Future RPG: 2021 Wereldwijde Crisis.

[Olivia]

"Oh nee" De tranen stonden in haar ogen en zat helemaal in elkaar gedoken in de zetel. "Arme Bambi!" Een enkele traan liep over haar wangen, ze hield zich sterk bij het zien van dit leed. Zo zielig! Die grote ogen, dat hoge stemmetje. Mama mama waar ben je mama? Plots had ze geen zin meer in de film. Ze miste haar ouders eigenlijk wel. Niet dat het contact gestopt was, neen, maar het was toch sterk verwaterd. Net als Bambi voelde ze zich plots heel erg alleen en verloren, helaas voor Olivia was het grotendeels wel haar eigen fout, terwijl Bambi enkel zijn schattige en onschuldige zelf was geweest.

Olivia liet de voordeur op een kier staan. Even een luchtje scheppen om haar gedachten te verzetten. Ze wandelde traag en keek als gehypnotiseerd naar de grond. Ze vond het niet verschrikkelijk om afhankelijke te zijn, vaak was het zelf aangenamer: er werd haar gezegd wat te doen, dat deed ze, punt. Ze kreeg onderdak en eten.

Het stenen muurtje was koud aan haar achterwerk. Ze tuurde nu wat voor zich uit, naar het traliewerk van de toegangspoort. Ze zou eens iemand moeten bellen, iemand van haar vrienden of familie, gewoon om nog eens van haar te laten horen... en hun te horen. Contact met de wereld buiten de villa. Olivia wandelde weer naar Cowell's huis en vond gemakkelijk een vaste telefoon. Zou ze daarmee bellen? Het was zonde dat ze geen eigen bezit kon hebben, ze vermeed het iemand anders zijn spullen te 'lenen'.
Eigenlijk was ze maar evenveel waard als de telefoon in haar handen. Nou nee, zij was wel veel meer waard financieel gezien, gelukkig maar, het zou maar erg zijn als de telefoons tegenwoordig zoveel zouden kosten. Nee, dat zou niet erg zijn, het zou een regelrechte schande zijn! Al zag ze Cowell er nog voor aan om zo'n duur ding in huis te halen mocht het bestaan, gewoon uit principe. In ieder geval waren zij en de telefoon beiden zijn bezit. "Makker, ik ga je even gebruiken als stond ik een trapje hoger dan jou... " Ze toetste het nummer van haar broer in en had hem even later aan de lijn.

Een paar traantjes had ze weggepinkt, maar nu voelde ze zich weer op haar gemak. "Doe ze de groetjes van me!" ... "Ja" ... "Daaag!" .... "Ik ook van jou, nooit vergeten hé" ... "Ja, doei doei!" ... "Salutjes!" ... "Jahaaa, zorg jij ook maar voor jezelf" ... "Zal ik doen" ... "Ja echt, beloofd." ... "Neen serieus, ik meen het" ... "Ja" ... "Knuffel!" ... "We zien elkaar nog wel eens." ... "Tot dan ja" ... "Dag". Ze legde af en ging nog even op de bank zitten, kijkend naar het zwarte scherm van de flatscreen. Dat ding was haar redding. Maar hoe laat was het nu? Guts! Half drie?! Ze ruimde snel zijn glas op - dat vervloekte glas cola ook, bracht een speedbezoek aan de badkamer en kroop snel haar bed in. Brrr, haar deken zat niet goed, daar kon ze echt niet tegen.

Het was een hele worsteling geweest met het donsdeken eer er geen enkel stukje van haar rug meer blootgesteld was aan de frissere kamerlucht, maar nu lag ze toch goed. Ze sliep in een of ander zeer oversized donkergroen shirt, en het zat geweldig. Haar moeder had haar altijd een flanellen pyjama doen dragen, verstikkend warm was het! En je had geen contact meer met je deken, zonde! Nu ja, het was maar zo handig om een flanellen pyjama te dragen als je verwarming was afgesloten. Dat was maar zo handig ja... maar dat hoefde nu niet meer... neen, dat hoefde niet meer... Geeuw.

[Sebastian Cowell]

Ook Cowell geeuwde. Zijn pilletjes waren inderdaad uitgewerkt en hij stond het zichzelf toe om even zijn ogen te sluiten. Hier in deze kogelvrije wagen kon hem toch weinig gebeuren. Voor hij het wist werd zijn aandacht gevraagd door de chauffeur die hem voorzichtig riep en de auto deur openhield. Was hij nu al thuis?
Geïrriteerd dat hij in slaap was gevallen stapte hij uit de auto en gooide hij de deur hard achter zich dicht voor de chauffeur dat zou kunnen doen. De man leek echter niet geschrokken maar beheerst en beleefd liep hij om de auto heen, stapte in en reed weg.

Cowell liep naar binnen en trok moe zijn jas uit, nam die mee naar zijn kantoor en bekeek de jas daar goed. Ja.... de bloedspetters van de arbeider waren duidelijk zichtbaar. Hij bekeek de ruimte maar deze was netjes opgeruimd. "Mooi, het leert al." Hij liep naar boven en liep zijn slaapkamer in. Daar trok hij zijn uniform uit, zag dat er helaas ook bloed op zijn broek zat en lag alles, inclusief de besmeurde jas netjes opgevouwen op een stapeltje. Hij trok zijn zwarte satijne boxer uit en gelijk zijn sokken, ook deze kwamen op de stapel te liggen. Naakt liep hij naar de badkamer en nam een warme douche. Enkele minuten later liep hij de slaapkamer weer in en trok een schone boxer en een zwarte satijne pyjama aan. Daarna pakte hij het stapeltje kleding en liep hij naar Olivia der kamer. Hij klopte aan en liep vlak daarna al naar binnen, klikte het licht aan, liep naar haar bed en zette het stapeltje kleding op haar bed neer. "Deze moeten NU gewassen worden, anders komen die vlekken er niet meer uit. Goedenacht." Zich rap om draaiend en een verwilderde Olivia achter zich latend liep hij glimlachend naar zijn kamer en kroop hij in bed.

[Silver Mars]

Ze waren lang in de tuin bezig geweest en tegen de tijd dat het begon te schemeren waren ze net klaar met het planten van een Metaseqouia Sequidendron. Volgens Henk. de grootste boom ter wereld. Nu was het nog maar een boompje van 2 meter hoog en een stam van circa 40 cm dik. Toch was het niet voor niets dat deze mini-gigant een zee van ruimte op zich heen had. Hij werd hoger dan 100 meter en de stam kon enkele meters breedt worden. En de bast was zo zacht dat je er hard met je vuist tegenaan kon slaan zonder je hand te breken. Dat was om extreme kou of bosbranden te kunnen overleven. Wauw, wat was dit een gave boom.
Haar greins verdween, Steven kwam over het gras naar haar toe lopen. Serieus kijkend en bekakt als voorheen stopte hij voor haar keek haar onderzoekend aan en trok veen zijn neus op. "Ik wil dat je je gaat douchen en omkleden, daarna meld je je in de keuken." En Steven was al weer weg.

Silver keek hem na en ging zich afmelden bij Henk, bedankte hem voor de gezellige dag en liep naar het huis. Toen ze in haar kamer was ging ze douchen, kleedde ze zich om en ging nog even op bed liggen. Daar viel ze na al het harde werken in slaap.

