Living on the streets

[Sariuna]

Niet iedereen heeft een dak boven zijn hoofden niet iedereen die op straat leeft is volwassen, nee, er zijn ook kinderen en tieners. Die willen natuurlijk niet alleen zijn en vormen bendes. Ze stelen, liegen en bedriegen om geld en voedsel, dat ze zo eerlijk mogelijk onder al hun leden verdelen. En op die manier proberen ze hun leven zo aangenaam mogelijk te maken, maar het vluchten van de politie en het stelen eist ook wel zijn tol. En ondertussen heb je nog eens verliefdheden, relatie, ruzie en nog andere problemen.

Rolinfo
Plaatje:
Naam:
leeftijd:
Karakter:
Hoe op straat terecht gekomen?
Vaardigheden:
slecht in:
verliefd?

[Laila Verstraete]

Karakter: Bitchy, trouw,
Hoe op straat terecht gekomen: Ze werd benaderd door één van de bendeleden, algauw was Laila zijn liefje, waarna er nog velen volgden, voor ze het wist was ze volledig geïntegreerd in het bendeleven
Vaardigheden: Stelen, afleiden en ze draagt altijd een mes op zak
Slecht in: Laila is erg snel jaloers en beledigd, een naar haar mening verkeerde blik kan al genoeg zijn om iemand te haten en dood te willen
Verliefd: /

[Judy]

Naam: Edith Moon
leeftijd: 16
Karakter: nieuwsgierig, lief, luisterend oor, energiek en loyaal
Hoe op straat terecht gekomen?: Vader heeft ze nooit gekend, haar moeder mishandelde haar en was op haar elfde van huis weggelopen. Ze kwam een bende tegen die voor haar was beginnen zorgen en maakt daar nu nog steeds deel van uit...
Vaardigheden: ze is erg lenig en kan bijna overal doordringen. Ze heeft altijd een athame bij zich.
slecht in: liegen, haar charmes gebruik en ze kan niet omgaan met slijmballen en trutten.
verliefd?: voorlopig is ze nog niet verliefd...

[Sariuna]

Sorry voor erg erg erg late reacties, maar alle twee goedgekeurd

[Edith]

Edith liep over straat heen en keek rond. Ze was de bende even kwijtgeraakt en was nu op zichzelf aangewezen om eten te vinden voor de middag. Ze liep nu door het stadspark heen en keek rond, misschien kon ze wel een handtas stelen van een dame die even niet oplette. Het leek alsof haar geluk vandaag meeviel, want op de grond vond ze een briefje van 20 euro dat ze meteen opraapte en in haar zakken stopte. Toch bleef ze rondkijken voor fragiele mensen of dingen die ze kon stelen. Haar athame zat in zijn koker dat in de binnenzak van haar lange zwarte jas zat. Haar ogen flitsten naar een groepje meisjes van hooguit 12 en zag hun rugzakken en jassen in een hoopje liggen bij de drie treurwilgen. Als ze daar nou eens ging in snuisteren achter geld, dure spullen of eten?

[Kane]

leeftijd: 20
Karakter: Kane vertrouwt mensen niet zo snel, is een geboren leugenaar en dief. Maar hij kan ook lief zijn, aandachtig en slim.
Hoe op straat terecht gekomen? Toen zijn vader merkte dat hij van het rechte pad af was, werd hij buitengegooid en maakte dan snel daarna naam voor zichzelf op de straat
Vaardigheden: Liegen, bedriegen, overtuigen,inbreken, vechten
slecht in: Stelen, mensen vertrouwen
verliefd?: Niet echt

Kane leunde tegen een muur en beek de mensen die hem voorbij wandelde aandachtig. Niemand wierp hem een blik waardig, als ze dat wel deden, was het nooit voor lang. Mensen wisten maar dondersgoed dat ze ver weg van types als hij moesten blijven. Dat idee deed hem grijzen, maar al gauw werd hij weer serieus en bekeek de mensenmassa weer. Waar waren die gasten met wie hij afgesproken had? Kane hield niet van wachten, dat stond als een paal boven water en als ze binnen vijf minuten niet opdaagde, ging hij weg. Zo simpel was het. Politie kwam hier niet zo veel voorbij en dan nog, hij zag er misschien als een louche type uit, zolang hij niets openlijk deed, hadden ze niets tegen hem.

