Moonstruck: Alternative Universe

[Jacob Oberst]

Welkom op Moonstruck- de non-fantasy versie. Zie het als een alternative university (snap je de grap? ahaha). Hier leven alle personages van Moonstruck, met dezelfde persoonlijkheden, maar zonder hun vreemde gaven. Ook zijn geheel nieuwe personages natuurlijk welkom. Misschien is het moeilijk om iets te bedenken waarom je personage een dergelijk trauma op is gelopen, omdat dit door magische redenen kwam. Als je dat weglaat, kun je de hele persoonlijkheid van je personage wel schrappen. Dat is de bedoeling niet. We doen gewoon dat ze een deel van hun leven kwijt zijn. Hun geheugen is deels vermist. Waarom weten ze niet en eigenlijk besteden ze daar weinig aandacht aan. Je mag gewoon de accounts die je gebruikt (hebt) voor Moonstruck blijven gebruiken. Het gedeelte waarin de gave beschreven wordt, bestaat dan gewoon even niet voor de lezer.
Er waren ook personages die bijvoorbeeld dokter waren. Er is een ziekenboeg, dus dat is geen probleem. De psychiaters zijn nu coördinators die leerlingen begeleiden op het pad naar volwassenheid. Of dat nou qua studiekeuze of persoonlijke problemen is, maakt niet uit.

Moonstruck is een prestigieuze school in Zuid-Engeland. Er zitten hier kinderen op school van vijf tot twintig jaar oud. Het is een basisschool en een middelbare school. Leraren wonen er intern en leerlingen verblijven in hun eigen kleine appartementjes. Deze appartementjes worden gedeeld door drie personen.

Je moet ontzettend veel moeite doen om er toegelaten te worden. Als ouder zijnde, maar ook als kind. Later instromen is niet mogelijk. De criteria zijn nooit helemaal duidelijk. Je moet gewoon zo veel mogelijk laten zien waartoe het kind al in staat is en wat de motivatie is. Naar arm of rijk wordt niet echt gekeken bij de toelating zelf, maar er wordt gedacht dat het toch wel een beetje meetelt. De opleidingen zijn vrij duur.
De school staat bekend om zijn uitstekende leraren en leerlingenbegeleiding. Je wordt zo veel mogelijk geholpen met het zoeken naar een universiteit of hogeschool. Er wordt hier gestreefd naar hoge competenties. Het slagingspercentage is het hoogste van heel Engeland en ze staan derde op de ranglijst beste scholen van de wereld.

Het eten van de dagelijkse maaltijd gebeurt op eigen tempo, in de kantine van het kasteel. Er zijn verscheidene maaltijden verkrijgbaar en de kantine is toegankelijk van 09:00 tot 19:00. Elke kamer heeft een eigen douche, evenals een toilet. Het is vereist dat iedereen (behalve het schoolhoofd en de leraren natuurlijk) minstens om 23:00 uur slaapt (of verder geen geluid maakt/anderen overlast bezorgt). De regels voor jongere kinderen zijn natuurlijk wel wat strenger. Kinderen tot dertien jaar oud eten iedere maaltijd gezamenlijk. Het ontbijt om 07:00, lunch is niet verplicht maar kan gezamenlijk worden genuttigd om 12:30 en het avondeten is om 17:30. Zij moeten tussen 20:00 en 21:00 in bed liggen. De leerlingen van deze leeftijden slapen ook in een slaapzaal en iedere avond slaapt er een leraar of lerares bij ze.

Personages en kamernummers:
Kamernummers worden door mij bepaald.

[Jacob Oberst]

