Boardingschool.

[Saide Wallingforth]

Saide stond voor de spiegel en trok zijn stropdas een stuk omhoog waardoor hij bijna zijn eigen keel dicht kneep 'Kak.' Mompelde hij en trok het weer een stuk omlaag. Ondingen. Hij trok zijn kleren recht, pakte een boek en liep naar het leslokaal waar hij dacht te moeten zijn. Wist hij veel. Met een zucht ging hij op een stoel bij het raam zitten en legde zijn boek op de tafel neer, hij liet een blik door het lokaal glijden en zag dat het nog vrij leeg was. De gedachten was zijn.. hoofd nog niet uit of er liepen al leerlingen naar binnen en zelfs een leraar, dat was nieuw. Hij ook.
Saide keek naar de stencil en trok een wenkbrauw op, dat werd dus even flink Googlen. En hadden ze nu serieus een groepsopdracht? Great. Hij was juist zo van plan om een loner te worden, leraren bah.

[Albert Heijnstein]

Albert luisterde rustig naar wat iedereen te zeggen had, het verbaasde hem dat er zo veel mensen nog een instrument bespeelde. Dit vak was zijn beste vak, hij hield van muziek en wist van bijna elk stuk wel wat af. Hij keek naar de deur die open ging .. vijf minuten te laat altijd een goed begin van de dag. Hij keek ongeïnteresseerd terug naar zijn tafel waar hij op een papiertje tekende met zijn pen. Hij wilde op zich niet ongeïnteresseerd over komen naar de leraar toe, maar hij wilde gewoon geen aandacht trekken. Wanneer hij vertelde dat ze een opdracht gingen doen en ze naar de muziek moesten luisteren glimlachte hij onzichtbaar, dat werd eitje. Hij schreef op zijn papiertje precies het muziekstuk op en er achter welke instrumenten je allemaal hoorde. Het was een erg mooi stuk, ook hij hield meer van de klassiekers. Met zijn viool kon hij er een mooie draai aan geven.
Hij keek naar de volgende opdracht en begon hier en daar de fouten al te verbeteren, het was niet zo moeilijk zeker niet als je al lang in het muziek vak zat. Hij stopte plots toen hij iets hoorde over een groepsopdracht, dat meende hij niet zeker?

[Basil Youngmay]

Het was Basil best opgevallen dat Albert meedeed met de les, ondanks het feit dat hij niets zei. Maar wat belangrijker was... hij schreef alles correct op. Was dit een boy genius? Dit soort... kwam je niet vaak tegen. Hij was alleen te stil. Hij mocht wel wat meer zeggen. Meer zelfvertrouwen hebben, dat was het misschien. Terwijl de rest groepjes maakte liep hij naar hem toe. "Albert," zei hij zacht. Hij ging aan het lege tafeltje naast hem zitten. "Hoe bevalt het idee van een groepsopdracht je? Ik heb het idee... dat die je niet zo goed bevalt. Ik kan het mis hebben hoor." Hij glimlachte. "Als je wil mag je best met mij samenwerken. Als er niemand is waarmee je een groepje wil beginnen. Je zag er nogal... geschokt uit toen ik erover begon. Dus je zegt het maar... ik hoor het wel."

[Albert Heijnstein]

Hij bekeek de mensen die groepjes gingen vormen maar hij walgde er van. Hij schrok op toen hij plots zijn naam hoorde en hij keek recht in het gezicht van zijn muziek docent. "Ja meneer.." Hij sprak ook zacht omdat hij niet wilde dat andere het hoorde. "Het is op zich wel een leuk idee meneer.. maar het is niet geheel aan mij besteed.." Hij krapte even aan zijn hoofd, het was niet dat hij zich schaamde voor zijn viool want hij kon het prima bespelen.. maar hij was gewoon sociaal niet goed genoeg. "Ik.. mag ik niet iets in mijn eentje spelen?" hij krapte nogmaals aan zijn hoofd en tikte iets zenuwachtig met zijn pen op het huiswerk papiertje waar hij al mee begonnen was.

[Basil Youngmay]

"Als je dat fijner vindt mag je dat doen... maar dan moet je wel in je eentje optreden voor een groep examinatoren. Wil je dat?" Hij was nu zo anders dan als gisteravond. Toen zat hij vol met passie en leek hij nergens bang voor te zijn, maar nu... het leek wel een bang hondje. Zonde, eigenlijk. Als hij daar vanaf zou weten te komen zou hij misschien wel een groot muzikant kunnen worden. Hij was wel best schattig nu, zo teruggetrokken. Hij leek het zwarte eendje wel. "Heb je ooit... echt opgetreden? Of erover nagedacht? Je speelt zo vreselijk goed. Het zou zonde zijn als je dat voor jezelf zou houden." Basil praatte zelf ook heel zacht, al wist hij niet helemaal waarom.

[Albert Heijnstein]

"Dat is niet zo erg.." Mompelde hij opnieuw en tekende ondertussen gewoon verder. "Ja.. ik heb toen ik klein was vaker concerten gegeven.. maar dan werd ik begeleidt door een piano inderdaad.." Hij haalde zijn schouders op. "Maar ik ben er mee opgehouden omdat mijn ouders er niet meer in geïnteresseerd waren, ik moest viool spelen eigenlijk laten vallen omdat ik anders mijn broer ten schande zou maken.." Hij speelde veel beter viool dan zijn broer daarom moest hij stoppen, dit was al meer dan hij ooit iemand verteld had. Hij was geraakt door de ander, vond hij hem werkelijk zo goed spelen? "Vergeet wat ik gezegd heb.." Hij wilde niet zeikerig over komen, hij was het gewend dat hij thuis niets waard was.

[Basil Youngmay]

"Dan is er geen probleem, toch?" Ugh, dat rijkeluisgezeik ook altijd. Hij was zo blij dat hij uit de middenklasse kwam. Dan had je daar geen last van. Als je ergens beter in was dan je broer werd dat gewoon een onderlinge wedstrijd, of misschien een ruzie op z'n tijd. Dat was leuk. Maar dit... Basil walgde ervan. "Luister... daar moet je gewoon schijt aan hebben. Vergeef me voor mijn woorden. Ik weet niks over jou of je familie, maar als je niet doet waar je goed in bent, of wat je leuk vindt, word je alleen nog maar ongelukkiger. Geloof me maar. En nee, ik vergeet niet wat je gezegd hebt. Jij gaat solo en je zult het fantastisch doen." Hij had vol vertrouwen in Al. "Moment..." Hij stond op. "Groepjes maken kan ook in rust!" Toen ging de schoolbel. "Oh. Ik zie jullie vrijdag weer! Zorg dat jullie tegen die tijd besloten hebben in welke groepjes jullie zitten!"

