Future RPG: 2021 Wereldwijde Crisis.

[Silver Mars]

Ze keek om en zag dat ze al alleen gelaten was. Ze had nog wat spullen in het tehuis liggen en besloot deze nog even snel te gaan halen. Ze liep het huis door naar de uitgang, pakte haar jasje en stapte buiten op haar roze mauntainbike waarna ze richting tehuis reed.

Op de terugweg had ze een overvolle rugzak op haar rug en ze reed weer terug naar huize Montaigne. Dit keer reed ze zonder moeite de juiste route en kwam ze slippend tot stilstand bij de ingang van de villa. Ze parkeerde haar fiets weer tegen de struiken en rende het huis in, naar haar kamer. Daar haalde ze de tas leeg en plaatste ze de spullen in de nieuwe kamer. Zo, dat was al was huizelijker. Tevreden keek ze om zich heen en in haar overenthousiasme omdat ze een keer geaccepteerd was, al was het onder strikte voorwaarden... besloot ze aan het werk te gaan. Maar wat kon ze doen?
Ja... ze wist het, de entreehal kon aangepakt worden en nog geen 10 minuten later gooide ze een emmer met water over de vloer van de hal en begon ze te dwijlen.
Ze vond dat het erg goed ging en was best trots op zichzelf ondanks het feit dat de vloer toch eigelijk veels te nat bleek te zijn. Er bleven hier en daar dan ook wat plassen liggen toen ze moe besloot dat de rest wel zou drogen en ze zich na het opruimen van de schoonmaakspullen naar haar kamer begaf, waar ze haar pyama aantrok en bijna direct in slaap viel.

[Mia Montaigne]

Mia stapte haar huis weer binnen en was op weg naar de trap toen ze een nogal natte entreehal zag. Verbaasd stapte ze dichter en bekeek de hal eens goed. Wie had dit gedaan en met welke reden? Meteen riep ze iedere afhankelijke die ze onder haar dak had naar beneden. Met haar armen gevouwen wachtte ze af tot echt iedereen voor haar neus stond, pas dan zou ze beginnen met haar toespraak, berisping. Want anders mocht ze het meerdere keren vertellen en daar had ze beslist geen zin in. Toen iedereen voor haar stond, begon ze."Wie van jullie heeft de entreehal onder handen genomen?" vroeg ze en liet niet merken of ze blij was of kwaad.

[Silver Mars]

Ze sliep nog niet lang of er werdt op de deur geklopt. Er kwam iemand binnen, Devid. " We worden allemaal verwacht in de entreehal, haast je."  Hij vertrok en Silver kreeg een schok door zich heen. Dit ging vast om haar schoonmaakactie. Wat zou de bedoeling zijn van deze oproep om allemaal te komen? Was dit goed of fout? Zo snel ze kon liep ze in haar pyama naar de hal en ging ze in de rij naast de naderen staan. Mevrouw Montaigne stond voor hen met gevouwen armen, maar er was niet te zien of ze boos was.
Silver had zoinzo al spijt van haar impulsieve actie. Het was als dankbare actie bedoelt, maar ze wilde niet zoveel aandacht op zich vestigen. Misschien ging het wel ergens anders over.

[Sebastian Cowell]

Sebastian keek haar strak aan. " Wat zal ik dan doen? Hem belonen, zijn vrijheid geven, anderen rede geven tot opstand met dood en financiele rampen tot gevolg?" Zijn stem klonk niet luid maar wel erg streng.
Hij greinsde nu weer wat gemeen. " Geef dan nog eens een idee, Sneeuwwitje."
Ohh, hij vond dit heerlijk. De enige in dit huis die naog wat pit had. Hij zou haar maken en dan weer breken, zodat hij haar weer kon maken en breken.

[Mia Montaigne]

Ze keek eerst om te zien of iedereen er echt was. Wie niet kwam opdagen, mocht zich aan een bezoekje van haar verwachten en dat was absoluut slecht voor die persoon. "Wie van jullie heeft de entreehal onder handen genomen?" vroeg ze toen, haar handen nog steeds gevouwen en nog steeds liet ze niet zien of ze blij of boos was.Toen ze het te weten gekomen was, rolde ze met haar ogen."Dit is de eerste kans die je verbrod. Hoewel ik het apprecieer dat je iets gedaan hebt, ben ik niet blij met het feit dat je het verknalt hebt."

[Silver Mars]

Yep.. het ging dus wel over de hal. Ze keek even rond, en zag nog kleine plasjes liggen, daarna keek ze snel naar de grond zonder iets te zeggen. Moest ze nou zeggen dat zij het had gedaan, of niet. Ze besloot stil te blijven en keek gespannen naar de grond. Blijkbaar......  had mevrouw Montaigne toch door dat zij het was want ze stond voor haar en zei dat Silver haar eerste kans had verbrod, wat waarschijnlijk betekende dat ze nog maar twee kansen had. En dan? Wat dan? Dit werdt niets. Ze bleef naar de grond kijken en zei op zachte toon: " Het spijt me, mevrouw. Ik wilde juist mijn best doen." Hoewel ze geschrokken was hield ze zich groot. Ze had zo kunnen huilen, maar vocht er tegen om de vrouw niet bozer te maken. Nog zachter en eigenlijk onevrstaanbaar zei ze: "Kan ik het goedmaken, alstublieft?"

[Olivia]

Ze lachte niet meer, maar ze keek ook niet beteuterd of beschaamd. Ze was gewoon serieus, op het koele en afstandelijke af, niet zoals haar gewoonlijke gezellige zelf. Deze keer pikte ze wel op dat hij niet echt hem wou belonen en al die andere dingen. De strengheid in zijn stem bevreesde haar niet al te erg, neen. "Sneeuwwitje heeft zwart haar, zeven vrienden, een prins en een opgesloten stiefmoeder. Ik niet... " Merkte ze droogjes op. Disney vond ze erg leuk ja, vooral die heel oude, en ze droomde soms nog dat haar eigentijdse prins op het witte paard haar kwam redden. Disney was een beetje verneukt geraakt na die klassiekers, en al helemaal met het nieuwe bewind... "Ideeën genoeg in films." Mompelde ze meer tegen zichzelf dan tegen hem. Ergens drong het toch door dat ze had gesproken en ze besloot er toch nog iets meer inhoudelijk aan toe te voegen. Als hij maar niet die Piranha-film ging navolgen. "En mijn enige idee had ik dus al gezegd... het spijt me, ik ben soms toch zo inspiratieloos." Dat was half grappig bedoeld om de sfeer te breken, half serieus omdat ze soms echt inspiratieloos was. Wat haatte Olivia het als haar fantasie haar in de steek liet en ze enkel aan stomme dingen kon denken, zeker als het 's avonds in bed was, dan wou ze juist leuke gedachten om mooi te dromen. "Misschien vind u wel een idee in uw slaap!" Een frons in haar voorhoofd gaf aan dat ze nog aan het denken was. "Of neen, laat maar... met uw soort van ideeën heeft u enkel nachtmerries en dat is niet leuk."

[Sebastian Cowell]

Hij lachtte om haar disney verhaal en schudde zijn hoofd. Daarna keek hij gespeeld lief. " Ohh wat ben ik blij dat je om mijn nachtrust geeft." Maar zo snel als zijn lieve blik kwam, ging het ook weer en hij keek haar nu emotieloos aan, even... nog even..., stond toen op en ging achter zijn bureau zitten en liet de Tv aan. Zonder nog een blik op haar te richten commandeerde hij:
" Ik wil cola, en een sandwich met zalm. Regel het."
Hij startte zijn splinternieuwe pentium 12 op en begon wat door zijn inboxmappen te scrolen. Veel mailtjes, belangrijke dingen, minder belangrijke dingen en ook hij was niet gevrijwaard van SPAM. 

[Olivia]

Ge-vaar-lij-ke blik, ze mocht zich niet laten misleiden, echt niet. Daarstraks had Cowell haar bijna geslagen! Hij had haar natuurlijk niet geraakt, maar ze vond het toch niet fijn. Hij hoorde haar niet te slaan, net als zij hem niet sloeg. En hij hoorde ook niet van die schijnbewegingen te maken, wat als ze nou een zwak hart had gehad? Dan was ze misschien nu dood! Tenzij hij genoeg om haar leven gaf - ze betwijfelde het, om haar te laten redden en haar goed te laten verzorgen als schadevergoeding - ze betwijfelde het ten zeerste. En ziedaar! Die lieve puppy-oogjes waren weg en hij had weer wat weg van een... dode vis? Koud, leeg en met een glibberig karakter. Ze slikte toen hij bleef kijken, en het was dan ook niet te verwonderen dat Olivia opgelucht was toen hij aan zijn bureau ging zitten. Haar persoonlijke ruimte, haar bubbel, haar cocon was weer wat ruimer.

Nog cola? Die vent wou zeker zijn tanden rot? Zijn postuur om zeep? Zijn gezondheid gekelderd! Nu ja, hij had nog maar één glas gedronken in haar bijzijn... toch vermoedde ze dat hij er dagelijks wel heel wat achterover sloeg. En wat was dat nou weer voor mistroostige combinatie: cola met zalm. Bweurk. Ze stond in de keuken en keek hulpeloos naar de blender. "Wij hebben al kennisgemaakt hé, dat ging prima. Jammer dat je me niet kunt helpen met die sandwich... " Na wat zoeken had ze de ingrediënten gevonden. Zou hij de zalm op een bord ernaast willen, of de zalm op de sandwich? Moest er boter bij? Of veronderstelde hij dat ze een hele sandwich maakte, met komkommers en zo? En wou hij gerookte zalm of gegrilde of in de magnetronoven of ... ?

Simpel was haar ding. Maar voor Sebastian Cowell maakte ze een uitzondering. Hij zou misschien ondertussen creperen van de honger, maar zijn sandwich zat er hopelijk tussen. Ze had alle mogelijke sandwiches met zalm gemaakt, behalve die met gegrilde zalm. En die had ze op enkele borden gelegd, die ze weer op haar dienblad had gezet. Erbij stond: een cola met gemaalde ijsblokjes, wat groentjes, potje met dille, peper en zout. Hij zou het vreselijk vinden dat ze zo lang wegbleef, en vast ook dat ze niet direct een sandwich had zoals hij het wou. Nu ja, ze kon het toch niet rieken hé?! Vreemd dat die man het denken aan gruwelijke straffen kon combineren met eten.

"Ehm... uw sandwich... sandwiches." Ze stond daar met het volle dienblad.

[Sebastian Cowell]

Hij trok geirriteerd een wenkbrauw op, zonder haar aan te kijken  toen ze zonder kloppen binnenkwam. Hij liet haar dan ook een ruime minuut staan zonder iets terug te zeggen of haar ook maar aan te kijken.
Toen zijn mail aan een collega af was keek hij op en staarde hij haar strak aan.
" Fijn dat je even klopte, voor het zelfde geld had ik een prive moment." Nu veranderde zijn blik oprecht in een ondeugende blik. Hij bekeek het overvolle dienblad, pakte er een sandwich af en leunde achterover in zijn stoel. " zo en nu? Wat doen we daarmee?" Hij knikte naar het nog overvolle dienblad.