[Olivia]

Wie? Wat? Waar? Hoe? Waarom? Au, dat licht deed zoveel pijn. Zijn stem kwam maar van ver maar ze schrok er hevig van. Goed dat ze te slaperig was, anders had ze het uitgegild. "M-maar..." Hij was al weg. Ze draaide zich om en verborg zich onder het deken. "Dit is niet echt, het is een vreemde droom... nachtmerrie." Toegeknepen ogen, opgerold in een bolletje, diep in- en uitademend. "Neeeeuh" Kreunde ze uit onwil en vermoeienis. Ze piepte onder haar deken uit en keek op de wekker. Waaaaaaaaaaaaat?! Het was nog geen ochtend?! Moe liet ze zich op haar kussen vallen, het niet eens opmerkend dat zijn kleren allang van haar bed gevallen waren. Hij had genoeg kleren! Dit was weer een van zijn spelletjes, besloot ze bang. Ze stapte uit bed, wankelde slaapdronken en bukte zich met alle moeite van de wereld om de kledij op te pakken. Bwheeh, er zat ook ondergoed bij. Hij wist vast niet eens dat je ondergoed en kledij niet samen waste, ze zou de rest van de nacht bezig zijn... en dat was niet zo heel veel tijd meer voor al hetgeen ze nog moest doen. Tenslotte moest hij ook op tijd ontbijt krijgen! Oh nee! De stress maakte haar al iets meer wakker.

Uitgeput zat ze tegen een wasmachine. Ze had er maar een draaiende, met zijn vuil uniform in. Wasverzachter had ze er ook in gedaan, en op die rare vlekken had ze vlekkenverwijderaar gedaan, hopend dat de stof er tegen kon. De vlekken hadden bloed geleken, ze had er niet aan willen ruiken, maar toch had ze het gedaan, het rook naar bloed en zag eruit als bloed... maar ieuw, ze hoopte dat het geen bloed was. Wie had hij een bloedneus geklopt? Mamma mia! Moeizaam hees ze zich recht en waste zijn zwarte satijnen boxer in wat met azijn, zo had haar moeder het haar geleerd. Toen de boxer gewassen was, deed ze hem nog even in een bak water met een klein beetje wasverzachter... voor de geur. Hopelijk kon het er tegen, want ze kon en geen naar azijn stinkende boxer afgeven, maar ook geen kapotte. Ze hing hem uiteindelijk te drogen op, zo nat zag hij er zeer goed uit, geen vuiltje of geurtje aan de lucht. Satijn was toch een wonderlijke stof... zo zacht en glanzend, zelfs nat, net alsof het met magie was gemaakt. Zo glad, zo glad als... water? Neen, dat was nog niet de juiste vergelijking. Neh...

Olivia zat met gigantische wallen tegen de wasmachine tot die stopte. Traag en geeuwend haalde ze het uniform eruit. Ze controleerde snel of de dubieuze bloedvlekken eruit waren, dat waren ze. Bah! Volgens het etiket kon het niet in de droger, en ook op dit uur was er nog geen droogkuis open. Ze hing het uniform op aan een droogrek. Het was hier best warm, misschien dat het nog wel snel ging gaan... Warm ja... Ze zakte steeds verder door op de grond tot ze met haar wang tegen de koele stenen lag. Brrr, koud aan haar blote benen. Olivia trok een nog niet gewassen laken naar zich toe en wikkelde zich erin. Nog even... dan zouden alle kleren aan het droogrekje droog zijn... nog even... heel even... ze moest wakker blijven... of toch niet... ? Ach wat...

[Sebastian Cowell]

Het was pas 11.00 uur toen hij langzaam wakker werd. Hij opende zijn ogen draaide zich naar zijn wekker en geeuwde. Te laat. Olijfje had hem al wakker moeten maken, tegen deze tijd hoorde hij net klaar te zijn met zijn ontbijt. Gelukkig had hij geen dringende afspraken, ook al zou er om half 1 een mannetje van de technische dienst komen om te zorgen dat de communicatie in en uit het huis te beveiligen. het was niet dat hij het kind niet vertrouwde, maar als ze zou blijven en daar leek het op dan was deze handeling beslist nodig. Eigenlijk.... vertrouwde hij niemand anders dan zichzelf. Logisch in zijn kringen vond hij.
Hij stapte uit  bed, liep naar de badkamer en knapte zich daar op en kleedde zich aan. Een simpele spijkerbroek en een zwart zijden overhemd voldeden wel vandaag. Als schoeisel koos hij zwarte nike air max met goudkleurig nike teken en letters acher op de hiel. Lekker casual.

Hij liep naar beneden en merkte dat zijn ontbijt nog niet eens in aanmaak was. Natuurlijk had hij haar midden in de nacht gewekt en aan het werk gezet, maar dacht ze nou echt dat ze hiermee weg kwam? Hij liep naar boven, klopte op haar kamerdeur, hoorde niets en besloot gewoon binnen te gaan. Hmm.. waar was dat kind? Hij besloot te gaan zoeken aangezien ze duidelijk niet beneden was geweest en na enkele minuten vond hij haar slapend op de badkamer vloer. Zijn eerste reactie was haar met een bevel gruwelijk te laten schrikken, maar zoals ze daar lag was ze....   schattig. En ook al had hij daar over het algemeen erg weinig mee. Toch besloot hij haar voorzichtig op te tillen, het smerige laken achter te laten en haar in bed te leggen. Haar straf zou later wel komen. Ze was niet zwaar en bleef gelukkig slapen, ze was blijkbaar echt afgemat.
Haar kamerdeur zat nog op een kier en hij duwde deze zachtjes open met zijn voet, bracht Olivia op bed en lag haar erin. Even toedekken en tadaa...  een prachtig plaatje van een slapende schoonheid. Hij glimlachte even en liep de kamer uit, deed de deur dicht en liep naar een schoonmaker die hij beval zijn kleding te drogen en kreukloos op te hangen. De man knikte de gehoorzaamde direct. 

Sebastian maakte zelf een ontbijtje en at deze op in de living bij de tv. Hij zou Olivia tot 12.00 uur geven, als ze dan nog niet wakker was liet hij haar wekken.

[Olivia]

Ze rolde zich helemaal in haar laken en trok het op tot aan haar neus. Hmm, zo lekker behaaglijk warm. Nog even blijven liggen? Ze had zo slecht geslapen... zich voelde zich alsof ze de helft van de nacht was wakker geweest. Olivia dommelde in om een poos later weer wakker te worden. Ah... ze voelde zich nog niet helemaal uitgeslapen maar het was genoeg geweest. Hoe laat zou het zijn? Slaperig reikte ze naar haar wekker en trok het ding naar zich toe. Wat?! Ze knipperde, dit had ze verkeerd gezien. Die digitale wekkers ook, als het licht er anders in viel zag je een heel ander cijfer dan er stond. Wat?! Die 11:00 bleef staan. Oh nee! Hoe kon ze zich zo overslapen hebben? Ze werd altijd vanzelf op het juiste uur wakker! Ze schoot uit bed, viel meteen omver doordat ze nog steeds als een worstje in het deken ingerold was, met moeite hield ze zich overeind aan de deurklink. Na wat geschuifel, gespring en gewring had ze zich bevrijd. Ze schoot in haar kleren, spoot een ton deo, poetste snel haar tanden en vroeg zich af wat er gebeurd was... Ze was 's nachts wakker geweest om te wassen, maar hoe kwam ze in haar bed? Ze herinnerde zich niet dat ze uit de badkamer gegaan was. Zijn kleren waren nog niet klaar! Vol paniek ging ze naar de andere badkamer en zocht naar zijn kleren op het droogrek. Niet. Te. Zien.