[Albert Heijnstein]

"Dat is makkelijker gezegd dan gedaan.." Mompelde hij en ruimde zijn tas weer in. Hij had geen zin om terug te denken aan zijn ouders en al zeker niet aan zijn broer, bah. Wanneer de ander de groep bij een riep en de bel ging stond hij op en knikte even. "Bedankt voor uw zorgen maar die zijn niet nodig.. mijn muziek is iets voor me zelf als me ouders er achter komen dat ik nog steeds viool speel dan.." Hij schudde even zijn hoofd. "Laten we het er op houden dat ik piano speel.." Hij speelde het niet geweldig goed, maar hij kon wel begeleiden als het nodig was. Zijn ouders hadden hem in plaats van de viool gedwongen op piano les te gaan, die hij vaak skipte. "Hier is mijn huiswerk al.." Hij pakte het blaadje waar hij de les al aan begonnen was en had de fouten verbeterd.

[Basil Youngmay]

"Albert..." mompelde hij. Hij wist niet echt wat te zeggen. Hij wist wel hoe dat ging, maar hij kon weinig zeggen of doen. Hij keek naar het huiswerk. Bijna alles had hij correct... hij had alleen één fout overgeslagen, maar zo vreemd was dat niet. Die had Basil er expres in gezet, om te kijken of er valsspelers tussen zaten. De fout was heel moeilijk te vinden, zelfs als je een talent had voor dingen zoals deze. "Dat was... snel. Ik kan je meteen je punt geven als je dat wil, dan moet ik hem wel even opzoeken. Je zult wel ergens tussen de acht en de negen zitten."

[Aamy Bell]

Oké, muziekinstrumenten opnoemen kon toch niet zo moeilijk zijn? Fout. Bij een klassiek stuk bleek het toch een stuk ingewikkelder te zijn dan bij een willekeurig rock of pop nummer. Alles blèrde maar door elkaar en als je van elk instrument er minstens 20 had, dan klonk alles wel zo'n beetje als een viool of trompet. Toen de leraar ook nog eens een opmerking maakte of ze iets aan d'r oren had toen ze zei dat ze een blokfluit hoorde, verloor ze helemaal de moed. Maar goed, gelukkig was dit niet voor een cijfer. Althans, dat hoopte ze. En als het ooit nog voor een cijfer zou worden, dan zou ze nu nog even snel moeten gaan oefenen. Maar toen ze hoorde wat de opdracht van dit semester zou zijn, werd ze daar niet echt blijer van. Een bandje vormen... Oké, ze speelde een béétje gitaar, maar meer dan een paar akkoorden en het liedje "Yellow Submarine" van The Beatles kwam ze niet. Dat kon iedereen nog wel leren binnen een paar dagen. En dan nog een groepje vormen ook. Meestal wachtte ze gewoon totdat ze over bleef of er iemand naar haar toe kwam om te vragen of ze misschien bij hen in het groepje wilde, maar dit was het begin van het jaar met een hoop nieuwe mensen en ze vroeg zich af of ze dit keer wel gekozen zou worden. Ze had namelijk geen idee aan wie ze moest vragen om bij in het groepje te komen, want ze had ook geen idee wie ze aardig vond of niet. Ze keek de klas eens rond. Hm, de jongen die in gesprek was met de leraar zag er niet echt onaardig uit, maar het was meestal ook niet echt positief om bij het lieverdje van de leraar te zitten. Althans, niet als je nog aardig gevonden wilde worden door de rest van je klas. Wie waren er nog meer..? Een jongen die eruit zag alsof hij rechtstreeks van de straat geslenterd kwam, een meisje dat er op en top verzorgd uit zag en naar de leraar keek alsof ze hem aan het jureren was en verder nog een hoop mensen waar ze niet echt hoogte van kon krijgen. Niet echt iemand die eruit sprong als potentieel band-member. Dan maar wachten totdat iemand haar zou kiezen en zich voorlopig maar even concentreren op het huiswerk.

[Albert Heijnstein]

"Nee hoor niet nodig ik hoor het vrijdag wel.." Hij keek de man nog even aan. "Succes met u viool.. als het mag.." Hij twijfelde even. "Mag ik misschien op de piano oefenen.." Er stond hier in het lokaal een mooie vleugel. "Het volgende vak dat ik volg is niet heel belangrijk.." Gaf hij als excuus en krapte weer aan zijn elleboog. "Of heeft u nog les dan.." Hij pakte zijn koffer weer beter vast en schudde zijn hoofd. "Laat maar ik kan beter gaan" Hij voelde zich opgelaten en ongemakkelijk. “Uw eerste les ging prima trouwens..” Hij vond het wel netjes om dit nog even mede te delen. Hij was blij dat hij hier op school zat, zo veel gezeik met zijn ouders had hij niet meer aangekund.

[Ainslee Loveguard]

Ainslee gaapte. Was dit hun opdracht? Serieus? Ugh. "Ik ga wel wat mensen bij elkaar sprokkelen," zei ze tegen Quinn, die ze zojuist nog uitgelachen had omdat ze te laat was gekomen op de tweede dag. Wat een sukkeltje. "Ik ga wel op zoek naar mensen die ook daadwerkelijk iets bespelen, vergroot onze kans op een voldoende, en zo." Ze stond op en keek om zich heen. De beste waren al bezet... ze waren er vooral met elkaar vandoor gegaan. Die hadden het goed bekeken zeg. Ze had een jongen gevraagd die drumde en die ging akkoord. Godzijdank. Nog iemand erbij dan maar.  Haar blik viel op de Australische, die ze vandaag voor het eerst had horen praten. Ze moest een beetje lachen om haar accent. Ze zag er wel een beetje verloren uit. Haar redder-in-nood-instinct sloeg aan. Ainsee ging voor haar staan. "Aamy, toch?" Ze glimlachte naar haar en stak haar hand uit. "Ik ben Ainslee Loveguard. Doe je met ons mee? Bespeel je eigenlijk iets? Je stak je hand daarnet niet op geloof ik. Ooit gedaan? Ik wel. Nouja, toen ik dertien was speelde ik basgitaar. Dat pak ik wel weer op." Ze keek op toen de leraar - die ze overigens een hottie vond - ze tot stilte riep. Toen ging de bel. "Yes, vrijheid."

[Basil Youngmay]

"Oké, is goed." Hij keek niet echt tevreden toen Albert zei dat hij de piano wilde oefenen. Hij moest het houden bij waar hij passie voor had! Maar... de piano was nooit slecht, natuurlijk. "Laten we dat maar doen als je helemaal geen les hebt, straks krijg ik nog op m'n kop van je leraar..." Hij keek in zijn agenda. "Als je nou eens... morgenavond langskomt? Dan kan ik je wel toestaan te oefenen in dit lokaal. Dan heb ik namelijk ook een oppas voor Dorian." Hij glimlachte en grinnikte vervolgens bij het compliment over zijn eerste les. "Dank je, haha!"

[Albert Heijnstein]

"Prima.. tot morgen avond.." Toen pas drong het tot hem door wat de ander net gezegd had, wie was Dorian? "Heeft u een huisdier meneer..?" De vraag was er al uit voordat hij het wist, een huisdier kon toch ook gewoon thuis blijven nerd.. "Ik bedoel.." Hij had waarschijnlijk een kind, maar daar leek hij veel te jong voor? "Ik .." Hij pakte zijn koffer stevig vast. "Tot morgen avond" Hij knikte en ging er vandoor. "Idioot.." Mompelde hij in zich zelf terwijl hij de gangen door liep, op naar de volgende les. Hij was er wel blij mee dat ze een leuke leraar hadden voor muziek, dan kreeg hij tenminste nog iets leuks op school.

