader één van de meest invloedrijke mannen in het land was. Als ze morgen weer bij elkaar kwamen kon ze meteen de petitie laten zien aan haar leiderfiguur, hij zou vast blij zijn met de moeite die ze gedaan had. Ze moest dan wel de laatste drie uur school spijbelen, maar het was het waard. Zolang ze maar niet op tv kwamen…

“Oh, zullen we hier gaan eten?!” riep ze uit, terwijl ze wees naar iets dat op het eerste gezicht een bakkerij leek. Het was echter meer een eetcafé, waar ze vooral dingen serveerden die ze zelf afgebakken hadden. Het was meer een bakkerij annex restaurant annex café. “Hier hebben ze de meest zalige koffiebroodjes en de broodjes gezond zijn ook hemels. En de koffie. Dit is één van de vijf plekken waar ik graag koffie drink. Ik eet hier vaker met wat idiote- vriendinnen bedoel ik, na school. En er werkt echt een… nouja, je snapt wat ik bedoel.” Ze keek haar vriendin veelbetekenend aan, waarna ze haar zonder op antwoord te wachten mee naar binnen trok. De bakkerij had een warme sfeer, met zwakke verlichting en alles was een beetje zandkleurig. Zoals het hoorde, als het aan Emelis lag. Toch was het ook best modern, als je naar de apparatuur keek. Achterdoor stonden allerlei tafeltjes, waarop ze een leuk kaarsje hadden geplaatst. Ze zag in de verte al de persoon staan waar ze het eerder over had gehad. Hij stak zijn hand op bij wijze van een begroeting. Emelis deed hetzelfde. Schokkerig en alsof ze een timide persoon was, maar ze deed het. “Dat is ‘m,” fluisterde ze.

[Ashley Porter]

Ze nam de 50 UD greinzend aan, wetend dat er mogelijk toch niet om teruggevraagd zou worden. Ookal zou ze wel moeilijkheden krijgen met meneer Ashwin omdat ze wel al haar salaris had ontvangen deze maand, vorige week nog om precies te zijn. "Thanks girl, you saved my life!" Zei ze terwijl ze het geld in haar portemonee en de portemonee in haar tasje deed. Emelis had het nog even over een van haar dieren-in-nood acties voordat ze Ashley ineensop een soort lunchroom wees waar blijkbaar goeie broodjes, lekkere koffie en, niet geheel onbelangrijk... lekkere bediening aanwezig was.

 En voor ze het wist stonden ze binnen en leek Emelis ineens, tsja hoe omschrijf je zoiets... vaag, angstig, neeee eerder verlegen? Toen ze de voorzichtige stem en de terughoudenede houding vaan haar vriendin zag moest ze moeite doen om haar lag in te houden en trok ze Emelis zachtjes mee naar een tafeltje dat op een mooie plek aan het raam stond met overzicht over heel de lunchroom, iets dat nodig was om Emelis haar hunk een goed te kunnen checken. Ashley had een hele checklist voor jongens die in aanmerking wilde komen om 'leuk te zijn'. Maar als er een gozer voor haar gardian angel en beste vriendin in aanmerking wilde komen, dan was die lijst nog langer. Aan de andere kant, bedacht ze... kon Emelis waarschijnlijk best goed zelf bepalen of een gozer aan de eizen voldeed. Toch , vond Ashley, hoorde ze zich er weldegelijk mee te bemoeien.

Ze nam plaats en pakte de kaart, die ze niet echt las maar eerder als afleidingsmanouvre gebruikte. Zachtjes zij ze tegen Emelis: "Doe eens normaal, normaal ben je nooit zo verlegen. Niet bij belangrijke mensen en ook niet bij jongens!" Ze gaf de ander een speelse tik tegen haat hand en greindse gemeentjes.
"Wat weet je al van hem?"

[Emelis Ashwin]

“Levens redden is zeg maar echt mijn ding,” antwoordde Emelis met een grinnik. Het was wel een beetje zo. Haar vader wilde enkel een of twee afhankelijke werknemers in dienst nemen, maar Emelis bracht er steeds meer mee, en als zij er niet op gestaan had, hadden ze ook niet bij hun ingewoond. Emelis vroeg zich soms wel af of ze dit niet deed voor zichzelf- om zich een echte weldoener te voelen. Maar dit idee was haar al meerdere malen uit haar hoofd gepraat, door meerdere mensen. Dan zou het ook wel niet zo zijn. Toch?

Toen ze zowat gedwongen plaats had gekomen en dezelfde actie ondernam als haar vriendin – de menukaart voor haar neus duwen en doen alsof ze hem bestudeerde – schrok ze van de opmerking die haar toegefluisterd werd. Shit, was het zo duidelijk? “S-Sorry!” fluisterde ze. “Ik bedoel, eh, ah…” Ze liet haar hoofd op de tafel rusten, terwijl ze de menukaart als beschutting gebruikte. Ze hief haar hoofd op, hield haar hand in een vuist voor haar mond en kuchte. “Het zal niet meer gebeuren, mademoiselle.” Ze voelde een rode tint op haar gezicht opkomen toen de ander vroeg wat ze al van hem wist. “Oké, eh, nou. Hij heet Jake, hij is negentien – bijna twintig – en hij loopt hier eigenlijk stage. Hij werkt hier dus niet echt, maar whatever. Hij doet dus een bakkersopleiding en staat iedere ochtend om half vijf op. Verder heeft hij echt een mooie persoonlijkheid, vriendelijk, geduldig en hij praat niet veel maar ook niet weinig. Hij is heel open, en als je hem iets vraagt geeft hij gewoon antwoord,” vertelde ze. “Misschien is een ander woord daarvoor klantvriendelijk?” Ze grinnikte even. Ze zei er maar niet bij dat het enige dat ze zelf gevraagd had was wat zijn naam was en dat haar vrouwelijke klasgenoten de rest hadden gedaan. Zelf was ze veel te verlegen geweest om verder nog een woord uit te kramen. Dat melkwitte huidje met die donkerbruine haren plus helderblauwe ogen had het hem gedaan. En zijn stem- onweerstaanbaar. Ze uitte even een zucht van verliefdheid. “en-“ Ze stopte met praten. Ze zag hem plotseling aan komen lopen om hun bestelling op te komen nemen. Shit. Snel de menukaart bekijken. Broodje gezond, geen ham. Broodje gezond, geen ham…

“Kan ik jullie bestelling opnemen?” vroeg hij, met zijn bitterzoete stem. “Ik wil graag een cappuccino met excessief veel suiker en een broodje gezond zonder kaas.” Shit. Weer fout. “Zonder ham bedoel ik. Wel kaas!” Als er een gat in de grond was zou ze er maar al te graag ingesprongen zijn. Wat een sukkel was ze toch ook. Haar gezicht was vuurrood. “Wat wil jij, Ashley?” vroeg ze gauw, waarna ze weer deed alsof ze naar de menukaart keek.

Off: IK HAAAAAT DIT TOETSENBORD.

[Nick Butler]

Met een vrolijke zucht draaide Nick zich nog een keer om in bed en lag nu met zijn gezicht richting het raam, hij merkte dat het wat lichter was dan normaal, in plaats van zwart voor zijn ogen te zien was het nu een soort grijs alsof het al licht was. Hij hield zijn ogen gesloten en grinnikte zacht, yeah right, hij was altijd al wakker voor de zon opkwam om het ontbijt van Mr. Ashwin te maken, hij volgde een strak schema en zou zich er altijd aan houden. Twijfelend trok hij een wenkbrauw op en opende langzaam zijn ogen, hij zag zijn kamer voor het eerst in een heel ander licht. Dag licht! Agh. De aarde had zich vannacht gewoon gedraaid, Gods manier van een geintje. Hij keek op de klok en zuchtte zacht, God doet dus niet aan humor..
Langzaam ging Nick rechtop zitten en bleef verbaasd om zich heen kijken, hoe kreeg hij het voor elkaar om zolang uit te slapen? Op een normale dag werd hij 's morgens al honderd keer geroepen voor wat dan ook en hoe zat het met de hond? Zou iemand anders die hebben uit gelaten, zo niet, dan zou er wel een verrassing voor hem ergens in huis liggen. Great. Mompelend stond hij toch maar op en trok snel wat kleren aan om er toch nog een beetje fatsoenlijk uit te zien, ook al mocht het, hij liep liever niet in zijn pyjama door het huis, dit was zijn werk dus dan zou hij er ook elke dag goed uit moeten zien, wat best moeilijk was met zijn gezicht.
Lachend om zijn eigen gedachten grapjes liep hij zijn kamer uit en liet zijn haar voor wat het was, het was een soort Elvis coupe op sommige momenten en op andere momenten een ontploft.. iets.. Het lag eraan hoe vaak hij zich had gedraaid in zijn slaap.

Nick liep de woonkamer in en zag dat het lampje van het voicemail kastje aan en uit ging, ze hadden dus een gemiste oproep, oftewel, hij sliep door het ergerlijke geluid van de telefoon, wauw, hij had de slaap echt nodig. Hij drukte op het afspeel knopje en liep toen naar de keuken om koffie te zetten, achter zich hoorde hij het apparaat praten 'U heeft 4 gemiste oproepen' Hij keek grijnzend over zijn schouder en zette het koffiezetapparaat aan. Terwijl hij wachten ging hij op het aanrecht zitten en luisterde of het voicemail vrouwtje ook nog liet weten wie er nu precies gebeld had, als het Mr. Ashwin was dan moest hij snel wat smoesjes verzinnen waarom hij niet opnam..
De koffie maker begon zijn vertrouwde geluid te maken waardoor de huishond, Woody, ook eindelijk wakker werd en vrolijk de keuken in kwam rennen 'Hey Cowboy!' Zei Nick met een lach en liet zich weer van het aanrecht afglijden. Op zijn knieën ging hij voor Woody zitten en aaide wild over zijn kop waardoor hij op de grond ging liggen. De hond draaide op zijn rug en gooide zijn pootjes in de lucht, Nick kon er net eentje ontwijken en zuchtte, 'Blij beest.' Hij wreef wild met zijn handen over zijn buik en merkte toen dat de voicemail uitgepraat was. Wie had er nou gebeld? Nou ja, als het echt zo belangrijk was, dan zouden ze vast nog wel een keer bellen. Hij stond weer op, pakte zijn kopje koffie en ging aan de keuken tafel zitten met de krant die er al klaar lag. Dit was ook best wel leuk voor een keertje. Was hij nu alleen thuis met de hond? Dat kwam niet vaak voor.. Gedraag je! Hoorde hij een stem in zijn hoofd luid schreeuwen waardoor er weer een grijns op zijn gezicht verscheen 'Rustig joh, ik doe niks.'  Praatte hij nu tegen zich zelf? Nick schudde met zijn hoofd, nam een slok van zijn koffie en begon de krant te lezen, nu kon hij nog even rustig aan doen voor het echte werk zou beginnen.

[Ashley Porter]

OMG, ze is echt verliefd, dacht ze terwijl ze van de ander hoorde wat ze allemaal al wist over die jongen. Hij was ook best leuk, knappe gozer. Klantvriendelijk was waarschijnlijk inderdaad het goede woord.
Toch moest die jongen haast wel homo zijn als hij niet in de gaten had dat Emelis hem leuk vond. Zoals ze daar zat en stuntelde met haar rode gloss. Trouwens, Jake, als hij niet inderdaad homo was, zou in mijn handen moeten knijpen met een meid als Emelis. Ze was knap, slim en bulkte van het geld! Toch leek hij enkel alleen geïnteresseerd in de bestelling. Ashley keek hem eens strak aan, om hem even te checken en zij toen: "Broodje gezond met ham en kaas..."even was het stil en er verscheen een twinkeling in haar ogen voor ze verder ging. "..... en een latte machiato, met een schepje suiker. Ik heb niet de mazzel dat ik ongelimiteerd suiker kan nemen zonder mijn sexy figuur te verliezen, zoals Emelis hier."
Ashley greinsde lichtjes en vroeg toen aan Jake: "Ze is model. dierenactieviste én nog geleerd ook. Ongelovelijk, vind je niet?"

[Emelis Ashwin]

Terwijl ze naar zijn sexy manier van doen staarde, begon Ashley te bestellen. Wat zag hij er toch leuk uit in dat rode bedrijfsuniform… Ze zou bijna een zucht van verliefdheid slaken, waar hij bijstond. Die wist ze natuurlijk wel in te houden.