Ze vond ze niet! Ze ging zelfs kijken in zijn kledingkast: niets te vinden. Wat als hij erachter kwam dat ze zijn kledij niet vond?! Ze moest het zich herinneren, wat ze gedaan had tussen het op het droogrek hangen en in haar bed belanden. Er kwam niets. Bedeesd klopte ze aan bij zijn werkkamer. Geen antwoord? De glanzende deur bleef gesloten. Heel erg mooi glanzende deur... ze kon er haar spiegelbeeld in zien. Het was niet helemaal duidelijk maar haar haren zaten verschrikkelijk, naar haar maatstaven. Die pluk moest zo, en die pluk zo en dan kamde ze het nog even met haar vingers... zo, haar golven zagen er al wat meer verzorgd uit. Het glansde wel niet zo mooi als normaal, vast door dat nachtelijk werk. Een stap naar rechts, en een halve cirkel draaien. Oh oh. Dat spiegelbeeld was nog erger dan de deur... Haar rode haar glansde dof, alsof iemand in plaats van hoogglans vernis er mat vernis over had gekapt. En die wallen! Ze had het geluk gewoon donkere kringen te vertonen, stel je voor dat ze echt van die zakken onder haar ogen kreeg! Ze ging even over de mensen in haar omgeving die wel van die gezwollen wallen kregen en voelde zich al beter. Haar wallen hadden geen donkerblauwe tint, eerder grijzig. Ze leunde naar haar spiegelbeeld toe. "Ik kijk nooit meer Bambi... " Met deze gedachte liep ze de living in. "Meneer!" Een betrapt gevoel bekroop oliebolletje... "Het spijt me." Van zijn kleren, zijn vast en zeker verpeste ochtend en het speet haar nog het meest dat ze nu haar eigen dag ook verpest had. Ze stond te wringen met haar handen. De vloer glansde ook al, maar helemaal anders dan de deur... de vloer had een diepe glans, de deur een oppervlakkige. Hoe zou dat nou toch komen? Het contrasteerde veel mooier met de lichte muren, zo'n vloer was wel een nachtmerrie om proper te houden, ieder stofje zag je liggen.

[Mia Montaigne]

Maar ze was niet naar de tuin gegaan, wel naar haar werkkamer en bekeek rustig een paar papieren toen Steven op de deur klopte."Binnen!" Zei ze en legde alles even neer, waarna ze luisterde naar wat hij te zeggen had. Ook wat Henk hem verteld had over Silver. Mia knikte en stuurde hem naar de keuken om te zien of ze er was. Toen de deur weer dicht was, pakte ze alles weer op en ging rustig verder. Ze was tot nu toe wel tevreden over haar nieuwe slavin, maar of het zo zou blijven, daar twijfelde ze toch sterk aan.

[Sebastian Cowell]

Hij hoorde een, naar zijn zin, net iets te harde "meneer"en werdt zich er in een klap pijnlijk bewust van dat Olivia ook in de living was. De late, of misschien juist vroege uurtjes van vannacht hadden zijn humeur en geduld niet positief beïnvloed. zoveel was hem wel zeker. Hoe lang zou het duren tot Olijfje dit door zou hebben?
 Strak en geïrriteerd keek hij haar een paar seconden aan. "Meneer, het spijt me dat...?" Vroeg hij gevaarlijk rustig terwijl hij zijn blik van haar losmaakte, de TV uitzapte en zich (nu met een wat minder, maar nog altijd niet ongevaarlijke blik) volledig tot haar wende. Zich bewust van zijn mindplay veranderde hij zijn blik tot een bijna vriendelijke glimlach terwijl zijn ogen vervaarlijk glinsterden. Hij wachtte op haar antwoord en genoot van het mindfucken.
Mindfucken had hem ver gebracht, en was waarschijnlijk de grootste reden dat hij nu een hooggeplaatst minister was. Een hooggeplaatste, gevaarlijke, diplomatieke auristocraat die.... waarschijnlijk bijna nooit tegengesproken werdt omdat hij zoveel andere hooggeplaatste aan het lijntje had. Hij had over iedereen die ook maar iets betekende in deze wereld wel een dosier met handige weetjes en anders had hij altijd wel iemand anders die hij via die weg kon manipuleren om de een tot zwijgen of juist stemmen te brengen.

(Elleke Pelleke. Sorry van mijn late reactie, ik had het wel al gelezen maar door drukte geen rust om wat te schrijven. Deze post is ook niet erg lang, maar ik vind hem zo toch wel krachtig genoeg. Wat jij? )

[Silver Mars]

Het duurde ruim een uur voor ze in een klap onrustig wakker werdt. Het was nog lang niet donker en ze lag op bed in haar gewone kleding. ShiT!!! Ze was in slaap gevallen terwijl ze al.... ze keek op de klok... een uur geleden in de keuken verwacht werdt. Snel trok ze haar schoenen aan en deed ze der haar goed. Daarna haastte ze zich naar de keuken en zag ze bij aankomst dat alles al klaar stond. Mevrouw Montaigne ging zo al eten. Misschien als ze nu gewoon meehielp met het opdienen, merkte niemand dat ze afwezig was geweest.

[Olivia]

Oh jee, die was ook met het verkeerde been uit bed gestapt. En dat was vast en zeker haar schuld... al kon ze zich niet meer helemaal herinneren waarom, zijn blik slorpte al haar aandacht op. Hij kon haar wel vermoorden, zoveel was duidelijk. Ze slikte eens. "Van uw kledij, ik weet niet meer... " Ze haalde eens even diep adem alvorens ze de grootsheid van haar stommiteit zou onthullen. "Ik weet niet meer waar ik ze gelaten heb." Ze zou maar even verzwijgen dat haar geheugen van de nacht een groot zwart gat vertoonde tussen het stuk waar ze bij de wasmachine zat, en het stuk dat ze wakker werd in haar bed, beter uitgerust dan hoorde. Misschien had Matt haar geholpen? Het was zo ergerlijk het niet te weten! In haar gedachten ging alles heel snel, beelden flitsten voorbij, gevoelens van angst en gelijken drongen zich op. Dat in scherp contrast met de tijd die traag weg tikte. Bedeesd keek ze op. Hij glimlachte vriendelijk, maar de lach bereikte zijn ogen duidelijk niet. "En het spijt me dat ik me overslapen heb. Ik ben vergeten mijn wekker op te zetten." Ze slikte. Voor hoeveel meer kon ze zich nog excuseren? "..." Ze wist niet meer wat te zeggen, had naar haar mening vast al teveel gezegd, en zweeg dus maar. Als je niets nuttigs tot de conversatie had toe te voegen, hield je best je mond. Dat had haar moeder heel vaak tegen haar broer gezegd, hij was zoveel spraakzamer dan Olivia. Ook eerder aan de telefoon. Ze liet zich gewillig meeslepen door haar gedachten, dan zou ze zijn getier minder horen nu hij er eenmaal achter gekomen was dat ze niet wist waar zijn kledij was. Meer dan ooit had ze het uiterlijk van een porseleinen pop, dat kwam door die glazige blik in haar ogen. Belachelijk best, eruit zien als een trieste pop. Helemaal niet kindvriendelijk. Bambi was het ook niet...