Jacob zat weer op het balkon met de krant in zijn handen en een kopje koffie op de tafel naast hem. Hij zat eigenlijk altijd op het balkon. Eerst moest hij dat van de dokter, maar hij was het wel fijn gaan vinden opeens. Frisse lucht was altijd goed. Zeker hier. De school, ofwel het kasteel, stond op een bergtop. Het was niet echt een hele hoge berg, maar er was genoeg groen. Je kon ook wel veel van de omgeving zien als je op het balkon zat. Jacob was behoorlijk ziek, maar daar zag je op het eerste gezicht niet veel van, tenzij hij er op dat moment heel slecht aan toe was. Het ging heen en weer. De ene keer was hij er zo goed aan toe dat hij wel een les wilde overnemen. Vandaag was een van de dagen dat hij zich goed voelde. Hij had wel zin in een wandelingetje in de rozentuin... dat had hij al lang niet meer gedaan. Hij stond op van de stoel met wielen. Hij weigerde het een rolstoel te noemen. Hij had zich om zes uur al omgekleed, hij was gewoon spontaan wakker geworden om half zes... af en toe was dat ook wel fijn. Hij vroeg zich af waar zijn zusje uithing. Maar op school was ze zijn zusje niet. Daar was ze gewoon een leerlinge, die toevallig dezelfde achternaam had als het schoolhoofd. Hij stond bij de deur en keek naar de wandelstok. Lelijk ding. Ach, voor het geval dat zou hij hem maar meenemen. "James?" Geen antwoord. Nouja, die was waarschijnlijk op zijn kantoor. James was er altijd voor hem. Altijd. Hij hoefde hem maar te bellen en vijf minuten later stond hij al voor de deur. Ze kenden elkaar al bijna hun hele leven; ze waren beste vrienden en James was één van de eersten die van Jacob's lichamelijke toestand af had geweten. Soms overnachtte James ook wel eens bij Jacob, in Jacobs's slaapkamer annex kantoor. Maar dat had meestal een ander reden. Ondanks zijn ziekte hield Jacob wel van een drankje, en ook James zei geen nee tegen een goede Martini. Jacob opende de deur en liep mét wandelstok naar buiten, al slingerde hij die meer in het rond als dat hij hem gebruikte voor waar hij gemaakt was. Hij begroette wat leerlingen. Ze wisten wel wie hij was, zijn gezicht hing immers als grootste tussen de foto's van andere leraren. Hij hoorde wat gefluister. Het was ook normaal. Ze zagen of hoorden hem nauwelijks, op een enkeling na dan. Hij hield graag contact met leerlingen, maar het mocht niet zo zijn. Hij nam de lift naar beneden. Het privilege van de leraren en natuurlijk het schoolhoofd. Een motherfucking lift. Hij drukte de knop van de begane grond in en bekeek zijn gelaat in de grote spiegel die in de lift hing. Hij zag er sprankelend uit vandaag. Dat was iets nieuws. Hij zag er echt gezond uit. Het enige dat verried hoe ziek hij was, waren zijn doffe haren en de wallen onder zijn ogen. De lift maakte een 'ping'-geluid en de deur ging open. Jacob begroette een paar leraren en leerlingen en kwam toen bij de openstaande dubbele deur aan. Het was een gigantisch ding, maar wel heel mooi. Jacob moest er niet aan denken die zelf te moeten openen. Dat ding was loeizwaar. Gelukkig werkte dat kreng inmiddels met een druk op de knop. Hij kwam buiten aan en zag de rozentuin na een periode van veertien dagen eindelijk eens van dichtbij. Hij rook aan één van de rozen. Ah... beter dan die kunstmatige geur die James ter vervanging geregeld had.

[James Westfield]

James was vanochtend vroeg opgestaan en dat was geen hobby. Waarom had hij dit baantje ook alweer aangenomen? Hij hield van zijn werk, echt, maar om zo vroeg op te staan... Bovendien was hij gisteravond nogal losgegaan met Jacob, al had Jacob aanzienlijk minder gedronken dan James. James had inderdaad een kater van hier tot Tokio. Hij gaapte en keek naar het aantrekkelijk uitziende bed. Hij was schoolarts dus had hij altijd een bed staan op kantoor. Dan kon hij altijd nog het niet storen bordje ophangen en de deur afsluiten en een lekker dutje doen. Maar als er dan een echt noodgeval was... Ugh, dat geweten van hem toch altijd. Hij besloot naar buiten te staren. Dit baantje verdiende redelijk goed. Het was niet zo dat er iedere dag leerlingen gewond of ziek raakten en toch kreeg hij een uurloon. Op sommige dagen hoefde James hier niet te werken en was er een andere schoolarts aanwezig. Soms waren ze er ook allebei, bijvoorbeeld als er een schoolfestival of -feest was. Op de dagen dat James hier niet hoefde te zitten gaf hij biologie aan de bovenbouw, wat hij ook wel leuk vond om te doen, al had hij het niet zo op dat puberale gedrag... Meestal kwam hij chagrijnig het lokaal weer uit. Het fijne was wel dat hij de roostermaker had weten over te halen biologie iedere keer pas na een uur in te plannen. Hij zat al twintig minuten naar buiten te staren en over de domste dingen na te denken, toen Jacob ineens verscheen in de rozentuin. "Huh?" James opende het raam en ging eruit hangen. "Ja-" Ohnee, het was nu niet Jacob, maar meneer Oberst. "Meneer Oberst!" James wist dat Jacob de geur van bloemen miste, net zoals gesprekken met leerlingen, frisse lucht in het algemeen enzovoort, maar hij had toch echt met hem afgesproken dat hij hem toch echt eerst zelf wilde nakijken als hij naar buiten wilde... alleen nu zag hij er best wel vrolijk uit. Hij zag er ook gezonder uit dan anders. James besloot maar gewoon te zwaaien, hij wilde hem niet beroven van zijn quality time met de rozen. James glimlachte. Het was fijn om Jacob zo te zien.

[Katsu Eijben]

Katsu keek op de papieren die hij ontvangen had, vandaag was zijn eerste dag op deze school als wiskunde leraar. "Daar gaan we dan.." Hij had er helemaal geen zin in, laat staan dat hij deze kinderen les wilde geven. Hij toverde de plattegrond tevoorschijn en stapte zijn auto uit en liep naar binnen. Hij keek de kinderen die hem überhaupt ook maar aankeken heel chagrijnig terug aan en zocht de administratie op de kaart. Toen hij eindelijk aan kwam, hij had vele gangen in gelopen maar was te koppig om de weg te vragen, keek hij de vrouw aan. "Ik kom hier voor meneer Oberst.. ik ben de nieuwe Wiskunde leraar.." Sprak hij op duidelijke en toch dwingende toon. Zo praatte hij altijd, op zijn andere school waren de kinderen doodsbang voor hem.

