Boardingschool.

[7thPsychMind]

Welkom op het Carterhouse. Een internaat dat al opgericht is in zestienhonderdelf. (1611). Ondanks dat het woord internaat zo hard klinkt, en vooral negatief is het toch een van de meest bezochte, en bekende, misschien zelfs wel beste scholen van heel Engeland. Mensen die er komen, behoren vaak tot de ‘elite’ of hebben een welbekende familie. Maar er zijn natuurlijk ook uitzonderingen. Vaak zijn dit mensen met beurzen. En natuurlijk heb je nog de mensen voor wie internaat zo hard klinkt omdat ze er gedwongen neer zijn gezet. Misschien door een misstap in hun leven, misschien omdat de ouders hun leven uitstippelen. Wie gaat het maken, en wie blijft dit jaar zitten?


Kamers & Regels :

Jongens worden ingedeeld bij jongens, en de meisjes bij de meisjes, dat spreekt voor zich. De kamers bestaan uit een woonkamer en keuken, een aparte waar de badkamer is, ook logisch, en twee aparte slaapkamers met genoeg ruimte voor een boekenkast, een bed en een bureau. De leerlingen mogen hun kamer veranderen hoe ze het maar willen en zolang het luk. Rijkere mensen wisselen hun tv in voor een lcd scherm, vervangen hun bankstel of zorgen voor nieuwe apparaten voor in de keuken.
In het weekend hebben ze geen les en zijn ze vrij om naar buiten te gaan en mogen ze van het schoolterrein af, zolang ze voor 00:00 weer terug zijn. Doordeweeks mogen ze niet van het terrein af, als iemand dit wel doet of te laat terug is zullen er maatregelen worden getroffen =D

Uniform & Lessen:

De leerlingen dragen doordeweeks een schooluniform bestaande uit een wit polo shirt, een zwart/rode stropdas, een zwart jasje een zwarte broek (voor meisjes een rokje) en zwart of witte schoenen.

Je ziet zelf maar bij wie je in de klas zit, dat kost mij veel te veel moeite.

Kamer indeling (2 per kamer, nummer verzin je zelf maar):

Ainslee Loveguard & Quinn Agron.
Mathias Loveguard & Changpu Chan.


-       Leerlingen zijn 16 en ouder, dank u.
-   Maak gewoon een subaccount, vul in wat je in wil vullen (Wel wat info over je persoontje) en post dan maar gewoon, we zien vanzelf wel wie er mee doet x)
-       Zorg er AUB wel voor dat je post minimum 150 woorden heeft. Words openen, plakken, extra, woorden tellen. Bij voorbaat dank =)
-   En al die gebruikelijke regels die we nu wel weten =D
-       Op de begaande grond zijn alle klaslokalen, computerlokalen, de kantine en lerarenkamer. Op de tweede verdieping zijn de kamers van de leerlingen
-       De rest verzinnen jullie maar met jullie fantasie x')
-       Klik voor de school

[Ainslee Loveguard]

Ainslee trok haar rokje met tegenzin aan, streek haar blouse en jasje glad en controleerde de tijd. 5:00 uur. Ze trok haar stropdas nog even aan en keek om zich heen toen ze de deur opende. Meestal liep er hier niemand meer te controleren rond vijf uur in de ochtend. Ainslee grijnsde en ging richting de jongenskant. Ze deed dit vaker, dus het was natuurlijk niets nieuws. Maar het bleef spannend. Plotseling hoorde ze voetstappen en de geluiden van een gapend persoon. Shit, leraar! Ze ging op typische en cliché wijze tegen de rand van een muur staan, en gelukkig- hij had haar niet gezien. Ze rende op haar pantykousjes naar een deur waar ‘012’ op stond. Ze gleed het laatste stukje met gebogen knieën, gewoon omdat dat stoer voelde. Ze haalde haar sleutel - jawel, die had ze – uit haar borstzakje, stak hem in het slot en draaide hem om waarna ze de deur opende. Ze had de sleutel eens uit de kamer van haar broer gehaald terwijl ze zogenaamd om hulp met haar huiswerk vroeg. Tot op de dag van vandaag werd er door de meesten gedacht dat de sleutel gewoon kwijt was. Haar broer, Mathias, dacht hier waarschijnlijk anders over. Ze hoorde het gesnurk van haar broer of zijn huisgenoot. Ze had haar broer nog nooit zo hard horen snurken, dus het zou zijn huisgenoot wel zijn geweest. Het klonk net alsof er een vies beest lag te lurken op die kamer zeg.

Ze liep naar de kast en ging op haar knieën zitten, waarna ze voorzichtig een deur opende, zodat hij dit zonder piepgeluiden zou doen. Ze opende hem maar niet te ver, anders ging het straks toch nog mis. Ze wurmde haar arm door de kleine opening en pakte er iets uit. Yes. Missie geslaagd. Ze stond op en keek richting haar broer. Niet wakker worden…

Ze pakte een briefje uit haar zak en legde die op zijn nachtkastje. ‘Bedankt Matty!’ stond erop. Gewoon om hem te pesten natuurlijk… Ze sloop terug naar haar kamer en legde daar de broek over haar stoel. Ze trok haar uniform uit en smeet dit op de vloer. Hierna trok ze een wijd shirt aan, waarna ze zich in bed liet vallen. Ah… nog even slapen.

[Mathias Loveguard]

Mathias lag in zijn verschrikkelijk liggend bed en zuchtte geërgerd, over een paar weken zou zijn nieuw matras pas binnenkomen en tot die tijd moest hij op het lelijk bruin ding liggen dat bedekt was met 5 lakens om bacterie verspreiding tegen te gaan. Vreselijk. De hele kamer was lelijk. Misschien kon hij zijn ouders overhalen om er een gebouw bij te bouwen aan de achterkant van het gebouw, er was een groot grasveld waar wel een huisje gebouwd kon worden voor hem. Het was het proberen waard.
Hij pakte zijn deken vast, rolde zich er goed in en ging op zijn zij liggen met zijn ogen gericht op de lelijke muur waardoor ze makkelijker gesloten bleven.

Toen Mathias wakker werd keek hij op de wekker en zag dat het 07:00 was, het maakte niks uit hoe laat hij naar bed was gegaan hij werd altijd standaard om zeven uur wakker, en hoe vaak hij ook probeerde om weer verder te slapen lukte het nooit. Vervelend. Hij zag iets op zijn nachtkastje liggen wat er eerder nog niet lag en ging rechtop zitten. Het was een briefje met het handschrift van zijn zusje erop, great, dat kon weinig goeds betekenen. Hij pakte het briefje en trok zijn wenkbrauw op ‘Bedankt Matt’ … ‘Bitch.’ Mompelde hij zacht en stond op. Hij ging voor zijn kledingkast staan en trok de deuren open, snel liet hij zijn ogen over de inhoud gaan om te zien of er iets ontbrak. Op het eerste gezicht kon hij niks anders zien en schoof wat klerenhangers aan de kant ‘Niet alweer..’ Gromde hij zacht en keek naar de kleine verzameling van zijn schooluniform broeken. Elk jaar kreeg ze het weer voor elkaar om broeken van hem te jatten zodat ze niet in haar rokje rond hoefde te lopen, onzin, als ze ooit serieus verder wou gaan met haar gedans dan zou ze ook in een rokje moeten rond huppelen. Hij trok snel zijn schooluniform aan en kon zijn kamergenoot nog horen snurken, dat was nog een reden om een eigen kamer te hebben, bah. Hij liep de kamer uit, ging via de grote trap naar beneden toe en besloot toen maar om naar de kantine te gaan, vanaf zeven uur was die toch open en het was er rond deze tijd toch rusten dus kon hij nog lekker genieten van de stilte.

[Quinn Agron]

Quinn ging langzaam rechtop in haar bed zitten met de dekens nog op haar schoot en keek verward om zich heen, de wekker was twee keer afgegaan en nu was het eigenlijk ook wel tijd om op te staan, maar ze had het vreemde gevoel dat ze vannacht wakker was geweest en daardoor was ze nu een beetje duf. Ainslee zou wel weer iets wilds gedaan hebben.. Of ze moest naar de Wc, dat kan ook nog. Ze zuchtte en stond op, ze raapte wat kleren op de grond bij elkaar en glimlachte toen ze merkte dat het een compleet schooluniform was, snel trok ze het aan en streek het met haar hand een beetje recht zodat de kreukels minder goed te zien waren. Dat had weinig nut, dacht ze terwijl ze in de spiegel keek en een flesje parfum van haar kastje afpakte, het was een nieuw geurtje van Gucci die echt heerlijk rook. Ze spoot het voorzichtig een beetje op haar kleren en draaide wat rondjes zodat de lucht zich verspreide en gewoon alles onder de lucht zat, het was leuk om een gang door te lopen als op de terug weg er nog steeds een Quinn geur rond hing. Ze glimlachte breed en liep haar kamer uit, ze keek bedenkelijk naar de deur die tegenover haar kamer was en vroeg zich af of Ainslee al wakker was, ze trok weer eens haar schouders op, pakte een boek van de bank af en liep de gang op.

Quinn keek de stille, lange gang door en werd er een beetje bang van, in de middag was de gang zo vol dat je nog niet eens naar de grond kon kijken zonder allemaal schoenen te zien, en het was best indrukwekkend om te zien hoe schoon de hele school was naar een drukke schooldag, ze hadden vast genoeg nablijvers die de school op mochten ruimen of iets anders slims geregeld, gelukkig had ze er zelf geen last van. Ze trok de knoop van haar stropdas een stuk omlaag zodat ze normaal adem kon halen en liep op haar hakken naar de trap, ze vond het verschrikkelijk dat die schoenen zoveel lawaai maken, zo meteen werd er nog iemand wakker door de galm die door de gang klonk. Zachtjes beet ze op haar onderlip en probeerde zo stil mogelijk te lopen waardoor ze maar een beetje heen en weer schoof op haar voeten zonder ze van de vloer te halen. Geweldig hakken, welke gek had dat nou weer uitgevonden? Sure, het was handig om groter te lijken en alles, maar het was wel een nummer 1 voetenkiller. Ze zuchte en liep snel de trap af en ging naar buiten toe waar ze op een bankje ging zitten om haar boek te lezen in de ochtendzon, het was redelijk koud, maar ze had haar school jasje aan om zich warm te houden.

[Ainslee Loveguard]

“Meh!” Dit was het geluid dat Ainslee maakte toen ze wakker werd. De beweging die ze maakte was een zombie-achtige manier van in één keer rechtop zitten. Ze rekte zich uit. “Quinnnnn?” gaapte ze. Geen antwoord. “Beh.” Ze wreef wat in haar ogen en kroop daarna uit bed. Ze keek naar de broek die ze gestolen had en een fonkeling verscheen in haar ogen. Nadat ze uitgefonkeld was kroop ze naar de badkamer, waar ze zich omhoog trok aan de wasbak. Ze bekeek zichzelf in de spiegel. Jezus Christus, ze mocht wel even wat foundation opsmeren zeg. Ze begon traag haar tanden te poetsen en was na vijf minuten eindelijk klaar. Ze smeet wat water in haar gezicht, maar het was erg veel, waardoor ook haar veel te grote shirt, haren en de badkamer deels nat werden. “Ah, dat noem ik nog eens verfrissend!” Ze maakte zich nu op normaal tempo verder klaar maar toen ze eenmaal aangekomen was bij het punt waar ze haar uniform aan moest trekken werd ze weer traag. “Zo, dat water helpt, zeg,” zei ze op sarcastische toon. Ze kleedde zich om, stopte alles dat ze nodig zou kunnen hebben in haar zakken en liep op haar hakjes door de gang. Ze had verdomd veel honger. Ze had altijd verschrikkelijk erge honger als ze wakker werd. Ze kon wel een heel leger eten als ze een kannibaal was geweest. Ze wandelde dus met haar hakjes naar de kantine. Hoe laat was het eigenlijk, en was er al wat te krijgen daar? Ze keek op haar horloge. Yes, hij was open.