[Aamy Bell]

Een hoop leerlingen waren al naar elkaar toe gevlogen om een groepje te vormen, maar de mensen met kleinere - of geen - vriendenkringen waren nog duidelijk op zoek. Een paar groepjes voegden samen om een grotere groep te vormen en even was Aamy bang dat ze over zou blijven en bij één of ander groepje gegooid zou worden dat ze totaal niet leuk zou vinden (en belangrijker, dat háár totaal niet leuk zou vinden en het haar daarom moeilijk zouden gaan maken). Maar gelukkig kwam er al iemand op haar af lopen die haar uitnodigde in een groepje. Ze schudde de hand van het meisje wiens naam ze ooit geweten had, maar nu vergeten was. 'Ik speel een beetje gitaar, maar ik heb er nooit les in gehad. Geen idee of ik kan zingen trouwens, dus misschien kan ik maar beter gewoon mijn gitaar-kunsten gaan oefenen,' vertelde ze. Als ze al gitaar en basgitaar hadden, dan werd het waarschijnlijk iets rock-achtigs. Mooi, want dan kon  je slecht spelen en er heel hard overheen zingen en dan hoorde je niet meer zo dat er zo slecht gespeeld werd. Net als bij de Sex Pistols, die speelden eigenlijk ook best slecht, maar werden toch bekend. Voordat Aamy nog wat had kunnen vragen over wie er nog meer in hun groepje zat, werd het einde van de les al aangekondigd door de bel. Dan maar de volgende muziekles.

[Basil Youngmay]

"Ehh.. Dorian is mijn zoon. Dat heb ik net verteld. Maar ik heb ook een huisdier ja. Een kat. Vals kreng." Wat een aandacht. Achja, zo was hij zelf ook toen hij zijn leeftijd had. Alleen barstte Basil van het zelfvertrouwen, ondanks de pesterijen. Hij wist zelf wel wat hij waard was en daar ging het om. Hij zag dat de jongen een beetje zenuwachtig overkwam en grinnikte. "Tot morgen, Al." Hij begon zijn spullen een beetje op te ruimen. Hopelijk had hij niet opvallend veel met Albert gepraat... Hij stopte de spullen in zijn tas en jaagde de laatste leerlingen de klas uit. "Hup hup, naar jullie volgende les!" Hij had hónger! Hij had nu een blokuur niets te doen... hm. Dan maar even et- Toen hij in zijn tas graaide merkte hij dat hij geen eten bij zich had. Shit. Nouja, hij kon wel even naar huis. Hij liep het schoolterrein op en toen werd er naar hem gefloten. Charles kwam eraan, samen met Dorian. "Waarom is Dory niet op school?!" riep hij meteen. "Omdat hij zijn papa eten wilde komen brengen. En hij voelde zich niet zo goed. Hè, kleine leugenaar? Je begint al op je vader te lijken." Charles gaf hem het eten aan. "Thank you, my honey," zei Basil op een overdreven toon en beiden gaven elkaar luchtkusjes, waarna ze begonnen te grinniken. "Ik heb nu een blokuur pauze... zullen we Dory maar eens naar school brengen?" Hij trok aan de wang van zijn zoon waarop Dorian wild zijn hoofd schudde. "Spijbelspijbel."

[Ainslee Loveguard]

"Goed, je zit erin. Kom met ons lunchen vanmiddag, oké? We moeten elkaar natuurlijk wel leren kennen. Danny ken je misschien wel, die jongen met dat rare litteken op zijn kin. Hij heeft vrijwel altijd bandshirts of shirts met rare teksten aan ondanks de schoolvoorschriften, waardoor hij iedere dag moet nablijven en in lessen geweigerd wordt. En dan hebben we Quinn, die daar bij de deur ongeduldig staat te doen." Ze werden het lokaal uitgejaagd en dat vond Ainslee maar al te grappig. "Oh shit ik kom te laat voor Engels. Tot straks hè." Ze nam gewoon aan dat Aamy ja zou zeggen want dat was ze nou eenmaal gewend. Ze kon mensen altijd heel goed tot iets dwingen.

[Albert Heijnstein]

Albert keek hem na en volgde hem een klein beetje, het was toch op weg naar zijn engels lokaal. Hij keek raar op toen hij zo gay deed met die andere man.. was dat zijn.. man? Het kleine jongetje was wel schattig, dat was dus Dorian. Hij voelde zich geïrriteerd en nors en hij liep boos door, waarom? Hij had geen idee en hij zette zich in een stoel bij het raam bij Engels. Hij was boos en geïrriteerd waarom?? Hij dacht nog even na over de opdracht.. welk stuk zou hij gaan spelen op de piano..? Hij was echt niet goed in piano spelen, hij vond die tweede hand nog altijd een beetje lastig.

[Aamy Bell]

'Eh, oké...' zei Aamy, die een beetje overdonderd was door de plotselinge uitnodigingen die ze allemaal kreeg. Oh ja, Danny kende ze wel. Althans, ze kende zijn naam eerst niet, maar die beschrijving kon haast niet missen. Er waren niet veel mensen die met zulke shirts rondliepen hier op 't internaat en dat litteken op zijn kin viel inderdaad ook best wel op. Oké, een groepje van vier dus, daar konden ze wel wat mee. Eén gitaar, één basgitaar en dan waarschijnlijk nog iets van drum en zang of zo. Althans, dat zou het mooiste zijn. Ze vond die Danny wel een drum-type. Of misschien ook wel een gitaar type, maar dat moesten ze dan nog maar zien. Quinn was het meisje die zo keurend naar de leraar had zitten kijken. Oké, die hoorde er blijkbaar ook bij. Aamy griste het blaadje dat huiswerk was van de tafel en stopte het in haar tas. Vervolgens keek ze in haar agenda welk vak ze had. Geschiedenis, daar was ze wel redelijk goed in. 'Ja, tot straks,' antwoordde ze, voordat ze het lokaal uit liep met de rest van de leerlingen.

[Ainslee Loveguard]

"Toedels." Ainslee liep naar Quinn. "We zitten gebakken. Ze speelt een beetje gitaar. We gaan gewoon een simpel lied doen. Eentje dat gemakkelijk te leren is, instrumentaal gezien. Van mijn part doen we Zombies van The Cranberries ofzo. Hoef je ook niet je best te doen met zingen, hè Quinny?" Ze had maar gewoon de taak van zingen op Quinn gedrukt. Dat kon ze wel een beetje, Ainslee had haar wel eens horen zingen in de douche.