Hij zag twee mensen naar hem toe komen en duwde zichzelf al lichtjes van de muur af, maar nog niet helemaal. Zijn ene hand zat in zijn zak, zijn vingers rond het mes en de andere was gewoon losjes naast zijn lichaam. Zo was hij altijd, wanneer mensen naar hem toe kwamen. Niemand vertrouwde hij echt en omgekeerd was dat vast zo. Kon hem niets schelen. Kane knikte terug toen ze hem begroette en volgde hun het steegje verder in. Natuurlijk was hij niet helemaal alleen. Dom was hij niet. Een paar minuten later was het zaakje afgehandeld en stapte hij weer weg.

[Edith]

Edith sloop naar de wilgen toe, keek naar de kinderen die wat verder zaten te spelen en deed toen rustig een eerste rugzak open. Daarin vond ze enkel een flesje water wat al half leeg was en een half opgegeten sandwich. In de volgende had ze meer geluk. Daarin zat een sleutel, een briefje van 10 euro en een zakmes. Ze haalde het briefje en het zakmes eruit en stopte dat in haar jaszakken. Even keek ze weer op naar de kinderen, maar die bleven verder spelen. Ze deed een volgende rugzak open en nam daar een flesje water uit. Toen hoorde ze geroep. De kinderen hadden haar opgemerkt, maar gelukkig hadden ze niet gezien dat ze al dingen had gestolen. "sorry!" riep ze naar de kinderen "Maar mijn papieren zijn hier tussen gewaaid!" riep ze en liet wat wit papier zien die ze vastnam en weer wegliep. Dit was véél te makkelijk gegaan. Rustig liep ze langs een terras van een tea-room en nam daar ongemerkt een BlackBerry van de tafel en stopte dat in haar zakken. Stelen, was nou eenmaal haar specialiteit geworden.

[Kane]

Kane was naar een terrasje heen gegaan en zette zich rustig neer. Hij leefde wel op de straat, maar had meer geld dan de meeste die hij kende. Met zij die geld hadden ging hij meestal alleen maar om als het goed uitkwam of omdat het nu eenmaal moest. Zijn gsm legde hij in zijn buurt, maar niet echt bij hem."Wel wel Edith." Hij grijnsde."Leuk geprobeerd, maar je mag hem nu wel teruggeven,hoor." zei hij en stak zijn hand al uit. Hij deed teken dat ze de gsm in zijn handen moest leggen.

[Edith]

Edith schrok zich rot toen er iemand plots tegen haar sprak. Zo goed als niemand kende haar naam, enkel leden vanuit de groep, die ze onlangs nog was kwijtgespeeld... Ze keek om, maar liet totaal niet merken dat ze was geschrokken. "Oh hoi Kane, had je niet gezien..." zei ze kalm. "Bedoelde je dit ding?" hield ze zich van de domme en liet de BlackBerry zien. "Hoe ga je bewijzen dat het de jouwe is?" vroeg ze toen en was op een stoel recht tegenover hem gaan zitten en hield het ding nog steeds in haar handen. Ze was dan misschien vier jaar jonger dan hem, ze liet zich zeker nooit doen en was soms nogal hebberig op de dingen die ze had gejat, ook al had ze het soms nog maar drie seconden.

[Kane]

"Dat dacht ik al." Hij leunde wat meer naar achteren en grijnsde toen ze aan hem vroeg hoe hij dat ging bewijzen."Moet dat?" vroeg hij toen. Als ze hem kende, zou ze niet stom doen of toch niet voor lang en de gsm terug geven."Leg hem af, dan toets ik mijn pincode in. Natuurlijk mag je niet mee kijken." Ondertussen nam hij een slok van zijn martini en keek haar dan weer aan.