[Olivia]

Ze stond zo stil mogelijk [lees: Olivia stond heen en weer te wiebelen, met haar hoofd te draaien, en het dienblad verkende de grenzen van het overhellende vlak, maar haar voeten verschoven niet hoor]. Wanneer er uiteindelijk respons was had ze op iets anders gehoopt dan een blik die matchte met die van een dode zalm, en een korte preek. Nu ja, ze had niet kunnen hopen dat hij op zou springen in vreugde en haar dankbaar was om hem zo lang te laten wachten - voor iets wat wel het wachten waard was naar haar mening. En mocht hij juist een privé-moment gehad hebben, wel... ze betwijfelde of hij zich meer zou schamen om de situatie dan zij. En het enige wat ze kon verzinnen van privé-moment dat in de kantooromgeving paste was: porno, opblaaspop, chocolade.

Wát exact was die twinkeling? Vervaarlijk of juist los en speels? Moordlustig of vriendelijkheid aanmoedigend? Nu stond ze helemaal met haar voeten aan de grond geplakt. Wat zou er nu weer gaan komen. Haar ogen straalden berekende angst. Waarom berekend? Omdat ze zichzelf dwong bang te zijn, maar niet te bang. Sebastian leek echter... het aangenaam te vinden. Jaaaah, joepie, jeeej. Was hij even ontdooid?"Opeten, in de frigo, uitdelen, voedselgevecht, recycleren, in de vuilbak,...?" Ze lachte haar witte tanden bloot. Niet ik-heb-mijn-tanden-gebleekt wit - ook gekend als het fluorescerende Colgatetandpasta wit, Olivia was eerder van het ivoorwitte soort. "En het spijt me dat ik niet klopte meneer."

[Sebastian Cowell]

Hij schudde zijn hoofd, maar lachtte toch. T was een erg appart meisje. Niet het soort waar hij verliefd op kon zijn, maar wel gewoon... grappig om in huis rond te hebben hobbellen. En dat was nou precies het juiste woord in haar geval, hobbelen. Wat had ze? ADHD? Hoe kon ze anders zodruk met alles in de omgeving zijn, wiebelen en impulsief reageren? Waar haalde ze het lef vandaan om hem zo nu en dan etgen te spreken als ze zichzelf werkelijk de tijd zou gunnen om na te denken over wat ze zei. Iets dat anderen altijd wel deden in zijn bijzijn.
Hij pakte nog een sandwich en zijn glas cola en zei zowaar "Bedankt, Olivia."
Hij nam een hap, kauwde en slikte de hap tevreden door. "Ga maar op de bank daar zitten kijken naar een of ander programma of film. En eet wat van die broodjes. Als je wat drinken wilt, haal je dat ook maar."
Daarna richtte hij zich weer tot zijn werk.

[Olivia]

Oewh, de sandwich was een hit! Als ze zich nu net wat meer op haar gemak had gevoeld was ze waarschijnlijk nu een soort van vreugdedans aan het doen. En als hij van dansen had gehouden had ze hem misschien gevraagd de macarena met haar te dansen, die was zo leuk! Ze zat in een hip en een wip op de bank, het dienblad op het plexiglazen tafeltje. De vraag was nu of hij het meende... en niet zoals eerder haar zou berispen en uitlachen als ze werkelijk TV ging kijken. Uiterst traag reikte ze naar de afstandsbediening. Zalig! Het was er eentje met touchscreen - dat was wel wat anders dan die bacterieslorpende knopjes hebbende voorgangers. Heel voorzichtig drukte ze op de TV-gids. De Piranha-film verdween van het scherm en ze bladerde door de gids. Het nieuws? Nah, vond ze niet leuk. Een make-over programma? Ze wou hem niet uitdagen.

En toen bemerkte Olivia de coolste optie die ze in tijden gezien had. Wauw! Hij mocht dan wel beweren dat het een verouderd model was, maar er stonden ook al boeken op! Vol bewondering overliep ze de titels. Ze zou niet lezen, want ze wou een beetje geluid... Het idee om een stille ruimte te delen met meneer Cowell vond Olivia niet meteen aanlokkelijk. Uiteindelijk verliet ze de boeken-sectie en ging naar de films. Sherlock Holmes? Waarom ook niet... legendarisch figuur en ze had de film nog niet gezien! Ze selecteerde 'kijken', zette het geluid zacht en tijdens de reclame - die ze nooit oversloeg, luisterde ze gespannen of Cowell iets zou zeggen of doen. Ondertussen pakte ze een servet, spreidde die op haar schoot, nam een broodje en beet er een minuscuul stukje af.

[Mia Montaigne]

Niemand zei wat, maar dat hoefde ook niet. er was maar één die naar de hal keek of de grond voor zich. Dat bevestigde haar vermoeden, Silver had het gedaan en die gaf het dan uiteindelijk toe. "Je best?" Mia keek nog eens naar haar hal."Mijn definitie  van je best doen is toch een klein beetje anders." Ze fronste."Zeg dat nog eens, maar dan vele malen luider." Dat stiller praten zou haar afgeleerd moeten worden en snel wat. Mia haar geen zin om elke keer te moeten vragen wat ze net gezegd had.

[Silver Mars]

Ze slikte. Ze zou weg moeten lopen, zoals ze vaker deed als ze in de problemen was. Dan kon ze ergens alleen gaan zitten. Maar dat deed ze niet. Ze gehoorzaamde en zij op verstaanbare toon, maar beschaamd: "Of ik het goed kan maken, mevrouw." En ze keek even op, om oogcontact met de ander te maken, maar hield dit niet zo lang vol en keek al snel weer naar de vloer. 
Hoe lang houd ik het hier vol? Deze vrouw zal haar waarschijnlijk zo weer op straat zetten. En dan?
Ach.. ik ben ook gewoon te dom, te onhandig, kan niet eens goed lezen. Waar kan ik haar genoegen mee winnen?

[Sebastian Cowell]

Hij keek op van zijn werk en richtte zijn blik op Olivia. Ze was best schattig zo. Niet dat hij van schattig hield...  misschien was het woord schattig dan ook niet de juiste keuze. Eerder.....
Heerlijk naief? Toch leek ze nog wat voorzichtig, maar dat sierde haar wel. Er kon een dunne lijn tussen naief en bijdehand zijn, en die kon ze maar beter nier overschreiden. Ze at, keek en leek te genieten, dat mocht... voor nu dan.

Het was een uur later en hij keek op de klok. 10 over half 11. Hij rekte zich even uit, sloot het laatste mailtje en keek naar Olivia.

[Olivia]

Leuke film! Sherlock was iets minder getypeerd dan ze had verwacht, maar de regie en de cast mocht er zeker wezen. Olivia was helemaal opgeslorpt door het beeld. Dat had ze gemakkelijk, zo helemaal van de wereld verdwijnen. Ze was de broodjes totaal vergeten, had haar knieën opgetrokken en haar armen er rond geslagen. "Hihi" Ze moest stilletjes gniffelen om Holmes die vastgebonden op het bed lag, met dat kussen voor hem, en dan die gillende huismeid die het zaakje duidelijk niet vertrouwde - en ja, er wordt hier wel degelijk dat zaakje bedoeld. Humoristisch was het wel, en spannend... dat ging ook nog. Alleen had ze echt iets tegen die trut die die arme man zomaar op dat bed had vastgebonden! Ze was misschien mooi en slim, maar toch echt een sloerie! Olijfje had totaal niet door dat Sebastian klaar was met werken.

[Mia Montaigne]

"Tuurlijk kan je het goed maken. Je hebt nog twee kansen over. Pas daarna is het te laat." Ze wist heus wel dat de ander dit goed wist, maar toch zei ze het nog eens. "Let de komende dagen goed op wat de anderen je voordoen. Daarna bepaal ik wat je het beste doet en dat wordt dan jouw taak. Begrepen?" Mia zette de rest weer aan het werk en wachtte het antwoord af. 

Uiteindelijk stuurde ze het meisje terug naar haar kamer en liet ze iemand anders haar rotzooi opkuisen. Dat die er niet blij mee was, was niet haar probleem.

[Sebastian Cowell]

Hij genoot ervan om het naieve kind te bestuderen. Ze zat relaxed en had blijkbaar geen trek want de broodjes waren onaangeraakt. Haar lach was lief en hij lachtte er zelf ook om.
Na zichzelf enige tijd vermaakt te hebben met het bekijken van Olijfje, sukkelde hij langzaam in slaap. Hij snurkte zachtjes, bijna onhoorbaar, maar zat nogsteeds statig in zijn bureaustoel.

[Silver Mars]

Sariuna.. volgens mij is het gebruikelijk om bij het RPGen de ander de kans te geven om te reageren voor je doorpost zodat de reactie van die persoon er werkelijk toe doet in het verhaal. 

Blijkbaar had Silver al positief geantwoord en werd ze weggestuurd terwijl een ander haar taak afmaakte. Silver liep de gang door naar haar kamer en toen ze daar aangekomen was nam ze plaats op haar bed. Nog twee kansen... ze had haar best niet gedaan en ze zou hier nooit vinden wat ze al zo lang zocht. Acceptatie, een geduldige kans om te laten zien dat ze wel kon.... als ze die kans maar kreeg. Maar daar was echt geduld en begrip voor nodig en dat was echt te veel gevraagd. Silver der onvermogen en onbegrip maakte dat ze in een van haar opstandige buien raakte en ze dacht aan haar opties.
Ze kon gewoon proberen te gaan slapen, en morgen het beste ervan maken.....   Nee, daar was ze nu te gedeprimeerd voor. En wat had het voor zin? Ze zou het morgen toch weer verpesten, en daarna weer. Dan waren uiterlijk overmorgen haar kansen verbrod en raakte ze op straat, ofzo..
Wat maakte het dan uit om daarop te wachten of zelf haar biezen te pakken en er van door te gaan?

[Mia Montaigne]

Ze ging de trap op naar haar kamer die aan de andere kant van het huis was en liet zich, aangekomen op haar kamer, op het bed neerploffen. Waarschijnlijk zou het niets worden met het meisje en was zij de nieuwste in het lijstje van mensen die ze weggestuurd had, maar ze moesten doen wat hun gevraagd werd en dat moest op een goede, zonder fouten, manier gedaan worden. Simpel. Konden ze dat niet, tja, dan moesten ze weg. Ze konden van Mia niet verwachten dat ze hun eindeloos zou laten knoeien? Daar had ze de tijd en het geduld niet voor. Hopelijk lukte het haar staf het meisje wat te leren. Nou ja, voor Mia maakte het niet uit of ze (Sylver) slaagde of niet, ze had staf genoeg en er zou wel ooit nog iemand komen.

[Silver Mars]

Ze pakte haar tas en begon de paar uitgepakte spullen weer in de tas te proppen. toen de tas vol was keek ze de kamer nog eens rond. Mooi bed, lekker confortabel, sink, prima kast, bureautje met stoel.... zo slecht was het hier nog niet. Ten minste niet in deze kamer. Ze liep naar de deuren die ze naar buiten open kon slaan, deed dat en stapte met rugzak om de tuin in. Tenminste....het kleine stukje tuin dat door enkele mooie rozestruiken gescheiden werdt van de achtertuin van madame Montaigne. De tuinman kwam hier vast weinig, er staken wat wilde plantjes door het gras en onder de rozenstuiken groeide wilde viooltjes, paardebloemen en ander gewas dat er eigenlijk niet hoorde. Silver plofte neer op een stapel marmere tegels die op het kleine, slecht onderhoude terras opgestapeld stonden en zuchtte. Ze had zo zelfs een eigen tuintje. Tenminste, zolang niemand er echt iets mee deed kon het best van haar zijn, toch?