[Aamy Bell]

Niet erg enthousiast liep Aamy richting het geschiedenis lokaal. Het was nog druk op de gangen en daar had Aamy stiekem altijd een beetje een hekel aan. Iedereen die tegen je aan botste omdat ze niet op aan het letten waren of haast hadden en dan kwam je met veel moeite eindelijk eens bij het lokaal aan en dan moest je daar ook nog eens op een kluitje gaan wachten totdat de leraar er was om de deur open te maken. Tenzij je geluk had en de leraar daarvoor ook al les in dat lokaal gehad had en je dus al meteen naar binnen kon lopen. Scheelde weer een hoop opstoppingen. Toen Aamy bij het geschiedenislokaal aan kwam, keek ze een beetje verward rond. Was dit wel de klas waarmee ze les had? De leerlingen waren allemaal een stuk jonger dan zijzelf. Ze keek nog eens in haar agenda om te controleren of ze hier wel echt les had. 'Oh, kut,' mompelde ze, toen ze zag dat ze überhaupt geen geschiedenis had. Blijkbaar had ze meer lessen met Ainslee samen, want in haar rooster stond nu ook Engels. Fijn, en nu zou ze zeker nog te laat komen ook.

[Quinn Agron]

Quinn had nog niet eens de moeite gedaan om op te letten en zat meer naar de mensen in het lokaal te kijken en te oordelen of course, de leraar vond ze nogal nutteloos, hij had ze een opdracht gegeven en ging toen met de fatsoenlijkste jongen uit het lokaal praten. Misschien was hij gay.. en een beetje pedo.. En voor die jongen zou hetzelfde kunnen gelden alleen dan niet pedo maar.. oudo.    Met een afkeurende blik keek ze naar een andere jongen in het lokaal die bij het raam zat, hij had standaard een chagrijnig gezicht, die zou later rimpels krijgen, phoe. Quinn liet haar blik glijden over de kleren van de jongen en trok een wenkbrauw op, ze waren pas twee dagen op school en hij zag er al verschrikkelijk onverzorgd uit, zielig schooluniformpje.
Ze hoorde Ainslee tegen haar praten en knikte maar zonder te luisteren, het zal wel. Niet veel later liep ze naar het nieuwe meisje met het Australische accent en begreep ze een beetje wat ze net gezegd had kunnen hebben 'Ik ga mensen strikken voor ons bandje.' ofzo. Logisch. Even keek ze weer naar de onverzorgde jongen, zou hij ook een instrument kunnen bespelen? Zo zag hij er eigenlijk wel een beetje uit, de bad ass basspeler haha. Eventjes lachte ze om zichzelf maar keek al snel weer saai het lokaal door.
Zo saai.
Baaaaah.
Rot leraar ook, had alleen oog voor die jongen. Fijn. Zij had ook aandacht nodig.
Toen de bel ging stond ze langzaam op en gooide haar tas weer over haar schouder, ze ging bij de deur staan om op Ainslee te wachten en trapte een beetje ongeduldig met haar voet op de grond. Ze kon het niet maken om nog een keer te laat te komen bij de les.
Ainslee kwam alweer aangelopen en was blij met haar nieuwste overwinning, wat leuk voor der. 'Dan hoef ik nog niet eens de songtekst te leren, handig.' Jeuj!

[Saide Wallingforth]

Saide klapte met zijn voorhoofd tegen de tafel aan en ging met een schok overeind zitten, verward keek hij om zich heen en besefte zich dat hij in slaap was gedonderd. Zo saai was de les dus. Aangezien ze een groepsopdracht hadden opgekregen was het een beetje druk in het lokaal, iedereen praatte met elkaar, waren aan het overleggen en groepjes aan het maken maar hij werd door niemand aangesproken. Story of my life. Dacht hij en gromde zacht.
Zodra de bel ging stond hij snel op, pakte zijn boek en verliet zwijgend het lokaal. Die hele muziekles kon hem gestolen worden, lelijke rot muziek met hun stomme violen, harpen, trompetters en andere onzin. Bah.
Twijfelend stond hij in de gang om zich heen te kijken niet weten welke les hij eigenlijk had, hij haalde zijn schouders op en liep toen maar naar de cafetaria, hij wist de weg niet helemaal maar waar hij ook was in het gebouw, die plek kon hij wel vinden. Met een sandwich en een beker koffie liep hij de gang weer op en ging rustig op zoek naar zijn lokaal.

[Aamy Bell]

Wonder boven wonder had ze nog voor de bel ging haar weg naar het lokaal van Engels gevonden. Snel glipte ze achter een paar van de laatste leerlingen aan het lokaal binnen en nam ze plaats aan een tafel ergens vooraan, want de achtersten waren natuurlijk al bezet. Fijn, dan was ze waarschijnlijk de lul met het voorlezen van saaie Engelse teksten met ingewikkelde woorden uit 't oud-Engels waar ze geen ruk van snapte. En 't dan natuurlijk ook nog uit moeten leggen aan de rest van de klas, die waarschijnlijk ook geen idee hadden wat er allemaal stond. (Of juist wel, en dan stond ze zelf weer voor lul als zij het niet wist.) Maar goed, met een beetje geluk gingen ze een documentaire of een film kijken en hoefde niemand iets voor te lezen. Of hadden ze al huiswerk gekregen gisteren dat vandaag af moest zijn? Ze pakte haar agenda om het te controleren, maar daar stond eigenlijk maar bar weinig in. Ze schreef in ieder geval maar even op dat vrijdag het huiswerk van muziek af moest zijn.

[Ainslee Loveguard]

(ik skip deze les even he, hihihi)

Ainslee had de hele les eigenlijk... vrij weinig gedaan. Goed begin van een schooljaar. Ze had een beetje in haar schrift lopen kladderen. Meelezen had ze ook niet echt gedaan... gelukkig had ze niet voor hoeven lezen. Dit semester gingen ze Pride and Prejudice behandelen. Dat kwam goed uit, want die had ze al gelezen. Thuis hadden ze een vrij uitbreidde bibliotheek. Het was tijd voor pauze! Haar favoriete vak. Ze wilde de deur al uit lopen, maar toen dacht ze eraan dat ze Aamy uitgenodigd had voor de pauze. Ze keek haar aan en zwaaide. "kom je?" riep ze door het lokaal. Toen keek ze Quinn aan. "Ik heb haar uitgenodigd om met ons pauze te houden. Het leek me een goed idee om een band te scheppen. Danny heb ik ook uitgenodigd."

[Daniel Batton]

Daniel was hem al snel gesmeerd na Engels. Hij had niet echt vrienden hier. Hij kon met niemand opschieten. Soms kwam hij nog wel eens in een gevecht terecht, omdat hij meer vijanden dan vrienden had. Dat was dan ook de oorzaak van zijn litteken. Eén van de jongens waarmee hij ruzie had, had blijkbaar een mes meegenomen naar school. Erg fijn. Daniel had geen idee waarop hij mikte, maar het was wel een kleine ramp geweest. Ze waren beiden twee maanden geschorst geweest vorig jaar, en daarom mocht Daniel een jaar overdoen. Allemaal de schuld van dat kolerejoch. Die zat hij nu overigens niet meer op school, zijn ouders hadden hem er meteen vanaf gehaald nadat ze naar de conrector gescholden hadden omdat hun lieve onschuldige zoontje geschorst was. Stelletje huilbaby’s.
Hij was net de kantine in gelopen, en besefte zich toen dat Ainslee Loveguard hem gevraagd had met ze te lunchen. Ugh. Geen. Zin. In. Het was een raar meisje, die Ainslee. En die Quinn waar ze mee omging ook. Ze was de hele tijd naar de leraar aan het kijken alsof hij een stukje vlees was dat gekeurd moest worden voor verkoop. Nouja, eerst maar eens even eten halen, dan zou hij wel naar buiten lopen om te kijken of ze er waren… Zo niet, jammer dan. Zo wel… nouja, dan zou hij nog wel zien. Hij bestelde een grote beker koffie met een brownie en twee broodjes met zalm. Hij legde deze op een dienblad, betaalde en verliet de kantine.