(Kracht zit in de kleinste dingen  )

[Sebastian Cowell]

Best schattig, die schuldige houding en dat wegdromen. Hij zou even meewerken aan een extra drama effect. Ondanks zijn ochtend humeur kreeg hij weer een vrolijke bui, al liet hij dat absoluut niet blijken.
Onverwacht en hard knipte ij met zijn vingers, zijn blik was strak en geïrriteerd. "Hallo! Je verteld me net dat je mijn  uniform kwijt bent geraakt én dat je je verslapen hebt en zonder enige moeite verdwijn je naar dagdroomland!?" Hij stond op en ging vlak voor haar staan, zoals een sergeant bij een soldaat zou doen en zij op bijna schreeuwende toon terwijl hij met zijn vinger zo woest naar haar wees (om het woede effect te vergroten) dat hij bijna haar gezicht raakte : "Hoe denk je dit op te lossen!? Dat uniform is een unieke 'Ralph Lauren'. Een maatpak van $2.500.000." Hij deed zijn handen op zijn rug, maar bleef haar nog even strak aankijken voor hij langzaam om haar heen begon te lopen. Zijn stem klonk nu gevaarlijk zacht: "Hoe Olivia, hoe?"
Vanbinnen genoot hij, nooit had hij zoveel plezier beleefd aan een afhankelijke.

[Olivia]

Haar gemijmer werd bruut doorbroken, auwtch. Het vraagteken dat ze achter zijn geschreeuw hoorde duidde vast op een retorische vraag, dus ze ging niet antwoorden. En zelfs als hij een antwoord verwachtte... ze wist echt niet hoe het kwam dat haar verstand soms plots naar een andere tijd en plaats flitste. Er bestonden onaangenamere aandoeningen. Ze wou het liefst weg stappen, dus deed ze dat ook. Een stapje naar achteren om zijn priemende vinger te ontwijken, ook al zou hij haar niet geraakt hebben, net niet. Phoeh, die adem... goe-de-mooorgen, was me dat even niet zo smakelijk. Het was niet zo erg... maar van zo dichtbij... ze ademde wijselijk niet te diep in. Ralph Lauren? Jeetje, nog zo'n gerespecteerd fossiel. Ja, het paste wel bij Cowell... met zijn satijnen boxer. Oogstrelend stuk ondergoed. Zwart, glanzend, zo zacht, zo glad. En dat onder zo'n merkkledij. Ja, meneer Cowell was echt wel ijdel. Zonde dat hij het woord 'uniform' gebruikte voor zulke meesterwerken... op maat gemaakt, misschien zelfs op verzoek ontworpen. De groten der aarde konden zich heel wat permitteren. Als zij zo belangrijk en rijk was geweest, zou ze ook kiezen voor schoonheid, maar dan in alles. Schoonheid, cultuur, inhoud, plezier. "Harder zoeken en twee wekkers zetten meneer." Ze  voelde zich eigenlijk echt wel schuldig. Niet dat hij het zich niet kon permitteren om nog tien zo'n pakken te bestellen, wat hij vast om de zoveel jaar deed bij welke ontwerper dan ook. Ze had haar ogen neergeslagen en probeerde te negeren dat haar kaken gloeiden. Ze zou zich mogen kapot werken om dit goed te maken, wat een domme blunder. Maar HOE was het in godsnaam gebeurd? Ze herinnerde het zich echt niet. Ze had Bambi gekeken, ze had opgeruimd, gewandeld, was gaan slapen, gewekt midden in haar slaap, de was opgezet en dan... wakker geworden in haar eigen bed. "Ik zal uw kledij wel terugvinden meneer. Ik ga heel hard nadenken en tegelijk zoeken!" Het was bang afwachten wat hij ging doen. Cowell zag er alvast uit alsof hij haar de strot kom omdraaien. Iedere keer hij achter haar doorliep verwachtte ze íets. Straks eindigde ze ook nog als een paar bloedvlekken op zijn kledij... weggevaagd van de wereld.

[Sebastian Cowell]

Hij kwam voor haar tot stilstand, nu op een ruime meter afstand. Strak keek hij haar aan en langzaam bewoog hij zijn hand naar haar linker, rood gloeiende appelwangetje. Hij liet zijn hand zachtjes over haar wang glijden en zijn blik ontspande zich, iets. Het maatpak zou nu veilig opgeborgen zijn, op een plaats waar Olijfje hem niet gemakkelijk zou vinden. Over een paar uur wilde hij haar weer roepen en zou hij vertellen dat het pak gevonden was, maar voor nu zou hij deze charade voortzetten.
Hij liet zijn hand weer zakken. "Je hebt echt mazzel dat ik je byzonder vind. Ieder ander had nu zwaar gestraft in de kelder gezeten." Zijn stem klonk rustig, maar zijn ogen stonden bewust streng. Hij keek even denkend naar de klok en vervolgde: "Jij... krijgt van mij 2 uur om te vinden wat je bent kwijtgeraakt."Hij keek weer terug naar Olivia en lette nu goed op haar expressie. "Heb je mijn spullen dan nog niet gevonden, dan haal ik mijn zweep erbij. En zal ik je straffen met 10 zweepslagen en tijd om je fout te overdenken in de kelder."

[Olivia]

Tap, tap, tap, tap... tap? Hij stond stil. Onzeker wat te doen stond zij er ook nog steeds. Ze probeerde rust uit te stralen, maar was er zeker van dat haar bonkend hart aan de andere kant van de aardbol gehoord kon worden. Angst was niet het juiste woord, ze was eerder... wantrouwig. Als Olivia nu eens wist wat haar te wachten stond kon ze het aanvaarden en ondergaan, deze onwetendheid was echt niet leuk voor iemand met zeer snel achter elkaar komende gedachten in beeldvorm... de gruwelijkste straffen drongen zich aan haar op. Toen hij zijn arm strekte kneep ze haar ogen toe, zo kon ze alleszins voorkomen dat haar oogbollen eruit vlogen door de klap, of zo iets. Enger vond ze het toen hij haar huid gewoon aanraakte, ze kreeg er kippenvel van. De streling leek wel een eeuwigheid te duren, een eeuwigheid waarin zij te verrast was om te reageren. Dit was werkelijk mishandeling: Haar liefkozen terwijl zij het tegengestelde verwachtte. Op die tienden van een seconde dat Olivia dit allemaal registreerde had ze haar ogen alweer geopend. Verraden en beteuterd, haar ijzig blauwe ogen konden geen emoties maskeren. Zijn hand was zacht, zijn priemende blik niet; zijn beweging was traag en beheerst, maar ze was zeker dat in zijn hoofd de gedachten ronddraaiden in hun cocon van het evil plan dat hij vast had... vast en zeker.

Wou ze wel bijzonder zijn? Iedereen was uniek, Olijf dus ook. Hij keek zo streng. Ze wist echt niet meer hoe of wat, zijn mood veranderde zo snel! Ze was zijn favoriet, dat was ergens goed, zo bleek nu. Ergens was het ook niet goed, teveel aandacht voor haar, iedere misstap merkte hij vast, en wat zouden de andere bedienden wel niet denken? De kelder was echter een vooruitzicht dat ze graag ver buiten haar toekomst hield.

Het ging allemaal te snel en te traag. Ze kon niet reageren op wat hij zei, daarvoor verwerkte ze het te traag, maar ze wou zo snel mogelijk weg van hem, alleen ging de tijd veel te traag. Haar mond hing lichtjes open en de stress was uit haar hele lichaamstaal te lezen. "Niet de zweep meneer" ze keek hem zeer hulpeloos aan. In haar hoofd stond het al vast dat haar zaak verloren was. Ze zou zijn kledij niet vinden binnen de twee uur en hij stond vast al te popelen om haar bleke huid te sieren met enkele rode striemen, zo sadistisch. "Ik... ik ga zoeken." Ze droop af, met een nog zekerder voorgevoel dat ze zijn Ralph Lauren niet zou vinden. Ze zou het huis nog maar eens afzoeken...