Okey... dilemma. Ze wilde weglopen, ontsnappen aan de onontkoombare fouten die ze anders zou maken en het daaraan gekoppeld ontslag, als je al van ontslag kon spreken. Maar dan was er deze kamer en het "tuintje". Maar aan de andere kant.... als ze probeerde haar best te doen en ze zou hechten aan haar nieuwe omgeving.... dan was het alleenmaar des te erger als ze weggestuurd werdt. Wat gebeurde er eigenlijk met de mensen die mevrouw Montaigne wegstuurde.
Er waren "weldoeners" die hun afhankelijken gewoon op straat trapte, of ze doorvekochtten, of ze doode of opsloten, er waren verhalen over werkkampen zoals vroeger in de vorige eeuw bij die Nasi's, of hoe ze ook heette. Maar niet iedereen geloofde dat. Als dat al bestond dan was het geheim.

Silver huiverde. Keek om zich heen en zuchtte. Weglopers werden vaak gevonden vanwege de chip. En dan werdt je toch weer terug gebracht. Niet iedereen had zo een chip, maar Silver wel omdat ze in het tehuis al meerdere keren weg was gelopen. Er waren ook verhalen over hoe je de chip onschadelijk kon maken en ze had al enkele dingen geprobeert, maar tot nu toe hadden ze niet geholpen.

Het werdt nu wel erg donker, en ondanks dat de rozen eerst verschillende kleuren hadden, iets dat Silver nooit eerder had gezien, waren ze nu verschillende tinten grijs tot zwart. Hier en daar glitterde er kleine stukjes van de marmere tegels en dewind ritselde door de struiken. Silver was rustig geworden, contastateerde ze en ze keek naar de hemel die vanavond helaas geen sterren toonde. Ze gaapte en stond op. "Morgen..... dan zie ik wel verder. Eerst maar eens slapen, nu dat nog in dit bed kan."zei ze zichzelf en ze kleedde zich om smeet haar kleding op de grond en kroop in bed. "Ahh.... lekker zo.... zachter als in......" En ze sliep.

[Emelis Ashwin]

(Ik hoop dat het oké is dat ik er nu nog bij kom xD)

Emelis liep met een chagrijnig gezicht over straat, op weg naar huis. Ze had besloten vandaag eens niet de bus te nemen, aangezien ze dacht dat ze ofwel de buschauffeur, ofwel de passagiers uit zou schelden mochten ze één verkeerde opmerking maken of een foute beweging maken. Dit was beter… Ze was al lang niet meer zo chagrijnig geweest. Al haar grootste nachtmerries waren vandaag uitgekomen. Ze had een blokuur geschiedenis gehad, daarbij liep een klasgenoot zo pessimistisch als de pest te wezen en daar keek hij ook nog eens droevig bij, terwijl hij het allemaal vrij goed voor elkaar had. Hij hoorde bij de rijken, net als zij, en nog durfde hij te zeuren. Hier kon ze zich zo ontzettend aan ergeren.

Het was een aardig stuk naar huis toe, zeker om te lopen. Het was zeker acht kilometer. En met hakken van tien centimeter was dit niet bepaald… ideaal. Op een gegeven moment had ze geen zin meer en liet ze zich zakken op een bankje in een park dat ze meestal meed vanwege de armen zonder zelfrespect. Armen die bedelden en zich gedroegen als vuile drugsverslaafde zwervers. Walgelijk. Rond dit tijdstip was er gelukkig nooit iemand te vinden in het park, op wat bejaarden en moeders met kinderen na. Ze trok haar stiletto’s uit en slaakte een zucht van opluchting. Even zou ze hier blijven zitten. De woede was inmiddels wel minder geworden, maar de irritatie bestond nog, al was ze nu eerder bezorgd of haar voeten ooit nog zouden bijkomen van deze tocht. Had ze vandaag nou toch maar haar gloednieuwe plimsoles aangetrokken, dan was dit nog meegevallen. Maar nee, ze moest zo nodig een zwierig, rookkleurig jurkje met bijpassende stiletto’s aan. Ze zuchtte nogmaals, waarna ze haar benen optrok en in kleermakerszit op het bankje ging zitten. Het was nog goed dat ze een legging aan had en haar jurkje geen miniskirt was. Het jurkje was vrij lang en versierd met allerlei mooie vormen en van onder het jurkje zag je iets dat gelijk was aan een petticoat uitsteken. Het was een jurkje met lange mouwen, die je gewoon op kon stropen als je dat wilde en nog zag het er als een echte designersoutfit uit. Het was dan ook aan haar geschonken door Julian Peroz, een minder bekend ontwerper die nu een beetje door begon te breken. Ze vond zijn stijl wel fijn.

Ze draaide een lok haar om haar vingers, terwijl ze zachtjes mee fluisterde met de tekst die uit haar draadloze oordopjes klonk. De muziek drong compleet tot haar door en ze begon sporen van kippenvel op haar huid te krijgen. Muziek van vroeger was zoveel beter dan dat wat er nu op de markt was. Al die elektronische shit- nee, daar had ze totaal niets mee. Zo zat ze daar een tijdje, totdat ze besloot dat het toch maar eens tijd werd om naar huis te gaan. Ze moest nog wat eten en daarna weer werken bij haar vader zijn bedrijf, waar je hoogstens in je pauze een vette hap kon kopen en dat was niet echt haar ding. Mensen vraten zich veel te vol als ze de kans kregen, en dan aten zo zoiets gruwelijks nog ook. Het was niet dat ze zo aan de lijn was, maar zoiets kreeg ze gewoon niet haar mond in geperst. Ze had herhaaldelijk tegen haar vader gezegd dat hij het menu moest laten aanpassen, maar tot op heden was er niets gebeurd.

Ze stond op en liep naar de bushalte. Terwijl ze wachtte fluisterde ze weer mee met de zinnen die de gebroken stem van de zanger zong. Ze sloot haar ogen even en hoorde enkele minuten later het mechanische geluid van de bus opkomen. Toen ze haar ogen opende stond de witte met paarszilveren reclame bedrukte bus voor haar neus. Ze las de reclame. “Feel free, feel different. Feel L:YAM.” Een nieuw parfum was het, van een zanger die zichzelf dus L:YAM. noemde. Hij had onlangs een album uitgebracht met de o zo originele titel ‘L:YAM.ISM’ Er waren al een paar jaar twijfels over hoe de artiestennaam nou eigenlijk uitgesproken hoorde te worden. Emelis interesseerde het echter voor geen reet. Ze vond het maar een dom kereltje, dat de aandacht van duizenden fans wist te winnen, enkel met zijn zogenaamd mooie koppie. Walgelijk. Ze stapte uiteindelijk in en scande haar kaart, waarna de bus vertrok zonder enkele woorden van de chauffeur. Ze ging zitten en nam een boek uit haar tas.

Uiteindelijk kwam ze thuis aan, waar ze wat at. Het was al best laat geworden, dus ze vertrok meteen naar het bedrijf, ook weer met de bus. Lekker, dat rijkeluisleventje, schoot er door haar hoofd. Ze had straks nog avonddienst ook. Ze moest zo vijf uurtjes werken, had ze twee uur vrij en dan moest ze tot elf uurb doorwerken. Ze snapte niet hoe haar vader dit goed kon keuren, terwijl ze zoveel tijd nodig had voor het bereiken van haar doel. Hij zou hier morgenvroeg aan de ontbijttafel wel iets over horen, de zak.

De bus arriveerde en Emelis stapte uit. Voor haar stond het torenhoge gebouw waarop in grote letters ‘Ashwin Co. LTD. ‘ stond geschreven. Ze maakte aanstalten naar binnen te lopen.

[Ashley Porter]

Emelis haar kamer was tiptop in orde, er waren momenteel nog wel andere klussen in en om het huis, maar dat liet Ashley aan de anderen over. Ze had niet al te lang geleden iemand thuis horen komen en wist dat het Emelis moest zijn. Ashley liep de trap af naar beneden maar trof er niemand aan. Damn, ze was vast alweer naar het werk. Ashley zocht in de eetkamer en keuken naar gebruikte borden, bestek... tekenen dat Emelis gegeten had om die op te ruimen maar we stond niets. Okey... wat nu te doen? 

Ash liep naar haar kamer en keek om zich heen. Er lag een opengeslagen wiskunde boek en een schrift op haar bureautje maar er was niets in geschreven. Ashley liep aardig wat achter, ze was niet dom, maar altijd onhandelbaar geweest op school... thuis... op straat.. waar dan ook. En daar had ze nu de lasten van. Ze was 16 en had het leerniveau van een 12 jarige en een strafblad van 3 kantjes. Het was de bedoeling dat ze in haar vrije tijd zou werken aan haar taal en wiskunde om bij te scholen. En ze had tijd genoeg, want haar schema bestond uit het behagen en assisteren van Emelis en dat ging haar gemakkelijk af. Ze mocht de ander graag, erg graag. Eigenlijk was er nog nooit iemand zo goed voor haar geweest en Ashley was dan ook bereid om veel voor haar te doen en bracht graag tijd met haar door. Maarja, die meid was druk bezet en dat maakte dat Ashley regelmatig op zichzelf aangewezen was.
Ze keek nog even naar het boek, lachtte, draaide zich om en trok der kast open. Ze ging op stap, had ze besloten. Emelis had gezorgd dat Ashley niets ontbrak, ze had zelfs dure merkkleding en een loon. Dat was erg byzonder voor een afhankelijke, meestal mocht je al blij zijn als je gewoon kreeg wat je nodig had om te leven. Ashley trok een zwart prada jurkje uit de kast en kleede zich om. Ze maakte zich lichtjes op en styleerde haar haar. Nu nog haar zwarte uggsies en haar zilverkleurige tasje. Ze keek nog even of haar geld en ID, lipglos en deo erin zaten en liep haar kamer uit, de trap af en het huis uit naar de dichtsbijzijnde bushalte.

[Emelis Ashwin]

Emelis was inmiddels alweer even aan het werk, maar ze ergerde zich rot. Die vader van haar was ook nooit in zijn kantoor te vinden als ze hem nodig had. Ze draaide tientallen keren zijn zakelijk nummer, zijn mobiele nummer en zelfs de huistelefoon had ze geprobeerd. Niemand had opgenomen, nergens niet. Dat zou dus betekenen dat Ashley weg was. Hopelijk was ze er wel als ze thuiskwam, dan kon ze tenminste even bij haar uitbarsten in woede, gevolgd door wat chagrijnig gemompel gevolgd door wat geschouderophaal en gelach om domme dingen. Zo ging het meestal wel. Vandaag was echt totaal geen goede dag voor Emelis geweest en dat had ze geweten ook, toen ze de eerste bus gemist had doordat ze te lang van haar ontbijt genoten had. Vanaf dat moment ging het al slecht. Ze gromde, draaide zich om en liep naar de onderzoeksruimte. Ze moest even kijken of dat stel idioten die er werkzaam waren haar petitie voor dierenrechten al getekend hadden. Ze gebruikten nog steeds proefdieren- niet voor al te gevaarlijke proeven waaraan ze dood zouden kunnen gaan of pijn zouden lijden, want dat mocht bij hun al jaren niet meer, maar ze werden nog wel gebruikt en ook dat keurde Emelis volledig af. En ook daarover had ze regelmatig woordwisselingen met haar vader.