[James Westfield]

James, die net even koffiepauze wilde gaan nemen, liep langs de receptie en hoorde dat iemand op zoek was naar de directeur. "Sorry, ik hoorde je praten... als ik even mag, Clarice?" De vrouw aan de balie knikte. "Je hebt geluk. Vandaag is hij in..." goede gezondheid "...een heel goede bui. Hij is buiten, in de rozentuin. Dat is hier de voordeur uit en dan rechts. De tuin valt niet te missen." James glimlachte. Als Jacob vrolijk was, was hij dat ook. "De nieuwe wiskundeleraar, hè? Het is mooi dat je er bent. Ik ben James Westfield, leraar biologie en schoolarts. Prettig kennis te maken." Hij stak zijn hand uit en keek zo vriendelijk mogelijk. Hij moest het echt forceren, aangezien hij barstende hoofdpijn had en ieder moment naar de wc kon rennen om daar even te braken. Kater, kater... Hij moest zich voortaan maar inhouden als hij met Jacob dronk. Jacob deed dat zo onopvallend!

[Katsu Eijben]

Katsu keek de ander arrogant aan en vond het maar een apart geval "Rozen tuin.." Mompelde hij bewonderend dat had zijn andere school niet. Hij liep de ander arrogant voorbij zonder ook maar zijn hand aan te raken of zich voor te stellen. Hij liep de voordeur uit zoals Westfield had gezegd en liep toen naar rechts, de tuin was inderdaad niet te missen. Hij bleef even met veel bewondering staan, dat deze tuin nog heel was met al deze tieners. Hij liep naar een paar rozen toe en kon er eigenlijk niets aan doen hij moest er even aan ruiken. Hij bukte zich voorover en rook er aan en zag tot zijn verbazing een man, was dit meneer Oberst..? Hij ging snel weer recht staan, alsof hij betrapt was, en knikte even "Bent u toevallig meneer Oberst..?" vroeg hij voorzichtig.

[Jacob Oberst]

Jacob had even met gesloten ogen staan ruiken. Hij hield ervan dat hij de natuur zo in zich op kon nemen. Hij opende zijn ogen toen hij een geluid hoorde en draaide zich om. Hij zag een man van Aziatische origine staan en ook deze rook aan een roos. "U hoeft niet te schrikken." Hij grinnikte zachtjes. "De rozentuin is van iedereen." Hij bekeek hem eens goed. Waar kende hij die man nou van? Hij had zijn gezicht ergens gezien... "Jawel, dat ben ik." Oh! Vandaag zou er een nieuwe leraar komen. Hij had zijn sollicitatie nog eens doorgenomen. "U moet Katsu Eijben zijn. Spreek ik het zo goed uit, trouwens?" Hij hoopte maar dat hij zich niet vergist had. Maar de man was Aziatisch en zijn naam klonk ook wel zo. "Uw sollicitatie was met Meneer Jones, is het niet?" Hij stak zijn hand uit. "Fijn dat u er bent. Ik zou niet weten wat ik zonder wiskundeleraar voor de bovenbouw zou moeten." Hij glimlachte. Hij was vrolijk en dat was ook wel te merken. Maar ook was hij terughoudend. Hij liet niet te veel zien van zijn persoonlijkheid. Bovendien, als hij te enthousiast zou doen zou het misschien vervelend worden gezien zijn gezondheid, ook al was hij er vandaag goed aan toe.

[Katsu Eijben]

Katsu bekeek de man goed, hij was jonger dan hem zelf? Hij zag iets bleek en hij was mager. Lachte de man hem nu werkelijk uit? "Van iedereen? Hoe blijft het dan zo mooi?" Vroeg hij zich hard op af en pakte de ander mans hand vast en schudde deze even. "Fijn mijn part zegt u Jan Willem, de kinderen spreken het nooit goed uit" Maakte hij droog op en probeerde iets te glimlachen. Hij wist niet zo goed wat hij moest zeggen, was de ander werkelijk blij met hem? "Ik wilde even rond kijken als dat niet erg is.. ik heb meneer Westfield ook al ontmoet.." mompelde hij iets geïrriteerd.

[Jacob Oberst]

Jacob analyseerde hem terwijl hij sprak. Hmm. Chagrijnig typ. "Geen idee. De leerlingen hier hebben er blijkbaar respect voor. Eerst werd hij niet eens bijgehouden en ze begonnen dat helemaal zelf te doen. De rozentuin is een beetje de trots van de school, op de één of andere manier. Inmiddels hebben we wel een tuinman, hoor. Toen was de tuin gewoon nog niet zo belangrijk... Het was trouwens voor mijn tijd. Ik weet dit alleen maar van mijn vader." Hij ging op het bankje achter hem zitten en keek Katsu aan met half toegeknepen ogen wegens de zon. Hij was echt een chagrijn. Daar zou wel wat verandering in moeten komen, uiteindelijk... anders was de keuze gemakkelijk gemaakt en zou hij ontslagen moeten worden. Jacob hield van mensen met een stralende persoonlijkheid. "Ik spreek namen graag uit zoals het hoort, als u dat niet erg vindt. En wij refereren naar de leerlingen als leerlingen, niet als kinderen... dat u dat even weet." Hij sprak nog altijd glimlachend. "Oh, ga alstublieft uw gang. Ik raad de kantine aan. De kantine is een oude balzaal en er wordt gezegd dat men hier grootste feesten heeft gehouden. Ik waan me altijd in een sprookje als ik daar alleen ben. Ik vind hem prachtig, in ieder geval." Jacob ging helemaal op in het verhaal van de balzaal en hij leek te glunderen. "Als u wil, kan ik u een korte rondleiding aanbieden? Om twaalf uur heb ik pas weer wat op de agenda staan." Eigenlijk stond daar niks, maar hij had besloten om om twaalf uur de literatuurles maar eens over te nemen van Blaise Laurant. Laurant was een voormalig ex-leraar. Dat klonk een beetje raar natuurlijk. Hij was gestopt en Jacob had hem zowat gedwongen terug te komen omdat hij gewoon een excellente leraar was. Hij wist precies hoe de leerlingen in elkaar staken en hij kon alles voor elkaar krijgen. Jacob kon het zelf ook redelijk, maar aangezien hij niet altijd literatuur kon geven vanwege zijn ziekte was dat moeilijk. Nu hij eraan dacht... Katsu deed hem wel een beetje denken aan Laurant. "Trouwens, je zou de leraar literatuur eens moeten ontmoeten. Volgens mij zouden jullie het goed met elkaar kunnen vinden."