Eenmaal aangekomen bij de kantine zag ze haar irritante broer zitten. “Hoi,” zei ze slaperig. “Matt.” Dit werd uitgesproken op een ontzettend plagerige manier, en in haar stem kon je geen moeheid herkennen. Ze liep naar het buffet, pakte een dienblad en gooide daar drie broodjes met kaas op met een glas jus d’orange en een kop koffie. Deze rekende ze af en daarna ging ze bij haar lieftallige broer zitten. “How’s life? Wat ben jij trouwens al vroeg op zeg. Heb je niks beters te doen of zo.” Ze grinnikte. “Grapje hoor.” Ze begon aan haar eten en dit as al vrij snel op- haar tempo van eten was zowat abnormaal. Ze dronk nu pas de koffie. Koffie dronk ze zwart, anders vond ze het nepkoffie. Daarna dronk ze haar jus d’orange in één keer op. “Het eten hier is echt lekker. Het enige goede punt van deze hele gevangenis die ze een school durven te noemen, eigenlijk.” Ze haalde haar GSM uit haar broer zijn broekzak, om Quinn te sms’en. Ze moest wel zorgen dat ze niet bij Mathias zat als Quinn kwam. Anders zou ze wel zeggen dat ze niemand anders had om tegenaan te praten.

‘Hey Quinn! Waar hang je uit? Of slaap je soms nog, slaapkop? Groetjes van je bffl.’

[Mathias Loveguard]

Mathias was naar het buffet gelopen met een dienblad om allemaal lekker dingen uit te zoeken, waar nu toch nog genoeg van was maar werd uitermate teleurgesteld toen hij alle broodjes en cornflakes dingetjes zag liggen, dit was ontbijt wat arme mensen zouden eten en hij was niet van plan om zijn eet niveau naar onder te halen alleen maar omdat die stomme kantine vrouwen te lui waren om normale dingen te maken! 'Zeg..' Zei Mathias nogal nijdig tegen de vrouw die het dichts bij het buffet stond 'Die je haarnetje eens op en maak eens een omelet met die worsten vingers van je.' Beval hij haar en wees naar de tafel waar hij altijd aan zat 'Ik heb het graag warm op mijn tafel. Dank u.' Zei hij en liep weg. Phff, het was moeilijk om goede hulp te vinden, zelfs voor scholen bleek het onmogelijk en dat kon hij zich maar moeilijk voorstellen, als zijn ouders hem op deze school hadden geplaatst dan kostte het een aardig bedrag, niks was immers goed genoeg voor hun kinderen. Zelfs Ainslee zat hier op school, dat moest toch wel wat betekenen. Hij pakte een kop koffie terwijl hij weg liep en ging aan zijn tafel zitten, niet veel later kwam het vrouwtje, die trouwens een snor had, zijn omelet brengen en toen bestelde hij ook nog een kopje koffie, die was ondertussen ook al helemaal leeg. Traagheid. Hij rolde met zijn ogen terwijl ze weg liep en keek naar zijn zusje die aankwam lopen.
Dus het gedrocht zag er altijd zo uit? Goed om te weten.. 'Hallo..Karel' Mompelde hij zacht, what the fuck was dat dan weer, normaal had hij wel een slimmere reactie om terug te geven maar nu was het schijnbaar te vroeg, Karel? Laag Mathias, heel laag. Hij deed nog niet eens de moeite om haar vraag te beantwoorden en zuchtte opgelucht toen ze naar het buffet liep en begon aan het eten van zijn omelet, die vrouw had toch wel een haarnetje opgedaan? Anders ging hij zeker weten iemand aanklagen. Niet veel later kwam ze echter bij hem aan tafel zitten en had hij weinig ander keus, Ainslee was niet makkelijk om te negeren, dat probeerde hij nu al 18 jaar, zonder succes. 'Jij hebt een rare smaak..' Zei hij en keek even naar haar terwijl hij een stukje omelet op zijn vork prikte en het in zijn mond stak, hij moest wel bekennen dat die omelet heerlijk was, maar zou het niet hardop zeggen. Het vrouwtje kwam aanlopen met een kopje koffie en Mathias gaf haar een nogal vuile blik 'Die zal onderhand ook wel weer koud zijn.' Hij nam de koffie aan en zette hem naast zijn bord die ook al weer bijna leeg was, soms at hij echt als een varken, maar ja, dan moesten ze hem ook maar niet laten verhongeren, kon hij het helpen dat hij snel honger had. 'Hoe zit het eigenlijk met die vriendin van jou? Ze kijkt me altijd heel raar aan..' Zei hij en keek kauwend naar zijn zusje.

[Quinn Agron]

Quinn zat buiten op het bankje met haar boek opengeslagen, ze was weer eens aan The Lion, the Witch and the Wardrobe begonnen en was er al bijna meer klaar, ze las graag boeken en als er een hele reeks van was dan kocht ze die maar al te graag, en al helemaal als het van zo'n fantasie boeken waren zoals Lord of The Rings, Harry Potter en een nieuwe reeks Gone van Micheal Grant. Die boeken hadden gewoon iets wat het zo geweldig maakte, en ze waren ook nog mooi geschreven dat was al helemaal goed dan. Ze had alle boeken van The Chronicles of Narnia en was van plan om ze dit schooljaar allemaal uit te lezen, als ze niet zoveel school werk kregen natuurlijk, maar dat zou reuzen meevallen. Hoopte ze.. Ze klapte het boek even dicht en dacht na. Ze had eigenlijk geen flauw idee of ze veel 'huiswerk' zouden krijgen, en het was ook niet de goede benaming aangezien ze geen huis hadden, dus het zou kamerwerk moeten worden en dat klonk gewoon heel raar. Ze glimlachte en richtte zich weer op het boek tot ze haar telefoon voelde trillen in het kleine zakje van haar rokje, die rotdingen waren dus absoluut niet handig maar ze vond het wel leuk om een rok aan te hebben zoiets had ze thuis namelijk nooit aan, het was weer eens wat anders. Quinn legde de boekenlegger tussen de bladzijdes waar ze was gebleven en klapte het met tegenzin dicht, als ze er eenmaal inzat ging ze het liefst door tot er niks meer te lezen was maar helaas, de goden waren het er niet mee eens. Met wat moeite kreeg ze haar mobiel uit der zakje en maakte het smsbericht open. Het was van Ainslee.
Dacht ze nou serieus dat zij nog sliep? Quinn keek wat verbaasd naar het schermpje en lachte zachtjes, het was onmogelijk om verder te slapen als Ainslee wakker was en haar ochtendritueel gedaan had, ze maakte zo veel lawaai, zeker als ze een lompe dag had, dan knalde ze overal tegen aan en kon je haar door de hele school horen vloeken.

Hey Ainslee, Ik zit op de binnenplaats te lezen, waar ben je dan kom ik wel, mijn buik begint te knorren! xxQuinn

[Ayden Kim]

Ayden werd wakker aan de andere kant van zijn bed, slaperig kwam hij om overeind starend naar het andere lege bed vragend wanneer zijn kamergenoot eens een keer kwam opdagen, niet dat hij erg vond om een kamer voor zich alleen te hebben, Ayden liet zich terug op het matras vallen en sloot zijn ogen nog eventjes, zuchtend klom uit bed en deed zijn school uniform aan, hij slingerde zijn haar in model en liep richting kantine.
hij liep naar buiten en zag Quinn op een bankje zitten lezen, "Quinny!" Ayden rende naar haar toe en nam plaats naast haar, "wat ben je vandaag weer aan het lezen?" vroeg hij vrolijk aan haar. Uit zijn tas haalde hij zijn Iphone en smsde Mathias,

'Dude waar ben je? je bent toch niet aan het ontbijten zonder mij?! Ayden


ik hoor wel of het goed is wat ik gepost heb! wel kort maar ik moet nu werken that's why! bebeyee xx

[Ainslee Loveguard]

Ainslee proestte. “Karel?” God, wat was er toch mis met deze jongen. Ze hoopte maar dat hij geadopteerd was, of anders zij, aangezien zijn intellect toch een stuk lager lag dan dat van haar- volgens haarzelf dan. Ze leunde naar achteren. “Helemaal niet. Jij bent gewoon een domme snob.” Ze had plotseling echt zin om ruzie met haar broer te maken. Gewoon zo’n typische broer-zus ruzie, die je na een halve dag weer vergeten bent. Misschien was het gewoon vermaak. Ze hield wel van vermaak. “Er is gewoon iets mis met je smaakpapillen. Niet te vergeten je hersenen.” Ze keek naar de kantinevrouw die was komen aanlopen. “Let niet op hem, hij komt hersencellen tekort,” zei ze op mierzoete toon. Het vrouwtje wist schijnbaar niet echt wat te zeggen en daarom liep ze weg. Toch meende Ainslee dat de vrouw een grijnsje in haar mondhoek had toen ze zich omdraaide. Ze wist het alleen niet zeker, dus wist ze ook niet of deze missie geslaagd was.“Hé, vind je het gek dat ze je raar aankijkt? Met díe kop…”

Ze merkte dat ze een smsje ontvangen had en bekeek deze.

‘Ik kom wel naar jou toe, ik neem wel wat voer voor je mee’ antwoordde ze. “Sorry lief, lief, broertje. Ik moet er weer vandoor, ik heb namelijk vrienden - die ik overigens niet om hoef te kopen.” Ze liep weer naar het buffet, waar ze weer wat broodjes en kaas haalde. Ook haalde ze een gesloten beker koffie. Die waren er speciaal voor op de gang, zodat je het niet zo snel morste. Als er dan iemand keihard tegen je aanknalde had je alsnog pech, maar het was in ieder geval iets. Ze nam met tegenzin suiker en creamer mee. Ze rekende af. “Geen zorgen, het is niet voor mij. Je weet dat ik geen koffie met suiker of melk drink…” zei ze tegen de vrouw aan de kassa. Hierna wuifde ze naar haar broer, waarna ze naar de binnenplaats ging. Daar zag ze ook de Aziatische Ayden, over wie ze nog maar weinig wist. Hij moest nog goed in de gaten gehouden en onderzocht worden. Ze wist wel dat hij vrienden probeerde te zijn met haar broer. Ze wenste hem veel succes, hij zou het nodig hebben. Dit kon alleen wat problemen opleveren… tenminste, als hij wist dat Mathias haar broer was. “Quinn, my girl!” riep ze. Ze hield het dienblad omhoog. “Kijk ‘s.” Ze wendde zich tot Ayden. “Goedemorgen, Ayden,” zei ze vriendelijk.