[Edith]

Edith liet zich nooit van haar melk brengen door Kane. Ze deed haar ene been over haar andere en keek hem schattend aan. Uiteindelijk legde ze de gsm af en gaf hem toen pas aan Kane. Ze was nog zo eerlijk geweest om niet eerst de pin-code te gaan veranderen. Ze gaf het ding in handen van hem, maar hield zijn handen scherp in de gaten. Er waren manieren genoeg om een afgesloten gsm toch aan te kunnen doen. Zelf wist ze ook wel een manier. "Waar zijn de andere van de bende trouwens?" vroeg ze toen.

[Kane]

Ze had onvoldoende respect voor hem en daar zou hij dringend wat aan moeten doen. of misschien niet. Het is best wel leuk om een mix van bange en niet bange mensen om je heen te hebben, ook al is het misschien niet zo verstandig. Hij pakte de gsm aan en keek haar aan. "Kijk me niet zo aan, wil je?" Hij legde de gsm op zoals hij altijd deed, zoals iedereen die niet stal het deed en toetste dan de code in. Kane liet haar het scherm zien waarop niet stond dat het de verkeerde code was."Mijn gsm." benadrukte hij toen en stak hem weg."Overal en nergens, bezig met hun taken." gaf hij antwoord op haar vraag."Om drie uur aan het hoofdkwartier zijn." Hij stond op en legde geld op tafel."Bestel wat, maar steel het geld niet." Hij grijnsde lichtjes en stapte toen rustig weg, zijn handen in zijn zakken.

[Edith]

Edith keek hem aan. "oké, oké, al goed..." zei ze toen en glimlachte even. Buitenstaanders zouden nu gewoon denken dat ze hem wat geplaagd had. Ze was dan misschien nog maar 16, maar ze voelde zich wel vaker twintig. Ze voelde zich volwassen. Ze kon prima voor zichzelf zorgen en kon zaken naar haar hand zetten. "Je kent me, toch?" vroeg ze plagend aan hem toen die zei dat ze het geld niet mocht stelen. Ze was gewoon een kei in stelen, alleen lukte het haar niet om te stelen van andere dieven en zeker niet van haar bendeleden. Ze stond op, nam het geld in haar handen en liep de tea-room in, om zo Kane in de waan te laten dat ze binnen wat ging bestellen. In werkelijkheid stak ze het geld weg en ging tegen de muur geleund staan en keek rond. Ergens zag ze een handtas liggen. Ze ging op de stoel ernaast zitten en zonder dat iemand het door had, stal ze heel wat geld uit de portemonnee en de Iphone die erin zat. Ze bestelde uiteindelijk een glas water, betaalde het, dronk het uit en vertrok, zonder dat iemand had gemerkt dat zij luxe spullen had gestolen.

[Kane]

Ja, hij kende haar en dus wist hij best dat zijn martini van het huis was. Kane grijnsde. Kon hem wat schelen, hem vinden zouden ze toch niet zo makkelijk doen. En misschien, heel misschien verraadde hij haar dan wel. Waarom niet? Hij vond eerlijkheid goed zolang het geen gevaar inhield, zolang het hem geen kwaad deed. Hij keek niet meer om, maar stapte gewoon voort. Er moesten nog een paar dingen gedaan worden voor hij naar het hoofdkwartier kon.