[Blaise Laurant]

Blaise liep door de hal- chagrijnig als nooit tevoren. De koffie was op en dat had waarschijnlijk wel weer te maken met ene James Westfield die weer eens een kater had. Hij balde zijn vuist en gooide de deur naar diens kantoor open.  "Westfie-" begon hij op boze toon. "Oh. Niet hier," mompelde hij toen hij een leeg kantoor aantrof. "Hij ligt niet eens op bed. En dat terwijl het niet storen-bordje er hangt. Tsk." Hij tuurde even door het raam, waardoorheen hij Jacob zag staan praten met een of andere Chinees of Taiwanees of misschien was het wel een Mexicaan met Koreaans bloed. Ook goed. Oberst was behoorlijk close met Westfield dus daar zou hij zijn klachten ook wel kwijt kunnen. Hij marcheerde naar buiten, terwijl leerlingen spontaan naar de zijkanten van de ruimte sprongen uit angst voor 'de duivel', want dat was zijn bijnaam. In het begin van het schooljaar was het meestal 'girly man' of 'pimpelpaars zonder groene stippen' en af en toe ook wel 'de aubergine uit de hel' maar dat leerden ze uiteindelijk wel af na tien pagina's strafwerk. Blaise was een vriendelijke kerel, dat wel, maar bij gebrek aan koffie veranderde dat. Bij gebrek aan een goede bui om wat voor reden dan ook, eigenlijk. Sommige leerlingen gingen ervan uit dat hij af en toe zelfs menstrueerde gezien zijn gedrag. Dan had je al strafwerk aan je broek hangen als je tweemaal gefluisterd had tijdens zijn uitleg. Daar kon hij nou absoluut niet tegen. Gepraat tijdens uitleg of films of voordrachten. "Jacob!" brulde hij. "Kun je me even vertellen waar die klojo van een James uithangt, want het koffiezetapparaat moet alweer bijgevuld worden. Het water is op, de koffie is op, en alleen Asche krijgt dat verdomde ding open en laat die nou eens vrij hebben vandaag. Dus ik heb iemand nodig om op z'n kop te slaan, een trap van de berg af te geven en mij koffie te laten brengen. Daarvoor heb ik niemand anders dan James westfield uitgekozen omdat het allemaal zijn schuld is." Hij keek naar de andere man. "Hoi. Ik sta hier bekend onder de naam Laurant, mijn voornaam is niet interessant genoeg en ik geef literatuur. Aangenaam." Hij stak geen hand uit. Dat vond hij vies.

[Katsu Eijben]

"Ik zal mijn best doen.." Zei hij verontschuldigend terwijl het hem al begon te irriteren. "Het is Katsu Eijben" Zei hij het zoals ze het in Japan zouden zeggen. "Maar nogmaals.. het maakt niet uit.." Hij was wel geïnteresseerd in de kleine rondleiding, hij wilde alles weten over deze school. "Als u dat niet erg vind zou ik graag gebruik maken van uw aanbod.." Toen de ander begon over de leraar literatuur haalde hij een wenkbrauw op, dat maakte hij zelf wel uit. Plots kwam er inderdaad een man aan en deze begon een tirade te houden. "Aangenaam.." Hij had verder geen zin om zich voor te stellen, maar het hoofd was er bij.. "Katsu Eijben, nieuwe wiskunde leraar.." Hij boog iets, wat gebruikelijk was in zijn land.

[Jacob Oberst]

Jacob knikte. "Mooi. Goed. Dan zal ik je de school laten zien," zei hij stralend. Hij wist veel over dit gebouw en dat liet hij dan ook graag blijken. "Oh, als je het over de duivel hebt! Daar is hij," sprak Jacob toen hij Blaise aan zag komen. Zijn gezicht vertrok toen hij de blik op diens gezicht zag. Wat zou er nu weer mis zijn? Respectloze leerlingen, mensen die Shakespeare durfden te waarderen...? Om de één of andere reden leek Blaise daar een hekel aan te hebben. "Oh, hij komt hierheen... Hij ziet er boos uit. Je hebt hem op een slechte dag gevat geloof ik." Jacob grinnikte om Blaise toen deze begon te zeuren over het koffiezetapparaat. "Goed, goed... Ik heb geen enkel idee waar James uithangt. Misschien op kantoor of het biologielokaal? Wordt het niet eens tijd dat je een eigen koffiezetapparaat aanschaft? Dat ding is zo goed als van James, hij is zo'n beetje de enige die ervan drinkt aangezien hij het opmaakt zodat niemand anders ervan kan drinken... Daarom heb ik er een op m'n kantoor laten zetten." Hij keek naar Katsu en Blaise. Ja, ze leken echt wel een beetje op elkaar. Qua doen in ieder geval...