[Juliette Ashwood]

Juliette kwam nu pas op school aan, na een vermoeiende drie dagen. Ze was naar een metalfestival geweest, en het was leuk! Ze kon niet wachten Blaise hierover te vertellen, al wilde die het waarschijnlijk niet eens horen... maar dat maakte het alleen maar leuker! Ze grinnikte bij die gedachte. Ze had haar eerste twee lessen gemist- Muziekles en Engels. Muziekles klonk wel leuk en ze vond het misschien jammer dat ze dat gemist had, maar Engels kon haar echt niets schelen. Er werd nog achter haar getoeterd door haar vrienden. Ze draaide zich glimlachend om en zwaaide nog naar ze. Ze zaten in een vette wagen die de ouders van de bestuurders gefinancierd had en op de achterkant stond groot in letters met vlammen eraan"Hellraiser". Dat paste echt bij de bestuurder van het voertuig, die ooit Jules' vriendje was geweest. Ergens, in een ver verleden... Ze trok haar korte broekje (dat ze van haar zusje gejat had... voor drie dagen lang... die zou wel niet zo blij zijn) wat naar beneden en liep de school in. Chique gebouw. Ze had honger... Ze zag de meeste leerlingen naar een bepaalde plek lopen, dus daar liep ze ook maar heen. Ze zag iets lekkers voorbij lopen... en hij droeg geen uniform?! Ze keek hem na, waarna ze hem besloot te achtervolgen. Hij was echt leuk! Hij had een litteken op zijn kin... erg sexy. Hij had wel een beetje kleine ogen, maar volgens haar was hij geen Aziaat. Die herkende ze van een meter afstand. Hij had gewoon kleine ogen, waarschijnlijk. Zou hij roken? Dan zou hij perfect zijn. Ze glunderde al. Wat zou zijn vriendengroep zijn?

[Daniel Batton]

Daniel zag nog niemand zitten. Nouja, dan maar zijn vaste plek onder de boom, met een of ander goed boek. Pride and Prejudice, wat ze zouden gaan behandelen met Engels, had hij al vijf keer gelezen, zo goed vond hij het... ook al was het een wijvenboek. Hij was er op dit moment alweer in bezig en had het zelfs toevallig in zijn tas zitten... Hij haalde het uit zijn tas. Hij was net op pagina 20. Hij voelde in zijn zak. Een pakje sigaretten. Hij haalde het eruit en stak er eentje op, waarna hij in zijn boek begon te lezen. Toen hij opkeek zag hij dat er een meisje naar hem stond te kijken... Hij had haar net ook al zien lopen, en toen was ze hem ook meteen opgevallen. Tsja, geen schooluniform hè, daarmee viel je meteen op. Bovendien had ze een shirt van Bloodstock aan. Dat was een redelijk bekend metalfestival, waar hij ook eens heen was geweest. Dit jaar mocht hij alleen niet van zijn ouders. Hij was niet echt into metal, maar de sfeer daar was gewoon heel gaaf... ondanks de naam Bloodstock was het er erg gezellig. Hij bekeek haar over de randen van zijn boek heen. Ze was niet lelijk... zeker niet. Wat zat hij zichzelf nu weer voor de gek te houden? Waarschijnlijk stond ze naar iets of iemand anders te kijken. Hij schudde zijn hoofd en las door, terwijl hij rookte. Hij nam ondertussen een slokje van zijn koffie.

[Juliette Ashwood]

Juliette zag hem terugkijken en glimlachte als een gek. Ze liep naar hem toe- zelfverzekerd als ze was. "Hé, sorry dat ik je stoor, maar heb je misschien een sigaret voor me? Ik ben net terug van een festival en we konden onderweg zogenaamd niet stoppen voor sigaretten..." Ze keek hem poeslief aan terwijl ze hem stiekem bestudeerde. Twee broodjes zalm. Lekkerrrr. En koffie. Koffie was een goed idee. "Weet jij trouwens waar de kantine is? Ik ben hier eh, zeg maar nieuw. Wel gaaf dat je een shirt van Muse aan hebt, trouwens. Je bent de enige die een beetje anders lijkt dan de rest. Stomme schooluniforms... ik zie m'n zusje al helemaal jongens aantrekken met haar korte rokje... en daar moet ik dan een kamer mee delen. Tenminste, dat denk ik. Mijn ouders zullen de rector wel om hebben gekocht om dat voor elkaar te krijgen. Stel je eens voor dat we met vreemdelingen opgescheept zouden zitten! Tsjongejonge, dat kááán toch niet? Ohja ik ben Juliette trouwens, maar noem me maar Jules. Ik ben een beetje hyperactief van de koffie die we de hele nacht door gedronken hebben om wakker te blijven dus ik praat nogal veel. En jij bent?"

[Daniel Batton]

Daniel, die een stuk minder zelfverzekerd was, keek geschrokken op. Het was het meisje van daarnet! Ze... ze keek echt naar hem? Hij voelde zijn hart wat sneller kloppen. Hij had het normaal gesproken vreselijk gevonden om gestoord te worden terwijl hij een boek las, maar nu legde hij het gewoon aan de kant. Ze was immers best mooi. "Oh, ja, tuurlijk." Hij haalde zijn pakje sigaretten en gaf er een aan haar, waarna hij die voor haar aanstak. Ze stonk wel een beetje. Maarja, dat was ook logisch na drie dagen Bloodstock... "Ja, dat weet ik. Ik breng al te veel jaren van mijn leven hier door... Het is echt in het hart van de school. Precies in het midden. Je loopt naar binnen, gaat rechtsaf en dan moet je die hal af blijven lopen. Als dat doodloopt links en dan ben je er." Hij grinnikte toen ze heel veel begon te praten. "Oh, zo erg zal het toch niet zijn?" grinnikte hij. "I-ik ben Danny." Huh, waarom zei hij nou Danny? Hij vond die bijnaam hartstikke stom! "Daniel bedoel ik!"