[Quinn Agron]

Quinn had haar boek weer opengeklapt op haar schoot liggen en begon weer rustig verder te lezen, ze zat alweer bijna in haar eigen wereldje waar ze de beschreven wereld al helemaal voor zich kon zien en het verhaal op een heel nieuw level kon beleven, maar helaas werd ze alweer snel gestoord. Ze keek op vanuit haar boek en zag Ayden naar haar toe lopen en op hetzelfde bankje plaatsnemen. Ze had niet goed gehoord hoe hij haar noemde maar ze had zo het gevoel dat het Quinny was.. Dat klonk als, ik win niet, met een boers accent.. of Ik weet niet.. In ieder geval, het klonk niet leuk! Ging ze zich nu serieus ergeren aan hoe iemand haar noemde? Ja schijnbaar wel. Oké. Ze klapte het boek dicht met de boekenlegger nog steeds tussen dezelfde bladzijdes en keek met een glimlach naar de jongen naast zich 'Hey Ayden, het is weer eens tijd voor The Lion, the Witch and the Wardrobe.' Antwoordde ze en keek hoe hij zijn Iphone zocht en zich daarop richtte. Moest ze daarvoor haar boek dicht slaan? Ze zuchtte zacht en voelde haar mobiel weer trillen, ze haalde hem weer uit haar rok zakje, las het en propte het met een glimlachje weer terug. Wat een service, ze hoefde nog niet eens naar de kantine te gaan om eten te halen het werd gewoon naar der toegebracht! Wat was Ainslee toch een schat.

Quinn keek op toen ze Ainslee haar naam hoorde roepen en glimlachte breed, jeej ze had een heel dienblad meegenomen, picknick! Ze zwaaide naar haar en wachtte tot ze dichterbij kwam 'Wat voor lekkers heb je allemaal meegenomen?' Vroeg ze nieuwsgierig en probeerde op het dienblad te kijken, ze was eigenlijk nooit een kei geweest in raden en de kantine broodjes waren wel lekker, maar ze zagen er ook best wel vreemd uit. Agh ze liet zich verrassen, Ainslee wist onderhand wel wat ze wel en niet lekker vond. 'Hoe was het in de kantine? Dankjewel trouwens, voor het meenemen van eten, anders moet ik weer zo ver lopen' Zei ze met een lichte glimlach.

[Blake Von Grimm]

Met klakkende tong stond ze voor het grote gebouw dat het welbekende 'Carterhouse' moest voorstellen. Eigenlijk, stelde het voor Blake helemaal niets voor, nog minder dan de grond waar ze op stond. En die uitstraling wekte ze ook duidelijk. Met vier grote koffers om haar heen gestalt bekeek ze de glazen deur, nog altijd met diezelfde minachtende blik in haar ogen.  Ze had hier geen zin in. Zó geen zin.
"Ben je nog van plan om mijn koffers naar binnen te dragen, of hoe zit dat?" riep Blake naar de chauffeur, die net op een zo'n onopvallend mogelijke manier terug naar de zwarte limo probeerde te kruipen. Als Blake om had gekeken zou ze het betrapte gelaat van meneer Geraldsen, de over paar weken gepensioneerde chauffeur gezien hebben en had ze nog meer reden gehad om hem te haten. En te kwellen. "Na-natuurlijk mevrouw Von Grimm." stamelde de arme man, die zijn pet nog voor de laatste keer rechtop zette. De laatste keer, dan was hij verlost van dat verschrikkelijke kind.
"Kijk, ik wilde wel aanbellen, maar er groeit schimmel of zoiets op de bel." lichtte het jonge meisje toe. Ze wees met een trillende vinger in de richting van waar ooit een schone, gouden deurbel had moeten zitten en keek toen met een vies gezicht naar haar chauffeur. Meneer Geraldsen knikte begrijpelijk en drukte zo snel mogelijk twee maal op de bel. Des te eerder kon hij weg. Hij had heel erg de neiging om de groene troep, wat eigenlijk gewoon mos was, in Blake's gezicht te wrijven. Maar dat zou hem vier rechtzaken, zijn baan en waarschijnlijk zijn hele leven kosten. Blake Von Grim wist altijd wat ze wilde en kreeg altijd haar zin. Bij haar ouders, de rest van haar familie, de leraren op de middelbare school en haar vriendinnen. Zo was het al zeventien jaar lang. En zo zou het, in haar ogen ten minste, ook blijven.

"Dus dit is mijn kamer." zei Blake. Haar stem klonk onverschillig, alsof ze er altijd al had gewoont, maar in haar hoofd gingen de alarmbellen af. Waar waren de plasmatv's en de jacuzzi's? Waar was haar grote inloopkast en haar tweepersoons hemelbed? En waar, wáár was in godsnaam die ruimte! Ze had het gevoel in een poppenhuis rond te lopen en kon niet geloven dat ze dit ook nog met iemand anders moest delen. Zonder verder nog iets te zeggen trok ze de deur achter zich dicht, de vrouw die haar introduceerde achterlatend. Blake was opgevoed om sociaal en vriendelijk tegen andere mensen te zijn, maar wanneer iets haar niet zinde, vergat ze bijna alle normen en waarden die je nodig had om een normale tiener te blijven. Ze ging nogmaals op onderzoek uit, bekeek alle vertrekken en kwam voor de tweede maal tot de conclusie dat dit niet de kamer was waar ze op gehoopt had. Op overdramatische manier plofte ze op haar -in haar ogen- veel te kleine bed neer. Hier moest verandering in komen. En snel ook.

[Mathias Loveguard]

Mathias keek met een opgetrokken wenkbrauw zijn zusje na en bleef met een leeg bord en een leeg kopje achter, ze ging best haastig weg, en hij hoefde helemaal niet zijn vrienden om te komen, hij vond het gewoon heel erg leuk om allemaal dure cadeautjes aan zijn vrienden te geven, dat betekende nog niet dat hij ze om kocht. Ach, wie hield hij nou voor de gek? Hij kocht zijn vrienden om met contant geld. Maar ja, welke vrienden? Vroeg hij zich af terwijl hij even om zich heen keek, geen enkele dat was nogal logisch. Hoewel.. er was een of andere gozer die wel aardig tegen hem deed maar wie dat zou precies was kon hij zich zo snel niet herinneren, het was een Chinees of een Aziaat? Of.. Misschien was hij wel Spaans.. Of Frans, die waren ook raar.. Denkend zette hij zijn elleboog op de tafel en leunde met zijn kin op zijn hand, nu kon hij eigenlijk wel model gaan zitten voor kunstfreaks als De Denker. Hij dacht na! Hij rolde geïrriteerd met zijn ogen en schoof zijn bord naar de andere kant van de tafel, dat bord is niet van mij, mijn slodderig zusje Ainslee liet het achter, schandalig. Inderdaad. Wie was die gast nou ook al weer? Hij had er gister nog mee gepraat en was het nu alweer vergeten, die liet dus niet echt een indruk achter en dat betekende dus ook dat het geen rijk kind was, anders had hij het wel onthouden, en het was zeker weten een man, dat was soms ook nog een ramp om te ontdekken. Hij grinnikte zachtjes en keek dromerig voor zich uit denkend aan geld, maar zijn droom werd al snel onderbroken door zijn ringtone die afging als hij werd gebeld of een tekst bericht had binnen gekregen. Door de kantine klonk het liedje My Love Is Your Drug van Ke$ha, het was er zo rustig dat het lekker door de ruimte heen galmde en het nog beter klonk dan normaal, zijn schouders gingen op en neer en zo danste hij even mee als een aardappel zak, maar wel eentje met ritme. Toen Mathias het deuntje zat was haalde hij zijn Blackberry uit zijn broekzak en opende het bericht 'Ayden! Dat was het!' Riep hij nogal opgewekt, maar sinds wanneer boeide het hem hoe die gast heette? En waarom zou hij met hem gaan eten? Dat was toch niet een ritueel dat ze elke morgen gingen doen he? Vroeg hij zich nogal geërgerd af. Nu wist hij nog niet of het een Spanjaard was..
Mr. Dude voor jou, en ja, ik ben aan het ontbijten zonder jou, het was heerlijk! Mathias.

Met een lichte grijns duwde hij op verzenden en stopte zijn telefoon snel weer weg, hij had maanden lang liggen smeken en eigenlijk ook liggen janken om een Blackberry, met een hele waslijst vol met goede redenen om zo'n ding te mogen hebben was hij naar zijn ouders gegaan en eiste er uiteindelijk gewoon eentje, en tada, hij had er een en deed er absoluut niks mee. Hij keek verveeld om zich heen en besloot maar om eens op te staan en te gaan kijken of zijn snurkende kamergenoot nog leefde, zo niet dan had hij lekker een kamer voor zich zelf. Die gedachte vrolijkte hem al direct op.

[Changpu Chang]

Changpu Chang was zijn naam en hij zat in bad. Hij had vanochtend het nieuws geprobeerd te volgen, maar had er uiteindelijk maar één woord van begrepen en dit woord was ‘Dankjewel’. Hij wist inmiddels hoe hij hallo en doei moest zeggen. Natuurlijk had hij ook al wat pick-up lines geleerd, dit was het eerste dat hij geprobeerd had. Eigenlijk vond hij het raar dat nou juist hij uitgekozen was voor dit uitwisselingsproject, terwijl hij altijd hele slechte punten haalde voor Engels. Bovendien had hij zich nooit opgegeven hiervoor. Waarschijnlijk een naaistreek van iemand- niet dat hij dat doorhad.

Hij was aan het zingen terwijl hij badderde en een badeendje tegen de muur gooide. Hij had het niet zo op badeenden. Bovendien was het ding geel, en Changpu had een hekel aan de kleur geel. Hij hoopte stiekem dat zijn kamergenoot nu binnen zou komen, dan zag hij hem in volle glorie. Daarom had hij maar heel weinig badschuim gebruikt en de deur van het slot gelaten. Nu was het hopen dat de ander ook zin had om te badderen. Changpu had trouwens nog een paar woorden geleerd. Een zin: ‘Kom er maar bij,’ was het. Dat had hij op tv gezien, en schijnbaar hielp het, want de persoon kwam bij de andere persoon in bed liggen en daarna gingen ze van dattum. Daarom had hij het meteen opgeschreven.

Hij besefte opeens dat hij beter geen geluid kon maken als hij wilde dat zijn sexy huisgenoot onwetend binnen zou komen lopen. Daarom hield hij er maar mee op, ook al klonk zijn stem nog zo mooi. Volgens hemzelf dan. Hij dacht na. Misschien moest hij het licht ook uitdoen. Anders zou het te veel opvallen… Hij stapte uit bad en maakte het licht uit. Toen hij terug wilde lopen gleed hij uit, waarna hij op zijn kontje landde. Hij begon te huilen. Niet zo’n succes dus. Hij maakte het licht maar weer aan, maar dempte het wat. Misschien zou dat ook wel Mathias’ aandacht trekken. Als hij geen geluid zou maken en het licht nog aan zou staan zou Mathias dat misschien vervelend vinden en pogen het licht uit te maken. Perfect plan. In doodse stilte zat Changpu in bad, wachtend.

[Mathias Loveguard]

Mathias liep weer terug naar zijn kamer en nam precies dezelfde route zoals hij naar de kantine was gegaan, overdag nam hij altijd de hoofdtrap omdat je daar de meeste leraren tegen kon komen was het gewoon de perfecte slijm-route, en dat was een deel van zijn dagelijkse routine en ergens heel diep van binnen een van zijn leukste hobby's. Hij kon natuurlijk wel de zij trappen nemen maar daar liep het meestal vol met de gedrochten van de school, er ging een gerucht rond dat er ook drugsdealers waren maar dat zouden vast en zeker gewoon een stelletje sukkels zijn die stoer deden met poedersuiker, en daar was niks engs aan, maar de gedachten van poedersuiker handafdrukken op zijn kleren maakte hem serieus bang! Die zooi kreeg je heel moeilijk uit je kleren of je moest er echt op gaan slaan en hij kreeg nogal makkelijk blauwe plekken, wat best ernstig was gezien de sporten die hij deed.. Hij was zielig..