Emelis’ mond viel open van verbazing toen ze echt begon te luisteren wat Ashley vertelde. Met ieder woord werd het erger. Van onder de tafel gaf ze Ashley een schop zoals ze haar nog nooit geschopt had van onder een tafel. Haar ooit zo witte huidje lichtte zowat rood op. Ze was dol op menukaarten op het moment, eerlijk waar. Ze keek toch vanuit de zijkant naar Jake, die met zijn mond vol tanden leek te staan. “Eh, ja… dat is wel speciaal inderdaad…” wist hij te antwoorden. Kalmeren, dat moest ze. Ze ademde een paar keer in en uit, trok de menukaart weg van haar gezicht en glimlachte met een lichtelijk geïrriteerd gezicht. “Let niet op haar, ze is…” Wat moest ze nou zeggen? “ongesteld!” riep ze maar. “D-Dan zal ik jullie bestelling maar even doorgeven.” Emelis trok een wenkbrauw op. Hij stotterde? Maar… waarom?

Ze keek haar aartsvijandin aan. Ja, op het moment was ze dat, en zeker geen vriendin. Ze keek haar ook niet zomaar aan, maar met een dreigende blik. “Ik haat jou.” Bromde ze. Het was natuurlijk niet gemeend, maar Emelis dacht op het moment van wel. “Wat zal hij wel niet denken?” zuchtte ze. Ze keek naar hem met de menukaart weer voor haar neus, om er achter te komen dat hij ook naar haar keek, vervolgens aangestoten werd door zijn collega en zich doodschrok. Hij was niet echt op dezelfde plek als zij was, duidelijk… Ze wreef wild door haar blonde haardos, ook wel manen genoemd door… zichzelf. “Hij keek naar me,” fluisterde ze. Nu waren haar boze gevoelens naar Ashley toe weer helemaal vergeten- ze was een verliefd schoolmeisje, overduidelijk. Ze was nog nooit zo verliefd geweest op iemand waar ze nog nooit meer dan twee zinnen tegen gesproken had.

Ze moest denken aan de dag dat ze hem voor het eerst gezien had. Dat was ook de eerste dag dat ze hier ooit geweest was… Hij was haar meteen opgevallen- liefde op het eerste gezicht? Daar had ze nooit in geloofd, maar… deze ontmoeting had daar wel verandering ingebracht. Toen hij hun bestelling op kwam nemen had ze hem en haar klasgenotes eerst niet gehoord, omdat ze te druk bezig was met het staren naar zijn mooie gezicht. Ze was dus op zijn uiterlijk gevallen. Maar wie zegt dat knappe jongens geen mooie persoonlijkheid kunnen hebben? Daar had ze zichzelf mee tevreden gesteld. Ze was nu ongeveer… drie  maanden verliefd op hem. Great.

[Ashley Porter]

Toen Emelis haar schopte kraamde ze een luid en welgemeend: "AU!" uit en ze greep naar haar goed geraakte linkerscheenbeen waardoor ze ook nog met haar kaak de tafelrand raakte. Tranen sprongen in haar ogen, maar die knipperde ze natuurlijk gelijk weg. Damn, de pijn. En daarbovenop leek Emelis echt boos te zijn, dit was nooit Ashley der bedoeling geweest. Ze gedroeg zich graag stoer en bijdehand... ze was zo. Maar als dat de enige persoon die ze niet boos wilde maken kwaad maakte, tsja....
Ashley was nu duidelijk even van der stuk en ze wreef over haar kaak terwijl ze een ongemakkelijk: "Sorry Em.. zo bedoelde ik het niet." uitbracht. Maar de ander leek alles alweer te zijn vergeten. Toch voelde Ashley zich nog schuldig en ze droeg zichzelf op de volgende keer beter na te denken als ze over haar vriendin en meesteres sprak. Zo zag ze de rijke mensen namelijk. Als meesters en meesteressen. Ze bezaten de afhankelijke zoals er vroeger slavernij was geweest. Slavernij, in een modern jasje. Al was
Emelis gelukkig een geweldig mens om voor te werken en bevriend mee te zijn.
Ze volgde Emelis haar blik om natuurlijk Jake in beeld te krijgen. En hoorde de fluisterende toon van de ander met de onnodige boodschap: "Hij keek naar me."



Ash trok de ander zachtjes aan haar hand om te zorgen dat ze stopte met staren en sprak wat temide. "Em.. je staart, meid. Waarom vraag je hem niet of hij ook om dieren geeft? En als hij ja zegt dan nodig je hem uit voor een van je dierenacties, dan merk je of hij je interessen voor gerechtigheid en dieren deelt en kan je hem wat beter leren kennen." Ze keek de ander nog wat ongemakkelijk aan vanwegen haar eerdere bijdehande actie maar glimlachte toch naar haar.
"Weet je, ik denk namelijk dat hij je niet durft te benaderen omdat je duidelijk zo rijk bent. En hij is misschien geen afhankelijke maar ook niet echt rijk, denk ik."

[Silver Mars]

Ze pakte haar tas en begon de paar uitgepakte spullen weer in de tas te proppen. toen de tas vol was keek ze de kamer nog eens rond. Mooi bed, lekker confortabel, sink, prima kast, bureautje met stoel.... zo slecht was het hier nog niet. Ten minste niet in deze kamer. Ze liep naar de deuren die ze naar buiten open kon slaan, deed dat en stapte met rugzak om de tuin in. Tenminste....het kleine stukje tuin dat door enkele mooie rozestruiken gescheiden werdt van de achtertuin van madame Montaigne. De tuinman kwam hier vast weinig, er staken wat wilde plantjes door het gras en onder de rozenstuiken groeide wilde viooltjes, paardebloemen en ander gewas dat er eigenlijk niet hoorde. Silver plofte neer op een stapel marmere tegels die op het kleine, slecht onderhoude terras opgestapeld stonden en zuchtte. Ze had zo zelfs een eigen tuintje. Tenminste, zolang niemand er echt iets mee deed kon het best van haar zijn, toch?

Okey... dilemma. Ze wilde weglopen, ontsnappen aan de onontkoombare fouten die ze anders zou maken en het daaraan gekoppeld ontslag, als je al van ontslag kon spreken. Maar dan was er deze kamer en het "tuintje". Maar aan de andere kant.... als ze probeerde haar best te doen en ze zou hechten aan haar nieuwe omgeving.... dan was het alleenmaar des te erger als ze weggestuurd werdt. Wat gebeurde er eigenlijk met de mensen die mevrouw Montaigne wegstuurde.
Er waren "weldoeners" die hun afhankelijken gewoon op straat trapte, of ze doorvekochtten, of ze doode of opsloten, er waren verhalen over werkkampen zoals vroeger in de vorige eeuw bij die Nasi's, of hoe ze ook heette. Maar niet iedereen geloofde dat. Als dat al bestond dan was het geheim.

Silver huiverde. Keek om zich heen en zuchtte. Weglopers werden vaak gevonden vanwege de chip. En dan werdt je toch weer terug gebracht. Niet iedereen had zo een chip, maar Silver wel omdat ze in het tehuis al meerdere keren weg was gelopen. Er waren ook verhalen over hoe je de chip onschadelijk kon maken en ze had al enkele dingen geprobeert, maar tot nu toe hadden ze niet geholpen.

Het werdt nu wel erg donker, en ondanks dat de rozen eerst verschillende kleuren hadden, iets dat Silver nooit eerder had gezien, waren ze nu verschillende tinten grijs tot zwart. Hier en daar glitterde er kleine stukjes van de marmere tegels en dewind ritselde door de struiken. Silver was rustig geworden, contastateerde ze en ze keek naar de hemel die vanavond helaas geen sterren toonde. Ze gaapte en stond op. "Morgen..... dan zie ik wel verder. Eerst maar eens slapen, nu dat nog in dit bed kan."zei ze zichzelf en ze kleedde zich om smeet haar kleding op de grond en kroop in bed. "Ahh.... lekker zo.... zachter als in......" En ze sliep.

[Mia Montaigne]

De wekker wekte haar uit een mooie droom en bracht haar, zeer tegen haar zin, terug in de werkelijkheid. Vandaag zou de training van Silver starten en als ze eerlijk was, had ze er maar weinig vertrouwen in. Ze zuchtte even en ging met haar handen door haar haar, terwijl ze met haar ellebogen op haar knieën steunde. Er waren al een paar moeilijk gevallen bij haar beland, sommige waren geslaagd en andere waren direct doorgestuurd.  Elk kreeg drie kansen, vergissingen waren altijd mogelijk, maar Mia duldde ze niet. Ze had geen zin om er tijd en geld aan te verliezen. Ze zuchtte nog eens en zette zich toen recht. Tijd voor een bad! Het warme water zou haar beslist goed doen. Mia verliet haar slaapkamer en ging naar haar badkamer, waar het bad al vol was, alles wat ze nodig had, stond op de bad rand en haar kleren hingen netjes omhoog aan de kapstokken. Ja, haar slavin was goed getraind en goed op de hoogte van de drukke agenda van mevrouw Montaigne. Rustig stapte ze het bad in en liet zich zakken. Het deed inderdaad goed.

Off: ik drukte perongeluk op enter >< Toen ik nog niet eens één zin getypt had

[Silver Mars]

Ze was al vroeg wakker, zoals vaker, maar bleef nog even lekker in bed liggen. Ze staarde naar de gepakte rugzak, greinsde en draaide zich om. Nee, weglopen had geen zin vanwegen de chip en ze was nu al gek op haar kamer. Een eigen kamer. Met braakliggend tuintje. Iets waar ze, als ze daar de kans voor zou krijgen. echt iets aan wilde doen.
Na enkele minuten nog even lekker gelegen te hebben kreeg ze de normale ochtendkriebels en stond ze op, rekte zich uit en had zomaar zin in de dag. Gisteren had ze zich laten leiden door angst en toen was het al direct fout gegaan.  Vandaag was het haar bedoeling om rustig en gehoorzaam te zijn. Alleen datgene doen dat opgedragen werdt. En dan had ze misschien nog een kans om haar tweede kans niet ook al de tweede dag te verpesten. Wie weet had mevrouw Montaigne wel een relaxte, vriendelijke kant en kreeg Silver het nog voor elkaar deze voor zich te winnen.
Want als er iets was dat Silver zocht, dan was het wel een vorm van acceptatie van iemand, wie dan ook.

Inmiddels had ze schone kleding uit haar tas gehaald, en liep ze haar kamer uit naar de algemene badkamer. Die had ze gister gezien bij de rondleiding. Er waren daar al zeep, shampoo, tandenborstels en al dat soort verzorgings artikelen. Ook dat bevestigde Silver dat mevrouw Montaigne niet totally evil kon zijn.  Misschien was dit een 'start je ochtend positief waan' maar het maakte dat Silver in elk geval positief tegenover de nieuwe dag stond. Ze liep de badkamer in ... en kwam daar 10 minuten later geheel verzorgd weer uit met haar pyama onder haar arm. Niemand had haar gezegd hoe dat hier werkte. Waar de kleding gewassen werdt en door wie. Dus nam ze deze mee en ded ze in een zak in haar kledingkast.

Wat moest ze nu? Waar werd ze verwacht en hoe laat? Er was nog niets gezegd en mevrouw Montaigne had haar opgedragen niets meer uit zichzelf te doen. Dus bleef ze nog maar even op haar kamer, totdat ze geroepen zou worden. Ze opende de deur naar haar tuintje om haar kamer te luchten en maakte haar bed op. Ze pakte haar tas uit en lag de kleding die ze had in de kast en stopte haar rugzak weg op de onderste plank. Ze sloot de kast deur en keek om zich heen. Ze zou best wat meer willen doen om haar kamer een persoonlijk tintje te geven, maar ze had verder niets en besloot haar bureaustoel mee naar buiten te nemen en in het tuintje van de zon te zitten genieten.

[Sebastian Cowell]

Hij sloot zijn PC af en opende een la. Pakte een potje met pilletjes en slikte er twee. Deze zouden hem lang genoeg alert houden om nog even een bezoekje te brengen aan het kamp. De pilletjes werkte altijd vrij snel en maakte dat zijn vermoeidheid rap verdween. Hij stond op, schoof zijn stoel aan en liep naar Olivia. Sebastian nam naast haar plaats en keek haar nu weer vriendelijk aan. "Ik ga nog even wat... zaken regelen. Je hebt de nacht voor jezelf. Doe ermee wat je wilt, behalve weglopen dan. Dat zou.... erg stout zijn. En stoute meisjes krijgen straf." Zijn blik veranderde in een serieuze, donkere blik. "En geloof me, die strijd wil je niet met me aangaan."
zijn blik veranderde alweer en nu weer in een vrolijke twinkelende blik. "Nou, Olijfje, have fun en tot morgen. Ik verwacht dat je me wekt om half 9." En hij liep de living uit, deed zijn nette, uniform achtige jas aan en liet zich met een Hummer door een chauffeur wegrijden.