[Blaise Laurant]

Blaise trok een wenkbrauw op toen Katsu boog. "Is dat zodat ik beter op je kop kan kotsen ofzo?" vroeg Blaise op hoog en machtige toon. "Nouja. Ik ga maar weer als  je me niet van dienst kunt zijn. Lekker kleurtje trouwens, Jacob. Je ziet er beter uit." Hij probeerde te glimlachen en klopte een paar keer zachtjes op Jacob's schouder. "Doei." Hij draaide zich om en liep tegen zichzelf mompelend, met zijn vingers tegen zijn voorhoofd gedrukt, weg. Hij liep het gebouw in en verdween in de mensenmassa, zoals hij niet graag deed en zelfs haatte. Mensen- bah. Hij had veel liever een kat of zo.

[Katsu Eijben]

Hij moest zijn best doen om zijn humeur niet te laten verslechteren en glimlachte slechts geïrriteerd "U heeft vriendelijk personeel zie ik.." Glimlachte hij sarcastisch naar Jacob en zuchtte. Waar was hij ook al weer aan begonnen? Hij vroeg zich af wat iedereen bedoelde met Jacob en zijn gezondheid, tenminste hij nam aan dat het daar op sloeg. "Dus ik moet ook maar mijn eigen koffieapparaat aanschaffen?" Lachte hij, hij leerde snel. Hij moest aardig zijn tegen het hoofd, dat was duidelijk. "Waar gaat onze reis eerst naar toe?" Vroeg hij voorzichtig om de man te herinneren aan de rondleiding.

[Jacob Oberst]

"Jeetje, Blaise..." mompelde hij. "Tsja. Alleen Blaise is zo hoor. Verder zijn ze écht vriendelijk. Blaise is ook niet altijd zo. Hij is normaal wel iets vrolijker... Hij leeft op koffie en als er geen koffie is... nouja. Dat gaat niet zo heel goed. Voor je zijn lokaal binnenloopt moet je ook oppassen, als hij bezig is met uitleg of iets moet je maar even wachten. Hij kan er niet tegen als je zijn lokaal zomaar binnenwandelt als hij iets aan het vertellen is. Dus bij deze ben je gewaarschuwd." Hij haalde een zakdoek uit zijn vestzak en hoestte erin. Hij stopte hem direct weer weg. Hij begon vast te lopen. "Ja, een koffiezetapparaat raad ik iedereen aan. James is een wandelende koffiefilter." Hij grinnikte. "Allereerst gaan we maar naar de entreehal. Ik weet niet of je daar al geweest bent? Daarna zien we wel weer. Ik raak snel afgeleid door het bruisende leven in de school."

[Katsu Eijben]

"Het is al goed.. ik zal Blaise ontlopen tot ik hem werkelijk nodig heb.." Blaise zou op kijken als hij met Katsu te maken kreeg. Hij lachte iets en knikte naar Jacob en bekeek de ander wanneer hij hoestte "Heeft u een koutje opgelopen?" Probeerde hij voorzichtig waarna hij de ander volgde naar de entree hal "Het is een prachtig kasteel.. heel slim om hier een school in te bouwen.." Merkte hij op. "Dus James is een heel druk persoon of juist een heel erg lui persoon.." Bedacht hij zich hard op en keek even om zich heen.

[Jacob Oberst]

Jacob keek met pretoogjes naar Katsu. "Doe dat." Oh, als hij dit allemaal zou horen... "Oh, . Ja, nouja, nee. Ik ben chronisch ziek. Ik ben om die reden ook niet zo vaak in de school zelf te vinden maar zit ik door mijn raam te koekeloeren en te genieten van de kunstmatige geur van rozen. Daarom was ik ook in de rozentuin. Ik houd  van natuur zie je, en veel kansen om die te bewonderen zijn er niet." Hij stopte toen ze bij de entreehal waren. "Dat schilderij daar, wat boven de deur hangt- Dat is mijn overgrootmoeder, Alexandria Josephine Oberst. Maar de belangrijkste persoon is toch wel Lady Moonstruck, die daar hangt. Lady Moonstruck is natuurlijk de persoon die deze school heeft opgericht. Ik weet niet hoeveel over's er voor grootmoeder zouden horen bij haar... maar in ieder geval zijn het er veel en is ze een van mijn voorouders. Ze leefde zo rond de negentiende eeuw, wat erg apart is. Vrouwen hadden in die tijd, ongeacht hun afkomst, niet veel invloed natuurlijk. Dus niemand weet hoe het komt dat dit haar gelukt is, maar we zijn er hoe dan ook blij om." Er hing dan wel een schilderij van haar, maar ze stond met haar rug naar de kunstenaar toe en had haar armen als een dirigent uit elkaar gespreid. "Niemand weet trouwens waarom ze er zo op staat... maar toch vind ik het schilderij heel mooi. Ik weet het niet. Het doet iets met me." Hij zuchtte, schudde zijn hoofd en knikte toen. "Juist. We gaan door." Toen Katsu over James begon moest hij lachen "Tsja... van nature is hij heel erg lui. Maar sinds ik ziek werd heeft hij ontzettend veel voor de school gedaan... Dus ik denk dat het een combinatie van beiden is? Haha!"