Na een vervelend wandeltochtje door de lelijke saaie gangen van het Carterhouse kwam hij bij zijn kamer aan, 012, stond er in gouden cijfers op, het was amper goud te noemen maar dat moest het ooit wel voorstellen, zulke kleine dingen konden hem echt raken in het hart. Hoofdschuddend liep hij naar binnen toe, deed de deur achter zich dicht en bleef stil staan om te luisteren of hij het beest nog kon horen. Na een minuut of twee was hij ervan overtuigd dat er geen gesnurk meer te horen was dus liep hij maar naar de kamer van de jongen toe 'Wat was zijn naam?' Vroeg hij zich hardop af, hij moest echt beter gaan opletten als mensen zichzelf voorstelde..Hij maakte de deur open en probeerde dit keer nog niet eens om stil te doen en keek de kamer in. Leeg. Hij liet de deur open staan en keek om zich heen, die was vast de school aan het verkennen. Goed voor hem. Met een lichte glimlach liep hij de badkamer in om zijn haar even te doen en hij moest eigenlijk ook wel naar de wc. Mathias maakte de deur open en merkte dat het licht een beetje aan was, waarom stond het schemer licht aan? Hij keek vanaf het plafond langzaam over de muren en werd zich er toen van bewust dat zijn kamer genoot in bad zat 'Jij hier. Er zit een slot op de deur, die kun je ook dicht doen.. Dan hebben we geen last meer van deze.. vreemde dingen..' Zei Mathias en draaide een paar keer aan het slot van de deur om te laten zien hoe het werkte, dit was niet de eerste keer dat die gast iets raars deed, het was af en toe echt een marteling om een kamer te delen met iemand die nog niet eens Engels sprak! Ja.. volle normale zinnen en die andere begreep! 'Zit je hier nog lang? Ik moet.. naar de wc!' Hij wees van zijn horloge naar de wc die naast de wasbak stond en keek de gast in het bad ontwijkend aan. Zat er wel schuim in dat bad? Niet kijken.. niet kijken!! Sprak hij zichzelf toe maar liet toch zijn ogen naar onder zakken.  Ah ik keek. Dacht hij walgend en wees naar de fles met badschuim erin 'Gooi dat erin gek!'

[Zumo]

Na een vreselijke nacht ontwaakte Blake, zonder haar kamergenote ook maar een blik waardig te gunnen. Het kon haar niet schelen met wie ze in een kwamer leefde, zolang diegene maar niet voor haar voeten liep of ruimte inpikte die ze zelf nodig had. Het bed waar ze in sliep lag comfortabeler dan ze gedacht had, maar had er wel moeite mee om niet uit het 60 cm brede bed te vallen. Ze stond wankelend op en keek in de grootste spiegel die ze kon vinden: die op de badkamer.
Slaperige ogen, haar dat nog meer weg had van een vogelnest dan een kapsel en uitgelopen make-up. Maar toch vond ze zichzelf er verbluffend uitzien en friste zichzelf met een goed gevoel op, tot ze zich weer besefte dat ze hier weg wilde en het totáál niet naar haar zin wilde hebben. Dat zou haar alleen maar belemmeren om te krijgen wat ze wilde.
"I wish you was special, I'm so fucking special..." zong ze, in haar hoofd denkend dat Creep van Radiohead toch iets anders ging. Schouderophalend verliet ze de badkamer en struikelde bijna over een koffer waarvan ze zeker wist dat deze een meter verderop lag. Was er aan haar spullen gekomen? Voorzichtig keek ze naar het gouden slotje dat bovenop bevestigd was en zag dat het nog ongekrenkt was.

[Ayden Kim]

Ayden begroette Ainslee vriendelijk terug, nog geen 2 minuten later toen hij het smsje verstuurd had naar Mathias kreeg hij er een terug, hij lashet smsje en trok een pruilip, "moh, nu moet ik alleen gaan ontbijten, ik zie dat jullie ook gaan eten..." zei hij tegen de meiden en stond op, het was altijd het zelfde liedje nooit zouden ze eens de moeite doen om te wachten met eten, hij vond het ongezellig om alleen te eten. "ik ga me wat te bikken halen." zei hij vriendelijk en liep weg.

Eenmaal in de kantine aan gekomen pakte hij een tray en keek naar wat er te eten was, broodje gezond? nu-uh dacht het dus eventjes niet, Tosti? nah geen zin in, fruit? cornflakes? what the fuck cornflakes? Ayden zuchtte in iedergeval hebben ze thee en melk, uit eindelijk had hij zijn tray vol gelegd met eten, toch maar een kaastosti, een broodje gezond en melk en thee. Thuis kreeg hij altijd verse rijst met vanalles erbij de resten van het avond eten, hij betaalde de kantine vrouw dien heb een veze blik stiekte en liep met zijn tray naar buiten hopend dat Ainslee en Quinn er nog zaten, een glimlach verscheen op zijn gezicht toen hij ze nog zat zitten, "het dames, ben ik weer" zei hij en nam plaats op het bankje. Hij werkte zijn tosti naar binnen en spoelde het weg met melk.

[Changpu Chang]

Changpu keek op toen iemand de badkamer in kwam lopen. Na een paar keer knipperen en goed kijken zag hij dat het zijn kamergenoot, Mathias was. Bingo!  knikte een aantal keer, terwijl hij er niks van begreep. Hij vond het echter leuk om te doen alsof hij heel slim was. Helaas slaagde hij daar niet altijd in. Bijna nooit, eigenlijk. Hij glimlachte naar de knappe jongeman. "Kom el maal bij," zei hij. Zijn rr-en leken net ll-en, maar het was waarschijnlijk wel te verstaan en begrijpen. "Lekkel walm," wist hij ook uit te brengen na even nagedacht te hebben. Hij keek op naar de fles badschuim en wees er ook naar. Hij ging ervan uit dat wijzen naar flessen badschuim óf deel uitmaakte van hun cultuur óf een spelletje was. Hij vond het laatste meer logisch klinken en daarom deed hij ook maar mee. Even denken. Het goede woord... "Sperretje?" vroeg hij vrolijk, terwijl hij al wijzend opstond. Daar stond hij dan, in volle glorie! Het was echter best glad op het oppervlak waarop hij stond, dus viel hij een paar keer bijna naar voren en een paar keer bijna naar achteren. Hij greep zich vast aan de zijkanten van het bad en wist een tweede pijn aan zijn mooie Chinese kontje te voorkomen.

[Mathias Loveguard]

Mathias trok verbaasd zijn wenkbrauw omhoog toen hij Changu's zinnetje had ontrafeld en trok een beetje walgend zijn lip op, er was serieus iets mis met die gast, Mexicanen waren allemaal.. dol. Had vast iets te maken met die griep. 'Wat doe jij nou?' Vroeg hij toen de naakte gast in bad ging staan.. Mathias wreef even over zijn voorhoofd en moest even zijn geduld bewaren, het zou niet erg aardig zijn om tegen zo'n Argentijn beginnen te schreeuwen, en hij moest serieus nodig naar de wc, dus als hij zich ergens zo over zou opwinden dan.. kon hij het niet langer meer ophouden. Smakelijk. 'Oké gast, ik ga een andere wc zoeken, ga jij maar lekker verder badderen en als ik een leuke gast tegen kom voor je dan stuur ik hem direct hier na toe. Okay?' Vroeg hij zonder echt antwoord te verwachten en te willen, hij moest zijn woorden limiet tegen die Portugees echt minderen en proberen om makkelijke woordjes te gebruiken, maar dat vergat hij steeds weer. Hij zuchtte even en wierp een laatste blik op de naakte.. ja wat was het nou? Hij was naakt.. naakt.. Mathias rolde met zijn ogen en liep de badkamer uit, daar deed hij veel te lang over. Er ging een koude rilling over zijn rug en hij liet de deur achter zich dicht vallen. Hij was ongeveer tien minuten te lang in die badkamer geweest, agh hij had direct gillend moeten wegrennen toen hij Changpu in bad zag zitten, wie zit er nu in bad met schemerlampen aan? Mathias kruiste zijn benen over elkaar en vervloekte de naakte cowboy in gedachten, hij moest zo nodig! .. Hij keek saai voor zich uit en zuchtte, hij was een man.. die konden overal plassen waar ze maar wouden! Waarom deed hij zo moeilijk? Met een lichte grijns liep hij naar het raam toe en duwde die open, hij tuurde even over de vensterbank heen en beet op zijn lip, ze hadden uitzicht op de binnenplaats en hij zou nu in de bosjes kunnen mikken maar als het raam openstond in de kamer onder hun dan kon daar nog wel eens een klein buitje vallen. Hij grinnikte zacht en ritste zijn broek open, even keek hij nog over zijn schouder om er zeker van te zijn dat hij niet betrapt zou worden door zijn kamergenoot en deed snel zijn behoefte. Met een klein glimlachje deed hij zijn broek weer dicht en liep naar de wasbak om zijn handen te wassen.
Wat zou hij nu eens kunnen doen? Hij keek denkend voor zich uit en liet zijn blik eens langzaam door de kamer glijden, hier was gewoon geen reet te doen, en hij moest eigenlijk zijn haar een beetje fatsoeneren maar die verschrikkelijke naakte Spanjaard zat er nog. Whehe.

[Saide Wallingforth]

Saide stapte de taxi uit en gooide een sporttas over zijn schouder heen, hij voelde een van zijn schoenen tegen zijn rug aankomen bij die zwaai en hij vloekte even binnensmonds misschien was het toch beter geweest om die sneakers anders in zijn tas te proppen, om ze een beetje te verstoppen onder zijn shirts en spijkerbroeken. Hij was inmiddels de hal binnengelopen en werd door een paar mensen vreemd aangekeken, die vroegen zich vast af of hij nu werkelijk maar 1 tas bij zich had, en dat was ook zo. Hij had een laptop, vier shirts, twee spijkerbroeken, drie paar schoenen en nog wat andere dingen zoals petjes, riemen, zijn toilettas natuurlijk, sokken, en wat ringen en kettingen. Nu had hij een wit shirt met een raceauto en wat tekst erop aan, een lichte spijkerbroek, sneakers en een Kawasaki petje. Het was volgens hem best wel onzin om zij hele garderobe mee te nemen naar deze school, ze moesten toch een schooluniform aan en er waren genoeg wasmachines in het gebouw dus boeiend. Wauw, hij was nu al een beetje pissig. Dat was een goed begin.
Saide liep naar de balie toe waar hij zijn naam doorgaf en de sleutel van zijn kamer kreeg, hij had in de folder van de school gelezen dat je de kamer kon verbouwen, er een grote televisie neerzetten, een  hele boel game consoles, allerlei dingen voor in de keuken, een nieuw bed en noem het maar op, maar dat vond hij dus echt onzin, thuis was zijn kamer groot genoeg en om hier nu een paar niveaus lager te gaan, was gewoon geweldig. Met een geïrriteerde zucht liep hij de trappen op en ging naar zijn kamer, hij had wat moeite om de sleutel in het slot te krijgen en begon alweer stilletjes te vloeken, die zouden ze toch wel op maat hebben gemaakt? Ja, duh. Hij zuchtte diep en en kreeg eindelijk de deur open, de sleutel er goed om in doen was ook wel slim.. Hij duwde de deur verder open en gooide zijn tas op de bank neer, zijn kamergenoot was een of andere Ayden Kim, dat klonk ook al zo geweldig. Hij rolde met zij ogen en liet zichzelf ook op de bank vallen, nu had hij even nergens zin in.

