AWE, After Worlds End.

[Chelsie]

Korte en minder gevoelige uitleg:
4 Jaar geleden brak er een derde wereld oorlog uit die door middel van kernwapens bijna de gehele wereldbevolking uitwiste in ongeveer een uur tijd. Enkele leven nog samen proberen ze weer een bestaan op te bouwen ondanks de verloren geliefden, kennis en techniek.




Lange dramatische uitleg (voor echte lezers):
4 Jaar geleden gebeurde het uiteindelijk onvermeidelijke, WO III.
Er waren altijd al veel onderlingen meningsverschillen geweest tussen de grootmachten der aarde. Maar toen er iemand op de proppen kwam met Wikileaks, een openbaar site over staatsgeheimen die publiekelijk werden gemaakt door een hacker die het eerlijker vondt voor de wereldburgers als deze informatie openbaar werdt, brak de ellende los.
Er kwam veel politiek gekibbel over de losgekomen gegevens en dat resulteerde in DOOMSDAY. De een weigerde een nu ontdekte, na het (natuurlijk met grote cijfers overschreiden van de begroting, kernbom te ontmantelen. De ander wilde zijn lening niet afbetalen en weer anderen hadden andere redenen om het niet met elkaar eens te zijn.
Ergens op de wereld werdt een atoonbom de lucht in geschoten, met het gevolg dat het targetland alleen maar terug kon schieten. Doordat er verschillende aliances waren voelden die daarbij behorende landen zich gedwongen om nu ook hun bommen af te vuren en zo sloegen er een half uur tot een uur daarna overal hectometers tot kilometers grote kraters in de aarde.
De inslag doodde al vele mensen, maar de force, de hitte en daarna de vrijgekomen stoffen zoals radioactieve deeltjes maakte het nog catastrofaler.

Even om een idee te geven van wat er ongeveer gebeurd is:

The End, Nuclear War / Guerra Nuclear III

Nu zijn er nog maar weinig mensen over. Dat wil zeggen van de ruim 6 miljard wereldburgers zijn er nu nog maar 5.000.0000 over en die leven erg verspreid op plaatsen waar de wederopbouw nu op gang is. Technologie is er bijna niet meer, en kennis is grotendeels vergaan omdat computers niet meer werken en boeken grotendeels verwoest zijn. Momenteel is het vooral overleven en er is geen autoriteit zoals er vroeger was. In kleine woongemeenschappen zijn er apparte leiders. En elke woongemeenschap of zelfs elk huishouden kan zijn eigen gang van zaken hebben.



Regels:
Maak je eigen rol aan.
Probeer actief te zijn en blijven.
Wees op de hoogte van de huishoudelijke regels van JiBu.
Have a lot of fun.

[Ashley Porter]

Het was een mooie dag, tenminste zo mooi als kon zijn en Ashley liep van het kippenhok beladen met vandaag wel 8 verse eieren naar de keuken waar ze een kampvuur fornuis iets had  en wat gedeukte pannen.
5 eieren lag ze op een koele plek achterin een kast zodat ze zo lang mogelijk goed bleven en de andere 3 lag ze in de pan die ze wilde gebruiken. Met wat gevonden papier en lucifers stak ze het vuur aan en zorgde ervoor dat het hout ook goed vlamvatte. Toen brak ze de eierschalen en begon ze te koken.


Wie wil er bij Ashley wonen? Alleen is ook maar zo alleen. Lijkt me leuk als ze als een soort groep samen overleven en elkaar helpen.

[Bailey Sykes]

Uren had Bailey roerloos in de kelder op Missipi Avenue 3 gezeten, amper ademhalend en vooral: bang. Met zijn rechterarm beschermde hij zijn gezicht en met de andere hield hij de camcorder van zijn beste vriend vast waarmee hij al uren de houten keldervloer filmde. Het beeld trilde vreselijk: iets waar hij normaliter een hekel aan had. Maar nu had hij wel andere zorgen.
Een halve dag was verstreken toen Bailey uiteindelijk zijn eerste beweging maakte. Hij richtte zijn camera nu op zichzelf en likte langs zijn droge lippen.
"Hier spreekt Bailey Sykes. Ik heb geen idee wat hier zojuist gebeurt is, mijn hart klopt in mijn keel. Ik bevind me op Missipi Avenue, nummer 3: Arwen Doors' huis die zich hier ook bevind. Ik zal hem gaan zoeken en het huis verlaten. U hoort later van me. Over en uit."
Hij drukte op het donkerrode knopje en het scherm werd weer helemaal zwart. Een erg modern ding, je kon hem zelfs opladen via de computer.
Langzaam stond Bailey op, zijn stijve benen strekkend en verward om zich heen kijkend. Er was een hele laag stof op hem gevallen, maar hij was te nieuwsgierig om het op te merken. Voorzichtig stapte hij over de raamscherven en omgevallen latten, waarna hij de kelderdeur met een ruk openduwde. Hij kon een schreeuw van afschuw nog net onderdrukken.
"Arwen!"

Bailey keek om zich heen. Hij lag op een vuil matras en had zijn jas over zich heen geslagen als een deken. Het beeld van zijn beste vriend, gespiest aan een van de ondersteunende balken van het oude pand was nog op zijn netvlies gebrandt. Een droom, nee, nachtmerrie die iedere keer weer terugkwam.