[Mia Montaigne]

Voor een tijd was ze vergeten dat ze een nieuwe slaaf had, die van nog niets wist en die nog opgevoed moest worden. Ze zuchtte en opende haar ogen weer. Weg met de rust! Een beetje kwaad op zichzelf trekt ze de stop eruit en stapt uit bad. Mia pakte de handdoek die klaarlag en droogde zich af, waarna ze zich aankleden en er voor zorgde dat ze tip top in orde was. Toen was het tijd voor het ontbijt."Steven." Mia stapte de keuken binnen en iedereen boog voor haar."Haal Silver uit haar kamer en laat haar zien hoe het ontbijt klaar gemaakt wordt, waar ze het naar toe moet brengen, hoe ze zich toegaan tot de kamer moest zien te verschaffen, waar ze het moet neerzetten..alles, je weet wel." Hij knikte en zij ging naar de ontbijtruimte."Silver!" Had ze Steven net horen zeggen voor de deur achter haar sloot.

[Silver Mars]

Het zonnetje was nog niet erg warm, maar wel aangenaam. Terwijl ze onderuitgezakt naar de hemel keek leek ze ineens haar naam te horen. Werdt ze nou geroepen? Snel stond ze op, zette ze de stoel binnen, deed de tuindeur dicht en liep ze de gang op. Daar wachtte een serieus kijkende man op haar en ze liep onzeker naar hem toe. "Riep u, meneer?"
De man  stelde zich voor als Steven en vertelde haar dat hij haar zou laten zien wat nu elke ochtend van haar verwacht zou worden. Ze knikte en probeerde zo goed mogelijk op te letten. Elk detail, zelfs zijn strakke houding hield ze in de gaten. Toen ze met het dienblad op haar hand en Steven naast zich voor de ontbijtkamer stond gierde de zenuwen door haar lijf. Ze wist hoe het moest, maar mevrouw Montaigne was zo streng. Ze klopte op de deur en wachtte af.

[Mia Montaigne]

Ze bekeek rustig haar vingernagels tot ze de verlossende klop op de deur hoorde. Mia zuchtte even voor ze dan toch haar mond opendeed."Binnen!" Een woord, maar het had haar veel moeite gekost om het te zeggen. En ze zou er zo spijt van hebben als Silver het helemaal, of zelfs maar een beetje,verknalde. Want dan was ze toe aan de haar laatste kans, voor Mia haar weer op straat zette. Dat beviel haar helemaal niet zo als iedereen misschien wel dacht. Zeker niet omdat het verspilde tijd was, tijd is heel belangrijk voor Mia. Maar goed, genoeg pessimisme. Misschien deed Silver het wel goed...misschien.

[Silver Mars]

Ze hoorde het comando 'binnen' en opende de deur. Voorzichtig liep ze naar binnen en sloot ze eigenlijk best behendig de deur voor ze naar de tafel liep en ondanks haar zenuwen toch alles precies zo neerzette als Steven haar geleerd had. Steven was niet met haar mee naar binnen gegaan, dat vond Silver vreemd aangezien hij haar coach was. Naja.. soort van coach dan.
Silver was klaar en stapte zonder dat ze mevrouw Montaigne ook maar een keer had aangeken netjes achteruit en keek met het dienblad voor zich naar de vloer, wachtend op iets. Zou ze het goed gedaan hebben? Moest ze nu weglopen? Of wachten op goed of afkeuring. Ze besloot het laatste te doen en terwijl de zenuwen door haar lijf gierden wachtte ze netjes op een woord van mevrouw Montaigne.

[Mia Montaigne]

Niet lang nadat ze toestemming gegeven had om binnen te komen, ging de deur open en zag ze Silver binnen komen. So far, so good dacht Mia, maar durfde er nog niet aan te denken. Pas wanneer Silver buiten was, zou ze zichzelf toestaan om te zeggen dat het goed was...als het goed was, tenminste. Mia keek naar het dienblad dat voor haar neus stond. "Ga maar." zei ze na een hele tijd niets gezegd te hebben. Kwestie van de spanning erin te houden, te zien of ze stand kon houden. Steven wachtte buiten op haar en zou haar meteen doorsturen naar haar volgende taak. Dat was de tuinman helpen met de tuin. Daarna stonden er nog andere dingen op het programma. Mia wou dat Silver alles minstens één keer zou doen.

[Silver Mars]

Het was een tijdje je stil.... eigenlijk best wel lang en Silver wist dat dit een tets was, omdat ze eerder had gehuild. Niet wetend wat ze moest doen, deed ze maar niets. Elke seconde gaf meer spanning en ze had behoorlijk veel moeite om rustig af te wachten. Toch... toen ze de stem van mevrouw Montaigne hoorde was er geen goed of afkeuring. Gewoon een; ze mocht gaan. Silver knikte beleefd en verliet netjes de ruimte. Toen ze weer in de hal stond waar Steven op haar wachtte en gelijk knikte dat ze mee moest komen negeerde ze zijn directe en rappe commando even en zuchtte ze een lange en diepe zucht van opluchting. Ze had nog steeds haar twee kansen!! Ze had iets goed gedaan! Tenminste, mevrouw Montaigne had niet geklaagd. Ook niet beaamd dat het goed ging.. maar het was beter als wat ze verwacht had.
Ze zag voor zich hoe mevrouw Montaigne haar neus ophaalde en kil zou zeggen:"Silver... dit was je tweede kans, je laatste gaat nu in. Als je dit verbrast sta je eerder op straat dan je sorry kunt zeggen. En nu wegwezen, uit mijn ogen."
Maar dit alles was niet gebeurd, ze had ze nog, de twee kansen. Greinzend keek ze voor zich uit terwijl Steven zich ongeduldig omdraaide en richting de voordeur liep. Ze lachtte stilletjes bij het zien van zijn bekakte houding en begon hem te volgen terwijl ze ondertussen een dansje deed en zachtjes zong: "ik kan het, ik kan het, dit ging goed, dit ging  best goed...."

Ze liepen de tuin in en Silver werdt achtergelaten bij de tuinman, kreeg een schoffel en begon een bloemenperk te verlossen van het leger onkruid dat volgens de tuinman probeerde de bloemenstad uit te moorden. De tuinman was vaag, maar dat mocht ze wel. Zelf had ze ook een hoog vaagheisdgehalte en Silver kwam er achter dat ze helemaal geen hekel had aan het tuinwerk. okey, je handen werden smerig, en er zaten allerlij beestjes in de grond en het perk, maar de bloemen, het mooie weer en de vrolijke tuinman met zijn vage spreekwoordelijke synonimen voor wat er met plantjes gebeurd maakte het erg leuk werk.
Voor ze het wist was ze onder het harde werken al vrolijk aan het lachen en praten met Henk, de tuinman.

[Olivia]

Hij sloot zijn PC af en opende een la. Pakte een potje met pilletjes en slikte er twee. Deze zouden hem lang genoeg alert houden om nog even een bezoekje te brengen aan het kamp. De pilletjes werkte altijd vrij snel en maakte dat zijn vermoeidheid rap verdween. Hij stond op, schoof zijn stoel aan en liep naar Olivia. Sebastian nam naast haar plaats en keek haar nu weer vriendelijk aan. "Ik ga nog even wat... zaken regelen. Je hebt de nacht voor jezelf. Doe ermee wat je wilt, behalve weglopen dan. Dat zou.... erg stout zijn. En stoute meisjes krijgen straf." Zijn blik veranderde in een serieuze, donkere blik. "En geloof me, die strijd wil je niet met me aangaan."
zijn blik veranderde alweer en nu weer in een vrolijke twinkelende blik. "Nou, Olijfje, have fun en tot morgen. Ik verwacht dat je me wekt om half 9." En hij liep de living uit, deed zijn nette, uniform achtige jas aan en liet zich met een Hummer door een chauffeur wegrijden.

De tijd vloog echt! Hoe lang had ze hier nou gezeten? En wat deed hij plots naast haar? Ze had het niet gemerkt. Allemachtig, ze moest echt werken aan haar opmerkzaamheid. Als ze sliep had ze dat ook, eenmaal in dromenland was ze niet meer wakker te krijgen - tenzij je mensonvriendelijke dingen ging doen... maar dat deed niemand, toch? En als je Olivia zomaar wakker maakte kon je op een ochtendhumeur rekenen. Wat uiteraard nog niets vergeleken was met die humeurschommelingen van meneer Cowell... Het zou zelfs niet in haar opkomen om weg te lopen, echt niet, dat was vragen om problemen en zij hield juist van rust. "Tot morgen meneer en succes met uw zaken." Ze glimlachte braaf en nestelde zich in de zetel. Vol blijde verwachting bladerde ze door de filmcatalogus. Olivia koos een echte blijtfilm maar met een mooi einde - van die troep als de Titanic met een slecht einde was niets voor haar. Het was natuurlijk problematisch om te weten of een film een goed of een slecht einde had zonder hem te bekijken, het was dan ook haar gewoonte om of kinderfilms te kijken of eerst snel het einde te kijken. Alhoewel... zelfs kinderfilms eindigden in deze beroerde tijden niet meer goed, ongehoord werkelijk. Ze slikte al moeilijk toen ze het beginmuziekje hoorde, zo mooi! "Oh, zo schattig!" Een film met een baby, aaawh. Zou Matt ook komen kijken? Wie weet, maar hij zou de film vast niets vinden... jongens kunnen gewoon niet toegeven aan het geheime verlangen dat in hun huist, het verlangen om echt meisjesfilms te kijken en erbij te wenen als een kind. Waarschijnlijk zou zelf de flatscreen hem niet kunnen verleiden... ach... het zou wel leuk zijn als hij kwam, maar ze zou hem niet gaan zoeken hoor, dan moest ze de film op pauze zetten! En ze moest nu al terugspoelen omdat haar gedachten haar hadden afgeleid.

[Sebastian Cowell]

Terwijl hij door het geblindeerde raam naar buiten keek zag hij na een half uur het  met prikkel en schrikdraad versierde metershoge hek al opdoemen. Een greins verscheen op zijn gezicht bij het zien van de nog werkende mensen op werkveld 1 bij de ingang. Er werdt daar gewerkt aan een zwembad van 25 bij 50 meter dat 2 tot 4 meter diep moest worden, met springplanken en belachelijk grote glijbaaan.
Een vreemd plaatje vergeleken bij het werkkamp en zijn wreedheden. Op werkveld 2, dat aan de andere kant van de ingang lag, aan de overkant van werkveld 1 met daartussen de ingang bestaande uit een tunnel met detectoren en bewakers werdt op dit late uur niet meer gewerkt maar delichten stonden er nog wel aan. Deze waren aangelaten voor hem, zodat hij kon zien hoe ver het projet inmiddels was en ook dat was erg naar zij zin. Tussen de doelen, netten en lijnen waren jonge grassprietjes te zien. Die ervoor zouden zorgen dat het sportveld er compleet uit zou gaan zien. Als je zo aan kwam rijden leek het op een sportparadijs en dat was ook zijn bedoeling. Dit kamp was een prototype, als alles klaar was en de resultaten zouden positief blijken... dan was het binnen no time een plaats waar afhankelijke die niet onder te brengen waren, rebellen, criminelen of andere figuren die als dreiging beschouwd werden een eind station zouden vinden.
Het kamp was al af en er "woonden" al mensen. Nu nog maar 275, probleemfiguren die hier vast gedumpd waren om onder zijn commando het kamp op te bouwen. De dagen waren hier lang, het eten eentonig en de straffen zwaar. Als je hier terecht kwam was je er 1000 keer erger aan toe dan welke afhankelijke dan ook. Als je als  afhankelijke al rechten had, dan was je die hier zeker kwijt. Je was niets, niemand en totaal overgeleverd aa de bewakers of een van de andere stafleden. Er waren hier doktoren, koks en andere dienstverleners, maar die kreeg je pas te zien met de gratie van Cowell.
Men had er  4 jaar over gedaan om dit kamp op te bouwen en in die 4 jaar waren er 255 kampgevangen dood gegaan door verschillende oorzaken. Ondervoeding, koude winters, straffen, de kogel of ziekte. 
De hummer reed de controletunnel van de ingang in en bleef even staan terwijl de scanners en bewakers hun werk deden. 1 minuut later reed hij de tunnel uit en voorbij de eerste twee werkvelden die werden bebouwd om aan buitenstaanders een misleidend idee te geven. De velden waren beide 700 meter lang en ontnamen vreemden het zich aan de werkelijke werkvelden en de barakken die erachter stonden. Het hele kamp idee was natuurlijk afkomstig uit de tweede wereldoorlog.