[Ainslee Loveguard]

Quinn had haar boek weer opengeklapt op haar schoot liggen en begon weer rustig verder te lezen, ze zat alweer bijna in haar eigen wereldje waar ze de beschreven wereld al helemaal voor zich kon zien en het verhaal op een heel nieuw level kon beleven, maar helaas werd ze alweer snel gestoord. Ze keek op vanuit haar boek en zag Ayden naar haar toe lopen en op hetzelfde bankje plaatsnemen. Ze had niet goed gehoord hoe hij haar noemde maar ze had zo het gevoel dat het Quinny was.. Dat klonk als, ik win niet, met een boers accent.. of Ik weet niet.. In ieder geval, het klonk niet leuk! Ging ze zich nu serieus ergeren aan hoe iemand haar noemde? Ja schijnbaar wel. Oké. Ze klapte het boek dicht met de boekenlegger nog steeds tussen dezelfde bladzijdes en keek met een glimlach naar de jongen naast zich 'Hey Ayden, het is weer eens tijd voor The Lion, the Witch and the Wardrobe.' Antwoordde ze en keek hoe hij zijn Iphone zocht en zich daarop richtte. Moest ze daarvoor haar boek dicht slaan? Ze zuchtte zacht en voelde haar mobiel weer trillen, ze haalde hem weer uit haar rok zakje, las het en propte het met een glimlachje weer terug. Wat een service, ze hoefde nog niet eens naar de kantine te gaan om eten te halen het werd gewoon naar der toegebracht! Wat was Ainslee toch een schat.

Quinn keek op toen ze Ainslee haar naam hoorde roepen en glimlachte breed, jeej ze had een heel dienblad meegenomen, picknick! Ze zwaaide naar haar en wachtte tot ze dichterbij kwam 'Wat voor lekkers heb je allemaal meegenomen?' Vroeg ze nieuwsgierig en probeerde op het dienblad te kijken, ze was eigenlijk nooit een kei geweest in raden en de kantine broodjes waren wel lekker, maar ze zagen er ook best wel vreemd uit. Agh ze liet zich verrassen, Ainslee wist onderhand wel wat ze wel en niet lekker vond. 'Hoe was het in de kantine? Dankjewel trouwens, voor het meenemen van eten, anders moet ik weer zo ver lopen' Zei ze met een lichte glimlach.

"Aanschouw, vier broodjes met kaas en een beker koffie. Ja, lieverd, met suiker en creamer..." Ze grijnsde. "In de kantine was het stom. Die sukkel was er. Hoe heet hij nou. Matt? Matthew... Mathias! Bah." Het was soms best vervelend om te moeten liegen over haar broer, het bleef immers familie en hij was degene die bijna alles over haar wist, maar ze was gewoon bang dat ze als vervelend rijk meisje gezien zou worden. Ze wilde gewoon Ainslee zijn, iemand die net zo normaal is als de rest. Maar als Quinn erachter zou komen dat ze gelogen had over iets als dit, zou er wat zwaaien. Ze moest dus extra haar best gaan doen... of gewoon de waarheid vertellen. Misschien moest ze dat maar gewoon gaan doen, maar... het was zo'n dom leugentje. En als ze opeens zou zeggen dat Mathias haar broer was zou ze haar waarschijnlijk vierkant uitlachen. Good going, Ains...
"Heb je nog wat geleerd, trouwens?" begon ze maar. Ze hadden voor de vakantie een berg leerwerk opgekregen. Heel fijn. Op het Carterhouse vonden ze het schijnbaar leuk om je vakantie te verpesten, en ze waren er nog goed in ook. "Ik snapte werkelijk niets van hoofdstuk 23, maar dat kan aan het moment waarop ik mijn boeken doorlas gelegen hebben... " grinnikte ze. Ze stelde haar huiswerk heel vaak uit of deed er helemaal niets mee, maar dat maakte niet uit, want ze haalde toch wel goede punten. "Heb je zin om straks even met me naar de bibliotheek te gaan? Als je niks anders te doen hebt, dan." Ze zuchtte en keek naar de mensen op zich heen. Een paar jongens probeerden een nerd wat geld af te troggelen, wat niet ongewoon was, iemand speelde met haar hond... wacht, iemand speelde met haar hond? Dit was apart, heel apart. Ze zag er iets ouder uit dan de meeste leerlingen, redeneerde Ainslee. "Wie zou dat zijn?" vroeg ze, terwijl ze stiekem wees.

[Saide Wallingforth]

Saide bleef een paar minuten stil op de bank zitten en keek een beetje om zich heen, nog een paar minuten later kwam hij er achter dat hij een hekel had aan stilzitten, maar hij had eigenlijk ook een hekel aan bewegen. Tenminste aan fysieke beweging, zoals sporten en die dingen, het normale lopen hoorde nu eenmaal bij het leven tot er over een jaar of.. 5 (?).. geen normale stoepen meer waren maar super geavanceerde stoepen met een rolband erin.  Er verscheen een grote Grijns op Saide gezicht en hij knikte goedkeurend om zijn gedachte, want die was dan ook briljant.. Hij was een week in Disneyland geweest en daar hadden ze van die rolbanden bij de ingang, het was ook enorm ver lopen om van de parkeerplaatsen helemaal naar het prak te lopen, en je werd er lui van! Dat was eigenlijk best slecht.. Met al de junkfood die ze daar verkochten konden de bezoekers dat loopje juist wel gebruiken. De Pizza Planet daar was geweldig, dacht hij kwijlend en veegde met zijn mouw langs zijn wang. Hij haatte pizza, maar vond burgers wel oké. Ach hij kon zich zelf niet voor de gek houden. PIZZA BURGERS ZIJN LIEFDE. Zo dat was eruit.
Saide keek door de tv naar zichzelf en grinnikte zachtjes, zijn kop was nogal serieus maar vin binnen was hij een totale chaos.
Hij stond op en keek door het raam naar buiten, met een uitzicht op de binnenplaats kon hij overdag nog wel eens last krijgen van lawaai, luidruchtige studente.. die haatte hij. Met een zachte grom draaide hij zich om en draaide met zijn ogen. Er speelde iemand met een hondje, bah. Stomme blaffende en bijtende beesten.
Toch besloot Saide om toch maar ook naar buiten te gaan, sociale contacten waren niet precies zijn favoriete dingen maar misschien was het nog niet zo'n slecht idee om zijn ouders een beetje gelukkig te maken. Want ballerina's en circusartiesten hebben ook..liefde nodig.. Saide sloot de deur af en ging naar de binnenplaats waar de andere ook waren en waar hij niemand kende.. Ohja, daar had hij nog niet aan gedacht. Balen.

[Quinn Agron]

Quinn pakte voorzichtig de beker met haar koffie erin en vouwde haar handen erom, het was heerlijk om de warmte van de koffie zo te voelen, ze roerde er eventjes door heen met het plastic dingetje dat erin zat en keek naar Ainslee 'Dankjewel, ook geweldig dat je hebt onthouden hoe ik mij koffie drink' Zei ze met een glimlach en blies zacht in de beker, was het nu nog wel koffie te noemen? Ze deed er zelf meestal twee zakjes suiker in en een scheutje melk, het kon natuurlijk wel erger maar toch, nu was het lekker zoet. Toen Ainslee over die ene Matt begon keek ze even verbaasd op en glimlachte licht, om hem een sukkel te noemen ging misschien een beetje ver ook al was het wel een grote zak.. Bij nader inzien, hem een sukkel noemen was veel te aardig. Hij keek haar altijd zo eng aan, of die blik was naar haar beste vriendin bedoeld.. Ze waren bijna altijd bij elkaar als ze hem tegenkwamen. Ze keek even denkend naar de broodjes en toen viel er langzaam een kwartje, die blik was natuurlijk niet voor haar bedoeld! Maar voor Ainslee, duh, zijzelf was veel te leuk om zo aangekeken te worden. Nu geen ego krijgen he meisje. Ainslee was zelf ook geweldig die gast spoorde gewoon niet, het was een kwal, een rijke egoïstische kwal, hem een kwal noemen zou een belediging zijn voor de kwallen! Maar die beesten zijn ook rot. Ze herinnerde zich nog een vakantie aan het strand waar ze op een opblaas krokodil in de zee dobberde tot er opeens een hysterische schreeuw klonk vanuit het strand, een of andere vrouw rende het water uit en schreeuwde dat er kwallen in het water zenden. En toen ze in het water keek zag ze dat het rondom de krokodil vol lag met kwallen.. Nu was ze van plan om heel voorzichtig naar het water te dobberen maar ze was nog geen centimeter vooruit gekomen en viel volop op die beesten. Toen kon ze lekker naar de stomme strandwacht toe en daar worden ingesmeerd met allemaal zalfjes, dat was geen leuke vakantie.
Quinn pakte een broodje kaas en nam een slok van de koffie, inmiddels was Ainslee volop aan het praten en was zij een beetje vergeten om te luisteren.. 'Ik snapte hoofdstuk 24 niet.' Zei ze nogal luchtig en haalde haar schouders op, het huiswerk dat ze in de vakanties kregen sloeg werkelijk nergens op, ten eerste kregen ze zowat elk jaar wel weer andere leraren die helemaal niks af wisten van het huiswerk en ten tweede vergaten de leraren het zelf ook vaak. Dus ze besteedde er niet al teveel aandacht aan, maar deed het meestal wel, gewoon, omdat ze zich verveelde. 'Maar de bibliotheek klinkt wel goed, dan kan ik in wat rust gaan lezen.' Ze tikte op de kaft van het boek dat nog op der schoot lag en keek toen naar de hond en het vrouwelijk meisje persoon waar Ainslee het over had 'Geen idee, maar ze heeft een hond en het moet niet makkelijk zijn geweest om dat te mogen..' was dat een goeie zin? Waarschijnlijk niet.

[Cathy Jenkerson]

Cathy liep door de gangen op de begaande grond van het gebouw en keek met grote ogen om zich heen, ze had zich een paar minuten geleden ingeschreven en de chauffeur was de tassen en koffers naar haar kamer aan het brengen, ze had absoluut geen zin om mee te helpen met die zware dingen op te ruimen dus liet ze hem zijn gang gaan zodat zij het hier alvast een beetje kon ontdekken. Ze huppelde nog net niet en ging op al haar tenen staan om door het raam van het kunst lokaal te kijken, dat was misschien wel een lokaal dat goed bij haar kon passen, ze hield ervan om te schilderen, dan deed ze altijd een korte broek aan en een kort topje en dan zat ze als een gek met een penseel op het doek te rammen, en als ze zich verveelde en lui was dan deed ze aan spetter art. Er verscheen een grote glimlach op haar gezicht en ze sprong even op en neer toen ze een kramp in haar voeten voelde , ze keek een paar keer naar binnen en liet haar voeten weer op de grond staan. Cathy trok haar t-shirt goed en keek de gang door, goed, er was niemand die het gezien had, dus geen zorgen, ze had nog kansen genoeg om bij iemand een goede indruk te maken, daar ging het immers om, direct mensen zoeken om vriendelijk tegen te doen en dat was helemaal geen probleem voor haar. Ze had er meer moeite mee om een 'Ik ben niet ontsnapt uit een inrichting' indruk te maken.. En met zoiets was het vrij moeilijk om vriendjes te maken, maar ze ging het proberen.
Langzaam liep ze weer verder en de klank van haar hakken die de grond raakte echode door de gangen, het was een beetje eng en daardoor ging ze een stukje sneller lopen en voor ze het wist was ze weer in de hal waar verschillende soorten kindjes aan het inchecken waren. Wat gezellig! Met een grote grijns ging ze op een bankje zitten die tegen de muur aanstond en keek vrolijk om zich heen, misschien had ze geluk en kwam er wel iemand naar haar toe.