[Hairi Oberst]

Hairi kwam net haar geschiedenis les uitgelopen en liep door naar de entreehal. Ze wilde zo graag weer even de mooie rozen zien! Tot haar verbazing zag ze Jacob  staan en eigenlijk wilde ze naar hem roepen, maar dat leek haar toch niet zo gepast. Bij nader inzien was dat een goede beslissing, wie was de man die hij bij zich had? Snel liep ze naar hen toe en glimlachte ze breed "Meneer Oberst.. wat doet u hier?" Ze was blij haar broer hier te zien, dat betekende dat hij zich vandaag beter voelde. Ze keek naar de andere man, die haar nogal chagrijnig over kwam. Was dit de nieuwe wiskunde leraar toevallig waar ze over gehoord had?

[Jacob Oberst]

"Hairi!" Jacob glimlachte. "Ik voelde me vandaag goed genoeg om eens een wandeling te maken. Je weet dat ik dat graag doe." Hij wist zich weer eens niet echt een houding te geven. Hij vond het zo raar dat men het beter had gevonden dat ze hem meneer Oberst zou noemen. "Hoe was geschiedenis? Weer veel over de Grieken gepraat zeker?" Jacob keek even naar Katsu. Shit, had hij teveel gezegd? "Hairi is mijn zusje," zei hij dan maar. Hij sprak op een zacht volume. "Het is niet zo dat we niet willen dat de leerlingen het weten... maar u weet hoe mensen met kinderen van leraren enzovoort omgaan denk ik?" Hij keek weer even naar Hairi en toen naar zijn horloge. "Zeg, je hebt over vijf minuten Frans, dus als je even opschiet kom je niet te laat. Je weet hoe lang je erover doet om aan de andere kant van de school te komen."

[Hairi Oberst]

"Oui Monsieur!" Grijnsde ze en keek Jacob aan waarna ze zachter vervolgde "Ik vind dat we vanavond film kijken.. ik zorg wel voor het eten.. en als je er niet bent zwaait er wat.." Ze keek hem dreigend aan. "Het was een genoegen u te ontmoeten meneer.." Zei ze toen tegen Katsu en liep snel met haar zware boekentas de gang door, waarom was Frans dan ook helemaal aan de andere kant van het gebouw?! Ze keek om zich heen en zag Nao staan waarna ze even stopte om naar hem te zwaaien "Oi Noa! Zie ik je zo in de pauze?" Vroeg ze hard waarna ze gebaarde dat ze op moest schieten omdat ze te laat kwam.

[Katsu Eijben]

Katsu keek beide mensen aan, ze leken wel ergens op elkaar nu hij dat zo hoorde. "Ze zullen het niet van mij horen.." Glimlachte hij. Toen het meisje weer weg ging keek hij haar na "Levendig type is het niet.." Hij glimlachte weer en keek nogmaals naar de schilderijen. "U zult trots zijn op uw school, ik heb er prachtige verhalen over gelezen vandaar dat ik zo geïnteresseerd was om hier te werken.." Hij dacht nog even na. "Ik wil u niet langer op houden, u heeft vast nog veel te doen en.. als u zich niet goed voelt moet u dat gewoon zeggen.." Hij voelde zich iets opgelaten, hij wilde de ander niet uitbuiten als hij werkelijk nooit uit zijn kamer kwam.

[Noah Chevalier]

Noah draaide trillerig zijn hoofd om. Iemand had hem geroepen. Hij zag dat het de energieke Hairi was. Hij vond haar aardig, maar ze was zo luidruchtig en dat resulteerde er vaak in dat mensen naar ze keken. Naar hem. Ook omdat ze jonger was, al zou je dat niet meteen zeggen. Hij knikte hakkelig maar zei niets. Hij draaide zijn hoofd weer terug om en liep toen naar Aardrijkskunde zonder nog om te kijken. Hij voelde zich bezweet en het leek net alsof iedereen naar hem keek. Hij had echt geen zelfvertrouwen... Al jaren niet. Hij ging ervoor naar een psycholoog, maar ja, daar praatte hij ook niet bijster veel tegen dus dat hielp ook niet echt. "Yo noah, kom je bij ons zitten?" vroeg een klasgenoot van hem. Noah twijfelde. Was dit een val? Hij moest dingen uitproberen... Goed dan. Hij opende zijn mond. "Oké." Noah was trots op zichzelf. Hij had geantwoord! Hij liep mee naar binnen en ging met het groepje dat hem zojuist gevraagd had of hij bij ze wilde zitten achteraan zitten. Noah haalde zijn boeken en schrift uit zijn tas, plaatste een bril op zijn neus en ging klaarzitten om aantekeningen te nemen. Hij keek de jongens waarbij hij was gaan zitten niet aan.