In het midden van het 300 hectare grote complex stond een enorme villa, die ook wel wat weg had van een klein middeleeuws kasteel. Dat was het centrum en daar waren de kantoren en diensten. De hummer stopte voor de ingang en de chauffer opende de deur. Sebastian stapte uit en werdt begroet door een geuniformeerde man die hem een hand schudde en samen verdwenen ze het gebouw in.

Toen Sebastian er weer uit kwam was het 5 uur in de ochtend en zijn pilletjes begonnen uit te werken. Chagerijnig stapte hij in de hummer en liet hij zich wegrijden. Onderweg, aan het begin van de eerste misleidende werkvelden kwam in de verte een grote groep zwaar vermoeide werkers aanlopen onder begeleiding van een tiental zwaar bewapende bewakers. Vlak voordat de hummer hen zou paseren wankelde een van de gevangenen en viel deze opzij op de weg en de chauffeur moest remmen. Cowell, die al niet echt te genieten was stapte uit en liep naar de in elkaar gezakte werker toe waar hij bij hem neerhurkte, zijn arm optilde  en deze vervolges weer losliet om te zien dat de man de arm  gewoon liet vallen. Deze figuur was op en Cowell stond op. Even keek hij opzij naar de andere gevangenen en knikte naar een bewaker. Deze nam zijn 9mm in zij n hand en richtte het op het hoofd van de gevallen man. Te snel...  en hij schoot. Bloed spetters besmeurde het pak van Cowell en deze keek van zijn nu bebloedde pak naar de bewaker, die zijn excuses maakte en angstig een stap achteruit deed.
Cowell leek even sneller dan het licht, pakte het pistool uit de hand van de bewaker en zette het tegen diens hoofd. "Jij oncapabele hufter!!!" De man shakete en sloot zijn ogen. Cowell stond erom bekend impulsief te zijn en dit kon best eens zijn laatste seconde zijn, maar Cowell liet het pistool even zakken en sloeg de man daarna hard met de kolf van het pistool op zijn hoofd. De bewaker zakte even ineen en greep naar zijn nu bloedende voorhoofd. "En ruim dat op! Ik wil korgen geen spatje bloed meer tegen komen op het asfalt." De man dwong zichzelf weer overeind en saluteerde waarna Cowell weer instapte en zijn reis huiswaards  vervolgde terwijl hij met tisuees probeerd de vlekken uit zijn pak te krijgen, iets dat totaal niet lukte. Naja... dat mocht zijn geliefde speeltje doen.

[Sariuna]

Pas wanneer ze zeker was dat ze er niet meer was, stond Mia zichzelf toe om eens goedkeurend te knikken. Het was goed geweest, maar zou ze die lijn kunnen doortrekken of zou ze snel weer een stomme fout maken? Dat was de hamvraag. Eentje waar ze tamelijk snel het antwoord zou van weten. Mia zette zich recht, maar verliet de eetkamer niet meteen. Even keek ze rond en vond dat er wel eens wat mocht veranderen. Maar dat was iets waar ze zich later mee zou bezighouden.

Mia opende de deur en stapte de trap op. Silver zou wel nog een tijdje zoet zijn met de tuin, misschien was ze pas klaar wanneer het tijd was om het eten klaar te maken. Zou ze kunnen koken? Mia bleef even staan en besloot van niet. Maar koken was iets dat je kon leren, misschien zou het bij haar wel lukken en misschien kan ze dan nog steeds bruikbaar zijn, als het dan toch niet lukt. Ze zou straks naar de tuin gaan.

[Olivia]

"Oh nee" De tranen stonden in haar ogen en zat helemaal in elkaar gedoken in de zetel. "Arme Bambi!" Een enkele traan liep over haar wangen, ze hield zich sterk bij het zien van dit leed. Zo zielig! Die grote ogen, dat hoge stemmetje. Mama mama waar ben je mama? Plots had ze geen zin meer in de film. Ze miste haar ouders eigenlijk wel. Niet dat het contact gestopt was, neen, maar het was toch sterk verwaterd. Net als Bambi voelde ze zich plots heel erg alleen en verloren, helaas voor Olivia was het grotendeels wel haar eigen fout, terwijl Bambi enkel zijn schattige en onschuldige zelf was geweest.

Olivia liet de voordeur op een kier staan. Even een luchtje scheppen om haar gedachten te verzetten. Ze wandelde traag en keek als gehypnotiseerd naar de grond. Ze vond het niet verschrikkelijk om afhankelijke te zijn, vaak was het zelf aangenamer: er werd haar gezegd wat te doen, dat deed ze, punt. Ze kreeg onderdak en eten.

Het stenen muurtje was koud aan haar achterwerk. Ze tuurde nu wat voor zich uit, naar het traliewerk van de toegangspoort. Ze zou eens iemand moeten bellen, iemand van haar vrienden of familie, gewoon om nog eens van haar te laten horen... en hun te horen. Contact met de wereld buiten de villa. Olivia wandelde weer naar Cowell's huis en vond gemakkelijk een vaste telefoon. Zou ze daarmee bellen? Het was zonde dat ze geen eigen bezit kon hebben, ze vermeed het iemand anders zijn spullen te 'lenen'.
Eigenlijk was ze maar evenveel waard als de telefoon in haar handen. Nou nee, zij was wel veel meer waard financieel gezien, gelukkig maar, het zou maar erg zijn als de telefoons tegenwoordig zoveel zouden kosten. Nee, dat zou niet erg zijn, het zou een regelrechte schande zijn! Al zag ze Cowell er nog voor aan om zo'n duur ding in huis te halen mocht het bestaan, gewoon uit principe. In ieder geval waren zij en de telefoon beiden zijn bezit. "Makker, ik ga je even gebruiken als stond ik een trapje hoger dan jou... " Ze toetste het nummer van haar broer in en had hem even later aan de lijn.

Een paar traantjes had ze weggepinkt, maar nu voelde ze zich weer op haar gemak. "Doe ze de groetjes van me!" ... "Ja" ... "Daaag!" .... "Ik ook van jou, nooit vergeten hé" ... "Ja, doei doei!" ... "Salutjes!" ... "Jahaaa, zorg jij ook maar voor jezelf" ... "Zal ik doen" ... "Ja echt, beloofd." ... "Neen serieus, ik meen het" ... "Ja" ... "Knuffel!" ... "We zien elkaar nog wel eens." ... "Tot dan ja" ... "Dag". Ze legde af en ging nog even op de bank zitten, kijkend naar het zwarte scherm van de flatscreen. Dat ding was haar redding. Maar hoe laat was het nu? Guts! Half drie?! Ze ruimde snel zijn glas op - dat vervloekte glas cola ook, bracht een speedbezoek aan de badkamer en kroop snel haar bed in. Brrr, haar deken zat niet goed, daar kon ze echt niet tegen.

Het was een hele worsteling geweest met het donsdeken eer er geen enkel stukje van haar rug meer blootgesteld was aan de frissere kamerlucht, maar nu lag ze toch goed. Ze sliep in een of ander zeer oversized donkergroen shirt, en het zat geweldig. Haar moeder had haar altijd een flanellen pyjama doen dragen, verstikkend warm was het! En je had geen contact meer met je deken, zonde! Nu ja, het was maar zo handig om een flanellen pyjama te dragen als je verwarming was afgesloten. Dat was maar zo handig ja... maar dat hoefde nu niet meer... neen, dat hoefde niet meer... Geeuw.

[Sebastian Cowell]

Ook Cowell geeuwde. Zijn pilletjes waren inderdaad uitgewerkt en hij stond het zichzelf toe om even zijn ogen te sluiten. Hier in deze kogelvrije wagen kon hem toch weinig gebeuren. Voor hij het wist werd zijn aandacht gevraagd door de chauffeur die hem voorzichtig riep en de auto deur openhield. Was hij nu al thuis?
Geïrriteerd dat hij in slaap was gevallen stapte hij uit de auto en gooide hij de deur hard achter zich dicht voor de chauffeur dat zou kunnen doen. De man leek echter niet geschrokken maar beheerst en beleefd liep hij om de auto heen, stapte in en reed weg.

Cowell liep naar binnen en trok moe zijn jas uit, nam die mee naar zijn kantoor en bekeek de jas daar goed. Ja.... de bloedspetters van de arbeider waren duidelijk zichtbaar. Hij bekeek de ruimte maar deze was netjes opgeruimd. "Mooi, het leert al." Hij liep naar boven en liep zijn slaapkamer in. Daar trok hij zijn uniform uit, zag dat er helaas ook bloed op zijn broek zat en lag alles, inclusief de besmeurde jas netjes opgevouwen op een stapeltje. Hij trok zijn zwarte satijne boxer uit en gelijk zijn sokken, ook deze kwamen op de stapel te liggen. Naakt liep hij naar de badkamer en nam een warme douche. Enkele minuten later liep hij de slaapkamer weer in en trok een schone boxer en een zwarte satijne pyjama aan. Daarna pakte hij het stapeltje kleding en liep hij naar Olivia der kamer. Hij klopte aan en liep vlak daarna al naar binnen, klikte het licht aan, liep naar haar bed en zette het stapeltje kleding op haar bed neer. "Deze moeten NU gewassen worden, anders komen die vlekken er niet meer uit. Goedenacht." Zich rap om draaiend en een verwilderde Olivia achter zich latend liep hij glimlachend naar zijn kamer en kroop hij in bed.

[Silver Mars]

Ze waren lang in de tuin bezig geweest en tegen de tijd dat het begon te schemeren waren ze net klaar met het planten van een Metaseqouia Sequidendron. Volgens Henk. de grootste boom ter wereld. Nu was het nog maar een boompje van 2 meter hoog en een stam van circa 40 cm dik. Toch was het niet voor niets dat deze mini-gigant een zee van ruimte op zich heen had. Hij werd hoger dan 100 meter en de stam kon enkele meters breedt worden. En de bast was zo zacht dat je er hard met je vuist tegenaan kon slaan zonder je hand te breken. Dat was om extreme kou of bosbranden te kunnen overleven. Wauw, wat was dit een gave boom.
Haar greins verdween, Steven kwam over het gras naar haar toe lopen. Serieus kijkend en bekakt als voorheen stopte hij voor haar keek haar onderzoekend aan en trok veen zijn neus op. "Ik wil dat je je gaat douchen en omkleden, daarna meld je je in de keuken." En Steven was al weer weg.

Silver keek hem na en ging zich afmelden bij Henk, bedankte hem voor de gezellige dag en liep naar het huis. Toen ze in haar kamer was ging ze douchen, kleedde ze zich om en ging nog even op bed liggen. Daar viel ze na al het harde werken in slaap.

[Olivia]

Wie? Wat? Waar? Hoe? Waarom? Au, dat licht deed zoveel pijn. Zijn stem kwam maar van ver maar ze schrok er hevig van. Goed dat ze te slaperig was, anders had ze het uitgegild. "M-maar..." Hij was al weg. Ze draaide zich om en verborg zich onder het deken. "Dit is niet echt, het is een vreemde droom... nachtmerrie." Toegeknepen ogen, opgerold in een bolletje, diep in- en uitademend. "Neeeeuh" Kreunde ze uit onwil en vermoeienis. Ze piepte onder haar deken uit en keek op de wekker. Waaaaaaaaaaaaat?! Het was nog geen ochtend?! Moe liet ze zich op haar kussen vallen, het niet eens opmerkend dat zijn kleren allang van haar bed gevallen waren. Hij had genoeg kleren! Dit was weer een van zijn spelletjes, besloot ze bang. Ze stapte uit bed, wankelde slaapdronken en bukte zich met alle moeite van de wereld om de kledij op te pakken. Bwheeh, er zat ook ondergoed bij. Hij wist vast niet eens dat je ondergoed en kledij niet samen waste, ze zou de rest van de nacht bezig zijn... en dat was niet zo heel veel tijd meer voor al hetgeen ze nog moest doen. Tenslotte moest hij ook op tijd ontbijt krijgen! Oh nee! De stress maakte haar al iets meer wakker.

Uitgeput zat ze tegen een wasmachine. Ze had er maar een draaiende, met zijn vuil uniform in. Wasverzachter had ze er ook in gedaan, en op die rare vlekken had ze vlekkenverwijderaar gedaan, hopend dat de stof er tegen kon. De vlekken hadden bloed geleken, ze had er niet aan willen ruiken, maar toch had ze het gedaan, het rook naar bloed en zag eruit als bloed... maar ieuw, ze hoopte dat het geen bloed was. Wie had hij een bloedneus geklopt? Mamma mia! Moeizaam hees ze zich recht en waste zijn zwarte satijnen boxer in wat met azijn, zo had haar moeder het haar geleerd. Toen de boxer gewassen was, deed ze hem nog even in een bak water met een klein beetje wasverzachter... voor de geur. Hopelijk kon het er tegen, want ze kon en geen naar azijn stinkende boxer afgeven, maar ook geen kapotte. Ze hing hem uiteindelijk te drogen op, zo nat zag hij er zeer goed uit, geen vuiltje of geurtje aan de lucht. Satijn was toch een wonderlijke stof... zo zacht en glanzend, zelfs nat, net alsof het met magie was gemaakt. Zo glad, zo glad als... water? Neen, dat was nog niet de juiste vergelijking. Neh...