[Edith]

Edith liep verder naar buiten en liep erg rustig weg. Eenmaal de hoek om nam ze de Iphone terug in haar handen en veranderde de pincode, pas daarna begon ze in de telefoonlijst te snuisteren of er belangrijke nummers in stonden. Ze besloot maar om naar een telefoonwinkel te stappen en een nieuwe simkaart te halen, die dingen kreeg je gratis als je de oude liet vervangen. Zo kon ze ook voorkomen dat de persoon van de gsm zijn/haar simkaart zou blokkeren. Ze voegde woord bij daad en liet ook het geld overplaatsen naar de nieuwe kaart. Eenmaal dat dat gedaan was, liep ze de straat weer op en keek ze naar het uur. Ze had nog meer dan een uur de tijd voor ze in het hoofdkwartier zou moeten zijn, tijd genoeg over dus om nog meer te gaan stelen. Vandaag was echt haar gelukdag, ze had al erg veel geld kunnen stelen, ze had een dure gsm te pakken gekregen...

[Laila Verstraete]

Saai, vervelend, doods, druilerig, slaapverwekkend, vermoeiend, oninteressant, futloos. Het moest al erg gesteld zijn met Laila vooraleer ze woordspelletjes ging doen. Hoeveel woorden zou ze nog kunnen vinden om haar huidige situatie van levenloze eentonigheid te omschrijven? Ze peuterde aan de afschilferende verf, van het bankje waar ze op zat, dat in het troosteloos parkje stond waar ze zich al de hele dag bevond. Hij was weg voor zaken, zij probeerde andere bendes te ontwijken nu hij weg was, de rest was... ergens anders. Thuis, op school, bij de politie, in de winkelstraat, rondhangend,... Leerplicht duurde gelukkig maar tot je achttiende. Die oh zo behulpzame agenten en sociale werksters konden haar nu niet meer dwingen naar de les te gaan. Neen, daar was ze al een tijd vanaf. Nu kon ze de criminele hangjongere uithangen zoveel ze wou. Laila legde zich op haar rug en zette haar muziek op, niet te luid, ze wilde eventueel ander gespuis nog horen afkomen, al was dit niet een buurt waar veel anderen kwamen.

[Kane]

Hij regelde nog wat "zaken" en ging toen op zijn gemak naar het hoofdkwartier toe. Wie zou komen..wist hij niet helemaal, niemand was echt verplicht om op te dagen, hoewel ze allemaal wisten dat ze dan geen deel meer uitmaakte van de bende. Dat was misschien nog gevaarlijker, op straat leven zonder een bende. Langs de andere kant konden die mensen ook wel gevaarlijker zijn voor een bende, aangezien je niet wist wat ze zouden doen als je hun iets vertelde of hun hulp vroeg voor iets. Kane schudde zijn hoofd en stapte verder. Hij moest opletten of ze staken hem nog neer.

[Laila Verstraete]

Toen ze letterlijk dreigde zich dood te vervelen stond Laila op. Ze had honger, dorst en zin om iets te doen. Dat was altijd het probleem met die dagen waarop je eigenlijk hoorde uit te rusten... verveling knaagde, het verontrustte, het was niet normaal. Ze hield van risico's, ze joeg die adrenalinestoten na, het was beter dan coke en alle andere shit bij elkaar, plus, het kostte je niets, letterlijk dan. Ze slenterde over de stoep waar ze zo vaak over slenterde, het was maar goed dat er in deze stad toch iets degelijk gemaakt was, anders zou ze nu allang een spoor hebben uitgesleten op die stoep. Laila stapte de broodjeszaak binnen, kocht netjes haar eten en ging weer naar buiten. Wat was ze toch welopgevoed. Jammer voor haar ouders dat ze het nooit had kunnen appreciëren, wat was je met mooie taal en rekenkunde? Alsof je een bendelid kon uitschakelen door hem of haar rekensommetjes toe te schreeuwen. Het idee alleen al...

Ze zaten momenteel in een leuk kraakpand, dat was makkelijk zat. Je zat er rustig, het was groot genoeg, en het was gezellig. Al mijmerend liep ze verder tot ze in de gevaarlijkere buurten kwam. Hier moest je niet staan dagdromen, het krioelde er van de vetzakken en andere types die je toch liever ontweek. Haar jeugdbende was machtig en gevreesd, maar wat buitenstaanders niet wisten was dat ze niet één grote groep waren, maar veel subgroepjes, de een al crimineler dan de ander. Zij behoorde tot de milderde soort, ze kon niet koelbloedig iemand zijn strot doorsnijden, ze kon wel koelbloedig haar rol zo spelen dat een ander het voor haar deed. In deze straten moest ze goed opletten, het was van iedereen... nu, neen, iedereen meende dat het van hun bende was.