[Jacob Oberst]

"Begrepen, madame!" Hij gaf haar een salut en grinnikte. Toen wendde hij zich weer tot Katsu. "Mooi zo. En... ja, levendig is ze zeker," antwoordde hij schouderophalend. Hij knikte vervolgens. "Ja, dat ben ik ook. Oh, werkelijk? Die verhalen zou ik dan eens moeten nalezen... waar dat dan?" Hij schudde wild zijn hoofd op Katsu's opmerking. "Nee joh! Ik doe het graag. We hebben sowieso nog veel te bespreken. Over de lestijden, het feest dat er binnenkort aankomt en de huisregels. Ook moet uw kamer nog aangewezen worden. U wist dat er hier intern geleefd wordt? Tenminste, als u dat wilt. Anders zou u dagelijks die berg mogen beklimmen en dat lijkt me geen pretje." Jacob bleef formeel. Hij had een hekel aan formaliteit, maar aangezien hij hier met een Aziaat te maken had en die bekend stonden om formaliteit en regelmaat... Soms wilde er nog wel eens een 'je' tussenglippen, maar dat had hij dan niet door. Dan voelde hij zich iets té op zijn gemak. Misschien toch maar even vragen. "Heeft u er bezwaar tegen als ik je zou zeggen? Ik ben het niet echt gewend om mijn personeel zo formeel aan te spreken, eigenlijk. Als dat goed zou zijn, moet het natuurlijk van weerskanten komen. Iedereen zegt gewoon 'je' tegen me, behalve de leerlingen."

[Katsu Eijben]

"U heeft zelf de verhalen over Moonstruck nooit gelezen?" Vroeg hij twijfelend, nam hij hem in het ootje? "Er zijn vele verhalen in boeken als u het mij vraagt.." Hij glimlachte toen de ander werkelijk wel de rondleiding wilde doen. "Gelukkig.. feest?" Vroeg hij voorzichtig, dat was op zich wel leuk. "Ik weet het, mijn spullen liggen nog in mijn auto.." Stelde hij de ander gerust. Hij had al verwacht dat dit kwam, was hij te formeel geweest? "Het spijt me ik ben gewend om heel formeel uit de hoek te komen.." Legde hij uit en glimlachte opnieuw. "Maar natuurlijk mag je, je zeggen dat is geen probleem" Hij keek de ander geruststellend aan.

[Jacob Oberst]

"Oh, die verhalen. Tsja, ze zijn deels lovend en deels... niet. Het ligt er natuurlijk aan hoe je ze interpreteert." Hij knikte. "Ja, de school is binnenkort precies 200 jaar oud en dat is wel reden voor een feest vind ik. We weten nog niet precies wat het wordt, maar vorig jaar hebben we aan het eind van het schooljaar een gemaskerd bal gehouden in de kantine, dat beviel wel... Dus misschien doen we dat weer. Maar dan wat uitgebreider, met een orkest en zo. We zien wel. Morgen zijn er vergaderingen over, dus die kun je al bijwonen als je dat zou willen? Ook al begin je vrijdag pas echt..." Het voelde als een hele geruststelling dat hij 'je' mocht zeggen. "Goed, laten we de rondleiding dan maar vervolgen. Je toekomstige lokaal komt zo voorbij, en ook de eerste bibliotheek en de kantine waarover ik net zo lovend aan het praten was." Hij liep richting het lokaal en opende de deur. "Dit is het dan. Het is niet echt groot, maar klein zou ik het ook niet noemen." Toen ze daar even waren blijven staan ging hij verder naar de eerste bibliotheek. "De reden waarom we dit de eerste bibliotheek noemen is... dat we er vier hebben. Een voor de jongere kinderen, dat is deze, de bibliotheek voor de middelbare onderbouw en een voor de bovenbouw. Dan is er nog een waar van alles en nog wat staat. Boeken die gevonden en nooit meer opgeëist zijn, gewone leesboeken... en we weten zelf nog maar half wat er allemaal staat. We zijn nog bezig met het inventariseren ervan. Hij is behoorlijk groot, dus vandaar." Er waren een paar tafels en heel wat boekenkasten. Aan sommige tafels zaten op het moment leerlingen. "Goedemorgen, jongens." De kinderen renden vrolijk naar Jacob toe. Hij bracht hier op zijn mindere dagen (maar niet de dagen dat hij er echt slecht aan toe was) redelijk veel tijd door. Dan las hij ze voor en dergelijke. Ze begonnen druk te praten en Jacob praatte net zo druk mee. "Ik kom vanmiddag nog wel even terug, ik moet deze meneer hier namelijk rondleiden. Hij wordt de wiskundeleraar voor de bovenbouw, brr!" Jacob hield niet bepaald van wiskunde en dat wisten de meeste mensen ook wel, waaronder deze kinderen. De kinderen stelden zich ieder netjes voor. "Tot strakjes!" zei Jacob toen ze klaar waren. "Ze lijken nu lief, maar het zijn ware deugnieten," grinnikte Jacob zachtjes. "En dan nu, de kantine." Hij opende de deuren en liet Katsu hem voorgaan naar binnen.

[Katsu Eijben]

"Dat is waar.." Mompelde hij waarna hij mee liep. "Gemaskerd bal.. in een balzaal.. dat is natuurlijk wel mooi" Glimlachte hij bewonderend. "Ik zal bij de vergaderingen zijn.." Hij wilde zo veel mogelijk meemaken op deze school en mee helpen. Ervaringen op doen op deze school was belangrijk. Hij liep mee en keek naar zijn lokaal in deze school, was dit het? Het was redelijk maar hij moest er wel nog werkelijk zijn eigen lokaal van maken. "Het is aardig ruim kunt u wel zeggen" Hij klonk zeer tevreden. Wanneer ze bij de bieb waren schrok hij "vier?" Stamelde hij, hun bibliotheek op school was nog kleiner dan de eerste. Hij keek hoe Jacob om ging met de kinderen, hij was zeer geliefd zo te zien. De kinderen stelde zich netjes voor en ook hij op zijn beurt "Katsu Eijben, het is leuk jullie te ontmoeten.." Hij glimlachte iets en zei de kinderen dag wanneer ze gingen. Hij had veel hoop bij de kantine, het moest mooi zijn en hij vond het een vreemde gedachten dat de kantine in een balzaal zat. Hij liep naar binnen en zijn mond viel nog net niet open, het was prachtig. "Ik kan maar een ding zeggen.. geweldig.." Stamelde hij iets overdonderd.