[Saide Wallingforth]

Saide sjokte zijn kamer maar in na een mislukte poging om sociaal te doen buiten. Hij had ongeveer 2 uur lang met een chagrijnige kop op een bankje gezeten hopend dat er iemand naar hem toe zou komen, maar iedereen liep met een overdreven grote bocht om hem heen. Er was wel een of ander meisje met abnormaal haar die naast hem kwam zitten maar zodra ze haar overblije mond opendeed rende hij gillend in stilte weg. Normale mensen trok hij niet aan, alleen die wannabe gangster gevalletjes en blije peuters.. Het was op de een of andere manier vrij storend dat hij zo weinig contacten had, misschien moest hij toch maar eens een blije kop opzetten. Met een zucht liep Saide naar de badkamer en ging voor de spiegel staan, hij deed wat moeite om te glimlachen maar het zag er eerder pijnlijk uit dan vrolijk. 'Zo hé, die is lelijk' Mompelde hij tegen zichzelf en ging maar snel bij de spiegel vandaan. Hij had geen zin om ook nog eens de scherven op te moeten ruimen dus die kamer ging hij een tijdje niet meer in. Verveeld liep hij naar de koelkast en trok die open, deze werden gelukkig bijgevuld als de studenten les hadden maar ze konden zelf ook naar de supermarkt in de stad gaan, maar daar was hij veel te lui voor. Hij pakte een flesje cola en een bakje sla en zette zich op de bank neer.

[Mathias Loveguard]

Mathias had de hele morgen en middag in zijn kamer gezeten om de naakte beelden van zijn kamergenoot uit zijn geheugen te wissen, helaas was het niet helemaal gelukt en liep hij walgend de gang op. Hij had honger gekregen en absoluut geen zin om zelf iets te moeten maken en gelukkig hadden ze een kantine die tot 10 uur savonds open was en anders was er altijd nog wel een manier om daar stiekem wat eten weg te nemen. Hij stak zijn handen in de zakken van zijn broek en liep fluitend naar beneden, het was niet echt fluiten te noemen maar om het te omschrijven als 'zijn lippen tuiten en mislukt ademen' was ook een beetje overdreven. Ondertussen was hij al bij de kantine aangekomen en zag dat dezelfde vrouw als vanmorgen nog steeds achter de kassa stond. Wat een gedrocht. Hij liep naar het begin van de vitrinekasten en keek erin, het enige wat hij zag was bakken vol met vieze prut, ziekenhuis voer was waarschijnlijk nog beter. Hij trok zij lip op en liep verder naar het koelvak waar allemaal bakken met ijs stonden, hij haalde zijn schouders op, haalde een bak met citroen ijs en een bak met chocolade ijs eruit en zette die op zijn dienblad. Het was een beetje zwaar en helemaal niet gezond voor hem maar hij had geen zin om strontmisselijk te worden door het kantinte prutje van vorig jaar. De kassavrouw zat hem al een beetje neidig aan te kijken maar dat kon hem niks schelen en keek der net zo neidig terug aan. 'Zet maar op de rekening' snauwde hij naar der en liep naar een tafel toe en dumpte het dienblad erop.

[Quinn Agron]

Quinn had samen met Ainslee een groot gedeelte van de dag in de bibliotheek gezeten maar hadden niet heel veel geleerd en gelezen, ze zaten meer met elkaar te praten en de bibliotheekvrouw belachelijk te maken dan dat ze serieus bezig waren. Er waren regels dat je er niet te hard mocht praten en absoluut niet mocht eten en drinken maar daar hadden ze zich ook niet aangehouden. Al met al was het wel een prettige dag ze hadden een beetje gerelaxd voordat een zware schoolweek zou beginnen, zo overdreven zwaar was het nou ook weer niet maar ze maakte dingen altijd een beetje erger dan het was zodat het nog meevalt. Quinn moest wel haar klas en rooster nog controleren maar dat zou zo wel komen als ze zich klaar ging maken om te slapen en voor morgen. En als ze het niet wist dan liep ze maar wat rond tot ze een leuk lokaal zag en ging dan daarbij zitten en als ze verkeerd was dan zou ze dat wel snel genoeg te horen krijgen.
Ze liep een rondje door het woongedeelte van de kamer en pakte een boek dat op de tafel lag, ze bekeek de kaft even en nam hem toen mee naar haar kamer waar ze zich ging omkleden. Ze sliep meestal in een topje met een kort broekje aan, vooral in de zomer was het veel te warm en ze sliep thuis op de zolder, dus daar smolt je zowat. Toen ze de kleertjes aanhad liep ze door naar de badkamer om haar tanden te poetsen en wat make-up van haar gezicht af te halen en ging nog even op de rand van het bad zitten om tot rust te komen. bleeh.

[Ainslee Loveguard]

Ainslee was nog achtergebleven in de bibliotheek. Niet omdat ze zo graag wilde blijven, maar omdat ze in slaap gevallen was. Iedere dag zo vroeg opstaan was ZO niets voor haar. Nu werd ze wakkergeschud  door de bibliothecaresse, ook wel 'vrouw met snor' of 'Den puist' genoemd. "Wat moet je?!" riep Ainslee, die nog half sliep. Fijn, Quinn had haar niet eens wakker gemaakt! En wat nog erger was- de puist stond recht voor haar. Of nouja... over haar heen gebogen. Ze keek haar woest aan. "IK BEN AL WEG!" riep Ainslee, die al begon te rennen. Shiiiit. Dat had gevaarlijk kunnen zijn. Ze graaide in haar tas en haalde haar mobiel tevoorschijn. "Quinn, als je vannacht je ogen sluit zul je ze voor een hele lange tijd niet meer openen! COMATOSE BABY" Toen stopte ze haar telefoon weer in haar tas. Terwijl ze in haar tas keek zag ze in haar ooghoek iets bewegen en bovendien hoorde ze wat gepraat. Haar broer! Ze keek hem recht in zijn ogen aan, haalde haar neus op en liep door.

[Quinn Agron]

Quinn was half in slaap gedompeld op de badkamer en schrok wakker toen ze een vaag geluid hoorde dat op haar ringtone leek. Ze keek suf om zich heen en wreef over haar ogen, schijnbaar was ze een beetje vermoeider dan ze had gedacht. Nergens zag ze een telefoon liggen die het lawaai maakte dus stond ze maar op en liep weer naar het woongedeelte. Toen ze de deur open deed werd het geluidje direct beter hoorbaar en dus had ze de goeie kamer bereikt, de telefoon lag op de tafel te trillen en speelde een tadadadatadum deuntje af van 'silly love songs' en klonk
eigenlijk veel te hard, ze kon er zo doof
van worden. Het was haar berichttoon dus ze hoefde zich niet extreem te haasten anders had ze wel gerend.. Quinn pakte de telefoon en las het berichtje, afkomstig van Ainslee. Een dreig smsje! Dacht ze angstig en drukte op beantwoorden 'sorry schat, maar je zag er zo vredig uit toen je lag te slapen, ik durfde je gewoon niet wakker te maken. Ik zal je nooit meer achterlaten bij den puist!' ze drukte snel op verzenden en hoopte dat Ainslee niet al te boos was. Ze liep naar haar kamer maar was voorlopig nog niet van plan om te slapen.

[Ainslee Loveguard]

Ainslee gaapte. Hoe laat was het eigenlijk? Toen hoorde ze haar beltoon, "Oh-oh-oh-oh-owa-ah" klonk er behoorlijk luid door de hal waar niemand behalve Ainslee zich nog bevond. Ze haalde haar mobiel uit haar zak en opende het bericht. Ze grinnikte toen ze het las. Ze was al best dicht bij haar kamer dus liep ze daar naar binnen. Ze rook Quinn's badschuim. Het was nog vers! "I'm back, my honey!" Ze opende de deur naar Quinn's slaapkamer zonder er ook maar aan te denken dat ze moest kloppen of iets dergelijks. Ainslee's redenering: Dan moest ze hem maar op slot doen. Ze zette een spookachtig gezicht op. "Ready to die?" vroeg ze met een vies grijnsje op haar gezicht.

[Changpu Chang]

Changpu had het vreemde gevoel dat zijn badderuurtje van vanochtend nogal een fiasco was geweest. Hij was bij de andere Aziatische jongens gaan zitten, waarvan er ook één Chinees was dus hij had wat te praten. Gelukkig was die andere Chinese jongen ook niet bijster intelligent dus hun gesprekken gingen hoofdzakelijk over badeendjes. Toen ze op het onderwerp van versiertrucs kwamen, raakte Changpu erg geïnteresseerd. De ander, genaamd Alexander, wist hem veel te vertellen. Changpu had inmiddels al bekend dat hij homoseksueel was en Alexander bleek daar geen problemen mee te hebben. Hij legde hem van alles uit, en natuurlijk vond Changpu dat niet erg. Alexander stelde voor dat hij bepaalde dingen zou laten zien op Changpu's kamer. Toen Changpu echter zei in welke kamer hij verbleef, haakte Alexander af en Changpu merkte dat het inmiddels zo laat was geworden dat het tijd werd om te gaan slapen en zijn mammie te bellen. Hij nam afscheid van Alexander en liep terug richting zijn kamer, maar kwam onderweg Mathias tegen. "Mathias!" zei hij vrolijk. Hij moest denken aan wat Alexander hem gezegd had. Hij moest zijn excuses aanbieden. "Hed spijd mi van vanmolgen." Dat had hij geleerd van Alexander. "wij vlienden?" Dat had hij niet geleerd van Alexander. In dat geval had hij zijn zin waarschijnlijk wel wat beter kunnen construeren.

[Basil Youngmay]

Basil liep door de gangen. Hij ging zo naar huis, maar was door de directeur verplicht een ronde te doen, om te kijken of iedereen al sliep. Hij was vroeger zelf juist altijd degene die door de gangen sloop om nog wat te eten te halen of om ongemerkt terug te komen van een rave. Hij was vroeger echt een feestbeest. Niet dat hij dat nu niet meer was, maar goed. Daarom zou hij wel wat liever zijn tegen leerlingen die hij 's nachts tegenkwam. Nouja voor op de camera's zou hij waarschijnlijk doen alsof hij boos was. Hij zou de leerling dan meenemen naar zijn kamer, de situatie uitleggen en dan vragen wat ze gedaan hadden. Zo zou hij banden scheppen met ze, hij zag het al helemaal voor zich. Hij glimlachte bijna, maar wist zich in te houden. Hij liep eerst naar zijn hoogstpersoonlijke lokaal, waarin verder geen enkele leraar les zou geven. Hij voelde zich een beetje speciaal hierdoor. Hij moest nog wat spulletjes verzamelen. Hij keek naar de piano. Er stond een score klaar. Hmm... even dan. Hij liep ernaartoe, opende hem en nam plaats. Liebesträume for Piano, S 541: no 3 door Franz Liszt... Van dit stuk werd hij altijd zo warm van binnen. Het was een prachtig stuk, dat zeker. Hij begon te spelen, met een glimlach op zijn gezicht. Het geluid dat de piano voortbracht verplaatste zich door de halve school. Daar had meneer nou net niet over nagedacht.