Een of andere hoer uit een andere bende met duur speelgoed liep in haar zicht. Tsssk, slettebak. Laila keek rond, liep die nu alleen rond? Ze herkende haar wel, haar naam wist ze niet meer, maar ze had ooit eens tijdens een gevecht waarbij Laila's groep in de minderheid was hun spullen afgepakt. Een collector, braaf meisje, vast en zeker zo'n schoothondje. De dorpsmatras zoals ze vroeger hadden maar dan binnen die andere bende, ja, dat moest ze vast zijn. Laila leunde tegen een muur in de schaduw en knipte haar mes open, je wist maar nooit of dat kutkind vergezeld werd door anderen. Een tegen een kon ze wel aan, maar alleen tegen meerdere van een andere groep, neh.

[Kane]

Plots hield hij halt en draaide zich om. Kane namen paar andere steegjes, schijnbaar willekeurig, maar hij had bericht gekregen van een ander waar een bendelid zich schuilhield die hij niet helemaal mee vertrouwde. Ondertussen keek hij goed om zich heen. Je wist maar nooit wie er allemaal nog was, al dan niet verborgen in de schaduwden of achter struiken of zo. Kane ging dicht mogelijk naar de straatkant toe en leunde dan tegen een huis, terwijl hij de omgeving goed in zich op nam. Voorlopig zag hij niemand die hij ook maar een paar beetje herkende, maar tja, misschien was het nog net iets te vroeg?
"Wel wel, wie we daar hebben?" Hij grijnsde naar het blonde meisje, ook al keek ze nog niet naar hem. Kane dacht na..het was iets met een L, zonder twijfel, maar wat wist hij niet meer.

[Laila Verstraete]

Ze zag hem, met zijn arrogant smoelwerk en verraderlijk vertrouwen uitstralende ogen. Totaal het tegengestelde van haar, ze had van nature een minder 'warmte uitstralend uiterlijk' met haar blonde haren en lichtblauwe ogen. Kane, zat in dezelfde bende als het meisje dat ze had gezien... problemen verzekerd dus, vooral met hem, zijn reputatie was vast erger dan de feiten, maar toch. Laila kwam uit zijn buurt maar was door het toeval niet in dezelfde bende verzeild geraakt ook al was het zo voor de hand liggend dat je je buurt niet 'verraadde'. "Ik zou hetzelfde kunnen zeggen..." Hij had vast en zeker haar mes gezien, en ze wist zelf wel dat ze maar weinig kans maakte als er nog meer van hun in de buurt waren, plus, ze zou snel moeten zijn want fysiek overtrof hij haar zo gemakkelijk als wat. Nu ja, grote rivalen waren hun bendes nu ook niet, geen reden om tot overhaaste acties over te gaan; dat bedacht ze zich. Haar hartslag klom hoger terwijl ze zo kalm mogelijk leek, leunend tegen de muur en de omgeving af en toe met een snelle blik overziend. "Is ze een beetje handig?" Vroeg ze knikkend naar het geval met dat lange zwarte haar.

[Kane]

Tegengestelde trekken elkaar aan, werd er wel vaker gezegd, maar dat gold niet voor hun. Ze was niet hoe hij graag zijn vriendinnen had en dan had hij het niet alleen over het feit dat ze in een andere bende zat, nee, hij had het over het totaal pakket."Tamelijk,ja." Heel even had hij naar Edith gekeken, maar even, omdat hij niet door Laila verrast wou worden met God weet wat.Een slag, een stoot of zo. "Alles goed met jouw?" Beetje praten over niets maakte niets uit. De reden waarom hij hier was, was toch nog niet tevoorschijn gekomen en hij hield niet van wachten.