Olivia zat met gigantische wallen tegen de wasmachine tot die stopte. Traag en geeuwend haalde ze het uniform eruit. Ze controleerde snel of de dubieuze bloedvlekken eruit waren, dat waren ze. Bah! Volgens het etiket kon het niet in de droger, en ook op dit uur was er nog geen droogkuis open. Ze hing het uniform op aan een droogrek. Het was hier best warm, misschien dat het nog wel snel ging gaan... Warm ja... Ze zakte steeds verder door op de grond tot ze met haar wang tegen de koele stenen lag. Brrr, koud aan haar blote benen. Olivia trok een nog niet gewassen laken naar zich toe en wikkelde zich erin. Nog even... dan zouden alle kleren aan het droogrekje droog zijn... nog even... heel even... ze moest wakker blijven... of toch niet... ? Ach wat...

[Sebastian Cowell]

Het was pas 11.00 uur toen hij langzaam wakker werd. Hij opende zijn ogen draaide zich naar zijn wekker en geeuwde. Te laat. Olijfje had hem al wakker moeten maken, tegen deze tijd hoorde hij net klaar te zijn met zijn ontbijt. Gelukkig had hij geen dringende afspraken, ook al zou er om half 1 een mannetje van de technische dienst komen om te zorgen dat de communicatie in en uit het huis te beveiligen. het was niet dat hij het kind niet vertrouwde, maar als ze zou blijven en daar leek het op dan was deze handeling beslist nodig. Eigenlijk.... vertrouwde hij niemand anders dan zichzelf. Logisch in zijn kringen vond hij.
Hij stapte uit  bed, liep naar de badkamer en knapte zich daar op en kleedde zich aan. Een simpele spijkerbroek en een zwart zijden overhemd voldeden wel vandaag. Als schoeisel koos hij zwarte nike air max met goudkleurig nike teken en letters acher op de hiel. Lekker casual.

Hij liep naar beneden en merkte dat zijn ontbijt nog niet eens in aanmaak was. Natuurlijk had hij haar midden in de nacht gewekt en aan het werk gezet, maar dacht ze nou echt dat ze hiermee weg kwam? Hij liep naar boven, klopte op haar kamerdeur, hoorde niets en besloot gewoon binnen te gaan. Hmm.. waar was dat kind? Hij besloot te gaan zoeken aangezien ze duidelijk niet beneden was geweest en na enkele minuten vond hij haar slapend op de badkamer vloer. Zijn eerste reactie was haar met een bevel gruwelijk te laten schrikken, maar zoals ze daar lag was ze....   schattig. En ook al had hij daar over het algemeen erg weinig mee. Toch besloot hij haar voorzichtig op te tillen, het smerige laken achter te laten en haar in bed te leggen. Haar straf zou later wel komen. Ze was niet zwaar en bleef gelukkig slapen, ze was blijkbaar echt afgemat.
Haar kamerdeur zat nog op een kier en hij duwde deze zachtjes open met zijn voet, bracht Olivia op bed en lag haar erin. Even toedekken en tadaa...  een prachtig plaatje van een slapende schoonheid. Hij glimlachte even en liep de kamer uit, deed de deur dicht en liep naar een schoonmaker die hij beval zijn kleding te drogen en kreukloos op te hangen. De man knikte de gehoorzaamde direct. 

Sebastian maakte zelf een ontbijtje en at deze op in de living bij de tv. Hij zou Olivia tot 12.00 uur geven, als ze dan nog niet wakker was liet hij haar wekken.

[Olivia]

Ze rolde zich helemaal in haar laken en trok het op tot aan haar neus. Hmm, zo lekker behaaglijk warm. Nog even blijven liggen? Ze had zo slecht geslapen... zich voelde zich alsof ze de helft van de nacht was wakker geweest. Olivia dommelde in om een poos later weer wakker te worden. Ah... ze voelde zich nog niet helemaal uitgeslapen maar het was genoeg geweest. Hoe laat zou het zijn? Slaperig reikte ze naar haar wekker en trok het ding naar zich toe. Wat?! Ze knipperde, dit had ze verkeerd gezien. Die digitale wekkers ook, als het licht er anders in viel zag je een heel ander cijfer dan er stond. Wat?! Die 11:00 bleef staan. Oh nee! Hoe kon ze zich zo overslapen hebben? Ze werd altijd vanzelf op het juiste uur wakker! Ze schoot uit bed, viel meteen omver doordat ze nog steeds als een worstje in het deken ingerold was, met moeite hield ze zich overeind aan de deurklink. Na wat geschuifel, gespring en gewring had ze zich bevrijd. Ze schoot in haar kleren, spoot een ton deo, poetste snel haar tanden en vroeg zich af wat er gebeurd was... Ze was 's nachts wakker geweest om te wassen, maar hoe kwam ze in haar bed? Ze herinnerde zich niet dat ze uit de badkamer gegaan was. Zijn kleren waren nog niet klaar! Vol paniek ging ze naar de andere badkamer en zocht naar zijn kleren op het droogrek. Niet. Te. Zien.

Ze vond ze niet! Ze ging zelfs kijken in zijn kledingkast: niets te vinden. Wat als hij erachter kwam dat ze zijn kledij niet vond?! Ze moest het zich herinneren, wat ze gedaan had tussen het op het droogrek hangen en in haar bed belanden. Er kwam niets. Bedeesd klopte ze aan bij zijn werkkamer. Geen antwoord? De glanzende deur bleef gesloten. Heel erg mooi glanzende deur... ze kon er haar spiegelbeeld in zien. Het was niet helemaal duidelijk maar haar haren zaten verschrikkelijk, naar haar maatstaven. Die pluk moest zo, en die pluk zo en dan kamde ze het nog even met haar vingers... zo, haar golven zagen er al wat meer verzorgd uit. Het glansde wel niet zo mooi als normaal, vast door dat nachtelijk werk. Een stap naar rechts, en een halve cirkel draaien. Oh oh. Dat spiegelbeeld was nog erger dan de deur... Haar rode haar glansde dof, alsof iemand in plaats van hoogglans vernis er mat vernis over had gekapt. En die wallen! Ze had het geluk gewoon donkere kringen te vertonen, stel je voor dat ze echt van die zakken onder haar ogen kreeg! Ze ging even over de mensen in haar omgeving die wel van die gezwollen wallen kregen en voelde zich al beter. Haar wallen hadden geen donkerblauwe tint, eerder grijzig. Ze leunde naar haar spiegelbeeld toe. "Ik kijk nooit meer Bambi... " Met deze gedachte liep ze de living in. "Meneer!" Een betrapt gevoel bekroop oliebolletje... "Het spijt me." Van zijn kleren, zijn vast en zeker verpeste ochtend en het speet haar nog het meest dat ze nu haar eigen dag ook verpest had. Ze stond te wringen met haar handen. De vloer glansde ook al, maar helemaal anders dan de deur... de vloer had een diepe glans, de deur een oppervlakkige. Hoe zou dat nou toch komen? Het contrasteerde veel mooier met de lichte muren, zo'n vloer was wel een nachtmerrie om proper te houden, ieder stofje zag je liggen.

[Mia Montaigne]

Maar ze was niet naar de tuin gegaan, wel naar haar werkkamer en bekeek rustig een paar papieren toen Steven op de deur klopte."Binnen!" Zei ze en legde alles even neer, waarna ze luisterde naar wat hij te zeggen had. Ook wat Henk hem verteld had over Silver. Mia knikte en stuurde hem naar de keuken om te zien of ze er was. Toen de deur weer dicht was, pakte ze alles weer op en ging rustig verder. Ze was tot nu toe wel tevreden over haar nieuwe slavin, maar of het zo zou blijven, daar twijfelde ze toch sterk aan.

[Sebastian Cowell]

Hij hoorde een, naar zijn zin, net iets te harde "meneer"en werdt zich er in een klap pijnlijk bewust van dat Olivia ook in de living was. De late, of misschien juist vroege uurtjes van vannacht hadden zijn humeur en geduld niet positief beïnvloed. zoveel was hem wel zeker. Hoe lang zou het duren tot Olijfje dit door zou hebben?
 Strak en geïrriteerd keek hij haar een paar seconden aan. "Meneer, het spijt me dat...?" Vroeg hij gevaarlijk rustig terwijl hij zijn blik van haar losmaakte, de TV uitzapte en zich (nu met een wat minder, maar nog altijd niet ongevaarlijke blik) volledig tot haar wende. Zich bewust van zijn mindplay veranderde hij zijn blik tot een bijna vriendelijke glimlach terwijl zijn ogen vervaarlijk glinsterden. Hij wachtte op haar antwoord en genoot van het mindfucken.
Mindfucken had hem ver gebracht, en was waarschijnlijk de grootste reden dat hij nu een hooggeplaatst minister was. Een hooggeplaatste, gevaarlijke, diplomatieke auristocraat die.... waarschijnlijk bijna nooit tegengesproken werdt omdat hij zoveel andere hooggeplaatste aan het lijntje had. Hij had over iedereen die ook maar iets betekende in deze wereld wel een dosier met handige weetjes en anders had hij altijd wel iemand anders die hij via die weg kon manipuleren om de een tot zwijgen of juist stemmen te brengen.

(Elleke Pelleke. Sorry van mijn late reactie, ik had het wel al gelezen maar door drukte geen rust om wat te schrijven. Deze post is ook niet erg lang, maar ik vind hem zo toch wel krachtig genoeg. Wat jij? )

[Silver Mars]

Het duurde ruim een uur voor ze in een klap onrustig wakker werdt. Het was nog lang niet donker en ze lag op bed in haar gewone kleding. ShiT!!! Ze was in slaap gevallen terwijl ze al.... ze keek op de klok... een uur geleden in de keuken verwacht werdt. Snel trok ze haar schoenen aan en deed ze der haar goed. Daarna haastte ze zich naar de keuken en zag ze bij aankomst dat alles al klaar stond. Mevrouw Montaigne ging zo al eten. Misschien als ze nu gewoon meehielp met het opdienen, merkte niemand dat ze afwezig was geweest.

[Olivia]

Oh jee, die was ook met het verkeerde been uit bed gestapt. En dat was vast en zeker haar schuld... al kon ze zich niet meer helemaal herinneren waarom, zijn blik slorpte al haar aandacht op. Hij kon haar wel vermoorden, zoveel was duidelijk. Ze slikte eens. "Van uw kledij, ik weet niet meer... " Ze haalde eens even diep adem alvorens ze de grootsheid van haar stommiteit zou onthullen. "Ik weet niet meer waar ik ze gelaten heb." Ze zou maar even verzwijgen dat haar geheugen van de nacht een groot zwart gat vertoonde tussen het stuk waar ze bij de wasmachine zat, en het stuk dat ze wakker werd in haar bed, beter uitgerust dan hoorde. Misschien had Matt haar geholpen? Het was zo ergerlijk het niet te weten! In haar gedachten ging alles heel snel, beelden flitsten voorbij, gevoelens van angst en gelijken drongen zich op. Dat in scherp contrast met de tijd die traag weg tikte. Bedeesd keek ze op. Hij glimlachte vriendelijk, maar de lach bereikte zijn ogen duidelijk niet. "En het spijt me dat ik me overslapen heb. Ik ben vergeten mijn wekker op te zetten." Ze slikte. Voor hoeveel meer kon ze zich nog excuseren? "..." Ze wist niet meer wat te zeggen, had naar haar mening vast al teveel gezegd, en zweeg dus maar. Als je niets nuttigs tot de conversatie had toe te voegen, hield je best je mond. Dat had haar moeder heel vaak tegen haar broer gezegd, hij was zoveel spraakzamer dan Olivia. Ook eerder aan de telefoon. Ze liet zich gewillig meeslepen door haar gedachten, dan zou ze zijn getier minder horen nu hij er eenmaal achter gekomen was dat ze niet wist waar zijn kledij was. Meer dan ooit had ze het uiterlijk van een porseleinen pop, dat kwam door die glazige blik in haar ogen. Belachelijk best, eruit zien als een trieste pop. Helemaal niet kindvriendelijk. Bambi was het ook niet...