“Hoi kerels,” zei ze op droge toon. “En?” De jongens van het lab wisten maar al te goed dat er met Emelis niet te klooien viel en dat was ze geraden ook. Vaak genoeg had ze dat bewezen en dit gebeurde vaak met de nieuwelingen die er kwamen. Vaak werd er door hen gedacht dat Emelis datebaar was, maar dat hadden ze toch mooi verkeerd gezien. Éen trap met haar naaldhakken en ze namen al ontslag. En ook weer hierover had ze woordwisselingen gehad met haar vader. Ze was echter al even gestopt met het dragen van naaldhakken naar haar werk, aangezien ze opeens nare bedrijfsregels hadden gekregen (daarom verkocht ze nu maar weer ouderwetse bitchklappen). Ook hierover hadden ze woordwisselingen gehad. Ze hadden eigenlijk overal woordwisselingen over. Toch won haar vader vaker de discussie, maar zij had ook al zo haar overwinningen gehad en deze had ze dan ook uitbundig gevierd met Ashley.
Ze kreeg het A4tje in haar handen geduwd. Getekend door iedereen aanwezig en er stonden zelfs digitaal doorgestuurde handtekeningen op van de personen die deze week vrij hadden gehad.

“Jullie zijn geweldig.” Ze blies handkussen naar iedereen in de ruimte. Buiten gevreesd was ze natuurlijk ook geliefd en daar maakte ze maar al te graag misbruik van. Niet op de manier van ‘Als je dit doet ga ik op een date met je’ maar ‘de mogelijkheid is er. Over 4000 jaar’. In die zin. Ze liep de ruimte weer uit en begon zich nu eigenlijk wel af te vragen waar Ashley eigenlijk was. Waarschijnlijk deed ze iets leuks, omdat er niets te doen was in hun brandschone huis waarin op dit moment geen mensen verkeerden. Eigenlijk moest ze nu aan haar huiswerk zitten, vond Emelis. Tenminste, als ze dat nog niet gedaan had. Ze liep naar de toiletten en haalde daar haar mobiel uit haar zak (dit deed ze vaker), waarna ze naar het mobiele telefoonnummer van Ashley belde.  Die telefoon had Emelis haar eens cadeau gedaan, met kerst. De cadeaus in huize Ashwin waren altijd even groot. Zo had ze twee hulpen een geheel nieuwe kamer cadeau gedaan ter waarde van 600 (valuta?), de ander kreeg een tas van Larozza en haar vader kreeg… een autoradio. Ze was nog boos op hem op dat moment, vanwege een… meningsverschil. ]
De telefoon ging over.

[Ashley Porter]

Ze zat in de bus en luisterde naar de muziek die op haar belachelijk mooie mobiel, een cadeautje van Emelis voor kerst. Ze staarde uit het raam en was al bijna bij de bushalte waar ze uit wilde stappen. De muziek stopte en haar ringtone ging af ze bekeek het display en er verscheen en glimlach op haar gezicht ze nam op terwijl ze opstond om naar de uitgang te lopen waar ze wachtte tot de bus stilstond. "Ashley Porter, zei ze vrolijk, wie heeft de eer met mij te spreken?" Ze wist allang dat het Emelis was, maarja, normaal doen was nooit echt Ashleys ding. De bus stopte, de deur opende en Ashley stapte uit voor Ashwin Co. LTD industries.

[Emelis Ashwin]

Emelis glimlachte toen er opgenomen werd. Nu was het tijd om weer aan één stuk door te praten en Ashley nog geen kans te geven iets terug te zeggen; iets dat ze vrijwel altijd deed. Onbewust.
“Elizabeth, queen of England, “  sprak ze op bekakte toon. “Heb je m’n vader ergens gezien? Hij is nergens te bekennen en hij neemt geen van zijn telefoons op. Ik word echt gestoord van die man, ik zweer het je.  En hij heeft ook nog niets veranderd aan de regels omtrent proefdieren. Hij moet m’n essay ook nog nakijken en-“ ze slaakte een kreet. “Ik sla hem door de muur als ik hem zie. Nouja, waar ben je? Ik heb net ook naar de huistelefoon gebeld maar niemand nam op. Ben je weer op stap, shopverslaafde van me?” Emelis glimlachte. Ashley en de andere hulpen van huize Ashwin waren de weinige  afhankelijke burgers die geld aan zichzelf konden uitgeven- aan leuke dingen. Soms was Emelis echt trots op zichzelf.

 Opeens werd er ontzettend hard op de deur geklopt. “Emelis, ik weet dat je daar binnen bent!” werd er geroepen. Shit. Die stem herkende ze. “Hé volgens mij heb ik pap gevonden. Nouja, hij mij. Wacht even hoor.” Ze stopte de telefoon weer in haar broekzak, maar verbrak de verbinding niet. Ze opende de deur. “Mihael Christopher Ashwin!” riep ze. “Ik heb je overal gezocht, je honderd keer gebeld en nog kon ik je niet bereiken. Waar was je?” Haar vader trok een streng gezicht. “Ja, dat weet ik. Ik heb je daarna teruggebeld maar je bleek in gesprek. Daarom wist ik waar je was. Ik heb je al honderd keer verteld dat je niet naar privénummers hoort te bellen tijdens kantooruren!” Shit. Hij was pissig. “D-dit is zakelijk! Ik belde naar huis om te vragen of je daar was!” “Ja, vast. Geef me die essay nu maar. Oja, verbreek je de verbinding met Ashley even? Dit gaat me geld kosten namelijk, want je zit al ver over je abonnement – dat ik overigens betaal – heen.” Ze keek gepijnigd, toverde haar telefoon uit haar broekzak vandaan en legde het ding aan haar oor. “Sorry, moet gaan. De dictator is niet blij.” Ze deed alsof ze de verbinding verbrak en stopte het ding weeral in haar broekzak. “Ik heb die essay al op je bureau gedumpt.” Haar vader klapte in zijn handen. “Applaus. Dan zal ik die nu maar even na gaan kijken, hè?” Emelis knikte. “En jij, dame, gaat als de bliksem aan het werk.” Ze gaf hem een saluut. “Jawöhl, mein Fuhrer!” Ze liep zo snel ze kon weg, om weer een ander toilet op te zoeken.

“Ik ben echt retegoed,” zei ze tegen de hulp. Ze grijnsde en liet zich op de wc zakken. Ze keek om zich heen. Hmm, deze wc had ze nog niet gebruikt als belhuis!

Off: Kun je trouwens even zeggen/bedenken wat de valuta nou precies is? Ik vind het een beetje vervelend om steeds (valuta) te moeten typen XD

[Ashley Porter]

Queen of England.. queen of New York zou je bedoelen, dacht Ashley in zichzelf.Ze kreeg er geen woord tussen. Toen Emelis een kreet sloeg trok Ashley der mobiel wat van der oor en greinsde. Ashley wilde net antwoorden over waar ze zich bevond maar werdt al weer onderbroken, Emelis had meneer Ashwin niet gevonden, maar hij haar wel. Ze moest ophangen? Ohh, ze liet haar mobieltje aan. Ashley genoot van het vader dochter/ baas werkneemsters gesprek. Te veel bellen, essay.... verbinding met Ashley breken... SHIT t'werd net leuk. Ohh wacht, ze belazerde hem. OMG... Emelis was echt bijdehand tegen der pa, goed man! Geweldige saluut ook, en nu was het... stil. Enkel voetstappen een schunnige zin...
"Emelis.. ben je daar? Luister..."Ashley wist dat Emelis haar hoorde en ook dat ze snel moest zijn om deze kans tot spreken te benuten voordat Emelis weer aan een spreekmaraton begon. "... ik sta nu voor Ashwin Co, en ik dacht zo van... ik kom ff langs.... kan het?"

[Emelis Ashwin]

“Hm?” Emelis kreeg een angstig gevoel in haar onderbuik, het klonk zo onheilspellend, zoals Ashley haar aandacht trok. Toen ze de daarop volgende zin hoorde zuchtte ze. “Oh, dat is goed hoor. Dan neem ik nu wel mijn pauze. Ik loop wel naar je toe. Tot zo!” Emelis verbrak de verbinding en liep naar het kantoor waar ze eigenlijk aan het werk zou moeten zijn. “Ik neem even pauze, ik ben er weer over drie kwartier. Als jullie me nodig hebben hoor ik het wel.” Ze pakte haar jasje en tas. Uit haar tas haalde ze vast een broodje, dat ze vast in haar mond stopte. “Twotzwo,” sprak de jongedame met volle mond.

Hierna ging ze richting lift, terwijl ze haar broodje vast verorberde. Ze zat dan maar op de derde verdieping, maar zin om trappen te lopen had ze niet. Ze duwde op het knopje, maar na vijf minuten was het ding er nog niet. Ze waren boven zeker weer aan het klooien. De tech department, zoals het genoemd werd, zat vol idioten, eerlijk waar. Allemaal door technologie en robots geobsedeerde nerdjes waren het. En dan sloopten ze de lift wel eens, gewoon om te kijken of ze hem aan konden passen of repareren. Gewoon voor de lol. Emelis hield haar vuist omhoog en trok een vuil gezicht. “Als ik jullie tegenkom…” bromde ze, waarna ze weer zuchtte. Dat deed ze behoorlijk vaak vandaag. Ze liep met tegenzin naar het trappenhuis en deed alle zes trappen. Niet dat het zoveel moeite kostte of zo. In het trappenhuis kwam ze een aantal werknemers met chagrijnige gezichten tegen. Waarschijnlijk boos omdat ze trappen moesten lopen. De meeste die ze tegenkwam werkten ook bij de administratie, en die moesten enorm vaak naar een andere verdieping. Waarschijnlijk hadden ze vandaag al meer dan 200 trappen gelopen. Best zielig. Toch grinnikte Emelis, en elk van de werknemers begroette ze vrolijk. Dan pasten zij zich ook volledig aan, waarna ze haar net zo vrolijk terugbegroetten. Ze was immers de dochter van de baas.

Ze ging nu richting uitgang, waar ze uitklokte. Ja, pauze was niet meer wat het geweest was. Hier bij Ashwin Co. LTD moest je eerst uitklokken, pauze werd dus niet betaald, anders zou het veel te duur worden.  Bah.