[Sebastian Cowell]

Ohh wat hield hij hiervan. Mindplay. Vooral met Olivia. Het kind was zo simpel en onbevangen voor een afhankelijke, en tegelijk zo mooi. Hij kon het zich niet permiteren om haar tot een relatie te dwingen omdat dat zijn aanzien verschrikkelijk negatief zou beïnvloeden. Maar wat stond hem in de weg om haar te bespelen? Ze was wettelijk in alle opzichten aan hem overgeleverd. Hij kon haar zelfs meenemen naar het kamp, iets waar hij zo af en toe over nadacht. Maar nu was hij daar nog niet zoveel, pas als het daar klaar was, zou hij daar veel zijn. Erg veel.
Hij hoorde haar angstige stemmetje en zag haar schattige hulpeloze blik en moest moeite doen om een grijns te onderdrukken. "Doe dat, Olivia." En terwijl ze afdroop liet hij zich op de bank vallen en begon weer te zappen.

[Olivia]

Ze had alle plaatsen afgezocht waar het hoogstwaarschijnlijk kon liggen, ze had alle plaatsen afgezocht waar het misschien lag en ze had alle plaatsen afgezocht waar het zeker niet lag. En nu restte haar alleen nog maar het nogmaals afzoeken van al die plaatsen, al was haar tijd beperkt. Slik. Radeloos sleepte ze zichzelf door het huis. Ze was begonnen als een wervelwind, haar energie nu was echter meer te vergelijken met een windstille dag. Misschien wel de stilte voor de storm. Wat moest ze nu doen? Naar hem toe gaan en zeggen dat ze het niet vond? Ergens wegkruipen en wachten tot ze werd? Weglopen was geen optie, de straf daarop zou vast nog honderd keer erger zijn. Ze had nog twintig minuten. Olivia zette zich in de gang, opgetrokken knieën en voor zich uit starend. Waar was je hulp als je hun nodig had? Matt stond nog bij haar in het krijt, maar ze zag hem nergens.

De TV speelde beneden, het was voor de rest stil in het huis. Zou ze hier niet gewoon blijven zitten?

[Sebastian Cowell]

Hij keek hoe er op TV iemand neergeschoten werdt en dacht geergerd terug aan de bewaker die te vroeg de dwangarbeider doodschoot zodat zijn lievelingspak onder het bloed kwam te zitten. Toch verscheen er nu een grijns op zijn gezicht bij de gedachte aan Olivia du nu naar dat pak opzoek was terwijl hij het veilig in de kluis had hangen. Hij zapte de TV uit en stond op, liep naar een boekenkast, haalde een boek met zwarte kaft weg en stapte iets achteruit zodat de kast de ruimte had om zijn draai te maken. [cliche]
Hij stapte door de opening en pakte zijn geliefde pak van de hanger. Het was gelukkig prima schoon. Sebastian liep de kluis uit en zette het boek terug in de kast, die nu uit eigen beweging weer sloot. Hij lag het pak over de leuning van de bank en keek naar de klok. Nog 7 minuten. Tijd om vast de zweep te pakken, vond hij, en hij liep naar zijn bureau, trok de onderste la open en pakte daar een zweep met uit. Hij keek ernaar en streelde even over het witgouden handvat met daarin zijn initialen en op de kop afgewerkt met kristal. De zweep was uniek, met de hand gemaakt. Het witgouden handvat werdt verlengd met een stok van gebleekt, prima zwiepend wilgenhout. Een onderdeel dat hij wel eens had moeten vervangen omdat het geknakt was. Uit voorzorg had hij nu vast enkele nieuwe stokken klaarliggen in dezelfde la als waar de zweep uit vandaan kwam. Hij liep naar de sofa die haaks op de bank stond en keek weer naar de klok. Nog  4 miniuten. Whatever. "OLIVIA!!"
Hij nam plaats in de sofa en keek strak naar de deur met een perfect strak gezicht en de zweep in zijn rechterhand terwijl het met de punt in zijn linkerhand. Zijn houding was ontspannen al was zijn blik strak en streng.

[Olivia]

Ze hoorde hem door het huis lopen, was het nu al tijd? Het angstzweet brak haar uit, niet erg elegant en des te enger. Haar hart klopte in haar keel, ze had het gevoel te moeten overgeven en ook al zat Olivia, ze trilde helemaal. Adem in, vier tellen, adem uit, acht tellen, adem in, vier tellen, adem uit, acht tellen, adem- OLIVIA!! Dat  viel niet te missen. Zou hij al geraden hebben dat ze het pak niet had gevonden? Oh nee, ze wou echt niet naar beneden gaan, maar ze moest. Langzaam liep ze de trap af. Bleek, brandende angst in de ogen, klamme handen, onvast op de benen.

Ze duwde de deur zachtjes open en kwam langzaam binnen, neergeslagen ogen, blik gefixeerd op de grond. Stilzwijgend bleef ze staan tot ze de moed bijeen geschraapt had om op te kijken. Huh?! "Maar-" Vol ongeloof keek ze naar het pak op de leuning. Dat kon niet! Ze had het hele huis afgezocht! Daarstraks had het hier nog niet gelegen, maar nu wel. Ze keek nogmaals, ja, het was echt hetzelfde pak, geen ander, geen nieuw. Hoe? Het niet snappen. Op het moment dat ze hem in alle verwarring aankeek kreeg ze de zweep in de gaten. Instinctief deed ze een stap naar achteren, weg van hem, naar de ontsnappingsweg. Koud waren zijn ogen, snijdend. Ze keek weg, naar het pak. "Ik heb het pak niet gevonden meneer." Hees, fluisterend. Haar blik flitste naar de zweep. Niet lang, wel dun. Elegant en zelfs mooi als je het gebruik ervan wegdacht.

[Sebastian Cowell]

Zoals ze daar stond.... ze was een plaatje. Sebastian liet de stilte nog wat langer klinken. Stilte kon zo een mooi geluid zijn. Het kon zorgen voor rust en genot, of een juist het tegenovergestelde. Zijn stem klonk rustig, maar kil en hij bleef haar aankijken terwijl hij sprak. "Het is wel gevonden. Gelukkig." Hij liet zijn stem wat warmer, ietsie vriendelijker klinken toen hij vervolgde: "Hoe kon je zo in slaap vallen, als ik je de avond ervoor juist onzien heb van werk? Je mocht zelfs in televisie kijken." En nu enigzins teleurgesteld.... "Hoe kon je dat doen? Ben ik zo slecht voor je?"
Dit moest wel verwarring in haar oproepen. Want hij had haar inderdaad een vrije avond gegeven, maar had gelijk verwacht dat ze niet met die vrijheid om kon gaan. Afhankelijke waren in Sebasians ogen net kinderen. Daarom waren ze ook zo afhankelijk. En dit kind... dit mooie roodharige, onschuldige en heerlijk naieve kind was zijn favoriet.

[Olivia]

Het is gevonden, maar niet door haar. Hij zei het zo snerend, alsof het haar schuld was dat iemand anders blijkbaar oplettender was geweest! "Waar dan?" Ze had alles afgezocht, álles. Waar had ze niet gekeken? Ze had overal gekeken, overal. Terwijl ze probeerde te vatten dat iemand anders het had gevonden - wat uiteraard mooi was, ging hij alweer verder. Haar mond hing lichtjes open van verbazing toen hij plots... zielig klonk. Olivia trapte er weer in. "Het spijt me zo meneer, u bent heel goed voor me en ik heb u teleur gesteld." Dat was een feit. "Ik snap nog altijd niet hoe ik zo dom kon zijn om gewoon in mijn bed te gaan liggen... U heeft helemaal gelijk." Na nog een laatste angstige blik op de zweep sloeg ze haar ogen weer neer. Hij had haar televisie laten kijken, en zij kon meteen niet meer mee. Ergens was het wel zijn schuld, had hij maar moeten weten dat ze moe zou zijn, zeker als je een mens midden in de nacht wakker maakte! Nee. Het was wel haar schuld, ze had maar even langer moeten wakker blijven. Die teleurgestelde toon was nog het ergste, ze had niet verwacht dat hij iets anders dan kwaad zou zijn. Dit was zó niet volgens het beeld dat ze van Cowell had. Nu voelde ze zich nog meer schuldig.