[Albert Heijnstein]

Al liep over de gang terug naar zijn kamer en opende de deur. Hij liep naar de kluis die in zijn slaapkamer stond en tikte de code in met mijn vinger afdruk er bij en pakte zijn viool er uit. Hij had even ontspanning nodig hij had te veel stress gehad de afgelopen dagen. Met zijn viool tas in zijn hand liep hij zijn kamer weer uit en liep hij naar de gebruikelijke lege lokalen waar hij altijd speelde, hier had niemand last van hem. Hij opende het lokaal en sloot de deur zorgvuldig achter zich. Heel voorzichtig legde hij zijn viool tas op de tafel en opende hij deze. Hij glimlachte bij de aanblik van zijn viool en pakte hem er uit en begon hem te stemmen. Wanneer hij blij genoeg was met het geluid dat er uit kwam begon hij random te spelen.

[Basil Youngmay]

Basil laste een pauze in en op dat moment hoorde hij het geluid van een viool. Hij bleef verstijfd zitten. "Brahms..." mompelde hij. Hij stond op als een zombie. Muziek~ zijn passie. Het werd hier wonderlijk gespeeld. Hij volgde zijn oren en kwam aan bij een klaslokaal. Hij opende de deur en bleef daar een beetje staan kijken en luisteren. De jongen in het lokaal leek helemaal op te gaan in de muziek. "Brahms, Hungarian Dance, op. 5... onwaarschijnlijk goed gespeeld. Voor iemand van deze leeftijd..." Hij glimlachte. Het was niet de bedoeling geweest dat hij hardop zou spreken, het kwam er gewoon uit. Hij had zelf ook niet helemaal door dat hij het hardop gezegd had, maar het begon door te dringen. Hij keek naar de jongen en plaatste zijn eigen hand voor zijn mond. Oeps.

[Albert Heijnstein]

Hij stopte, iemand onderbrak zijn mooie muziek, zijn gedachtes. Wanneer hij opkeek zag hij meneer Younmay staan en haalde hij zijn viool van zijn schouder. "U kent de muziek goed.." Mompelde hij en hij bekeek hem onderzoekend. "Ik speel vanaf mijn 5e al viool misschien helpt dat" Gaf hij de ander droog antwoord. Hij wist niet zo goed wat hij nu moest met een leraar hier, mocht hij hier überhaupt wel spelen? "Ik dacht ik speel hier dan heeft niemand er last van.." Hij liep naar de koffer waar zijn viool in zat en legde hem daarin terug hij wilde hier zo snel mogelijk weer weg gaan.

[Basil Youngmay]

"Nee, nee! Blijf waar je bent!" Hij stapte verder naar binnen en sloot de deur achter zich. "Ik ben muziekleraar, ik weet niet veel beter dan in overweldiging naar muziek te staan luisteren. Alsjeblieft, ga vooral verder." Hij maakte een handgebaar naar hem. Hij keek naar de viool. "Dat is een erg mooie viool." Ugh. Hij was een beetje jaloers. "Ik wou dat ik zo goed viool kon spelen als jij. Ik ken enkel de piano. Ik kan misschien net spring van Vivaldi spelen... maar ook niet foutloos. Ik ben pas vorige maand begonnen. Piano spelen is echter een ander verhaal!" Hij dacht na. Gedroeg hij zich imposant? Hij kuchte. "Sorry, ik zal gaan, dan kun je verder oefenen, of plezier maken, of hoe je het ook wil noemen..." Hij glimlachte. Hij hoefde het maar over muziek te hebben en hij was al gelukkig. "Dan ga ik weer terug naar mijn piano." Hij liep naar de deur. "Mijn naam is trouwens Basil Youngmay. Ik ben vanaf dit semester je muziekleraar denk ik. Iets om me op te verheugen."

[Albert Heijnstein]

Hij keek raar op toen de ander zei dat hij hier moest blijven. Muziek leraar dus he, hij kwam hem al niet bekend voor maar dat was dus logisch. Wanneer hij een compliment maakte over zijn viool was hij helemaal blij en hij glimlachte iets, dat was iets wat nooit voor kwam. "De piano is anders ook erg mooi.." Hij kon zelf ook wel een beetje viool spelen, het hoorde bij zijn opvoeding maar hij was er nooit mee door gegaan. Hij moest opnieuw lachen toen de ander begon over Vivaldi en begon het op een mooie en moeilijkere manier te spelen. "Maar als u dit kunt spelen in een maand vind ik dat eigenlijk erg knap" Legde hij uit als compensatie. "Ik speel al 12 jaar viool, als kind leer je makkelijker"Hij bekeek de ander even. "Niet dat u het nu niet meer kunt leren natuurlijk" Hij stopte weer met zijn viool. "Euhm.. als u.." Hij krapte even achter zijn hoofd. "Als u ergens hulp mee nodig heeft met de viool wil ik u best helpen.." Hij was erg passioneel voor zijn viool, als iemand het wilde leren begrijpen wilde hij graag helpen. "Mijn naam is Albert..." Hij twijfelde even of hij zijn achternaam zou zeggen en overwoog dit niet te doen.

[Mathias Loveguard]

Mathias werd een paar minuten geleden nog arrogant ingehaald door zijn lieve zusje en was even in de gang blijven hangen om met zijn BlackBerry te spelen. Eigenlijk had hij liever een iPhone gehad zodat hij Angry Birds kon spelen maar dat vonden zijn ouders net iets te ver gaan, eikels. Wat had je trouwens aan ze? Door hun stom kinderlijk gedrag had hij nu een zusje met wie ze hun rijkdom moesten delen. Bah. Mathias wou net weer verder lopen toen hij het geluid van de Argentijn hoorde, fijn dat kon er ook nog wel bij. Hij had zijn telefoon nog vast en keek hem even aan, die zou geen voldoende halen met de engelse les. 'Is al goed, we zijn vrienden.' Het was een beetje raar maar hij probeerde daadwerkelijk vriendelijk te doen, vreemd. Hij deed alsof dat zijn telefoon ging en bracht hem naar zijn hoor 'Met Mathias.. Ah! Ja ik kom eraan!' Zei hij snel en rende de gang door om zo van die Canadees af te komen. Wat een rot herrie. Dacht hij terwijl hij door de gang rende, het klonk ergens als muziek maar ergens ook als verschrikkelijk katten gejank, bah bah bah.

[Quinn Agron]

Quinn keek angstig naar de deur toen ze hoorde dat Ainslee thuis was en ging op haar bed zitten, misschien kon ze beter voorwerpen zoeken waarmee ze zichzelf kon beschermen tegen der maar misschien hielp het om een lief gezicht op te zetten. En anders kon ze nog altijd Kung Fu, en vijftig andere zeer gevaarlijke woorden.. Zelfverdediging was niet haar ding, alleen die greep die je leerde in de film Miss Congeniality, en er was vrij weinig kans dat Ainslee haar zou vastpakken in een houdgreep.. Aghja.  Was ze klaar om te sterven? Nee. 'Nee lieverd, nog niet.' Antwoordde ze ontschuldig en bleef rustig op bed zitten.

[Basil Youngmay]

"Ja, hoe veel ik ook van de viool houd, met de piano ben ik zowat getrouwd." Hij grinnikte. "Twaalf jaar alweer? En je vindt het nog altijd leuk? Toen ik zestien was ruilde ik mijn piano in voor een keyboard en begon ik electro te spelen... maar nu toch weer terug naar de klassieke muziek. Gelukkig heeft die electro-fase niet lang geduurd, haha!" Hij vond het heerlijk als iemand van Albert's leeftijd een passie voor zijn instrument had. "Oh, dat zou werkelijk fantastisch zijn." Zijn blik viel per ongeluk op de klok. "Oh verdome, ik moet gaan. Ik heb morgen het eerste uur les, en als leraar houdt dat in dat je om zeven uur op school  moet zijn en ik woon niet op de campus..." Jeetje, wat zou Dorian wel niet denken? Zijn vader was te laat thuis! "Het was fijn je te ontmoeten, Al." Hij wist niet waarom hij zijn naam afkortte, hij deed het gewoon. Best asociaal vond hij zelf naderhand. Hij gaf hem een saluutje en verdween toen door de deur. Het was tijd om te gaan slapen... hij was behoorlijk moe, merkte hij nu. Hij stapte in zijn auto en reed in tien minuutjes naar huis. Hij stopte zijn sleutel in het slot maar voor zijn neus stond Charlie. "Basil..." klonk er in een duivelse stem. "Je bent laat! Wat heb je in godsnaam nog gedaan op school?!" Basil grinnikte bangig. "Eh, piano gespeeld. Wacht even, je hebt hier iets-" en weg was hij. Hij rende met een rotvaart naar boven, om zijn zoontje te bewonderen. Hij ging op zijn knieën bij zijn bed zitten en gaf hem een kus op zijn voorhoofd. "Welterusten, knul." Hij glimlachte, en op datzelfde moment begon Dorian ook te glimlachen, in zijn slaap.

[Ainslee Loveguard]

"Dat maakt niet uit, ik wel." Ainslee maakte een aanloop en gooide zichzelf bovenop Quinn, waarna ze haar begon te kietelen en te slaan met één van Quinn's kussens. Na een tijdje vond ze het wel genoeg en hield ze ermee op. Ze was ook wel een beetje moe dus veel energie om Quinn af te maken had ze niet. Ze liet zich naar achteren vallen. "Heb je je nog vermaakt zonder me?" vroeg ze.

trololololol geen inspiratie oke

[Albert Heijnstein]

"Ik ken het gevoel.." Hij keek naar zijn eigen viool, het betekende alles voor hem. "Ik vind het nog altijd leuk.." mompelde hij terwijl hij er over na dacht, het was meer dat het bij hem hoorde. Toen de ander begon over elektrisch piano knikte hij begrijpend. "Ik heb het ook met een elektrische viool geprobeerd.. maar dat was niets" hij schudde met zijn hoofd. Ook hij keek naar de klok en hoorde zijn maag rommelen het was tijd om te eten. "Succes met uw eerste les meneer Youngmay het gaat vast goed komen.. u bent erg enthousiast over uw vak" Hij knikte en keek naar de man toen hij het lokaal uit liep en dacht even na, niet veel mensen hadden hem ooit Al genoemd. Hij liep terug met zijn viool koffer naar zijn kamer en ruimde zijn viool netjes op in de kluis. Daarna begon hij te koken en niet veel later na heerlijk gegeten te hebben viel hij in een diepe diepe slaap.

[Quinn Agron]

Toen Ainslee haar begon te kietelen spartelde ze lachend met haar voeten en probeerde haar van zich af te duwen maar ze had er de kracht niet voor. Toen ze ook nog eens begon te slaan met een kussen bleef ze maar stil liggen en hoopte dat ze snel ophield. En dat was ook zo, jeuj. 'Ik heb niet veel meer gedaan, ben veel te moe' Zei Quinn met een glimlachje 'Dus als jij eens naar je eigen bedje gaat dan kan ik slapen en me verheugen op morgen' Ze gaf Ainslee een plagerig duwtje en kroop onder de dekens voor zover dat kon. Ze was slaperig, zo slaperig dat de slaap zelf in slaap kon vallen en dan nog te moe was om te slapen..