Ze stapte naar buiten, waar ze Ashley aantrof. “Ash!” Ze vloog het arme kind om de nek. “Hoe was je dag?” vroeg ze vrolijk. “De mijne was… afschuwelijk, dat vind ik er wel een goed woord voor. Echt alles ging mis vandaag. Ik heb zelfs geschiedenis gehad vandaag. Ik wilde het eigenlijk skippen, maar de conrector betrapte me toen ik bij Geoff in de keuken wilde gaan zitten, zoals ik normaal altijd doe. Op een dag-“ Ze hield haar mond maar. Ze kwam altijd veel te gewelddadig over. “Nouja, vertel maar over jouw dag. Ik praat altijd zo veel. Waar zijn de andere hulpen eigenlijk? Zij namen de telefoon immers ook niet op. Of heeft mijn stomme vader ze vrij gegeven vandaag? Het huis was immers al sinds de ochtend spik en span. Nuja, ik heb het ook niet echt goed kunnen bekijken, ik was misschien vijf minuutjes thuis en ben alleen snel de huiskamer gepasseerd en heb een boterham gegeten in de keuken…”

[Ashley Porter]

Na tien minuten wachten kwam Emelis eindelijk naar buiten, vloog Ash om der nek en stortte uit in een spraakmaraton, of wacht.. toch niet ze vroeg hoe Ash der dag was geweest. "Nou..."Wilde Ashley net beginnen, maar ze had het kunnen weten, Emelis ratelde alweer door. Een tweede poging om Ashley te laten praten, maar dit keer bleef Ash alvast stil en werdt niet teleurgesteld. Emelis had alweer een eigen invulling. Ashley keek de ander nu vrolijk spottend aan en onderbrak de ander. "Mijn dag was saai, maar weet je? Laten we hier weggaan voordat je pa verschijnd, jou naar boven trapt en mij naar huis stuurt. Hebbik geen zin in weet je, verveel me eigenlijk heel de dag al. Kan jij niet eens wat doen aan je rooster?"
Ze trok Emelis aan der arm mee tot ze voor het gebouw weg waren. "Wat zullen we doen? Lunchen... shoppen... "Ze was even stil en keek wat naar opzij. ".. alleen wil ik dan wat geld van je lenen, ik heb nog.." Ze trok haar portemonee-tje en haalde er 1 biljet van 10 UD,- uit en wat los muntgeld.

valuta = UD United Dollar, heb ik maar ff verzonnen. Heeft voor het gemak ze zelfde waarde als de euro nu. Alleen is alles dan wel duurder. Wacht... naja.. get it?

[Emelis Ashwin]

“Ik heb zelf ook een hekel aan mijn rooster, maar je weet dat ik ga stoppen bij ROUGE. Eindelijk van dat gewichtsgezeik af zeg. Dan zal ik vast wel wat tijd overhebben, tenzij ik echt bakken huiswerk opkrijg. Maar ik heb gehoord dat dat best meevalt.” Ze liet zich vrolijk meetrekken. Hé, ze had vandaag nog geen pauze gehad. Het mocht best en de officiële norm was maximaal drie kwartier. “Eerst wil ik lunchen, ik verrek van de honger. Daarnet at ik een broodje met kaas, maar ik heb nog steeds honger. Je weet hoe dat gaat bij mij, ik ben een bodemloze put.” Ze moest weer even denken aan ROUGE, het modellenbureau waarbij ze werkzaam was. Al die uitgehongerde meiden- ze kon het niet aanzien. Had zij even geluk dat wat ze ook at, ze niet veel aankwam. Maar van haar scout mocht ze nog geen kilo aankomen en het liefst zag hij haar nog slanker. Toen hij dat zei had ze hem een klap verkocht, zoals wel te verwachten viel van Emelis. Daarna hadden ze voor twee weken niet meer tegen elkaar gepraat, maar uiteindelijk moesten ze toch wel.

“Geld lenen? Heeft papa je loon nog niet gestort? De trage zak… ik zorg wel dat ik het terugkrijg van hem.” Ze pakte haar portemonnee en haalde daar een briefje van vijftig uit. “Hier, ik kan zelf ook niet veel missen op het moment. Ik bedoel, dat kan ik wel, maar ik spaar. Sparen is een leuke bezigheid. Ik moet natuurlijk ook wat opzij houden voor de boetes die ik morgenmiddag ga krijgen. We gaan weer aan de slag.” Emelis was lid van een dierenrechtenorganisatie, zoals ook wel bij haar lijkt te passen. Ze gingen weer protesteren morgen, en Emelis had er zin in. Niet omdat ze vast en zeker een bekeuring zou krijgen vanwege het verstoren van de orde en het niet hebben van een vergunning. In de cel zou ze echter niet belanden, aangezien haar vader één van de meest invloedrijke mannen in het land was. Als ze morgen weer bij elkaar kwamen kon ze meteen de petitie laten zien aan haar leiderfiguur, hij zou vast blij zijn met de moeite die ze gedaan had. Ze moest dan wel de laatste drie uur school spijbelen, maar het was het waard. Zolang ze maar niet op tv kwamen…

“Oh, zullen we hier gaan eten?!” riep ze uit, terwijl ze wees naar iets dat op het eerste gezicht een bakkerij leek. Het was echter meer een eetcafé, waar ze vooral dingen serveerden die ze zelf afgebakken hadden. Het was meer een bakkerij annex restaurant annex café. “Hier hebben ze de meest zalige koffiebroodjes en de broodjes gezond zijn ook hemels. En de koffie. Dit is één van de vijf plekken waar ik graag koffie drink. Ik eet hier vaker met wat idiote- vriendinnen bedoel ik, na school. En er werkt echt een… nouja, je snapt wat ik bedoel.” Ze keek haar vriendin veelbetekenend aan, waarna ze haar zonder op antwoord te wachten mee naar binnen trok. De bakkerij had een warme sfeer, met zwakke verlichting en alles was een beetje zandkleurig. Zoals het hoorde, als het aan Emelis lag. Toch was het ook best modern, als je naar de apparatuur keek. Achterdoor stonden allerlei tafeltjes, waarop ze een leuk kaarsje hadden geplaatst. Ze zag in de verte al de persoon staan waar ze het eerder over had gehad. Hij stak zijn hand op bij wijze van een begroeting. Emelis deed hetzelfde. Schokkerig en alsof ze een timide persoon was, maar ze deed het. “Dat is ‘m,” fluisterde ze.

[Ashley Porter]

Ze nam de 50 UD greinzend aan, wetend dat er mogelijk toch niet om teruggevraagd zou worden. Ookal zou ze wel moeilijkheden krijgen met meneer Ashwin omdat ze wel al haar salaris had ontvangen deze maand, vorige week nog om precies te zijn. "Thanks girl, you saved my life!" Zei ze terwijl ze het geld in haar portemonee en de portemonee in haar tasje deed. Emelis had het nog even over een van haar dieren-in-nood acties voordat ze Ashley ineensop een soort lunchroom wees waar blijkbaar goeie broodjes, lekkere koffie en, niet geheel onbelangrijk... lekkere bediening aanwezig was.

 En voor ze het wist stonden ze binnen en leek Emelis ineens, tsja hoe omschrijf je zoiets... vaag, angstig, neeee eerder verlegen? Toen ze de voorzichtige stem en de terughoudenede houding vaan haar vriendin zag moest ze moeite doen om haar lag in te houden en trok ze Emelis zachtjes mee naar een tafeltje dat op een mooie plek aan het raam stond met overzicht over heel de lunchroom, iets dat nodig was om Emelis haar hunk een goed te kunnen checken. Ashley had een hele checklist voor jongens die in aanmerking wilde komen om 'leuk te zijn'. Maar als er een gozer voor haar gardian angel en beste vriendin in aanmerking wilde komen, dan was die lijst nog langer. Aan de andere kant, bedacht ze... kon Emelis waarschijnlijk best goed zelf bepalen of een gozer aan de eizen voldeed. Toch , vond Ashley, hoorde ze zich er weldegelijk mee te bemoeien.

Ze nam plaats en pakte de kaart, die ze niet echt las maar eerder als afleidingsmanouvre gebruikte. Zachtjes zij ze tegen Emelis: "Doe eens normaal, normaal ben je nooit zo verlegen. Niet bij belangrijke mensen en ook niet bij jongens!" Ze gaf de ander een speelse tik tegen haat hand en greindse gemeentjes.
"Wat weet je al van hem?"

[Emelis Ashwin]

“Levens redden is zeg maar echt mijn ding,” antwoordde Emelis met een grinnik. Het was wel een beetje zo. Haar vader wilde enkel een of twee afhankelijke werknemers in dienst nemen, maar Emelis bracht er steeds meer mee, en als zij er niet op gestaan had, hadden ze ook niet bij hun ingewoond. Emelis vroeg zich soms wel af of ze dit niet deed voor zichzelf- om zich een echte weldoener te voelen. Maar dit idee was haar al meerdere malen uit haar hoofd gepraat, door meerdere mensen. Dan zou het ook wel niet zo zijn. Toch?

Toen ze zowat gedwongen plaats had gekomen en dezelfde actie ondernam als haar vriendin – de menukaart voor haar neus duwen en doen alsof ze hem bestudeerde – schrok ze van de opmerking die haar toegefluisterd werd. Shit, was het zo duidelijk? “S-Sorry!” fluisterde ze. “Ik bedoel, eh, ah…” Ze liet haar hoofd op de tafel rusten, terwijl ze de menukaart als beschutting gebruikte. Ze hief haar hoofd op, hield haar hand in een vuist voor haar mond en kuchte. “Het zal niet meer gebeuren, mademoiselle.” Ze voelde een rode tint op haar gezicht opkomen toen de ander vroeg wat ze al van hem wist. “Oké, eh, nou. Hij heet Jake, hij is negentien – bijna twintig – en hij loopt hier eigenlijk stage. Hij werkt hier dus niet echt, maar whatever. Hij doet dus een bakkersopleiding en staat iedere ochtend om half vijf op. Verder heeft hij echt een mooie persoonlijkheid, vriendelijk, geduldig en hij praat niet veel maar ook niet weinig. Hij is heel open, en als je hem iets vraagt geeft hij gewoon antwoord,” vertelde ze. “Misschien is een ander woord daarvoor klantvriendelijk?” Ze grinnikte even. Ze zei er maar niet bij dat het enige dat ze zelf gevraagd had was wat zijn naam was en dat haar vrouwelijke klasgenoten de rest hadden gedaan. Zelf was ze veel te verlegen geweest om verder nog een woord uit te kramen. Dat melkwitte huidje met die donkerbruine haren plus helderblauwe ogen had het hem gedaan. En zijn stem- onweerstaanbaar. Ze uitte even een zucht van verliefdheid. “en-“ Ze stopte met praten. Ze zag hem plotseling aan komen lopen om hun bestelling op te komen nemen. Shit. Snel de menukaart bekijken. Broodje gezond, geen ham. Broodje gezond, geen ham…

“Kan ik jullie bestelling opnemen?” vroeg hij, met zijn bitterzoete stem. “Ik wil graag een cappuccino met excessief veel suiker en een broodje gezond zonder kaas.” Shit. Weer fout. “Zonder ham bedoel ik. Wel kaas!” Als er een gat in de grond was zou ze er maar al te graag ingesprongen zijn. Wat een sukkel was ze toch ook. Haar gezicht was vuurrood. “Wat wil jij, Ashley?” vroeg ze gauw, waarna ze weer deed alsof ze naar de menukaart keek.

Off: IK HAAAAAT DIT TOETSENBORD.