[Sebastian Cowell]

Hij negeerde haar over waar het dan gevonden was. En merkte tot zijn genoegen dat ze inderdaad verwart raakte door zijn manier van reageren. Hij zou haar helemaal afhankelijk kunnen maken. Niet alleen financieel, ook psygisch. Uiteindelijk zou ze leven om zijn goedkeuring en aandacht te krijgen. Maar voor ze daar zouden zijn moest hij haar eerst trainen. Hij verzachtte de blik in zijn ogen en verwarmde zijn stem nog wat meer. "Kom eens hier Olivia, als je wilt." Hij wees vriendelijk voor zich op de grond.

[Olivia]

Te vriendelijk. Hij klonk zo vriendelijk dat ze het niet meer geloofde. Ze keek naar de zweep, naar hem, naar de plek die hij aanwees en toen richtte ze haar ogen weer op de grond. Ja. Nee. Misschien. Waarom? Omdat... Wat? Haar slaan? Een wurgpoging ondernemen. Of erger. Of juist niet? Het was een vreemde dag. Zoals dat geaai. Moest ze daar gaan zitten, naar hem gekeerd of van hem weg. Ze kon niet weigeren, want ze had teveel angst voor wat er zou gebeuren als ze zijn bevelen niet opvolgde. Wat ging hij doen?

Ze liep langzaam naar voren, zonder naar de grond te kijken. Angstige blauwe ogen schoten heen en weer, ze wou geen enkele beweging missen, ze wou voorbereid zijn op wat dan ook. Maar dat was toch het lastige, hij deed zo'n onverwachte dingen. Een spel leek het wel. Als je wilt. Ze kon niet anders. Voor hem stond ze stil, en zonder Sebastian uit het oog te verliezen ging Olivia zitten. Ze trilde nog meer dan wanneer ze binnen was gekomen. Het niet weten was het ergste. Wat was de hele bedoeling van dit... het verdwenen pak, haar nachtelijke black-out, de streng- en tederheid die elkaar leken af te wisselen. Haar ogen spraken boekdelen, de zijne waren gewoon een ander iets dat hij kon manipuleren... of was hij echt eerlijk in zijn vriendelijkheid?

[Sebastian Cowell]

Alles liep zoals geplanned. Die oogjes van der, zo mooi. Ze ging zitten en Sebastian boog langzaam voorover, pakte zachtjes haar kin en keek in haar nu opmerkzame, blauwe ogen. "Rustig maar." Hij liet haar kin langzaam los, lag met zijn andere hand de prachtige zweep op de grond en moest daarbij vlak langs haar bukken. Toen hij weer zat keek hij haar weer aan, nogsteeds vriendelijk. Nu kon het spel verdergaan.
"Ik weet dat ik niet makkelijk ben maar je moet begrijpen dat ik al zoveel afhankelijke heb, dat ik soms echt mijn geduld verlies wanneer ze weer eens mijn spullen kwijtraken of zelfs stukmaken, weglopen of gewoon andere domme dingen doen. Jullie kosten best veel. Tijd, geld en aandacht. Gelukkig zijn er enkele die wel goed in hun werk zijn, of gewoon erg mooi en lief." Hij gaf even een korte knipoog.
"Ik geloof in een strenge opvoeding, ook bij jou en ik voel me verplicht je zo te straffen. Maar eerst wil ik je wat anders vragen. Wat wil je graag hebben? Een grote kamer, televisie, met spelconsole, jurk, nieuwe schoenen? Zeg het maar."

Ook deze combinatie van angst voor haar straf en daarnaast zijn vriendelijkheid moest haar in verwarring brengen en het idee geven dat het inderdaad haar schuld was als ze hem teleurstelde, hoe dan ook.

[Olivia]

Verstard bleef ze zitten, zelfs wanneer hij haar persoonlijke ruimte zo overduidelijk binnendrong, weeral. Zijn handen waren aangenaam warm tegen haar koelere huid. Ze kon niet wegkijken, in zijn ogen starend viel het haar nu pas op dat die eigenlijk niet zo afschuwelijk waren als ze altijd dacht... de kleur was zeker oké, de vorm ook wel. Bruin, met een beetje groen, maar vooral bruin. Donkerbruin, een warme kleur. Ja, eigenlijk was hij van uiterlijk een warm type. In een tijdschrift had ze dat ooit gelezen, je had herfsttypes zoals Mnr. Cowell, zomertypes met goudblonde haren en hemelsblauwe ogen, lentetypes zoals zij met koude tinten maar toch fris en opmonterend, en wintertypes die tegelijk warmte en koude uitstraalden. Herfsttypes straalden vertrouwen uit. Ze probeerde wel normaal te ademen, maar dat ging niet echt gemakkelijk met hem zo dichtbij en haar zenuwachtig bonkend hart. Nu had ze niet alleen stress om haar geblunder en de gevolgen ervan, maar ook stress omdat hij zo dichtbij was, te dichtbij. Lekkere aftershave, of was het parfum? Ze bloosde en wenste dat ze kon wegkijken, dat hij haar losliet en haar wat ademruimte gaf, die geladenheid in de lucht was nogal verstikkend.

Nog steeds ademloos zag ze hem - wat een opluchtig!, terug normaal gaan zitten. Of toch niet. De paniek die nooit echt weg was geweest vlamde weer op. Zweep! Hij was weer veel te dichtbij, en dan nog wel met die zweep! Waarom deed hij toch zo lastig? Wel nog steeds een lekkere geur... ze kende het niet - mannenparfum was niet echt haar business, maar het bewees nog maar eens dat hij best ijdel was, maar niet op een vreemde manier... hij was echt geen janet of zo. Ze ging de zweep gewoon negeren. of gewoon erg mooi en lief Ze bloosde nog dieper en keek gegeneerd weg van hem. Ze kon het niet helpen, ze moest gewoon glimlachen om het compliment. Ah, zo hatelijk! Het ene moment deed hij haar blozen als een jong meisje, het volgende moment praatte hij alweer over haar komende straf en even vlot ging hij over op een vraag die ze al helemaal niet verwachtte. Er zat een knoop in haar maag. Zenuwachtig, angstig, gevleid, verward,... Wát wou ze hebben? Mocht ze iets hebben? Was dit niet zo'n vraag als met die Tv... maar toen klopte het wel. Waarom nu? Ze had niks goed gedaan om het te verdienen. Iets goedkoop vragen? Een boek... of iets van snoep. Viooltjessnoepjes, smaakten goed, hadden een fijne geur. Geur... Parfum? Nee, te duur. Nieuwe kleren? Straks moest ze nog met hem op shoppingtrip, dat zou pas raar zijn. Haha. Met mnr. Cowell de winkels afschuimen en voor de spiegel paraderen. Dat zou wel grappig zijn, ze had zo haar binnenpretje en had er totaal geen benul van dat ze nog steeds op de vloer in de woonkamer zat. Ah... ze kon iets vragen dat misschien beter was voor hem? Nu, alles was dat... als zij er goed uit zag, paste ze in zijn huishouden. Een slons die voor hem werkte zou slechte reclame zijn. Ze was geneigd om echt zoiets te vragen. Anderzijds, een boek was ook weer zo fijn. Maar daar kon ze niet altijd van genieten. "Ik weet het niet." Als ze hem nu eens liet beslissen? Ze bleef maar twijfelen of dit geen 'valstrik' was, en zo nee, wat te vragen. "Bent u mij gewoon aan het uitlachen of mag ik echt iets vragen? Het is zo vreemd nu want ik verdien het nu niet en ik kan zeker niet kiezen en wat u voorstelt is allemaal zo groot en er zijn zoveel dingen... "