[Juliette Ashwood]

Ze nam tevreden een trek van de sigaret. "Ahh, dat lucht op na een reis van drie uur..." Ze liet zich tegenover hem op het gras vallen. Ze knikte doen hij de weg uitlegde, terwijl ze de route met stift op haar hand tekende, mocht ze het vergeten. Hij praatte helaas niet zo heel veel. Dat vond ze meestal wel leuk bij een jongen. Jongens met zelfvertrouwen en lulverhalen waren haar ding. Maarja, wie zou er meteen heel veel vertellen aan een gek wijf zoals zij? Ze moest hard lachen toen hij zich eerst voorstelde als Danny, daarna als Daniel. "Wat is het nou, Danny of Daniel?" lachte ze. "Oh, ik weet het! Ik noem je Dan! Dan da man. Woohoo." Ze merkte dat haar maag rammelde. Ze moest zo snel wat eeeeteeeen! Eerst maar eens die sigaret oproken. "Wat lees je?" Hoe oud zou hij eigenlijk zijn? Ze schatte hem zo achttien/negentien. Mischien zat hij een jaar boven haar. Perfect dus. Maar wat als ze zich vergiste? Dat zou een ramp zijn. Dadelijk werd ze nog verliefd op een zestienjarig knulletje. Jahaa, twee jaar waren veel verschil voor haar! "En in welk jaar zit je?"

[Daniel Batton]

Daniel merkte dat zijn sigaret op was en gooide hem ergens het gras in. Hij begon aan zijn eerste broodje zalm. "Daniel... alsjeblieft. Er is zo'n raar kind hier op school die me Danny noemt en daar dacht ik onbewust aan, denk ik. Ik ken d'r verder niet echt maar ze sprak me net aan met Danny... terwijl we nog nooit eerder gepraat hebben." Ze was wel best energiek voor iemand die de hele nacht niet geslapen had... maarja, hij wist zelf goed wat koffie met een mens kon doen. Hij werd er zelf meestal ook wel wat spraakzamer van. Hyperactief, vooral. Maar niet van één kopje. Hij had het gevoel dat koffie wel zo snel werkte bij haar, hij wist alleen niet waarom. Hij hoorde haar maag. "Hier, wil je?" hij gaf haar een broodje zalm aan. "Er zit zalm op." Hij keek even geschrokken toen ze vroeg wat hij las. Wat moest hij zeggen? Nouja, dan maar de waarheid. Als ze de kaft zou zien zou hij toch wel door de mand vallen. "Pride and Prejudice. Moeten we lezen voor Engels," zei hij. Hij kon beter niet zeggen dat hij het voor zijn plezier las. "Ik zit in de vier- vijfde, sorry. Ik zit nog een beetje met vorig jaar in mijn hoofd. Vijfde Engels. Jij?"

[Juliette Ashwood]

Juliette grinnikte. "Daniel, dan..." Ze vroeg zich af wie dat rare kind dan wel niet zou zijn. Ze klonk wel leuk! Beetje spontaan, dat moesten ze hebben. Maar het zou ook een rijkeluiskindje kunnen zijn die dacht dat ze alles kon maken... dat zou minder zijn. Ze keek dolgelukkig naar het broodje zalm dat hij haar aanbood. "Ja ik weet dat er zalm op zit. Ik bedoel- Meen je dat? Echt?" Ze nam het met een grote glimlach aan en propte het vreselijk snel naar binnen. Ze had vandaag nog niks gegeten! En ze was dol op zalm, dat was ook een reden. "Pride and Prejudice, hmm? Was wel leuk ja." Ze leek... teleurgesteld toen hij zei dat hij in de vijfde zat. "Oh, echt? Ik ook. Alleen is mijn hoofdvak Maatschappij... ik weet ook niet waarom. Ik ben er barslecht in." Ze kreeg een smsje binnen en bekeek deze, waarna ze begon te lachen. Haar vrienden hadden autopech nadat ze hier weg waren gereden. Hahaha! "Hé maar wacht eens. Je zit in de vijfde en moet Pride and Prejudice lezen? Die hebben wij vorig jaar al moeten lezen. Wat is dit voor een achterliggende school?" Ze haalde haar schouders op. "Ach. Hoef ik hem niet meer te lezen hè."

[Blaise Ashwood]

Blaise liep met grote stappen op haar zus af. "Jules..." Ze trok haar aan haar lange zwartgeverfde haren naar achteren. "Ik maakte me doodsongerust ja! Je zei eergisteren dat je een dag eerder naar school zou gaan en ik dacht dat je eindelijk veranderd was! Dat je dit jaar eens je best ging doen... maar níks hoor! Ik heb het wel gehoord, van Serge. Waarom doe je nou zoiets? Meteen de eerste en tweede dag spijbelen... Ik ben serieus teleurgesteld in je. Ik dacht dat je dood was ofzo!" Ze merkte nu de sigaret in de handen van Juliette op. "Verdomme, en je zei me dat je gestopt was!" Ze trok de sigaret uit haar handen, gooide deze op de grond en stampte hem uit. Ze keek de jongen aan. "Oh, hoi." Ze schaamde zich nu een beetje. Had ze hem maar eerder opgemerkt, dan had ze niet zo'n scène geschopt... "Ik ben Blaise..." Ze keek naar de grond, maar besefte toen dat ze zo niet was. "Het zusje van dit mormel hier," zei ze en wees naar de zwartharige rebel.

[Aamy Bell]

Oké, ze had dan wel een keer een stuk tekst voor moeten lezen, maar uiteindelijk was de les niet echt heel vreselijk geweest. Ze moesten wel weer een saai boek lezen... Althans, ze had het nog nooit gelezen, maar het klonk behoorlijk slaapverwekkend. Toen de bel ging, was ze bijna naar haar vaste pauze-plekje gelopen en vergeten dat ze met haar muziekgroepje af had gesproken om in de pauze bij elkaar te hangen. Het was dat Ainslee haar op tijd riep net nadat ze haar tas in had gepakt. 'Ohja,' zei ze. 'Ja, ik kom eraan.' Ze gaf nog een laatste ruk aan de rits van haar tas, die weer eens niet mee werkte. Vorig jaar had ze nooit gebruik gemaakt van haar kluisje - althans, niet om boeken in te leggen - en doordat haar tas toen steeds zo vol zat met boeken, had de rits het al meerdere malen begeven. Het was nu een stikselwerk van reparaties geworden dat 't nog maar net hield. Misschien moest ze dit jaar eens een nieuwe tas aanschaffen. Ze had die leren schoudertassen altijd al wel leuk gevonden. Eenmaal haar tas gesloten, liep ze achter Ainslee aan, want ze wist eigenlijk niet waar zij wilden lunchen.

[Albert Heijnstein]

Albert keek op zijn rooster en zag dat hij een tussen uur had, zou hij kijken of het muziek lokaal vrij was? Hij had bij Engels niet echt goed opzitten letten, maar goed. Hij besloot om eerst even naar de bieb te lopen om een piano boek voor dummies te zoeken. Hij liep het lokaal uit en zocht het boek dan ook in de bieb. Niet veel later stond hij met twee boeken in zijn handen voor het muziek lokaal en klopte hier maar aan om te kijken of er iemand was. Eigenlijk had hij nog steeds een rot gevoel in zijn maag maar hoe dat kwam.. hij snapte het niet helemaal.