[Nick Butler]

Met een vrolijke zucht draaide Nick zich nog een keer om in bed en lag nu met zijn gezicht richting het raam, hij merkte dat het wat lichter was dan normaal, in plaats van zwart voor zijn ogen te zien was het nu een soort grijs alsof het al licht was. Hij hield zijn ogen gesloten en grinnikte zacht, yeah right, hij was altijd al wakker voor de zon opkwam om het ontbijt van Mr. Ashwin te maken, hij volgde een strak schema en zou zich er altijd aan houden. Twijfelend trok hij een wenkbrauw op en opende langzaam zijn ogen, hij zag zijn kamer voor het eerst in een heel ander licht. Dag licht! Agh. De aarde had zich vannacht gewoon gedraaid, Gods manier van een geintje. Hij keek op de klok en zuchtte zacht, God doet dus niet aan humor..
Langzaam ging Nick rechtop zitten en bleef verbaasd om zich heen kijken, hoe kreeg hij het voor elkaar om zolang uit te slapen? Op een normale dag werd hij 's morgens al honderd keer geroepen voor wat dan ook en hoe zat het met de hond? Zou iemand anders die hebben uit gelaten, zo niet, dan zou er wel een verrassing voor hem ergens in huis liggen. Great. Mompelend stond hij toch maar op en trok snel wat kleren aan om er toch nog een beetje fatsoenlijk uit te zien, ook al mocht het, hij liep liever niet in zijn pyjama door het huis, dit was zijn werk dus dan zou hij er ook elke dag goed uit moeten zien, wat best moeilijk was met zijn gezicht.
Lachend om zijn eigen gedachten grapjes liep hij zijn kamer uit en liet zijn haar voor wat het was, het was een soort Elvis coupe op sommige momenten en op andere momenten een ontploft.. iets.. Het lag eraan hoe vaak hij zich had gedraaid in zijn slaap.

Nick liep de woonkamer in en zag dat het lampje van het voicemail kastje aan en uit ging, ze hadden dus een gemiste oproep, oftewel, hij sliep door het ergerlijke geluid van de telefoon, wauw, hij had de slaap echt nodig. Hij drukte op het afspeel knopje en liep toen naar de keuken om koffie te zetten, achter zich hoorde hij het apparaat praten 'U heeft 4 gemiste oproepen' Hij keek grijnzend over zijn schouder en zette het koffiezetapparaat aan. Terwijl hij wachten ging hij op het aanrecht zitten en luisterde of het voicemail vrouwtje ook nog liet weten wie er nu precies gebeld had, als het Mr. Ashwin was dan moest hij snel wat smoesjes verzinnen waarom hij niet opnam..
De koffie maker begon zijn vertrouwde geluid te maken waardoor de huishond, Woody, ook eindelijk wakker werd en vrolijk de keuken in kwam rennen 'Hey Cowboy!' Zei Nick met een lach en liet zich weer van het aanrecht afglijden. Op zijn knieën ging hij voor Woody zitten en aaide wild over zijn kop waardoor hij op de grond ging liggen. De hond draaide op zijn rug en gooide zijn pootjes in de lucht, Nick kon er net eentje ontwijken en zuchtte, 'Blij beest.' Hij wreef wild met zijn handen over zijn buik en merkte toen dat de voicemail uitgepraat was. Wie had er nou gebeld? Nou ja, als het echt zo belangrijk was, dan zouden ze vast nog wel een keer bellen. Hij stond weer op, pakte zijn kopje koffie en ging aan de keuken tafel zitten met de krant die er al klaar lag. Dit was ook best wel leuk voor een keertje. Was hij nu alleen thuis met de hond? Dat kwam niet vaak voor.. Gedraag je! Hoorde hij een stem in zijn hoofd luid schreeuwen waardoor er weer een grijns op zijn gezicht verscheen 'Rustig joh, ik doe niks.'  Praatte hij nu tegen zich zelf? Nick schudde met zijn hoofd, nam een slok van zijn koffie en begon de krant te lezen, nu kon hij nog even rustig aan doen voor het echte werk zou beginnen.

[Ashley Porter]

OMG, ze is echt verliefd, dacht ze terwijl ze van de ander hoorde wat ze allemaal al wist over die jongen. Hij was ook best leuk, knappe gozer. Klantvriendelijk was waarschijnlijk inderdaad het goede woord.
Toch moest die jongen haast wel homo zijn als hij niet in de gaten had dat Emelis hem leuk vond. Zoals ze daar zat en stuntelde met haar rode gloss. Trouwens, Jake, als hij niet inderdaad homo was, zou in mijn handen moeten knijpen met een meid als Emelis. Ze was knap, slim en bulkte van het geld! Toch leek hij enkel alleen geïnteresseerd in de bestelling. Ashley keek hem eens strak aan, om hem even te checken en zij toen: "Broodje gezond met ham en kaas..."even was het stil en er verscheen een twinkeling in haar ogen voor ze verder ging. "..... en een latte machiato, met een schepje suiker. Ik heb niet de mazzel dat ik ongelimiteerd suiker kan nemen zonder mijn sexy figuur te verliezen, zoals Emelis hier."
Ashley greinsde lichtjes en vroeg toen aan Jake: "Ze is model. dierenactieviste én nog geleerd ook. Ongelovelijk, vind je niet?"

[Emelis Ashwin]

Terwijl ze naar zijn sexy manier van doen staarde, begon Ashley te bestellen. Wat zag hij er toch leuk uit in dat rode bedrijfsuniform… Ze zou bijna een zucht van verliefdheid slaken, waar hij bijstond. Die wist ze natuurlijk wel in te houden.

Emelis’ mond viel open van verbazing toen ze echt begon te luisteren wat Ashley vertelde. Met ieder woord werd het erger. Van onder de tafel gaf ze Ashley een schop zoals ze haar nog nooit geschopt had van onder een tafel. Haar ooit zo witte huidje lichtte zowat rood op. Ze was dol op menukaarten op het moment, eerlijk waar. Ze keek toch vanuit de zijkant naar Jake, die met zijn mond vol tanden leek te staan. “Eh, ja… dat is wel speciaal inderdaad…” wist hij te antwoorden. Kalmeren, dat moest ze. Ze ademde een paar keer in en uit, trok de menukaart weg van haar gezicht en glimlachte met een lichtelijk geïrriteerd gezicht. “Let niet op haar, ze is…” Wat moest ze nou zeggen? “ongesteld!” riep ze maar. “D-Dan zal ik jullie bestelling maar even doorgeven.” Emelis trok een wenkbrauw op. Hij stotterde? Maar… waarom?

Ze keek haar aartsvijandin aan. Ja, op het moment was ze dat, en zeker geen vriendin. Ze keek haar ook niet zomaar aan, maar met een dreigende blik. “Ik haat jou.” Bromde ze. Het was natuurlijk niet gemeend, maar Emelis dacht op het moment van wel. “Wat zal hij wel niet denken?” zuchtte ze. Ze keek naar hem met de menukaart weer voor haar neus, om er achter te komen dat hij ook naar haar keek, vervolgens aangestoten werd door zijn collega en zich doodschrok. Hij was niet echt op dezelfde plek als zij was, duidelijk… Ze wreef wild door haar blonde haardos, ook wel manen genoemd door… zichzelf. “Hij keek naar me,” fluisterde ze. Nu waren haar boze gevoelens naar Ashley toe weer helemaal vergeten- ze was een verliefd schoolmeisje, overduidelijk. Ze was nog nooit zo verliefd geweest op iemand waar ze nog nooit meer dan twee zinnen tegen gesproken had.

Ze moest denken aan de dag dat ze hem voor het eerst gezien had. Dat was ook de eerste dag dat ze hier ooit geweest was… Hij was haar meteen opgevallen- liefde op het eerste gezicht? Daar had ze nooit in geloofd, maar… deze ontmoeting had daar wel verandering ingebracht. Toen hij hun bestelling op kwam nemen had ze hem en haar klasgenotes eerst niet gehoord, omdat ze te druk bezig was met het staren naar zijn mooie gezicht. Ze was dus op zijn uiterlijk gevallen. Maar wie zegt dat knappe jongens geen mooie persoonlijkheid kunnen hebben? Daar had ze zichzelf mee tevreden gesteld. Ze was nu ongeveer… drie  maanden verliefd op hem. Great.

[Ashley Porter]

Toen Emelis haar schopte kraamde ze een luid en welgemeend: "AU!" uit en ze greep naar haar goed geraakte linkerscheenbeen waardoor ze ook nog met haar kaak de tafelrand raakte. Tranen sprongen in haar ogen, maar die knipperde ze natuurlijk gelijk weg. Damn, de pijn. En daarbovenop leek Emelis echt boos te zijn, dit was nooit Ashley der bedoeling geweest. Ze gedroeg zich graag stoer en bijdehand... ze was zo. Maar als dat de enige persoon die ze niet boos wilde maken kwaad maakte, tsja....
Ashley was nu duidelijk even van der stuk en ze wreef over haar kaak terwijl ze een ongemakkelijk: "Sorry Em.. zo bedoelde ik het niet." uitbracht. Maar de ander leek alles alweer te zijn vergeten. Toch voelde Ashley zich nog schuldig en ze droeg zichzelf op de volgende keer beter na te denken als ze over haar vriendin en meesteres sprak. Zo zag ze de rijke mensen namelijk. Als meesters en meesteressen. Ze bezaten de afhankelijke zoals er vroeger slavernij was geweest. Slavernij, in een modern jasje. Al was
Emelis gelukkig een geweldig mens om voor te werken en bevriend mee te zijn.
Ze volgde Emelis haar blik om natuurlijk Jake in beeld te krijgen. En hoorde de fluisterende toon van de ander met de onnodige boodschap: "Hij keek naar me."



Ash trok de ander zachtjes aan haar hand om te zorgen dat ze stopte met staren en sprak wat temide. "Em.. je staart, meid. Waarom vraag je hem niet of hij ook om dieren geeft? En als hij ja zegt dan nodig je hem uit voor een van je dierenacties, dan merk je of hij je interessen voor gerechtigheid en dieren deelt en kan je hem wat beter leren kennen." Ze keek de ander nog wat ongemakkelijk aan vanwegen haar eerdere bijdehande actie maar glimlachte toch naar haar.
"Weet je, ik denk namelijk dat hij je niet durft te benaderen omdat je duidelijk zo rijk bent. En hij is misschien geen afhankelijke maar ook niet echt rijk, denk ik."

[Silver Mars]

Ze pakte haar tas en begon de paar uitgepakte spullen weer in de tas te proppen. toen de tas vol was keek ze de kamer nog eens rond. Mooi bed, lekker confortabel, sink, prima kast, bureautje met stoel.... zo slecht was het hier nog niet. Ten minste niet in deze kamer. Ze liep naar de deuren die ze naar buiten open kon slaan, deed dat en stapte met rugzak om de tuin in. Tenminste....het kleine stukje tuin dat door enkele mooie rozestruiken gescheiden werdt van de achtertuin van madame Montaigne. De tuinman kwam hier vast weinig, er staken wat wilde plantjes door het gras en onder de rozenstuiken groeide wilde viooltjes, paardebloemen en ander gewas dat er eigenlijk niet hoorde. Silver plofte neer op een stapel marmere tegels die op het kleine, slecht onderhoude terras opgestapeld stonden en zuchtte. Ze had zo zelfs een eigen tuintje. Tenminste, zolang niemand er echt iets mee deed kon het best van haar zijn, toch?

Okey... dilemma. Ze wilde weglopen, ontsnappen aan de onontkoombare fouten die ze anders zou maken en het daaraan gekoppeld ontslag, als je al van ontslag kon spreken. Maar dan was er deze kamer en het "tuintje". Maar aan de andere kant.... als ze probeerde haar best te doen en ze zou hechten aan haar nieuwe omgeving.... dan was het alleenmaar des te erger als ze weggestuurd werdt. Wat gebeurde er eigenlijk met de mensen die mevrouw Montaigne wegstuurde.
Er waren "weldoeners" die hun afhankelijken gewoon op straat trapte, of ze doorvekochtten, of ze doode of opsloten, er waren verhalen over werkkampen zoals vroeger in de vorige eeuw bij die Nasi's, of hoe ze ook heette. Maar niet iedereen geloofde dat. Als dat al bestond dan was het geheim.