[Laila Verstraete]

Hij was op zijn hoede, terecht. "Kan niet beter." Het 'vleugje' sarcasme dat met haar antwoord gepaard ging verbaasde zelfs Laila. Oké, ze verveelde zich, enorm, maar het ging wel goed, nu ja, het was oké. "De beleefdheid gebiedt me nu te vragen hoe het met jou gaat. Dus... hoe gaat het?" Ze grijnsde maar ontspande niet, hij was zo onvoorspelbaar. Waarom was hij hier eigenlijk? Nu ja, het hielp toch tijdelijk tegen de sleur van haar op het moment zo saaie leven. Ze was er zeker nieuwsgierig naar, waarom hij had besloten een gezellige babbel met haar te beginnen. Het ergerlijke was wel dat ze honger had.

[Kane]

Hij moest lachen om haar sarcasme en keek even voor zich uit.Nog steeds niets, misschien was er van het hele gerucht geen greintje waar van, maar des te beter als er niets waar van was. "De beleefdheid mag het dan nog gebieden, daarom wordt het niet altijd gedaan, maar het gaat prima, bedankt." Kane grijnsde licht. "Gaan we iets eten?" Hij had honger, de meeting wachtte maar even, meestal kwamen de meeste toch te laat. Daarbij, misschien kwam hij die gast onderweg tegen.

[Laila Verstraete]

Ze glimlachte maar haar ogen twinkelden niet mee. Het ging prima met hem, nou dat was mooi om te horen vond ze. Nog even en ze zouden elkaar bij Nieuwjaar, Kerstmis en verjaardagen kaartjes met gelukwensen sturen. Dit was wel een beetje vreemd ja, maar ze vond het niet zo erg, zolang hij vriendelijk bleef zou zij dat ook blijven. "Trakteer je?" Ze had honger, dat had hij goed geraden, en waarschijnlijk had hij ook honger. Ze grijnsde. Zou hij trakteren? Zouden ze ergens gratis gaan eten? Of gewoon ieder voor zich.

[Edith]

Edith stopte de Iphone terug weg in haar broekzak en liep de straat weer op. Ze keek naar de kerktoren om te zien hoe laat het is en merkte dat ze nog een kwartiertje had voor ze in het hoofdkwartier moest zijn. Ze glipte door de mensenmassa heen en wandelde niet veel later door de smalle steegjes heen, verder van de stad af. Ze maakte haar staart los en liet haar zwarte haren op haar rug vallen. Haar haren waren zo lang dat ze tot haar lenden kwamen. Met der handen bracht ze er iets meer model in haar haren en stopte haar handen toen in haar broekzakken. Wat arroganter wandelde ze verder en kwam steeds dichter bij het hoofdkwartier.

[Kane]

Ze waren geen vrienden en dat zouden ze ook nooit worden, maar hij kon best in één ruimte met haar zijn zonder problemen. Kane zou het nooit aan iemand zeggen, maar eigenlijk had hij bendeoorlogen niet graag en wou hij ze vermijden. Natuurlijk is dat niet stoer, ze zouden hem uitlachen en ook niet echt realistisch. "Ik wed dat we onderweg wel iemand vinden die het allemaal voor ons zal betalen." Waarmee hij uiteraard bedoelde dat ze iemands portemonnee zouden stelen, eten en drinken op diens kosten en het dan weer achterlaten. Tenzij hij geen cash genoeg had, dan werd het zoeken naar een andere slachtoffer."Wat denk jij?"