[Sam Overstreet]

Sam was bij de muziekles en de Engelse les een beetje op de achtergrond gebleven, muziek was wel zijn ding behalve klassiek dan en de groepsopdracht was eigenlijk best wel leuk. Hij moest er dan wel voor zorgen dat hij een groepje bij elkaar kreeg en voor zover hij wist leek het er op dat iedereen al bezet was, dan moest hij het maar alleen doen, boeiend. Dan ging het waarschijnlijk ook een stuk beter dan met andere stumpers erbij. Hij liep door de gang wat om zich heen te kijken en wist niet echt wat hij nu moest doen, ze hadden een korte break dus naar de cafetaria gaan was geen slecht idee. Met een draai op zijn voet veranderde hij van richting en liep naar the place to be.
Met een dienblad liep Sam langs het ruime assortiment eten en drinken en gooide twee sandwiches op zijn bord en pakte een  flesje met drinken, hij at graag gezond en sportte ook af en toe. Met zijn dienblad ging hij aan een lege tafel zitten en begon te eten.

[Basil Youngmay]

Basil had zijn zoontje naar school gebracht en was inmiddels al lang weer op school. Hij had zijn lunch zojuist genuttigd. Hij had zich verontschuldigd aan Dorian's leraar en wist een mooie leugen aan elkaar te breien- buiten Dorian's gehoorsafstand natuurlijk. Hij was naar zijn lokaal gelopen, waar hij de tafels wat afveegde. Hij merkte wat koekkruimels op. Iemand had niet ontbeten of had gewoon niet kunnen wachten tot de pauze. "Achja." Hij vond het niet erg. Hij wilde net weer beginnen piano te spelen, toen er aangeklopt werd. "Binnen!" riep hij, waarna hij Für Elise  begon te spelen. Hij zag via het raam dat het Albert was. "Ha die Albert," zei hij vrolijk. Hij stopte maar weer met spelen en draaide zich om. "Kan ik je ergens mee helpen?" Hij merkte het boek in diens handen op. "Een pianolesje, misschien? Ik heb toch nog een uur niks te doen."

[Ainslee Loveguard]

Ainslee zag haar andere slachtoffer nergens, terwijl ze hem toch zeker bij Engels gezien had... was hij nu al gevlucht? Ze haalde haar schouders op. Achja. Ze zou hem straks wel even uitkafferen. "Laten we eerst maar eens wat te eten gaan halen in de kantine... ik rammel." Ze liep naar de kantine, waar ze haar dienblad vol laadde met eten. Ze had een snoepzak, twee sandwiches, een panini met pesto, mozzarella en tomaten, en natuurlijk haar kopje zwarte koffie. Ze had een kijkje genomen naar de soep, maar die zag er niet bepaald smakelijk uit. Het was hier meestal wel lekker eten, vond ze, maar soms... ugh. Toen ze eenmaal klaar was met er van alles en nog wat op leggen, liep ze naar de kassa, maar merkte toen kroketburgers op. Dat was nieuw! Proeven dus. Ze pakte er ook een zakje mosterd bij, dat je er dan zelf op moest doen. Toen rekende ze af, terwijl ze een praatje maakte met de caissière. Dat deed ze wel vaker. Ze vond het wel leuke mensen. Altijd hadden ze wat te vertellen. Aan Ainslee tenminste, de rest behandelde de kantinemedewerkersters vaak als vuil.

[Albert Heijnstein]

Hij knikte en liep naar binnen waarna hij de man aankeek alsof hij hem bedrogen had. "Ik wilde u niet storen meneer" maartoen de ander zei dat het geen probleem was knikte hij beschaamd. "Een les zou erg goed vanpas komen" hij schoof iets met zijn voeten. "Het is al een hele hele hele hele lange tijd geleden dat ik les heb gehad" hij dacht even na over wat hij zou zeggen wat hij al geleerd had. "Ik kan prima noten lezen, ook de tweede balk voor mijn linker hand maar.." hij dacht even na. "De twee kan ik niet combineren, al gaat dat bij viool gemakkelijk met twee handen werken" misschien lag het wel aan hem. Hij had versteld gestaan toen de ander zo mooi fur Elise speelde, dat klonk wel even anders dan zijn viool kunsten.

[Basil Youngmay]

basil glimlachte en stond op. "ga zitten," zei hij. "mag ik dat eens zien?" Hij wees naar het boek. Hij had noog nooit een piano voor dummy's boek gezien. Hij wist zelfs niet eens dat zoiets bestond. In een uitgave als deze, tenminste. Hij wist wel dat er genoeg amateurpianoboeken bestonden natuurlijk. Zo was hij ook begonnen. "hmm, geen idee waardoor dat komt. Misschien omdat je voorbestemd bent om de viool te bespelen?" Hij grinnikte en moest een grijns onderdrukken. "nouja, laten we maar beginnen..." Hij streek zijn haren achter zijn oren. " ik neem aan dat je weet wat ik zojuist speelde? Probeer die maar eens."

[Albert Heijnstein]

Hij ging zitten achter de grote piano en keek naar de toetsen.. hoe werkte dit ook al weer? Hij keek de ander aan en knikte waarna hij het boekje aan hem gaf. "Ja ja ja.. viool... ik snap het.." Het begon hem te irriteren had de ander dan geen respect voor wat hij opgaf? "Ik weet wat u zojuist speelde.. maar de noten.." Hij had graag de bladmuziek voor zich. Hij legde voorzichtig zijn vingers op de toetsen en dacht aan de melodie die de ander net gespeeld had en probeerde dit na te doen. Hij begon maar hij had moeite met zijn tweede hand er bij te houden daarom stopte hij ook en zuchtte hij, viool was veel moeilijker maar hij had hier gewoon geen aanleg voor. "Misschien moeten we het een andere keer proberen.." Hij zuchtte.

[Aamy Bell]

Eten halen klonk goed. Ze had vanochtend niet zo veel gegeten, dus haar maag kon wel weer wat opvulling gebruiken. Er was behalve de kantine - waar je moest betalen voor je eten - ook een ruimte waar gewoon sneden brood lagen en wat beleg, maar het brood was daar niet echt lekker en het beleg was vaak net niet of net wel over de datum. Het feit dat het daar om een vrijwillige bijdrage ging had er misschien iets mee te maken. Het voedsel in de kantine was tien keer lekkerder en nog niet eens zo heel duur. Bovendien kreeg Aamy maandelijks geld overgemaakt voor onder andere haar eten. Een baantje was namelijk niet echt handig als je op een internaat zat. Ze keek even naar de grote berg eten die Ainslee op haar bord verzameld had. Damn, die had vast honger... Aamy at meestal niet zo veel, al hield ze wel veel van lekker eten. Ze at er gewoon niet zo veel van. Deze lunch besloot ze het bij een sandwich en een beker melk te houden. Daar kon ze de dag nog wel even mee door komen. Vervolgens liep ze achter Ainslee aan naar de kassa, waar ze d'r lunch afrekende en even knikte naar de vrouw achter de kassa, die er elke dinsdag en donderdag stond. Leek haar maar een saai baantje, maar waarschijnlijk kon de vrouw geen ander werk vinden. Niet echt iets waar je ambitieus naar toe strijdt.