Silver huiverde. Keek om zich heen en zuchtte. Weglopers werden vaak gevonden vanwege de chip. En dan werdt je toch weer terug gebracht. Niet iedereen had zo een chip, maar Silver wel omdat ze in het tehuis al meerdere keren weg was gelopen. Er waren ook verhalen over hoe je de chip onschadelijk kon maken en ze had al enkele dingen geprobeert, maar tot nu toe hadden ze niet geholpen.

Het werdt nu wel erg donker, en ondanks dat de rozen eerst verschillende kleuren hadden, iets dat Silver nooit eerder had gezien, waren ze nu verschillende tinten grijs tot zwart. Hier en daar glitterde er kleine stukjes van de marmere tegels en dewind ritselde door de struiken. Silver was rustig geworden, contastateerde ze en ze keek naar de hemel die vanavond helaas geen sterren toonde. Ze gaapte en stond op. "Morgen..... dan zie ik wel verder. Eerst maar eens slapen, nu dat nog in dit bed kan."zei ze zichzelf en ze kleedde zich om smeet haar kleding op de grond en kroop in bed. "Ahh.... lekker zo.... zachter als in......" En ze sliep.

[Mia Montaigne]

De wekker wekte haar uit een mooie droom en bracht haar, zeer tegen haar zin, terug in de werkelijkheid. Vandaag zou de training van Silver starten en als ze eerlijk was, had ze er maar weinig vertrouwen in. Ze zuchtte even en ging met haar handen door haar haar, terwijl ze met haar ellebogen op haar knieën steunde. Er waren al een paar moeilijk gevallen bij haar beland, sommige waren geslaagd en andere waren direct doorgestuurd.  Elk kreeg drie kansen, vergissingen waren altijd mogelijk, maar Mia duldde ze niet. Ze had geen zin om er tijd en geld aan te verliezen. Ze zuchtte nog eens en zette zich toen recht. Tijd voor een bad! Het warme water zou haar beslist goed doen. Mia verliet haar slaapkamer en ging naar haar badkamer, waar het bad al vol was, alles wat ze nodig had, stond op de bad rand en haar kleren hingen netjes omhoog aan de kapstokken. Ja, haar slavin was goed getraind en goed op de hoogte van de drukke agenda van mevrouw Montaigne. Rustig stapte ze het bad in en liet zich zakken. Het deed inderdaad goed.

Off: ik drukte perongeluk op enter >< Toen ik nog niet eens één zin getypt had

[Silver Mars]

Ze was al vroeg wakker, zoals vaker, maar bleef nog even lekker in bed liggen. Ze staarde naar de gepakte rugzak, greinsde en draaide zich om. Nee, weglopen had geen zin vanwegen de chip en ze was nu al gek op haar kamer. Een eigen kamer. Met braakliggend tuintje. Iets waar ze, als ze daar de kans voor zou krijgen. echt iets aan wilde doen.
Na enkele minuten nog even lekker gelegen te hebben kreeg ze de normale ochtendkriebels en stond ze op, rekte zich uit en had zomaar zin in de dag. Gisteren had ze zich laten leiden door angst en toen was het al direct fout gegaan.  Vandaag was het haar bedoeling om rustig en gehoorzaam te zijn. Alleen datgene doen dat opgedragen werdt. En dan had ze misschien nog een kans om haar tweede kans niet ook al de tweede dag te verpesten. Wie weet had mevrouw Montaigne wel een relaxte, vriendelijke kant en kreeg Silver het nog voor elkaar deze voor zich te winnen.
Want als er iets was dat Silver zocht, dan was het wel een vorm van acceptatie van iemand, wie dan ook.

Inmiddels had ze schone kleding uit haar tas gehaald, en liep ze haar kamer uit naar de algemene badkamer. Die had ze gister gezien bij de rondleiding. Er waren daar al zeep, shampoo, tandenborstels en al dat soort verzorgings artikelen. Ook dat bevestigde Silver dat mevrouw Montaigne niet totally evil kon zijn.  Misschien was dit een 'start je ochtend positief waan' maar het maakte dat Silver in elk geval positief tegenover de nieuwe dag stond. Ze liep de badkamer in ... en kwam daar 10 minuten later geheel verzorgd weer uit met haar pyama onder haar arm. Niemand had haar gezegd hoe dat hier werkte. Waar de kleding gewassen werdt en door wie. Dus nam ze deze mee en ded ze in een zak in haar kledingkast.

Wat moest ze nu? Waar werd ze verwacht en hoe laat? Er was nog niets gezegd en mevrouw Montaigne had haar opgedragen niets meer uit zichzelf te doen. Dus bleef ze nog maar even op haar kamer, totdat ze geroepen zou worden. Ze opende de deur naar haar tuintje om haar kamer te luchten en maakte haar bed op. Ze pakte haar tas uit en lag de kleding die ze had in de kast en stopte haar rugzak weg op de onderste plank. Ze sloot de kast deur en keek om zich heen. Ze zou best wat meer willen doen om haar kamer een persoonlijk tintje te geven, maar ze had verder niets en besloot haar bureaustoel mee naar buiten te nemen en in het tuintje van de zon te zitten genieten.

[Sebastian Cowell]

Hij sloot zijn PC af en opende een la. Pakte een potje met pilletjes en slikte er twee. Deze zouden hem lang genoeg alert houden om nog even een bezoekje te brengen aan het kamp. De pilletjes werkte altijd vrij snel en maakte dat zijn vermoeidheid rap verdween. Hij stond op, schoof zijn stoel aan en liep naar Olivia. Sebastian nam naast haar plaats en keek haar nu weer vriendelijk aan. "Ik ga nog even wat... zaken regelen. Je hebt de nacht voor jezelf. Doe ermee wat je wilt, behalve weglopen dan. Dat zou.... erg stout zijn. En stoute meisjes krijgen straf." Zijn blik veranderde in een serieuze, donkere blik. "En geloof me, die strijd wil je niet met me aangaan."
zijn blik veranderde alweer en nu weer in een vrolijke twinkelende blik. "Nou, Olijfje, have fun en tot morgen. Ik verwacht dat je me wekt om half 9." En hij liep de living uit, deed zijn nette, uniform achtige jas aan en liet zich met een Hummer door een chauffeur wegrijden.

[Mia Montaigne]

Voor een tijd was ze vergeten dat ze een nieuwe slaaf had, die van nog niets wist en die nog opgevoed moest worden. Ze zuchtte en opende haar ogen weer. Weg met de rust! Een beetje kwaad op zichzelf trekt ze de stop eruit en stapt uit bad. Mia pakte de handdoek die klaarlag en droogde zich af, waarna ze zich aankleden en er voor zorgde dat ze tip top in orde was. Toen was het tijd voor het ontbijt."Steven." Mia stapte de keuken binnen en iedereen boog voor haar."Haal Silver uit haar kamer en laat haar zien hoe het ontbijt klaar gemaakt wordt, waar ze het naar toe moet brengen, hoe ze zich toegaan tot de kamer moest zien te verschaffen, waar ze het moet neerzetten..alles, je weet wel." Hij knikte en zij ging naar de ontbijtruimte."Silver!" Had ze Steven net horen zeggen voor de deur achter haar sloot.

[Silver Mars]

Het zonnetje was nog niet erg warm, maar wel aangenaam. Terwijl ze onderuitgezakt naar de hemel keek leek ze ineens haar naam te horen. Werdt ze nou geroepen? Snel stond ze op, zette ze de stoel binnen, deed de tuindeur dicht en liep ze de gang op. Daar wachtte een serieus kijkende man op haar en ze liep onzeker naar hem toe. "Riep u, meneer?"
De man  stelde zich voor als Steven en vertelde haar dat hij haar zou laten zien wat nu elke ochtend van haar verwacht zou worden. Ze knikte en probeerde zo goed mogelijk op te letten. Elk detail, zelfs zijn strakke houding hield ze in de gaten. Toen ze met het dienblad op haar hand en Steven naast zich voor de ontbijtkamer stond gierde de zenuwen door haar lijf. Ze wist hoe het moest, maar mevrouw Montaigne was zo streng. Ze klopte op de deur en wachtte af.

[Mia Montaigne]

Ze bekeek rustig haar vingernagels tot ze de verlossende klop op de deur hoorde. Mia zuchtte even voor ze dan toch haar mond opendeed."Binnen!" Een woord, maar het had haar veel moeite gekost om het te zeggen. En ze zou er zo spijt van hebben als Silver het helemaal, of zelfs maar een beetje,verknalde. Want dan was ze toe aan de haar laatste kans, voor Mia haar weer op straat zette. Dat beviel haar helemaal niet zo als iedereen misschien wel dacht. Zeker niet omdat het verspilde tijd was, tijd is heel belangrijk voor Mia. Maar goed, genoeg pessimisme. Misschien deed Silver het wel goed...misschien.

[Silver Mars]

Ze hoorde het comando 'binnen' en opende de deur. Voorzichtig liep ze naar binnen en sloot ze eigenlijk best behendig de deur voor ze naar de tafel liep en ondanks haar zenuwen toch alles precies zo neerzette als Steven haar geleerd had. Steven was niet met haar mee naar binnen gegaan, dat vond Silver vreemd aangezien hij haar coach was. Naja.. soort van coach dan.
Silver was klaar en stapte zonder dat ze mevrouw Montaigne ook maar een keer had aangeken netjes achteruit en keek met het dienblad voor zich naar de vloer, wachtend op iets. Zou ze het goed gedaan hebben? Moest ze nu weglopen? Of wachten op goed of afkeuring. Ze besloot het laatste te doen en terwijl de zenuwen door haar lijf gierden wachtte ze netjes op een woord van mevrouw Montaigne.

[Mia Montaigne]

Niet lang nadat ze toestemming gegeven had om binnen te komen, ging de deur open en zag ze Silver binnen komen. So far, so good dacht Mia, maar durfde er nog niet aan te denken. Pas wanneer Silver buiten was, zou ze zichzelf toestaan om te zeggen dat het goed was...als het goed was, tenminste. Mia keek naar het dienblad dat voor haar neus stond. "Ga maar." zei ze na een hele tijd niets gezegd te hebben. Kwestie van de spanning erin te houden, te zien of ze stand kon houden. Steven wachtte buiten op haar en zou haar meteen doorsturen naar haar volgende taak. Dat was de tuinman helpen met de tuin. Daarna stonden er nog andere dingen op het programma. Mia wou dat Silver alles minstens één keer zou doen.