[Sebastian Cowell]

Hij las haar emoties als een goed boek waarvan de letters duidelijker en sierlijker waren dan de ondertiteling op zijn belachelijk grote HD-flat. Alles wat hij deed beantwoordde ze met de juiste reactie en bij het blozen kon hij voor het eerst een oprechte gelaatsuitdrukking niet onderdrukken. Hij glimlachtte naar haar en kon niet anders dan het zichzelf vergeven dat hij zwakte toonde in het bijzijn van ander, een afhankelijke nogwel.
Ondertussen beven echter de radartjes in zijn hoofd wel goed draaien en hij bedacht dat het beter voor haar 'opvoeding' was als hij haar zogenamd vergaf, dit keer. Dan zou ze de indruk krijgen dat haar gedrag invloed kon hebben op zijn beslissingen, iets dat haar het idee kon geven dat bij een volgende strafsituatie smeken misschien wel hielp. Dat zou haar nog psygisch hopeloos afhankelijker van hem maken.

 Hij plaatste zijn vinger weer zachtjes onder haar nu, verlegen, weggedraaide kinnetje en dwong haar zacht om hem aan te kijken. Zijn gelaatsuitdrukking was nog steeds rustig, vriendelijk en warm toen hij haar antwoordde: "Weet je, meisje.. ik vergeef je je fouten van de afgelopen dag. Ik zal je niet straffen, dit keer. Je hebt gelijkdat je het niet verdient omdat je fouten  maakt, grote fouten. Maar toch verdien je het wel, omdat je zo mooi en lief bent. Dus ik wil je zo meenemen, we gaan de stad in. Je hebt, naar mijn mening toch andere kleding nodig. Andere schoenen ook. We gaan langs de kapper, deze is gelijk schoonheidsspecialistte dus een totale behandeling kan geen kwaad. Dan ga ik ondertussen even bij het advocaten kantoor daar om de hoek langs en kom ik terug zodat we nog wat persoonlijke eigendommen voor je kunnen aanschaffen. Maar wees wel duidelijk in wat je wilt, ik hou niet van dat getroezel in de winkels. okey? "

[Olivia]

Dit was zo niet goed... straks kreeg hij nog verkeerde ideeën. Er was een klein verfoeilijk op seks belust deel van Olivia dat het allemaal niet erg en wel zeer spannend vond. Het overgrote andere deel ging als een alarmbel tekeer. Dit was fout, gevaarlijk en ongepast. Niet dat hij lelijk was - alleen wat harig, maar echt niet haar type en ieuw, Cowell kon haar vader wel zijn! Zo stom dat een mens van die knuffelige behoeften had. En naast Matt was er alleen haar baas, beiden al even... not.

Ze had geen schijn van kans om haar gene te verbergen, ze moest hem aankijken en naar hem luisteren. V-vergeven? Maar- Waarom? Oh... omdat ze mooi was, en lief. Het was haar redding geweest zolang ze zich kon herinneren: mooie kindjes kregen medelijden, ontlokten ontroering en fascinatie; en zo ging het ook eenmaal opgegroeid. Ze voelde zich ongemakkelijker met de minuut, niet alleen door de complimenten, maar vooral omdat het eigenlijk niet rechtvaardig was, alleen wel leuk voor haar. Hij was veel te vriendelijk voor haar! Ze hoorde maar de helft van wat hij zei... maar verstond genoeg om te weten dat ze blijkbaar gingen shoppen en naar de schoonheidsspecialiste. Zag ze er zo verschrikkelijk uit? Na vannacht misschien wel... "Wat bedoelt u met persoonlijke eigendommen?" Toch niet die TV en zo waar hij over sprak. Geen getreuzel? Windowshopping had ze het leukste gevonden vroeger, vooral ook omdat ze toch geen geld had gehad om het allemaal te kopen. Ze keek hem met grote ogen aan, een beetje beduusd door al die informatie die op haar afkwam. Ze had straf verwacht, ze kreeg in plaats daarvan enkel een korte preek, en ging nog shoppen en naar de kapper en zo ook! Ondanks zijn vinger onder haar kin keek ze expres niet in zijn ogen, ze had schrik om nog meer vriendelijkheid te zien. Wat moest ze zeggen? "U bent echt heel erg vriendelijk meneer... " Misschien dat dit afhankelijk zijn nog niet zo slecht was, als zijn vaak slecht humeur wegdacht. Gewoon even wennen. Ze keek hem weer aan. "Wat wilt u dat ik doe?" Ze wou even alleen zijn met haar gedachten. Nuttig zijn, ze voelde zich een profiteur nu.

[Sebastian Cowell]

Hij onderdrukte een zelfvoldane grijns en antwoordde: "Wat kleding, schoenen en gewoon wat dingen om je kamer te vullen. Een Televisie misschien? Of een boekenkast, boeken... of heb je andere hobby's?"
Hij was stil en luisterde naar haar tweede vraag. " Ohh, nee niets. Ik wil alleen dat je over een kwartier klaarstaat om te vertrekken, dus ga maar naar je kamer om je op te frissen en even tot jezelf te komen, dit moet allemaal vast even inzinken." Hij glimlachtte even kort en gaf haar een hand om haar omhoog te helpen.

[Olivia]

Boekenkast en boeken klonk leuk! Een televisie... mjah, dat was zo duur! "Boeken zijn leuk!" Zei ze dan ook enthousiast, voor zover ze al enthousiast kon klinken. Ze probeerde te bedenken welke boeken ze kon lezen, of herlezen. Ze was een fan van zeemzoete liefdesverhalen, evenals heel erg droevige liefdesverhalen (met een goed einde uiteraard, dus alsnog zeemzoet). En misschien wat andere talen. Ze was niet zo slecht in talen geweest, misschien dat ze zich daarmee kon bezighouden. Ja, ze zou tonen dat ze niet zo achterlijk was als deze nacht had geleken. Ze zou zich voorbeeldig gedragen, ja.

Een kwartier later stond Olivia beneden, stipt op tijd. Ze was best gestresseerd voor haar doen, haar korte rustpauze had haar eigenlijk niet veel rust geschonken. Nadat Cowell haar hadrecht geholpen had ze hem bedankt en de kamer verlaten, eenmaal op de gang was ze even verdwaasd blijven staan. Waarom deed hij toch zo raar. Zo flatterend en soms vaderlijk lief. Haar zachte bed had helemaal niet aanlokkelijk geleken, dus had ze gedaan wat elke vrouw doet in een crisis: de kleerkast herinrichten. Helaas was haar kleerkast niet gevuld genoeg om daarmee voldoende tijd te hebben om na te denken. Uiteindelijk had ze nettere kledij aangetrokken, geschikt om de stad mee in te trekken, en was ze zo naar beneden gestommeld, nog steeds niet uit de chaos.

[Sebastian Cowell]

Hij keek haar vriendelijk na toen ze de kamer uitliep. Zodra de deur dicht was veranderde zijn blik van puur vriendelijk naar vermaakt en hij pakte de zweep va de grond, stond op en borg het prachtige martelwerktuig weer op in de lade waar het hoorde. Hij keek op de klok, 15 minuten en ze zou beneden klaarstaan. Goed, dan ging hij maar even naar boven om zich wat minder casual te kleden. Als hij de stad in ging dan moest hij er wel uitzien als een imponerend figuur, vond hij zelf.