[Laila Verstraete]

Het geval met het lange haar dat best wel handig was, ging weg. Laila vond dat alvast een fijne ontwikkeling. Ze grijnsde bij zijn voorstel. Dat hij zou trakteren was beter geweest, maar nu had ze nog wat actie. "We vinden inderdaad wel iemand die zo vrijgevig is twee hongerige zielen te trakteren. Ten slotte is dat een van de werken van barmhartigheid." Soms verbaasde ze zichzelf nog met haar kennis van de bijbel. Oh ja, ze was goed. Ze zette zich weer helemaal recht en keek hem nog steeds wat verveeld maar wel met een tevreden glimlach aan. "Nou, laten we dan gaan. Ik héb echt honger." En weg was ze. Als hij nu iets probeerde uit te halen... Ze liep traag genoeg en keek rond zich.

[Edith]

Edith kwam aan bij het hoofdkwartier, maar merkte dat er nog maar erg weinig gasten hier waren. Ietsje verder zag ze de jongen staan die haar hier in de bende had gebracht. Ze had altijd al geweten dat die gast verliefd op der was en daarom negeerde ze hem altijd, terwijl ze eigenlijk ook wel wat voor die jongen voelde. Ze ging arrogant tegen de muur gaan leunen en zou net als de andere wachten tot Kane er was. Waarom moesten ze ook altijd op die eikel wachten voor ze naar binnen konden gaan? Edith mocht hun bendeleider niet, vooral omdat hij altijd dacht dat hij overal beter in was en ze had ook de indruk dat Kane dacht dat meisjes niet veel waard waren als dievegge. Haar blik ging ongemerkt naar Milan, de gespierde jongen die haar bij de bende had gebracht en voelde de vlinders komen opzetten. Als Kane nog lang weg zou blijven zou ze met Milan wat staan flirten en wie weet zou er nog meer uit kunnen volgen...

[Kane]

Hij keek even naar zijn mobiel en merkte dat hij feitelijk naar het hoofdkwartier moest gaan, maar hij had echt honger en in het hoofdkwartier hadden ze niet zo lekker eten als ze in een restaurant hadden. Kane fronste toen ze het had over barmhartigheid, deed hem teveel denken aan de bijbel of zo en hij was absoluut niet gelovig. Milan, ga het hoofdkwartier al binnen. Ik moet nog even wat doen. stuurde hij onderweg en volgde haar."Waar gaan we eten?" Hij stelde toen wat voor, de plek waarvan hij vond dat ze het beste eten hadden. En misschien kwam hij zijn doelwit onderweg wel tegen. Het kon. Hij was in de buurt van een restaurant gezien, maar Kane had nog niet ontdekt welk restaurant het was.

[Edith]

"We gaan binnen, Kane heeft nog zaken te doen..." hoorde ze Milan autoritair zeggen en ging na hem het hoofdkwartier binnen. Edith zag dat Milan in een zetel was gaan zitten en ging zelf naast hem zeggen en begon wat met haar haren te spelen, terwijl ze flirterig naar hem keek. Na een minuutje leek het wel, voelde ze een hand over haar been gaan en zag dat die hand behoorde aan Milan. Ze glimlachte liefjes en ging iets dichterbij gaan zitten en bleef verder met hem flirten. Het kon der helemaal niet meer schelen of iemand het kon hebben of niet dat ze met Milan zat te flirten. Ze was verliefd op die jongen en hij liet haar alles om haar heen vergeten. Ze voelde vingers door haar haren en ze keek hem verliefd recht in de ogen aan.

[LiveLoveLaugh]

Plaatje:
Naam:Jason Smith
leeftijd:18
Karakter: Eigenwijs, Koppig,Trouw, Slim, kan lief zijn.
Hoe op straat terecht gekomen? Zijn moeder overleed bij de bevalling en zijn tante nam hem in huis. Ze sloeg hem vaak en hard, ze kon nooit iets goeds over hem zeggen. Hierdoor ging hij foute dingen doen, hij begon vooral veel te stelen. Toen zijn tante hier achter kwam schopte ze hem het huis uit.
Vaardigheden: Mensen overtuigen en verleiden, liegen, onschuldig lijken, dingen stelen.
slecht in: Mensen vertrouwen, vechten(vanwege het verleden met zijn tante).
verliefd? Nee.