[Silver Mars]

Het was een tijdje je stil.... eigenlijk best wel lang en Silver wist dat dit een tets was, omdat ze eerder had gehuild. Niet wetend wat ze moest doen, deed ze maar niets. Elke seconde gaf meer spanning en ze had behoorlijk veel moeite om rustig af te wachten. Toch... toen ze de stem van mevrouw Montaigne hoorde was er geen goed of afkeuring. Gewoon een; ze mocht gaan. Silver knikte beleefd en verliet netjes de ruimte. Toen ze weer in de hal stond waar Steven op haar wachtte en gelijk knikte dat ze mee moest komen negeerde ze zijn directe en rappe commando even en zuchtte ze een lange en diepe zucht van opluchting. Ze had nog steeds haar twee kansen!! Ze had iets goed gedaan! Tenminste, mevrouw Montaigne had niet geklaagd. Ook niet beaamd dat het goed ging.. maar het was beter als wat ze verwacht had.
Ze zag voor zich hoe mevrouw Montaigne haar neus ophaalde en kil zou zeggen:"Silver... dit was je tweede kans, je laatste gaat nu in. Als je dit verbrast sta je eerder op straat dan je sorry kunt zeggen. En nu wegwezen, uit mijn ogen."
Maar dit alles was niet gebeurd, ze had ze nog, de twee kansen. Greinzend keek ze voor zich uit terwijl Steven zich ongeduldig omdraaide en richting de voordeur liep. Ze lachtte stilletjes bij het zien van zijn bekakte houding en begon hem te volgen terwijl ze ondertussen een dansje deed en zachtjes zong: "ik kan het, ik kan het, dit ging goed, dit ging  best goed...."

Ze liepen de tuin in en Silver werdt achtergelaten bij de tuinman, kreeg een schoffel en begon een bloemenperk te verlossen van het leger onkruid dat volgens de tuinman probeerde de bloemenstad uit te moorden. De tuinman was vaag, maar dat mocht ze wel. Zelf had ze ook een hoog vaagheisdgehalte en Silver kwam er achter dat ze helemaal geen hekel had aan het tuinwerk. okey, je handen werden smerig, en er zaten allerlij beestjes in de grond en het perk, maar de bloemen, het mooie weer en de vrolijke tuinman met zijn vage spreekwoordelijke synonimen voor wat er met plantjes gebeurd maakte het erg leuk werk.
Voor ze het wist was ze onder het harde werken al vrolijk aan het lachen en praten met Henk, de tuinman.

[Olivia]

Hij sloot zijn PC af en opende een la. Pakte een potje met pilletjes en slikte er twee. Deze zouden hem lang genoeg alert houden om nog even een bezoekje te brengen aan het kamp. De pilletjes werkte altijd vrij snel en maakte dat zijn vermoeidheid rap verdween. Hij stond op, schoof zijn stoel aan en liep naar Olivia. Sebastian nam naast haar plaats en keek haar nu weer vriendelijk aan. "Ik ga nog even wat... zaken regelen. Je hebt de nacht voor jezelf. Doe ermee wat je wilt, behalve weglopen dan. Dat zou.... erg stout zijn. En stoute meisjes krijgen straf." Zijn blik veranderde in een serieuze, donkere blik. "En geloof me, die strijd wil je niet met me aangaan."
zijn blik veranderde alweer en nu weer in een vrolijke twinkelende blik. "Nou, Olijfje, have fun en tot morgen. Ik verwacht dat je me wekt om half 9." En hij liep de living uit, deed zijn nette, uniform achtige jas aan en liet zich met een Hummer door een chauffeur wegrijden.

De tijd vloog echt! Hoe lang had ze hier nou gezeten? En wat deed hij plots naast haar? Ze had het niet gemerkt. Allemachtig, ze moest echt werken aan haar opmerkzaamheid. Als ze sliep had ze dat ook, eenmaal in dromenland was ze niet meer wakker te krijgen - tenzij je mensonvriendelijke dingen ging doen... maar dat deed niemand, toch? En als je Olivia zomaar wakker maakte kon je op een ochtendhumeur rekenen. Wat uiteraard nog niets vergeleken was met die humeurschommelingen van meneer Cowell... Het zou zelfs niet in haar opkomen om weg te lopen, echt niet, dat was vragen om problemen en zij hield juist van rust. "Tot morgen meneer en succes met uw zaken." Ze glimlachte braaf en nestelde zich in de zetel. Vol blijde verwachting bladerde ze door de filmcatalogus. Olivia koos een echte blijtfilm maar met een mooi einde - van die troep als de Titanic met een slecht einde was niets voor haar. Het was natuurlijk problematisch om te weten of een film een goed of een slecht einde had zonder hem te bekijken, het was dan ook haar gewoonte om of kinderfilms te kijken of eerst snel het einde te kijken. Alhoewel... zelfs kinderfilms eindigden in deze beroerde tijden niet meer goed, ongehoord werkelijk. Ze slikte al moeilijk toen ze het beginmuziekje hoorde, zo mooi! "Oh, zo schattig!" Een film met een baby, aaawh. Zou Matt ook komen kijken? Wie weet, maar hij zou de film vast niets vinden... jongens kunnen gewoon niet toegeven aan het geheime verlangen dat in hun huist, het verlangen om echt meisjesfilms te kijken en erbij te wenen als een kind. Waarschijnlijk zou zelf de flatscreen hem niet kunnen verleiden... ach... het zou wel leuk zijn als hij kwam, maar ze zou hem niet gaan zoeken hoor, dan moest ze de film op pauze zetten! En ze moest nu al terugspoelen omdat haar gedachten haar hadden afgeleid.

[Sebastian Cowell]

Terwijl hij door het geblindeerde raam naar buiten keek zag hij na een half uur het  met prikkel en schrikdraad versierde metershoge hek al opdoemen. Een greins verscheen op zijn gezicht bij het zien van de nog werkende mensen op werkveld 1 bij de ingang. Er werdt daar gewerkt aan een zwembad van 25 bij 50 meter dat 2 tot 4 meter diep moest worden, met springplanken en belachelijk grote glijbaaan.
Een vreemd plaatje vergeleken bij het werkkamp en zijn wreedheden. Op werkveld 2, dat aan de andere kant van de ingang lag, aan de overkant van werkveld 1 met daartussen de ingang bestaande uit een tunnel met detectoren en bewakers werdt op dit late uur niet meer gewerkt maar delichten stonden er nog wel aan. Deze waren aangelaten voor hem, zodat hij kon zien hoe ver het projet inmiddels was en ook dat was erg naar zij zin. Tussen de doelen, netten en lijnen waren jonge grassprietjes te zien. Die ervoor zouden zorgen dat het sportveld er compleet uit zou gaan zien. Als je zo aan kwam rijden leek het op een sportparadijs en dat was ook zijn bedoeling. Dit kamp was een prototype, als alles klaar was en de resultaten zouden positief blijken... dan was het binnen no time een plaats waar afhankelijke die niet onder te brengen waren, rebellen, criminelen of andere figuren die als dreiging beschouwd werden een eind station zouden vinden.
Het kamp was al af en er "woonden" al mensen. Nu nog maar 275, probleemfiguren die hier vast gedumpd waren om onder zijn commando het kamp op te bouwen. De dagen waren hier lang, het eten eentonig en de straffen zwaar. Als je hier terecht kwam was je er 1000 keer erger aan toe dan welke afhankelijke dan ook. Als je als  afhankelijke al rechten had, dan was je die hier zeker kwijt. Je was niets, niemand en totaal overgeleverd aa de bewakers of een van de andere stafleden. Er waren hier doktoren, koks en andere dienstverleners, maar die kreeg je pas te zien met de gratie van Cowell.
Men had er  4 jaar over gedaan om dit kamp op te bouwen en in die 4 jaar waren er 255 kampgevangen dood gegaan door verschillende oorzaken. Ondervoeding, koude winters, straffen, de kogel of ziekte. 
De hummer reed de controletunnel van de ingang in en bleef even staan terwijl de scanners en bewakers hun werk deden. 1 minuut later reed hij de tunnel uit en voorbij de eerste twee werkvelden die werden bebouwd om aan buitenstaanders een misleidend idee te geven. De velden waren beide 700 meter lang en ontnamen vreemden het zich aan de werkelijke werkvelden en de barakken die erachter stonden. Het hele kamp idee was natuurlijk afkomstig uit de tweede wereldoorlog.

In het midden van het 300 hectare grote complex stond een enorme villa, die ook wel wat weg had van een klein middeleeuws kasteel. Dat was het centrum en daar waren de kantoren en diensten. De hummer stopte voor de ingang en de chauffer opende de deur. Sebastian stapte uit en werdt begroet door een geuniformeerde man die hem een hand schudde en samen verdwenen ze het gebouw in.

Toen Sebastian er weer uit kwam was het 5 uur in de ochtend en zijn pilletjes begonnen uit te werken. Chagerijnig stapte hij in de hummer en liet hij zich wegrijden. Onderweg, aan het begin van de eerste misleidende werkvelden kwam in de verte een grote groep zwaar vermoeide werkers aanlopen onder begeleiding van een tiental zwaar bewapende bewakers. Vlak voordat de hummer hen zou paseren wankelde een van de gevangenen en viel deze opzij op de weg en de chauffeur moest remmen. Cowell, die al niet echt te genieten was stapte uit en liep naar de in elkaar gezakte werker toe waar hij bij hem neerhurkte, zijn arm optilde  en deze vervolges weer losliet om te zien dat de man de arm  gewoon liet vallen. Deze figuur was op en Cowell stond op. Even keek hij opzij naar de andere gevangenen en knikte naar een bewaker. Deze nam zijn 9mm in zij n hand en richtte het op het hoofd van de gevallen man. Te snel...  en hij schoot. Bloed spetters besmeurde het pak van Cowell en deze keek van zijn nu bebloedde pak naar de bewaker, die zijn excuses maakte en angstig een stap achteruit deed.
Cowell leek even sneller dan het licht, pakte het pistool uit de hand van de bewaker en zette het tegen diens hoofd. "Jij oncapabele hufter!!!" De man shakete en sloot zijn ogen. Cowell stond erom bekend impulsief te zijn en dit kon best eens zijn laatste seconde zijn, maar Cowell liet het pistool even zakken en sloeg de man daarna hard met de kolf van het pistool op zijn hoofd. De bewaker zakte even ineen en greep naar zijn nu bloedende voorhoofd. "En ruim dat op! Ik wil korgen geen spatje bloed meer tegen komen op het asfalt." De man dwong zichzelf weer overeind en saluteerde waarna Cowell weer instapte en zijn reis huiswaards  vervolgde terwijl hij met tisuees probeerd de vlekken uit zijn pak te krijgen, iets dat totaal niet lukte. Naja... dat mocht zijn geliefde speeltje doen.

[Sariuna]

Pas wanneer ze zeker was dat ze er niet meer was, stond Mia zichzelf toe om eens goedkeurend te knikken. Het was goed geweest, maar zou ze die lijn kunnen doortrekken of zou ze snel weer een stomme fout maken? Dat was de hamvraag. Eentje waar ze tamelijk snel het antwoord zou van weten. Mia zette zich recht, maar verliet de eetkamer niet meteen. Even keek ze rond en vond dat er wel eens wat mocht veranderen. Maar dat was iets waar ze zich later mee zou bezighouden.

Mia opende de deur en stapte de trap op. Silver zou wel nog een tijdje zoet zijn met de tuin, misschien was ze pas klaar wanneer het tijd was om het eten klaar te maken. Zou ze kunnen koken? Mia bleef even staan en besloot van niet. Maar koken was iets dat je kon leren, misschien zou het bij haar wel lukken en misschien kan ze dan nog steeds bruikbaar zijn, als het dan toch niet lukt. Ze zou straks naar de tuin gaan.