[Basil Youngmay]

Basil grinnikte. Wat een chagrijn. “Rustig maar, Al. Het was niet zo bedoeld.” Hij luisterde naar wat Al speelde. “Hmm..” Hij besloot naast hem te gaan zitten. “Geen andere keer. Je wilde dit zelf toch?” Hij opende het boekje dat op de piano stond op de vierde pagina. “Für Elise. Opnieuw. Ik zal je wel helpen… eerst zal ik het spelen. Je moet zo goed mogelijk op de bewegingen die ik maak letten. Kun je dat doen voor me?” Hij glimlachte naar hem, legde zijn vingers op de toetsen neer en sloot zijn ogen half. Het leek net alsof hij met gesloten ogen speelde, maar hij keek eigenlijk gewoon naar de toetsen. Hij glimlachte. Hij werd gewoon gelukkig van de piano. Hij ging er iedere keer helemaal in op- hij kon het niet tegenhouden. Hij speelde alleen het eerste stukje en wist zichzelf toen te stoppen. Hij moest niet doordraven terwijl hij les gaf… “Gezien? Je moet je linkerhand gewoon vrijlaten. Jij houdt hem krampachtig op de toetsen, zo geef je nooit een mooi geluid af. Het moet zijn als een emotie, of als een zomerstorm.” Hij werd ervan bewust hoe gay dat klonk. “Sorry voor mijn… vreemde formulering…” Hij krabde aan zijn oor en grinnikte toen.

[Ainslee Loveguard]

Ainslee wenkte Quinn en Aamy, waarop ze naar buiten liep. Daar zag ze Danny tegen een boom aan zitten, terwijl hij met twee meisjes praatte. Hij was dus niet gevlucht... of misschien toch? Ainslee besloot maar gewoon bij hem te gaan zitten. Het zag eruit alsof hij lekker zat, in het gras. "Hé Danny." Ze zette zich naast hem neer en legde haar dienblad voor haar neer, waarna ze aan haar koffie begon. Ze stak haar beide handen uit naar Juliette en Blaise. "Ik ben Ainslee Loveguard," stelde ze zich voor. "Zijn jullie vrienden van Danny?" vroeg ze toen. Het was niet echt beleefdheid, meer interesse. Zou één van deze meisjes zijn vriendin zijn? Een van de twee zag er wel nogal woest uit zeg.

[Aamy Bell]

Aamy liep met Quinn en Ainslee naar buiten, waar ze Danny - de jongen die blijkbaar ook bij hen in het groepje zat - zag zitten, samen met nog twee andere meisjes die ze eigenlijk niet kende. Waren ze nieuw? Zou best kunnen, elk jaar kwamen er wel weer een hoop nieuwe leerlingen vrijwillig en onvrijwillig naar het internaat. Ze zwaaide even naar Danny en keek toen naar de twee meisjes. ''K ben Aamy,' stelde ze zichzelf ook maar meteen voor, voordat ze bij de rest op de grond plofte. Bijna gutste de melk over haar shirt heen. Iets te enthousiast neergeploft. Pfft, het was nog best warm, in tegenstelling tot de vorige dag. Ze schoof een beetje opzij zodat ze in de schaduw van de boom kwam te zitten. Ze verbrandde namelijk nogal snel en ze had weinig zin om weer van die lappen vervelling van haar schouders af te pellen. Bruin werd ze toch nooit echt in de zon, dat had je met zo'n roodharigenhuidje. Ach, zo erg vond ze het toch niet, ze was nooit zo'n zonaanbidder geweest. Al was de zomer waarschijnlijk wel haar favoriete seizoen. Of herfst, al hield ze niet zo van harde wind en regen, maar de bladeren waren dan zo mooi. Ze richtte haar aandacht weer op de twee onbekende meisjes, die ondanks hun verschillende kledingstijl wel wat van elkaar weg hadden. Was 't familie van elkaar?

[Juliette Ashwood]

Juliette keek op toen Ainslee er opeens bij kwam zitten en Daniel met Danny aansprak. Dat was dus dat vreemde meisje dat hem zomaar met Danny aansprak? En.. hé, ze had een broek aan?! "Juliette Ashwood" Ze schudde haar de hand. "Hoe kom je aan die broek? Ik dacht dat de meisjes hier verplicht rokjes moesten dragen?" De broek leek haar echter niet echt te passen, hij was met een stijlvol bruin riempje vastgezet rond haar heupen. Hij was haar echt een aardig stuk te groot... maar het stond wel oké.

[Daniel Batton]

Daniel zuchtte. "Het is Daniel, niet Danny..." mompelde hij, maar dat hoorde ze waarschijnlijk weer niet. Het was hem in deze korte tijd duidelijk geworden dat ze oost-Indisch doof was. "Hoi," besloot hij dan maar te zeggen. Hij glimlachte toen Juliette meteen naar haar broek vroeg. Ze was nogal een rebel, dat was meteen duidelijk. Dat was al eerder duidelijk, maar nu helemaal. Ze deed waarschijnlijk ook niets dat haar ouders haar vroegen. Dat vond hij wel leuk.

[Blaise Ashwood]

Blaise besloot zich maar voor te stellen. Haar zus had haar compleet genegeerd, zoals altijd. Wacht maar, die was nog lang niet van haar af... Ze schudde Ainslee vriendelijk de hand. "Blaise Ashwood. Helaas ben ik familie van dat kreng hier. Ik zou me niet te zeer met haar inlaten." Ze keek vies naar Juliette. Ze zuchtte toen mevrouw meteen naar de broek vroeg. "Jezus man. Draag gewoon dat rokje." Ze keek toen snel naar Ainslee. "Niet bedoeld voor jou hoor. Het is gewoon dat ze zich gedwongen voelt altijd anders te zijn dan anderen."

[Ainslee Loveguard]

Ainslee begon te lachen. Zusjes, dus. Zo kwamen ze ook wel over... zo was ze ook altijd met haar broer. Zij was dan Juliette, de rebel, en Mathias was het lievertje... Alhoewel, af en toe waren de rollenomgedraaid. Dan gaf zij hem op zijn kop. Doordat ze hieraan dacht, voelde ze zich schuldig tegenover Quinn, die niet eens wist dat ze een broer had. Misschien moest ze het dan toch maar vertellen. Pech dat ze rijk was. Quinn zou haar daardoor toch niet anders gaan zien? Het was niet zo dat ze ook echt gelogen had, ze had gewoon bepaalde dingen niet gezegd. Toen kwam de vraag van haar broek. Daar had ze gelukkig wel al iets op bedacht. "Gejat van zo'n kneus van de bovenbouw. Ik heb z'n sleutel gejat." Het was allemaal waar. Zelfs dat van kneus... ze vond hem ook een kneus. De snob. Ze grinnikte toen Blaise zich snel verontschuldigde. "Geen probleem hoor. Ik ben wel wat gewend. Ik zit hier immers al wat langer op school. Maar jullie heb ik eigenlijk nog nooit gezien hier. Nieuw?"