Ongeveer 20 minuten later, hij liet haar expres even wachten, liep hij rustig en statig de trap af naar de entree hal waar Olijfje stond. Ze had zich omgekleed maar erg modieus leek ze niet. Daar had ze natuurlijk nooit geld voor gehad. Ja, ze moesten echt haar kledingkast gaan vullen met betere kleding.
Ze zag er wat nerveus ut, natuurlijk. Hij liep naar haar toe en bekeek haar keurend zonder duidelijk te laten zien wat hij dacht.

[Olivia]

Oh neen, was ze te laat? Ze keek op de halklok. Neen. Waar was hij? Misschien was het toch een grap geweest en zat hij haar nu uit te lachen met haar naïviteit. Grappen zijn niet echt zijn ding, was de volgende bovendrijvende gedachte. Schuchter en uiterst op haar hoede schuifelde ze naar een muur, rugdekking zoeken, dat was instinct. Olivia voelde haar hart in haar keel kloppen. Bonk bonk bonk bonk. De stilte in het huis was onaangenaam, akelig. Ze zou blijven staan. Zo gemeen dat hij haar misleide met al die vriendelijke praatjes. Al liet hij haar uren wachten, ze zou geen vin verroeren, zelfs geen zucht slaken. Toen ze voetstappen hoorde durfde ze niet te kijken, hij zat haar vast en zeker smalend aan te kijken, kwaad om haar idiotie. Misschien zou hij haar direct straffen. Oh neen, dat wou ze echt niet. De voetstappen stopten en ze draaide zich naar hem. Haar blauwe ogen sloeg ze neer, onzeker. Zijn priemende blik deed geen goed aan het ongemak dat ze voelde. De uitdrukking 'iemand met je ogen uitkleden' kreeg een heel ander dimensie. Olivia maakte niet de fout te spreken voor hij had gesproken. Afwachten en vooral niets doen.

[Sebastian Cowell]

Hij glimlachtte niet echt vriendelijk, maar ook zeker niet onvriendelijk. Eerder geamuseerd.
Hij liep naar de deur en opende deze galant voor haar. "Gaat u mee, mevrouw?"
Hij keek even naar buiten en zag dat de Hummer al klaarstond. Daarna keek hij weer naar Olivia, ze leek wel boos, nee bang... of toch? "Is er iets?"

[Olivia]

Haar blos ging alweer van zachtroze naar hoogrood. Waarom deed hij toch zo? Ze schaamde zich kapot en ze wist niet wat ze moest denken van hem. Olivia was nog maar net langs hem heen naar buiten gelopen of ze bleef alweer staan. Wat een afgrijselijk macho-vehikel! Ze kon zich al inbeelden hoe iedereen, maar dan ook iedereen, wel zou weten wie erin zat. Blijkbaar zag hij aan haar gezicht dat ze er niet gelukkiger op werd. Ze haastte zich om een slappe glimlach op haar gezicht te toveren. Ze schudde het hoofd. Haar blik gleed weer naar de Hummer. Automatisch dwaalden Olivia's gedachten af naar van die griezelige films waar zo'n voertuig perfect in thuis hoorde. Bij voorkeur speelde die dingen zich af in een woestijnachtig gebied in Amerika, en de persoon in de Hummer was áltijd de psychopaat. Olivia vond die films niet leuk, het waren jongensfilms, zo bruut en eng. Ze rilde ervan nu ze terugdacht. Was het een rilling om het actie-gehalte in die films, of een rilling om de herinneringen aan vroegere filmavonden, ze wist het niet. "Er is echt niks..." zei ze nog zachtjes.

[Sebastian Cowell]

Hij volgde haar, maar haalde haar niet in. Hij had inderdaad haar uitdrukking gezien en die uitdrukking gaf hem vele opties tot spelletjes zoals hij ze graag speelde.
Hij kwam naast haar staan en bekeek haar met een speels waarschuwende blik. "Oh nee? Echt niet? Gelukkig maar."Hij bleef haar nog even doordringend aankijken en toen liep hij zonder iets te zeggen naar de wagen waar de chauffeur , natuurlijk, het portier al openhield.
Hij keek nog even om voor hij instapte en vroeg vermaakt: "Gaat u mee, mevrouw?"
Daarna stapte hij in en positioneerde hij zich op de bank en trok hij een kleine koelkast open die tegenover hem ingebouwd was. Hij pakte een blikje cola, klikte het open en nam een slok waarna hij het blikje op een tafeltje met beker/blikjeshouder plaatste en naar Olivia keek.

[Olivia]

Ze draaide haar hoofd weg en keek strak voor zich, hem aankijken had geen enkele zin, het zou alleen maar in haar nadeel werken. Toen hij haar alweer op een veel te galante manier meevroeg sloeg ze haar ogen beschaamd en lichtjes geïrriteerd neer. Ze kon er niet tegen, dat wist hij. Olivia droomde veel te snel weg als iemand vriendelijk tegen haar deed, en het deed nogal pijn als ze dan met haar twee voeten op de grond kwam. Ze stapte ook in. Toegegeven, het zat comfortabel... Mocht ze eigenlijk wel op een zetel zitten, of moest ze op de grond gaan zitten? Ze had haar gordel al aan. Hij zou wel iets zeggen zeker? Ze verschoof een beetje. Ja... kwaliteit was het wel, een droom voor je achterwerk. Ze hield haar hoofd gebogen en legde haar handen in haar schoot. Haar lichtblauwe ogen kregen weer die glazige glans. Kon ze maar zelf rijden, dan had ze meer kans gehad op een echte job, al was dit leven ook niet mis. Ze zag zichzelf al in zo'n dure wagen rijden, haar rode haren in de wind, een ultradure zonnebril op haar neus. De auto stopte aan een verkeerslicht. Ze keek even op. Waar zouden ze naartoe gaan? Zouden ze nu echt gaan winkelen?

[Mia Montaigne]

Als ze gehoopt had dat niemand haar afwezigheid zou opmerken, was ze dommer dan Mia haar inschatte op dit moment. Niet dat ze een erg hoge indruk had van het meisje, maar zaken als dit maken het er allemaal niet beter op. Milan, een keukenhulpje, had haar van de afwezigheid van Silver op de hoogte gebracht, waarna ze hem bedankt had. Hij zou een extra zakgeld krijgen, niet te veel natuurlijk. Het was niet de bedoeling dat ze zich zouden vrijkopen, al kon ze natuurlijk altijd andere kopen. Ondertussen zat ze al een tijdje in de eetkamer. Haar eten en drinken mocht wel eens afkomen.

[Mara van den Broeck]

Mara liep met haar zojuist gemanicuurde nageltjes richting haar auto. Ha, dat voelde altijd lekker, zo'n dagje voor jezelf zorgen! Net voordat ze wilde instappen ging haar mobieltje af.. "Hallooow met Mara!" zei ze vrolijk. Het was een van haar rijkere vriendinnen, ze had er niet meer zo veel, sommigen waren afhankelijk geworden en ja, daar kon Mara niet veel mee, ze mochten namelijk niet gaan shoppen!!
Na een half uurtje hing ze op en ging ze in haar auto zitten en zuchtte..
 
Als de wereld er echt zo uit bleef zien.. Bedacht ze opeens. Ze had best wel medelijden met anderen, waarom had zij wel geld en de rest niet? Ze schudde de gedachte uit haar hoofd en zette  haar arrogante gezicht weer op.
" Snel naar huis en in bad.." grinnikte ze.