(Kracht zit in de kleinste dingen  )

[Sebastian Cowell]

Best schattig, die schuldige houding en dat wegdromen. Hij zou even meewerken aan een extra drama effect. Ondanks zijn ochtend humeur kreeg hij weer een vrolijke bui, al liet hij dat absoluut niet blijken.
Onverwacht en hard knipte ij met zijn vingers, zijn blik was strak en geïrriteerd. "Hallo! Je verteld me net dat je mijn  uniform kwijt bent geraakt én dat je je verslapen hebt en zonder enige moeite verdwijn je naar dagdroomland!?" Hij stond op en ging vlak voor haar staan, zoals een sergeant bij een soldaat zou doen en zij op bijna schreeuwende toon terwijl hij met zijn vinger zo woest naar haar wees (om het woede effect te vergroten) dat hij bijna haar gezicht raakte : "Hoe denk je dit op te lossen!? Dat uniform is een unieke 'Ralph Lauren'. Een maatpak van $2.500.000." Hij deed zijn handen op zijn rug, maar bleef haar nog even strak aankijken voor hij langzaam om haar heen begon te lopen. Zijn stem klonk nu gevaarlijk zacht: "Hoe Olivia, hoe?"
Vanbinnen genoot hij, nooit had hij zoveel plezier beleefd aan een afhankelijke.

[Olivia]

Haar gemijmer werd bruut doorbroken, auwtch. Het vraagteken dat ze achter zijn geschreeuw hoorde duidde vast op een retorische vraag, dus ze ging niet antwoorden. En zelfs als hij een antwoord verwachtte... ze wist echt niet hoe het kwam dat haar verstand soms plots naar een andere tijd en plaats flitste. Er bestonden onaangenamere aandoeningen. Ze wou het liefst weg stappen, dus deed ze dat ook. Een stapje naar achteren om zijn priemende vinger te ontwijken, ook al zou hij haar niet geraakt hebben, net niet. Phoeh, die adem... goe-de-mooorgen, was me dat even niet zo smakelijk. Het was niet zo erg... maar van zo dichtbij... ze ademde wijselijk niet te diep in. Ralph Lauren? Jeetje, nog zo'n gerespecteerd fossiel. Ja, het paste wel bij Cowell... met zijn satijnen boxer. Oogstrelend stuk ondergoed. Zwart, glanzend, zo zacht, zo glad. En dat onder zo'n merkkledij. Ja, meneer Cowell was echt wel ijdel. Zonde dat hij het woord 'uniform' gebruikte voor zulke meesterwerken... op maat gemaakt, misschien zelfs op verzoek ontworpen. De groten der aarde konden zich heel wat permitteren. Als zij zo belangrijk en rijk was geweest, zou ze ook kiezen voor schoonheid, maar dan in alles. Schoonheid, cultuur, inhoud, plezier. "Harder zoeken en twee wekkers zetten meneer." Ze  voelde zich eigenlijk echt wel schuldig. Niet dat hij het zich niet kon permitteren om nog tien zo'n pakken te bestellen, wat hij vast om de zoveel jaar deed bij welke ontwerper dan ook. Ze had haar ogen neergeslagen en probeerde te negeren dat haar kaken gloeiden. Ze zou zich mogen kapot werken om dit goed te maken, wat een domme blunder. Maar HOE was het in godsnaam gebeurd? Ze herinnerde het zich echt niet. Ze had Bambi gekeken, ze had opgeruimd, gewandeld, was gaan slapen, gewekt midden in haar slaap, de was opgezet en dan... wakker geworden in haar eigen bed. "Ik zal uw kledij wel terugvinden meneer. Ik ga heel hard nadenken en tegelijk zoeken!" Het was bang afwachten wat hij ging doen. Cowell zag er alvast uit alsof hij haar de strot kom omdraaien. Iedere keer hij achter haar doorliep verwachtte ze íets. Straks eindigde ze ook nog als een paar bloedvlekken op zijn kledij... weggevaagd van de wereld.

[Sebastian Cowell]

Hij kwam voor haar tot stilstand, nu op een ruime meter afstand. Strak keek hij haar aan en langzaam bewoog hij zijn hand naar haar linker, rood gloeiende appelwangetje. Hij liet zijn hand zachtjes over haar wang glijden en zijn blik ontspande zich, iets. Het maatpak zou nu veilig opgeborgen zijn, op een plaats waar Olijfje hem niet gemakkelijk zou vinden. Over een paar uur wilde hij haar weer roepen en zou hij vertellen dat het pak gevonden was, maar voor nu zou hij deze charade voortzetten.
Hij liet zijn hand weer zakken. "Je hebt echt mazzel dat ik je byzonder vind. Ieder ander had nu zwaar gestraft in de kelder gezeten." Zijn stem klonk rustig, maar zijn ogen stonden bewust streng. Hij keek even denkend naar de klok en vervolgde: "Jij... krijgt van mij 2 uur om te vinden wat je bent kwijtgeraakt."Hij keek weer terug naar Olivia en lette nu goed op haar expressie. "Heb je mijn spullen dan nog niet gevonden, dan haal ik mijn zweep erbij. En zal ik je straffen met 10 zweepslagen en tijd om je fout te overdenken in de kelder."

[Olivia]

Tap, tap, tap, tap... tap? Hij stond stil. Onzeker wat te doen stond zij er ook nog steeds. Ze probeerde rust uit te stralen, maar was er zeker van dat haar bonkend hart aan de andere kant van de aardbol gehoord kon worden. Angst was niet het juiste woord, ze was eerder... wantrouwig. Als Olivia nu eens wist wat haar te wachten stond kon ze het aanvaarden en ondergaan, deze onwetendheid was echt niet leuk voor iemand met zeer snel achter elkaar komende gedachten in beeldvorm... de gruwelijkste straffen drongen zich aan haar op. Toen hij zijn arm strekte kneep ze haar ogen toe, zo kon ze alleszins voorkomen dat haar oogbollen eruit vlogen door de klap, of zo iets. Enger vond ze het toen hij haar huid gewoon aanraakte, ze kreeg er kippenvel van. De streling leek wel een eeuwigheid te duren, een eeuwigheid waarin zij te verrast was om te reageren. Dit was werkelijk mishandeling: Haar liefkozen terwijl zij het tegengestelde verwachtte. Op die tienden van een seconde dat Olivia dit allemaal registreerde had ze haar ogen alweer geopend. Verraden en beteuterd, haar ijzig blauwe ogen konden geen emoties maskeren. Zijn hand was zacht, zijn priemende blik niet; zijn beweging was traag en beheerst, maar ze was zeker dat in zijn hoofd de gedachten ronddraaiden in hun cocon van het evil plan dat hij vast had... vast en zeker.

Wou ze wel bijzonder zijn? Iedereen was uniek, Olijf dus ook. Hij keek zo streng. Ze wist echt niet meer hoe of wat, zijn mood veranderde zo snel! Ze was zijn favoriet, dat was ergens goed, zo bleek nu. Ergens was het ook niet goed, teveel aandacht voor haar, iedere misstap merkte hij vast, en wat zouden de andere bedienden wel niet denken? De kelder was echter een vooruitzicht dat ze graag ver buiten haar toekomst hield.

Het ging allemaal te snel en te traag. Ze kon niet reageren op wat hij zei, daarvoor verwerkte ze het te traag, maar ze wou zo snel mogelijk weg van hem, alleen ging de tijd veel te traag. Haar mond hing lichtjes open en de stress was uit haar hele lichaamstaal te lezen. "Niet de zweep meneer" ze keek hem zeer hulpeloos aan. In haar hoofd stond het al vast dat haar zaak verloren was. Ze zou zijn kledij niet vinden binnen de twee uur en hij stond vast al te popelen om haar bleke huid te sieren met enkele rode striemen, zo sadistisch. "Ik... ik ga zoeken." Ze droop af, met een nog zekerder voorgevoel dat ze zijn Ralph Lauren niet zou vinden. Ze zou het huis nog maar eens afzoeken...

[Sebastian Cowell]

Ohh wat hield hij hiervan. Mindplay. Vooral met Olivia. Het kind was zo simpel en onbevangen voor een afhankelijke, en tegelijk zo mooi. Hij kon het zich niet permiteren om haar tot een relatie te dwingen omdat dat zijn aanzien verschrikkelijk negatief zou beïnvloeden. Maar wat stond hem in de weg om haar te bespelen? Ze was wettelijk in alle opzichten aan hem overgeleverd. Hij kon haar zelfs meenemen naar het kamp, iets waar hij zo af en toe over nadacht. Maar nu was hij daar nog niet zoveel, pas als het daar klaar was, zou hij daar veel zijn. Erg veel.
Hij hoorde haar angstige stemmetje en zag haar schattige hulpeloze blik en moest moeite doen om een grijns te onderdrukken. "Doe dat, Olivia." En terwijl ze afdroop liet hij zich op de bank vallen en begon weer te zappen.

[Olivia]

Ze had alle plaatsen afgezocht waar het hoogstwaarschijnlijk kon liggen, ze had alle plaatsen afgezocht waar het misschien lag en ze had alle plaatsen afgezocht waar het zeker niet lag. En nu restte haar alleen nog maar het nogmaals afzoeken van al die plaatsen, al was haar tijd beperkt. Slik. Radeloos sleepte ze zichzelf door het huis. Ze was begonnen als een wervelwind, haar energie nu was echter meer te vergelijken met een windstille dag. Misschien wel de stilte voor de storm. Wat moest ze nu doen? Naar hem toe gaan en zeggen dat ze het niet vond? Ergens wegkruipen en wachten tot ze werd? Weglopen was geen optie, de straf daarop zou vast nog honderd keer erger zijn. Ze had nog twintig minuten. Olivia zette zich in de gang, opgetrokken knieën en voor zich uit starend. Waar was je hulp als je hun nodig had? Matt stond nog bij haar in het krijt, maar ze zag hem nergens.

De TV speelde beneden, het was voor de rest stil in het huis. Zou ze hier niet gewoon blijven zitten?

[Sebastian Cowell]

Hij keek hoe er op TV iemand neergeschoten werdt en dacht geergerd terug aan de bewaker die te vroeg de dwangarbeider doodschoot zodat zijn lievelingspak onder het bloed kwam te zitten. Toch verscheen er nu een grijns op zijn gezicht bij de gedachte aan Olivia du nu naar dat pak opzoek was terwijl hij het veilig in de kluis had hangen. Hij zapte de TV uit en stond op, liep naar een boekenkast, haalde een boek met zwarte kaft weg en stapte iets achteruit zodat de kast de ruimte had om zijn draai te maken. [cliche]
Hij stapte door de opening en pakte zijn geliefde pak van de hanger. Het was gelukkig prima schoon. Sebastian liep de kluis uit en zette het boek terug in de kast, die nu uit eigen beweging weer sloot. Hij lag het pak over de leuning van de bank en keek naar de klok. Nog 7 minuten. Tijd om vast de zweep te pakken, vond hij, en hij liep naar zijn bureau, trok de onderste la open en pakte daar een zweep met uit. Hij keek ernaar en streelde even over het witgouden handvat met daarin zijn initialen en op de kop afgewerkt met kristal. De zweep was uniek, met de hand gemaakt. Het witgouden handvat werdt verlengd met een stok van gebleekt, prima zwiepend wilgenhout. Een onderdeel dat hij wel eens had moeten vervangen omdat het geknakt was. Uit voorzorg had hij nu vast enkele nieuwe stokken klaarliggen in dezelfde la als waar de zweep uit vandaan kwam. Hij liep naar de sofa die haaks op de bank stond en keek weer naar de klok. Nog  4 miniuten. Whatever. "OLIVIA!!"
Hij nam plaats in de sofa en keek strak naar de deur met een perfect strak gezicht en de zweep in zijn rechterhand terwijl het met de punt in zijn linkerhand. Zijn houding was ontspannen al was zijn blik strak en streng.

[Olivia]

Ze hoorde hem door het huis lopen, was het nu al tijd? Het angstzweet brak haar uit, niet erg elegant en des te enger. Haar hart klopte in haar keel, ze had het gevoel te moeten overgeven en ook al zat Olivia, ze trilde helemaal. Adem in, vier tellen, adem uit, acht tellen, adem in, vier tellen, adem uit, acht tellen, adem- OLIVIA!! Dat  viel niet te missen. Zou hij al geraden hebben dat ze het pak niet had gevonden? Oh nee, ze wou echt niet naar beneden gaan, maar ze moest. Langzaam liep ze de trap af. Bleek, brandende angst in de ogen, klamme handen, onvast op de benen.