[Basil Youngmay]

Basil ontwaakte van zijn slaap, dankzij Dorian die op zijn bed stond te springen om hem wakker te maken (zoveel moeite was er nodig om hem wakker te krijgen). Hij wreef in zijn ogen. "Dor... hoe laat is het?" mompelde hij. Er scheen nog geen zonnestraaltje door zijn gordijnen. "Het is zes uur!" riep Charles luid vanuit de deuropening. "Sta op en loop." Basil gaapte. "Kwilnie," antwoordde hij met zijn hoofd in zijn kussen geduwd. "Je moet! Eerste lesdag, weet je wel?!" Charles trok hem samen met Dorian uit bed. Uiteindelijk wisten ze hem uit bed te krijgen en stond hij zelfs (al dan wel traag) zijn tanden te poetsen. Hij was absoluut geen ochtendmens.

Toen hij eenmaal omgekleed en gevoederd was nam hij afscheid van de twee en stapte hij in zijn auto. Hij zette de radio aan op de gewone zender. Hij luisterde ook nog wel graag naar rock en dergelijke, dus dat zette hij meestal in de auto op. Hij begon mee te zingen met een nummer van Three Days Grace, dat hij redelijk hard zette. Toen hij de school naderde zette hij het wat zachter en eenmaal aangekomen stapte hij uit. Hij liep naar zijn lokaal, om de les voor te bereiden. Op ieder tafeltje legde hij een blad met noten. Hij zou eerst eens kijken wie er noten konden lezen en wie niet.

[Ainslee Loveguard]

"Ja, baas." Ainslee liep als een zombie naar haar kamer. "Welterusten, tot morgen." Ze liep haar gedeelte in en kleedde zich om. Ze poetste nog even haar tanden, stopte haar ipod in haar oren en en gooide zichzelf toen op haar bed. Ze fluisterde nog even mee met Robyn en viel toen al gauw in slaap.

De volgende ochtend werd ze redelijk uitgerust wakker- meer dan normaal. Ze kleedde zich in een normaal tempo om en deed wat make-up op. Ze zette de televisie vervolgens aan en keek wat televisie terwijl ze zich weer terug op haar bed gooide. Ze werd daar echter zo moe van dat ze weer in slaap viel. Om kwart voor acht, een kwartier voordat de lessen begonnen, werd ze wakker. "Oh god!" Ze pakte snel haar tas in- dat had ze namelijk nog niet gedaan- en rende toen naar haar lokaal. Ze keek al rennend op haar lesrooster. Muziekles, nieuwe leraar, afkorting YOUNG. Het zou best grappig zijn als hij heel oud was, dacht ze. Ze slipte haar lokaal in en ging snel zitten. Pfiew~ nog op tijd. Haar maag rammelde echter. Ze had niet gegeten... en haar koffie had ze ook nog niet gehad. Ugh.

[Albert Heijnstein]

Albert liep met zijn school tas de gangen door hij had zojuist nog even gegeten. Hij had op zijn rooster gezien dat hij inderdaad dit les uur les zou hebben van de man die hij gister ontmoet had. Wanneer hij het lokaal in liep zei hij niets en ging hij aan een tafel zitten. Hij wilde niet slijmerig over te komen met een goede morgen en alles, hij had geleerd van de vorige jaren gepest worden. Hij keek naar het blad op zijn tafel en bekeek de noten, was dit het? Gingen ze hier de hele les over praten? Hij was benieuwd en hij keek vanuit zijn ooghoeken naar de andere leerlingen.

[Basil Youngmay]

Basil zag tot zijn vreugde dat Al binnenkwam. "Goedemorgen!" zei hij vrolijk. Hij noemde hem maar geen Al. Of Albert. Dat was hem wat te familiair... buiten lessen om, in ieder geval. Toen het eenmaal een beetje rustig was in de klas wist Basil zijn kans te grijpen. "Ik wil dat jullie de stencils met noten even aan de kant leggen. Ik ga me eerst even voorstellen en zo, en dan komt die les nog wel." Hij moest wel op gaan passen dat ze niet te ver achter zouden gaan liggen als hij dit vaker zou gaan doen. "Mijn naam is Basil Youngmay, zeg maar gewoon Basil, daar heb ik geen problemen mee." Hij schreef zijn naam op het bord en ging toen zitten. "Ik ben alweer achtentwintig jaar oud, ik bespeel de piano tijdens werkuren én vrije tijd. Ik heb in mijn wilde jaren in een bandje gespeeld dat electro maakte maar dat heb ik inmiddels opgegeven. Ik ben vooral een fan van Brahms en Liszt. Ik heb een zoontje, Dorian. Hij is vijf jaar. Als jullie meer willen weten hoor ik het wel." Basil had nooit zo'n zin in dat elkaar leren kennen-gedoe. Hij wist ook niet of iedereen elkaar hier al kende of niet, dus hier zou hij het bij laten. "Is er trouwens iemand die al een instrument bespeelt en daarover zou willen vertellen?"

[Aamy Bell]

Vlak voordat het seintje van het beginnen van de lessen was gegeven, had Aamy zich op een stoel in het midden van het muzieklokaal laten vallen. Een muziekstuk lag al klaar op alle tafels en dat beloofde een les met wel echt werk en niet alleen voorstelrondjes. Hoewel Aamy al een jaar op dit internaat had gezeten, kende ze nog niet alle mensen die zich nu in het lokaal bevonden, waaronder de docent. Basil Youngmay, bleek dus later. Een stuk jonger dan de andere studenten op deze school en zeker ook een stuk knapper. (Hehe, eindelijk, meestal als ze een jonge docent hadden, was hij alsnog lelijk en werd hij vaak al weggepest voordat er een jaar voorbij was.) Brahms had ze wel eens van gehoord, maar Liszt? Misschien had ze vorig jaar wat beter haar best moeten doen. Enfin, hij zou het er vast nog wel over gaan hebben, als hij er zo'n fan van was. En dan de vraag of iemand al een instrument bespeelde. Ja, ze speelde wel een beetje gitaar en in een ver geleden had haar moeder haar op pianoles gezet, maar daar had ze per ongeluk een keer de piano gesloopt en dus was ze er niet meer welkom geweest. Niet echt iets waar ze over wilde vertellen dus. Ze keek een beetje om zich heen of er misschien anderen waren die wel over hun muziek wilden vertellen.

[Basil Youngmay]

Basil tikte op zijn bureau. "Niemand?" Daar geloofde hij dus echt geen bal van. En waarom zei Albert niks? Hij had het toch zeker niet gedroomd. Hij keek even op de lijst met foto's en namen. "Mevrouw B-" Eindelijk stak iemand zijn hand op. "Hobo," zei hij. Het was een jongen van Aziatische afkomst. Hij zag er nogal zenuwachtig uit en wiebelde wat op zijn stoel. "Echt? Fantastisch! Maak je ook je eigen mondstukken?" vroeg Basil, opgewekt. De jongen knikte. Basil zou hem maar geen stukje laten spelen... Daar waren ze natuurlijk allemaal bang voor. Na de jongen wat vragen gesteld te hebben, was hij tevreden. Hij speelde al sinds zijn zevende, zat nog altijd op les en had al eens een concerto gespeeld op zijn basisschool. Werkelijk fantastisch. Toen ze erachter kwamen dat Basil niet ging vragen of ze een stukje wilden spelen, kwamen er wat meer vingers in de lucht. Piano, cello, bas, gitaar... van alles werd er bespeeld. Maar nog altijd geen Albert. Wat was er mis? "Oké, dat was wel weer genoeg voor vandaag... laten we nu eens aan de les beginnen. We beginnen nog niet meteen met de noten. Eerst wil ik kijken wat jullie basiskennis is." Hij zette de radio klaar. "Ik wil van jullie weten welke instrumenten jullie in dit stuk horen. Als iemand weet welk stuk het is, ben ik natuurlijk helemaal blij. Het spijt me dat ik jullie zo met klassieke muziek confronteer. De volgende les gaan we het muziekgenre progressive rock bespreken, dat beloof ik." Hij glimlachte, zette de radio aan en luisterde. Ah, geweldig. Zo mooi. Concerto for Orchestra, Sz. 116... Béla Bartók.

[Quinn Agron]

Quinn werd wakker door de wekker en door het lawaai van Ainslee en keek versuft om zich heen, het was een haar beste vriendin maar dat mens moest echt eens minder lawaai maken. Ze wou zich weer omdraaien toen ze op de klok keek en hapte naar adem 'Nee!' piepte ze en sprong overeind. De dekens vielen naast het bed, ze viel bijna mee maar wist zich staande te houden en sprong op de grond. Ze trok haar slaapkleren uit, sprayde de kamer vol met parfum en deed snel haar schooluniform aan. Ze pakte haar schooltas en liep naar de andere kamer waar ze de tas alweer dumpte op de bank en ging toen door naar de badkamer waar ze haar laag make-up opdeed, haar haren kamde en har tanden nog even deed poetsen.
Als een gek pakte Quinn haar tas en rende de gang op naar haar eerste les, muziekles? Wat een tijdverspilling, als ze iets wou weten over een artiest of muziek dan zou ze haar laptop wel aanzetten en het lekker opzoeken, al die onzin over Mozart.. en.. andere ouwe sukkels hoefde ze echt niet te weten.
Eindelijk kwam ze aan bij het lokaal en keek op de klok, agh ze was maar 5 minuutjes te laat, dat viel nog reuze mee! Ze zetten een lieve glimlach op haar gezicht en liep naar binnen 'Sorry, de wekker moet er nog aan wennen om af te gaan.' Zei ze verontschuldigend en liep het rijtje tafels af en zette haar tas op de vrije tafel achteraan neer. Ze ging zitten en keek goedkeurend naar de leraar, hij zag er wel goed uit, maar zou wel eens langs de kapper mogen. Als een jongen mooier langer haar dan jou heeft.. Dan is er iets niet goed.

[Basil Youngmay]

Hij hoorde wat instrumenten opgenoemd worden. "Juist, ja, ja... wat? Hoe kom je daar nou bij? Heb je iets aan je oren?" Uiteindelijk waren ze klaar met dit onderdeel en toen kwam Quinn binnen. Basil keek op. Aha. Hij wist dat hij iets vergeten was. Aanwezigheid checken. Nouja. Dan werd hij maar die toffe leraar die dat niet deed! "Geen probleem, geen probleem." Hij pakte de stencil op. "Aangezien iedereen vorig jaar al muziekles heeft gehad, neem ik aan dat jullie noten kunnen lezen. Ook zitten er hier dus een paar bij die een instrument bespelen, dus dat helpt ook al. Deze stencil is huiswerk. Er staan een aantal fouten in en ik wil dat jullie die corrigeren. Verder... wil ik jullie de opdracht mededelen voor dit semester. Jullie gaan bandjes vormen. Dat mogen rockbandjes zijn of klassieke groeperingen. Degenen die geen instrument spelen kunnen dat geleerd krijgen voor extra punten of je neemt de rol van zanger of zangeres op je. Groepjes mogen door jullie zelf gemaakt worden."