Off: Is het de bedoeling dat alle personages in hetzelfde 'kamp' zitten? Want dan kun je meer naar elkaar toe spelen.

[Ashley Porter]

Off: lijkt me handig en gezellig.

De eieren waren klaar maar Bailey was nog niet in de woonkamer. Ashley verdeelde het randsoen en zette het eten op een oude kast om te voorkomen dat een van de twee honden of een van de katten het op zou eten. Snel liep ze naar de ruimte waar Bailey verbleef en ze zag hem nog versufd op zijn bed liggen. Ze keek hem even bezorgd aan, hij leek iets van streek. Ze gaf hem een warme glimlach en zei om hem op te vrolijken: "Hey Bails, kom je eten? De kippen hebben vanmorgen 8 eieren kado gedaan!"
Ze was erg blij met Bailey als gezelschap, er waren zoveel mensen gestorven tijdens Doomsday dat ze blij was met de mensen die er nog wel waren. Zelfs met het oude krot waarin ze woonde waren ze gezegend, het was een van de meest bewoonbare gebouwen uit de gehele stad en omdat er een grote wijk omheen lag waren er nog vaak spullen te vinden die nog gebruikt konden worden. En alles kon handig zijn.

[Bailey Sykes]

De ruimte waarin hij verbleef was vuil, ingestort en zou waarschijnlijk vol met ziekteverwekkende ratten zitten. Toch stelde het hem gerust: hij zat niet meer in de kelder op Missipi Avenue. Het was echt een droom. Hij bleeg liggen, nog altijd met versnelde hartslag en graaide naar iets dat naast zijn bed lag. Zijn camcorder. Dit was niet het exemplaar dat hij in de kelder had gebruikt. Die tape was misschien zelfs al verloren gegaan. Het geheugenkaartje dat in de moderne camera zat was weliswaar niet kapot, maar kon nergens worden afgespeeld doordat vrijwel ieder electrisch apparaat kapot was of gewoonweg niet werkte door de afgesloten electriciteit. Het exemplaar wat hij wél mee had genomen was een oude Pentax die nog op batterijen werke en tape. Het was een fijn staaltje technologie dat niet afhankelijk was van de electriciteit.

"Bailey Sykes hier. Ik had weer last van dezelfde droom. Het achtervolgt me. Zonnig weer, zo'n 21 graden schat ik. U hoort meer."
Hij drukte de camera weer uit en legde het op zijn buik waarna er iemand de kamer binnen kwam gelopen, hoewel hij haar zonder bril maar moeilijk kon identificeren. Ashley.

"Jij bent vroeg op zeg." was Bailey's antwoord op haar vraag of hij kwam eten. Hij wist niet of zijn standpunt klopte want Bailey had totaal geen besef van tijd. Het had voor hem part 5 uur 's avonds kunnen zijn, of 3 uur in de middag. Hij glimlachte naar Ashley en knikte uiteindelijk.
"Ik kom zo." zei hij en keek haar voor het eerst recht aan. "Vreemd dat die kippen het zo goed doen, je zou zeggen dat ze nog steeds in shock zouden zijn."
Bailey rekte zich uit, liet de camera op het matras vallen en keek naar zichzelf in een gebroken spiegel.
Een blonde waas met een bruine trui. Hij was nog steeds dezelfde. Weer graaide hij naast zijn bed, greep naar zijn bril en zette deze op. Het spiegelbeeld werd duidelijker, menselijker. Bailey stoned op en liep richting de deur, naar Ashleys ontbijt.

[Ashley Porter]

"Okey", zei ze vrolijk en ze liep[ terug de rommelige woonkamer in voordat de katten de eieren op zouden eten. Zelf vond ze het wel meevallen met de kippen, het had ongveer twee jaar geduurd voordat ze een voor een weer waren gaan leggen, maar nu, vier jaar later was het toch wel weer tijd om de zaken weer eens wat op te pakken. En dus ook voor de kippen.
Tuurlijk, het was en bleef allemaal heel erg traumatiserend maar wat moest je dan? Ookal was het nu een puinhoop, ze hadden het voorrecht nog te mogen leven en daar kon je maar beter iets van maken, vond ze.

Ash zette het eten op de tafel en pakte 2 glazen die ze vulde met zelfgemaakte appelsap. Het was erg moeilijk om aan zuiver voedsel te komen. Ze waren gezegend met kippen en zelfs 3 haantje, maar het enige drinken dat er nu nog te vinden was was vervuild water, dat ze zelf moesten zuiveren of appelsap van de 4 zwaar beschadigde appelbomen in de tuin. En je had erg veel appels nodig om een glas sap te kunnen schenken.

Hadden ze maar een koe ofzo... maarja ze zaten in de stad. Misschjien moesten ze eens op reis gaan, kijken wat er nog meer was. Maar als dat er al was dan hadden andere mensen het vast al toegeeigend. En wat als ze terug kwamen en hun huis was beroofd of afgepakt. Nee, wat je had moest je beschermen want mensen waren tot veel in staat wanneer ze honger leden. Gray.. de husky had al menig dief weggejaagd en anngevallen, zelfs Lilly het Malteeuwse Leeuwtje probeerde hun terratorium te beschermen. Zelf vond ze dat ze dat prima deed maar het was vooral Gray die de dieven wegjoeg. Er was wel eens een kip gestolen of er waren appels gejat, maar zo heel erg was dat nou ook niet direct.