Ze duwde de deur zachtjes open en kwam langzaam binnen, neergeslagen ogen, blik gefixeerd op de grond. Stilzwijgend bleef ze staan tot ze de moed bijeen geschraapt had om op te kijken. Huh?! "Maar-" Vol ongeloof keek ze naar het pak op de leuning. Dat kon niet! Ze had het hele huis afgezocht! Daarstraks had het hier nog niet gelegen, maar nu wel. Ze keek nogmaals, ja, het was echt hetzelfde pak, geen ander, geen nieuw. Hoe? Het niet snappen. Op het moment dat ze hem in alle verwarring aankeek kreeg ze de zweep in de gaten. Instinctief deed ze een stap naar achteren, weg van hem, naar de ontsnappingsweg. Koud waren zijn ogen, snijdend. Ze keek weg, naar het pak. "Ik heb het pak niet gevonden meneer." Hees, fluisterend. Haar blik flitste naar de zweep. Niet lang, wel dun. Elegant en zelfs mooi als je het gebruik ervan wegdacht.

[Sebastian Cowell]

Zoals ze daar stond.... ze was een plaatje. Sebastian liet de stilte nog wat langer klinken. Stilte kon zo een mooi geluid zijn. Het kon zorgen voor rust en genot, of een juist het tegenovergestelde. Zijn stem klonk rustig, maar kil en hij bleef haar aankijken terwijl hij sprak. "Het is wel gevonden. Gelukkig." Hij liet zijn stem wat warmer, ietsie vriendelijker klinken toen hij vervolgde: "Hoe kon je zo in slaap vallen, als ik je de avond ervoor juist onzien heb van werk? Je mocht zelfs in televisie kijken." En nu enigzins teleurgesteld.... "Hoe kon je dat doen? Ben ik zo slecht voor je?"
Dit moest wel verwarring in haar oproepen. Want hij had haar inderdaad een vrije avond gegeven, maar had gelijk verwacht dat ze niet met die vrijheid om kon gaan. Afhankelijke waren in Sebasians ogen net kinderen. Daarom waren ze ook zo afhankelijk. En dit kind... dit mooie roodharige, onschuldige en heerlijk naieve kind was zijn favoriet.

[Olivia]

Het is gevonden, maar niet door haar. Hij zei het zo snerend, alsof het haar schuld was dat iemand anders blijkbaar oplettender was geweest! "Waar dan?" Ze had alles afgezocht, álles. Waar had ze niet gekeken? Ze had overal gekeken, overal. Terwijl ze probeerde te vatten dat iemand anders het had gevonden - wat uiteraard mooi was, ging hij alweer verder. Haar mond hing lichtjes open van verbazing toen hij plots... zielig klonk. Olivia trapte er weer in. "Het spijt me zo meneer, u bent heel goed voor me en ik heb u teleur gesteld." Dat was een feit. "Ik snap nog altijd niet hoe ik zo dom kon zijn om gewoon in mijn bed te gaan liggen... U heeft helemaal gelijk." Na nog een laatste angstige blik op de zweep sloeg ze haar ogen weer neer. Hij had haar televisie laten kijken, en zij kon meteen niet meer mee. Ergens was het wel zijn schuld, had hij maar moeten weten dat ze moe zou zijn, zeker als je een mens midden in de nacht wakker maakte! Nee. Het was wel haar schuld, ze had maar even langer moeten wakker blijven. Die teleurgestelde toon was nog het ergste, ze had niet verwacht dat hij iets anders dan kwaad zou zijn. Dit was zó niet volgens het beeld dat ze van Cowell had. Nu voelde ze zich nog meer schuldig.

[Sebastian Cowell]

Hij negeerde haar over waar het dan gevonden was. En merkte tot zijn genoegen dat ze inderdaad verwart raakte door zijn manier van reageren. Hij zou haar helemaal afhankelijk kunnen maken. Niet alleen financieel, ook psygisch. Uiteindelijk zou ze leven om zijn goedkeuring en aandacht te krijgen. Maar voor ze daar zouden zijn moest hij haar eerst trainen. Hij verzachtte de blik in zijn ogen en verwarmde zijn stem nog wat meer. "Kom eens hier Olivia, als je wilt." Hij wees vriendelijk voor zich op de grond.

[Olivia]

Te vriendelijk. Hij klonk zo vriendelijk dat ze het niet meer geloofde. Ze keek naar de zweep, naar hem, naar de plek die hij aanwees en toen richtte ze haar ogen weer op de grond. Ja. Nee. Misschien. Waarom? Omdat... Wat? Haar slaan? Een wurgpoging ondernemen. Of erger. Of juist niet? Het was een vreemde dag. Zoals dat geaai. Moest ze daar gaan zitten, naar hem gekeerd of van hem weg. Ze kon niet weigeren, want ze had teveel angst voor wat er zou gebeuren als ze zijn bevelen niet opvolgde. Wat ging hij doen?

Ze liep langzaam naar voren, zonder naar de grond te kijken. Angstige blauwe ogen schoten heen en weer, ze wou geen enkele beweging missen, ze wou voorbereid zijn op wat dan ook. Maar dat was toch het lastige, hij deed zo'n onverwachte dingen. Een spel leek het wel. Als je wilt. Ze kon niet anders. Voor hem stond ze stil, en zonder Sebastian uit het oog te verliezen ging Olivia zitten. Ze trilde nog meer dan wanneer ze binnen was gekomen. Het niet weten was het ergste. Wat was de hele bedoeling van dit... het verdwenen pak, haar nachtelijke black-out, de streng- en tederheid die elkaar leken af te wisselen. Haar ogen spraken boekdelen, de zijne waren gewoon een ander iets dat hij kon manipuleren... of was hij echt eerlijk in zijn vriendelijkheid?

[Sebastian Cowell]

Alles liep zoals geplanned. Die oogjes van der, zo mooi. Ze ging zitten en Sebastian boog langzaam voorover, pakte zachtjes haar kin en keek in haar nu opmerkzame, blauwe ogen. "Rustig maar." Hij liet haar kin langzaam los, lag met zijn andere hand de prachtige zweep op de grond en moest daarbij vlak langs haar bukken. Toen hij weer zat keek hij haar weer aan, nogsteeds vriendelijk. Nu kon het spel verdergaan.
"Ik weet dat ik niet makkelijk ben maar je moet begrijpen dat ik al zoveel afhankelijke heb, dat ik soms echt mijn geduld verlies wanneer ze weer eens mijn spullen kwijtraken of zelfs stukmaken, weglopen of gewoon andere domme dingen doen. Jullie kosten best veel. Tijd, geld en aandacht. Gelukkig zijn er enkele die wel goed in hun werk zijn, of gewoon erg mooi en lief." Hij gaf even een korte knipoog.
"Ik geloof in een strenge opvoeding, ook bij jou en ik voel me verplicht je zo te straffen. Maar eerst wil ik je wat anders vragen. Wat wil je graag hebben? Een grote kamer, televisie, met spelconsole, jurk, nieuwe schoenen? Zeg het maar."

Ook deze combinatie van angst voor haar straf en daarnaast zijn vriendelijkheid moest haar in verwarring brengen en het idee geven dat het inderdaad haar schuld was als ze hem teleurstelde, hoe dan ook.

[Olivia]

Verstard bleef ze zitten, zelfs wanneer hij haar persoonlijke ruimte zo overduidelijk binnendrong, weeral. Zijn handen waren aangenaam warm tegen haar koelere huid. Ze kon niet wegkijken, in zijn ogen starend viel het haar nu pas op dat die eigenlijk niet zo afschuwelijk waren als ze altijd dacht... de kleur was zeker oké, de vorm ook wel. Bruin, met een beetje groen, maar vooral bruin. Donkerbruin, een warme kleur. Ja, eigenlijk was hij van uiterlijk een warm type. In een tijdschrift had ze dat ooit gelezen, je had herfsttypes zoals Mnr. Cowell, zomertypes met goudblonde haren en hemelsblauwe ogen, lentetypes zoals zij met koude tinten maar toch fris en opmonterend, en wintertypes die tegelijk warmte en koude uitstraalden. Herfsttypes straalden vertrouwen uit. Ze probeerde wel normaal te ademen, maar dat ging niet echt gemakkelijk met hem zo dichtbij en haar zenuwachtig bonkend hart. Nu had ze niet alleen stress om haar geblunder en de gevolgen ervan, maar ook stress omdat hij zo dichtbij was, te dichtbij. Lekkere aftershave, of was het parfum? Ze bloosde en wenste dat ze kon wegkijken, dat hij haar losliet en haar wat ademruimte gaf, die geladenheid in de lucht was nogal verstikkend.

Nog steeds ademloos zag ze hem - wat een opluchtig!, terug normaal gaan zitten. Of toch niet. De paniek die nooit echt weg was geweest vlamde weer op. Zweep! Hij was weer veel te dichtbij, en dan nog wel met die zweep! Waarom deed hij toch zo lastig? Wel nog steeds een lekkere geur... ze kende het niet - mannenparfum was niet echt haar business, maar het bewees nog maar eens dat hij best ijdel was, maar niet op een vreemde manier... hij was echt geen janet of zo. Ze ging de zweep gewoon negeren. of gewoon erg mooi en lief Ze bloosde nog dieper en keek gegeneerd weg van hem. Ze kon het niet helpen, ze moest gewoon glimlachen om het compliment. Ah, zo hatelijk! Het ene moment deed hij haar blozen als een jong meisje, het volgende moment praatte hij alweer over haar komende straf en even vlot ging hij over op een vraag die ze al helemaal niet verwachtte. Er zat een knoop in haar maag. Zenuwachtig, angstig, gevleid, verward,... Wát wou ze hebben? Mocht ze iets hebben? Was dit niet zo'n vraag als met die Tv... maar toen klopte het wel. Waarom nu? Ze had niks goed gedaan om het te verdienen. Iets goedkoop vragen? Een boek... of iets van snoep. Viooltjessnoepjes, smaakten goed, hadden een fijne geur. Geur... Parfum? Nee, te duur. Nieuwe kleren? Straks moest ze nog met hem op shoppingtrip, dat zou pas raar zijn. Haha. Met mnr. Cowell de winkels afschuimen en voor de spiegel paraderen. Dat zou wel grappig zijn, ze had zo haar binnenpretje en had er totaal geen benul van dat ze nog steeds op de vloer in de woonkamer zat. Ah... ze kon iets vragen dat misschien beter was voor hem? Nu, alles was dat... als zij er goed uit zag, paste ze in zijn huishouden. Een slons die voor hem werkte zou slechte reclame zijn. Ze was geneigd om echt zoiets te vragen. Anderzijds, een boek was ook weer zo fijn. Maar daar kon ze niet altijd van genieten. "Ik weet het niet." Als ze hem nu eens liet beslissen? Ze bleef maar twijfelen of dit geen 'valstrik' was, en zo nee, wat te vragen. "Bent u mij gewoon aan het uitlachen of mag ik echt iets vragen? Het is zo vreemd nu want ik verdien het nu niet en ik kan zeker niet kiezen en wat u voorstelt is allemaal zo groot en er zijn zoveel dingen... "

[Sebastian Cowell]

Hij las haar emoties als een goed boek waarvan de letters duidelijker en sierlijker waren dan de ondertiteling op zijn belachelijk grote HD-flat. Alles wat hij deed beantwoordde ze met de juiste reactie en bij het blozen kon hij voor het eerst een oprechte gelaatsuitdrukking niet onderdrukken. Hij glimlachtte naar haar en kon niet anders dan het zichzelf vergeven dat hij zwakte toonde in het bijzijn van ander, een afhankelijke nogwel.
Ondertussen beven echter de radartjes in zijn hoofd wel goed draaien en hij bedacht dat het beter voor haar 'opvoeding' was als hij haar zogenamd vergaf, dit keer. Dan zou ze de indruk krijgen dat haar gedrag invloed kon hebben op zijn beslissingen, iets dat haar het idee kon geven dat bij een volgende strafsituatie smeken misschien wel hielp. Dat zou haar nog psygisch hopeloos afhankelijker van hem maken.

 Hij plaatste zijn vinger weer zachtjes onder haar nu, verlegen, weggedraaide kinnetje en dwong haar zacht om hem aan te kijken. Zijn gelaatsuitdrukking was nog steeds rustig, vriendelijk en warm toen hij haar antwoordde: "Weet je, meisje.. ik vergeef je je fouten van de afgelopen dag. Ik zal je niet straffen, dit keer. Je hebt gelijkdat je het niet verdient omdat je fouten  maakt, grote fouten. Maar toch verdien je het wel, omdat je zo mooi en lief bent. Dus ik wil je zo meenemen, we gaan de stad in. Je hebt, naar mijn mening toch andere kleding nodig. Andere schoenen ook. We gaan langs de kapper, deze is gelijk schoonheidsspecialistte dus een totale behandeling kan geen kwaad. Dan ga ik ondertussen even bij het advocaten kantoor daar om de hoek langs en kom ik terug zodat we nog wat persoonlijke eigendommen voor je kunnen aanschaffen. Maar wees wel duidelijk in wat je wilt, ik hou niet van dat getroezel in de winkels. okey? "

[Olivia]

Dit was zo niet goed... straks kreeg hij nog verkeerde ideeën. Er was een klein verfoeilijk op seks belust deel van Olivia dat het allemaal niet erg en wel zeer spannend vond. Het overgrote andere deel ging als een alarmbel tekeer. Dit was fout, gevaarlijk en ongepast. Niet dat hij lelijk was - alleen wat harig, maar echt niet haar type en ieuw, Cowell kon haar vader wel zijn! Zo stom dat een mens van die knuffelige behoeften had. En naast Matt was er alleen haar baas, beiden al even... not.

Ze had geen schijn van kans om haar gene te verbergen, ze moest hem aankijken en naar hem luisteren. V-vergeven? Maar- Waarom? Oh... omdat ze mooi was, en lief. Het was haar redding geweest zolang ze zich kon herinneren: mooie kindjes kregen medelijden, ontlokten ontroering en fascinatie; en zo ging het ook eenmaal opgegroeid. Ze voelde zich ongemakkelijker met de minuut, niet alleen door de complimenten, maar vooral omdat het eigenlijk niet rechtvaardig was, alleen wel leuk voor haar. Hij was veel te vriendelijk voor haar! Ze hoorde maar de helft van wat hij zei... maar verstond genoeg om te weten dat ze blijkbaar gingen shoppen en naar de schoonheidsspecialiste. Zag ze er zo verschrikkelijk uit? Na vannacht misschien wel... "Wat bedoelt u met persoonlijke eigendommen?" Toch niet die TV en zo waar hij over sprak. Geen getreuzel? Windowshopping had ze het leukste gevonden vroeger, vooral ook omdat ze toch geen geld had gehad om het allemaal te kopen. Ze keek hem met grote ogen aan, een beetje beduusd door al die informatie die op haar afkwam. Ze had straf verwacht, ze kreeg in plaats daarvan enkel een korte preek, en ging nog shoppen en naar de kapper en zo ook! Ondanks zijn vinger onder haar kin keek ze expres niet in zijn ogen, ze had schrik om nog meer vriendelijkheid te zien. Wat moest ze zeggen? "U bent echt heel erg vriendelijk meneer... " Misschien dat dit afhankelijk zijn nog niet zo slecht was, als zijn vaak slecht humeur wegdacht. Gewoon even wennen. Ze keek hem weer aan. "Wat wilt u dat ik doe?" Ze wou even alleen zijn met haar gedachten. Nuttig zijn, ze voelde zich een profiteur nu.

[Sebastian Cowell]

Hij onderdrukte een zelfvoldane grijns en antwoordde: "Wat kleding, schoenen en gewoon wat dingen om je kamer te vullen. Een Televisie misschien? Of een boekenkast, boeken... of heb je andere hobby's?"
Hij was stil en luisterde naar haar tweede vraag. " Ohh, nee niets. Ik wil alleen dat je over een kwartier klaarstaat om te vertrekken, dus ga maar naar je kamer om je op te frissen en even tot jezelf te komen, dit moet allemaal vast even inzinken." Hij glimlachtte even kort en gaf haar een hand om haar omhoog te helpen.

[Olivia]

Boekenkast en boeken klonk leuk! Een televisie... mjah, dat was zo duur! "Boeken zijn leuk!" Zei ze dan ook enthousiast, voor zover ze al enthousiast kon klinken. Ze probeerde te bedenken welke boeken ze kon lezen, of herlezen. Ze was een fan van zeemzoete liefdesverhalen, evenals heel erg droevige liefdesverhalen (met een goed einde uiteraard, dus alsnog zeemzoet). En misschien wat andere talen. Ze was niet zo slecht in talen geweest, misschien dat ze zich daarmee kon bezighouden. Ja, ze zou tonen dat ze niet zo achterlijk was als deze nacht had geleken. Ze zou zich voorbeeldig gedragen, ja.

Een kwartier later stond Olivia beneden, stipt op tijd. Ze was best gestresseerd voor haar doen, haar korte rustpauze had haar eigenlijk niet veel rust geschonken. Nadat Cowell haar hadrecht geholpen had ze hem bedankt en de kamer verlaten, eenmaal op de gang was ze even verdwaasd blijven staan. Waarom deed hij toch zo raar. Zo flatterend en soms vaderlijk lief. Haar zachte bed had helemaal niet aanlokkelijk geleken, dus had ze gedaan wat elke vrouw doet in een crisis: de kleerkast herinrichten. Helaas was haar kleerkast niet gevuld genoeg om daarmee voldoende tijd te hebben om na te denken. Uiteindelijk had ze nettere kledij aangetrokken, geschikt om de stad mee in te trekken, en was ze zo naar beneden gestommeld, nog steeds niet uit de chaos.

[Sebastian Cowell]

Hij keek haar vriendelijk na toen ze de kamer uitliep. Zodra de deur dicht was veranderde zijn blik van puur vriendelijk naar vermaakt en hij pakte de zweep va de grond, stond op en borg het prachtige martelwerktuig weer op in de lade waar het hoorde. Hij keek op de klok, 15 minuten en ze zou beneden klaarstaan. Goed, dan ging hij maar even naar boven om zich wat minder casual te kleden. Als hij de stad in ging dan moest hij er wel uitzien als een imponerend figuur, vond hij zelf.

Ongeveer 20 minuten later, hij liet haar expres even wachten, liep hij rustig en statig de trap af naar de entree hal waar Olijfje stond. Ze had zich omgekleed maar erg modieus leek ze niet. Daar had ze natuurlijk nooit geld voor gehad. Ja, ze moesten echt haar kledingkast gaan vullen met betere kleding.
Ze zag er wat nerveus ut, natuurlijk. Hij liep naar haar toe en bekeek haar keurend zonder duidelijk te laten zien wat hij dacht.

[Olivia]

Oh neen, was ze te laat? Ze keek op de halklok. Neen. Waar was hij? Misschien was het toch een grap geweest en zat hij haar nu uit te lachen met haar naïviteit. Grappen zijn niet echt zijn ding, was de volgende bovendrijvende gedachte. Schuchter en uiterst op haar hoede schuifelde ze naar een muur, rugdekking zoeken, dat was instinct. Olivia voelde haar hart in haar keel kloppen. Bonk bonk bonk bonk. De stilte in het huis was onaangenaam, akelig. Ze zou blijven staan. Zo gemeen dat hij haar misleide met al die vriendelijke praatjes. Al liet hij haar uren wachten, ze zou geen vin verroeren, zelfs geen zucht slaken. Toen ze voetstappen hoorde durfde ze niet te kijken, hij zat haar vast en zeker smalend aan te kijken, kwaad om haar idiotie. Misschien zou hij haar direct straffen. Oh neen, dat wou ze echt niet. De voetstappen stopten en ze draaide zich naar hem. Haar blauwe ogen sloeg ze neer, onzeker. Zijn priemende blik deed geen goed aan het ongemak dat ze voelde. De uitdrukking 'iemand met je ogen uitkleden' kreeg een heel ander dimensie. Olivia maakte niet de fout te spreken voor hij had gesproken. Afwachten en vooral niets doen.

[Sebastian Cowell]

Hij glimlachtte niet echt vriendelijk, maar ook zeker niet onvriendelijk. Eerder geamuseerd.
Hij liep naar de deur en opende deze galant voor haar. "Gaat u mee, mevrouw?"
Hij keek even naar buiten en zag dat de Hummer al klaarstond. Daarna keek hij weer naar Olivia, ze leek wel boos, nee bang... of toch? "Is er iets?"

[Olivia]

Haar blos ging alweer van zachtroze naar hoogrood. Waarom deed hij toch zo? Ze schaamde zich kapot en ze wist niet wat ze moest denken van hem. Olivia was nog maar net langs hem heen naar buiten gelopen of ze bleef alweer staan. Wat een afgrijselijk macho-vehikel! Ze kon zich al inbeelden hoe iedereen, maar dan ook iedereen, wel zou weten wie erin zat. Blijkbaar zag hij aan haar gezicht dat ze er niet gelukkiger op werd. Ze haastte zich om een slappe glimlach op haar gezicht te toveren. Ze schudde het hoofd. Haar blik gleed weer naar de Hummer. Automatisch dwaalden Olivia's gedachten af naar van die griezelige films waar zo'n voertuig perfect in thuis hoorde. Bij voorkeur speelde die dingen zich af in een woestijnachtig gebied in Amerika, en de persoon in de Hummer was áltijd de psychopaat. Olivia vond die films niet leuk, het waren jongensfilms, zo bruut en eng. Ze rilde ervan nu ze terugdacht. Was het een rilling om het actie-gehalte in die films, of een rilling om de herinneringen aan vroegere filmavonden, ze wist het niet. "Er is echt niks..." zei ze nog zachtjes.

[Sebastian Cowell]

Hij volgde haar, maar haalde haar niet in. Hij had inderdaad haar uitdrukking gezien en die uitdrukking gaf hem vele opties tot spelletjes zoals hij ze graag speelde.
Hij kwam naast haar staan en bekeek haar met een speels waarschuwende blik. "Oh nee? Echt niet? Gelukkig maar."Hij bleef haar nog even doordringend aankijken en toen liep hij zonder iets te zeggen naar de wagen waar de chauffeur , natuurlijk, het portier al openhield.
Hij keek nog even om voor hij instapte en vroeg vermaakt: "Gaat u mee, mevrouw?"
Daarna stapte hij in en positioneerde hij zich op de bank en trok hij een kleine koelkast open die tegenover hem ingebouwd was. Hij pakte een blikje cola, klikte het open en nam een slok waarna hij het blikje op een tafeltje met beker/blikjeshouder plaatste en naar Olivia keek.

[Olivia]

Ze draaide haar hoofd weg en keek strak voor zich, hem aankijken had geen enkele zin, het zou alleen maar in haar nadeel werken. Toen hij haar alweer op een veel te galante manier meevroeg sloeg ze haar ogen beschaamd en lichtjes geïrriteerd neer. Ze kon er niet tegen, dat wist hij. Olivia droomde veel te snel weg als iemand vriendelijk tegen haar deed, en het deed nogal pijn als ze dan met haar twee voeten op de grond kwam. Ze stapte ook in. Toegegeven, het zat comfortabel... Mocht ze eigenlijk wel op een zetel zitten, of moest ze op de grond gaan zitten? Ze had haar gordel al aan. Hij zou wel iets zeggen zeker? Ze verschoof een beetje. Ja... kwaliteit was het wel, een droom voor je achterwerk. Ze hield haar hoofd gebogen en legde haar handen in haar schoot. Haar lichtblauwe ogen kregen weer die glazige glans. Kon ze maar zelf rijden, dan had ze meer kans gehad op een echte job, al was dit leven ook niet mis. Ze zag zichzelf al in zo'n dure wagen rijden, haar rode haren in de wind, een ultradure zonnebril op haar neus. De auto stopte aan een verkeerslicht. Ze keek even op. Waar zouden ze naartoe gaan? Zouden ze nu echt gaan winkelen?

[Mia Montaigne]

Als ze gehoopt had dat niemand haar afwezigheid zou opmerken, was ze dommer dan Mia haar inschatte op dit moment. Niet dat ze een erg hoge indruk had van het meisje, maar zaken als dit maken het er allemaal niet beter op. Milan, een keukenhulpje, had haar van de afwezigheid van Silver op de hoogte gebracht, waarna ze hem bedankt had. Hij zou een extra zakgeld krijgen, niet te veel natuurlijk. Het was niet de bedoeling dat ze zich zouden vrijkopen, al kon ze natuurlijk altijd andere kopen. Ondertussen zat ze al een tijdje in de eetkamer. Haar eten en drinken mocht wel eens afkomen.

[Mara van den Broeck]

Mara liep met haar zojuist gemanicuurde nageltjes richting haar auto. Ha, dat voelde altijd lekker, zo'n dagje voor jezelf zorgen! Net voordat ze wilde instappen ging haar mobieltje af.. "Hallooow met Mara!" zei ze vrolijk. Het was een van haar rijkere vriendinnen, ze had er niet meer zo veel, sommigen waren afhankelijk geworden en ja, daar kon Mara niet veel mee, ze mochten namelijk niet gaan shoppen!!
Na een half uurtje hing ze op en ging ze in haar auto zitten en zuchtte..
 
Als de wereld er echt zo uit bleef zien.. Bedacht ze opeens. Ze had best wel medelijden met anderen, waarom had zij wel geld en de rest niet? Ze schudde de gedachte uit haar hoofd en zette  haar arrogante gezicht weer op.
" Snel naar huis en in bad.." grinnikte ze.