[Jacob Oberst]

Jacob glunderde helemaal bij het zien van Katsu's reactie op de balzaal. "Mooi, hè?" Hij hield van zijn school. Hij vond het geweldig dat anderen hem net zo mooi leken te vinden. "Ik kan er wel een uur over staan praten, maar ik kan je beter een stapel folders meegeven," grinnikte hij. Toen ze daar even gestaan hadden ging hij weer verder. "Er zijn hier aardig wat trappen en over een lift beschikken we helaas niet... maar alles wat je nodig hebt is eigenlijk op deze verdieping. De lerarenkamer waar de koffie bijna altijd op is, je lokaal, toiletten... Je kamer is echter wel een verdieping omhoog, maar zo erg is dat niet, toch?" Hij liep de trap op. "We hebben niet heel veel tijd meer. Ik kan je even snel de tweede bibliotheek, je kamer en mijn kantoor nog laten zien. Om twaalf uur neem ik Blaise zijn les over en rond kwart voor twee is die afgelopen... Als je wil kun je dan even naar mijn kantoor komen, dan bespreken we de rest. Is dat goed? Dan kun je in de tussentijd even zelf rondzwerven of je spullen naar je kamer brengen." Het was pas kwart over elf, maar hij moest het Blaise eerst nog even laten weten. Waarom was hij dat nou net niet gaan doen? Oh maar wacht eens, er bestonden tegenwoordig mobiele telefoons. Straks maar even bellen. Hij controleerde zijn zakken op de sleutels die overal op pasten en merkte dat hij die eerst moest ophalen voor ze naar Katsu's kamer zouden gaan, dan kon hij nog even inbreken in Asche d'r conciërgehok, waar alle sleutels lagen.

[Katsu Eijben]

Katsu keek nog steeds zijn ogen uit maar knikte begrijpelijk dat de ander geen tijd had om er zo veel over te vertellen. "Ik ben niet zo lui.. trappen lopen is geen probleem.." Hij glimlachte vriendelijk. Hij volgde de ander de trap op en knikte "Dat is prima, ik kom er verder zelf wel uit.. ik zal mijn spullen omhoog brengen" Hij knikte en volgde de ander. Hij vroeg zich af waarom hij een leraar had aangenomen als deze toch geen les ging geven. "Het is al erg vriendelijk dat u zelf een rondleiding geeft als ik het goed begrijp kunt u beter nog even rusten voor dat u een les gaat geven.." Hij wilde zeker niet dat de ander tot zijn toe doen neer stortte of iets dergelijks.

[Jacob Oberst]

Off: Verkeerde account^

Jacob grijnsde. "Mooi zo." Hij liep naar de  tweede bibliotheek. "Oké, mooi. Ik hoop dat ik je niet teleurgesteld heb met deze korte rondleiding. Als ik een keertje meer tijd heb zal ik hem nog wat uitbreiden. Ik krijg sowieso vaker telefoontjes van mensen die ook graag een rondleiding zouden krijgen, maar er  bestaat nog geen echte rondleiding. Toch best raar eigenlijk... De school bestaat nog gewoon en het is een drukke plek... en toch zijn mensen geïnteresseerd in een rondleiding. Meestal heb je zoiets alleen in echte monumenten, zoals bij The Tower of London enzo. Een plek met belangrijke geschiedenis. Ik zou niet zeggen dat deze dat niet is, maar toch. Apart." Hij grinnikte en schudde zijn hoofd. "Op goede dagen als deze denk ik daar liever niet aan. Ik neem wel vaker te veel hooi op mijn vork en dan gaat het mis, dat moet ik toegeven. Maar vandaag heb ik nog niet echt ergens last van." Hij liep naar de deur van de tweede bibliotheek. "Voor deze bibliotheek is wat meer stilte vereist, dus laten we maar onze mond houden." Hij opende de deur en trof een bijna lege bibliotheek aan. Er waren een paar leerlingen, waaronder twee die bibliotheekdienst hadden en de boel aan het opruimen waren. De echte bibliothecaresse was er ook bij. Ze was een typische 'ssst!' bibliothecaresse. Toen hij naar zijn mening genoeg had laten zien, vertrokken ze weer. "Volgende... mijn kantoor. Het is aan het eind van deze gang." Hij liep erheen en ontgrendelde de deur. "Het is half kantoor, half mijn slaapkamer." Het enige dat de twee dingen scheidde was een Japans kamerscherm. "Oh, dat ding daar staat je misschien wel aan. Die heb ik van James en Hairi voor mijn verjaardag gekregen omdat ze het maar niets vonden dat mensen mijn slaap- en woonplek konden zien als ze bij me op kantoor kwamen." Het kantoor zelf bestond uit antieke meubels. Antiek bureau, drie antieke boekenkasten en nog een gewone antieke kast waarin de dossiers van de studenten lagen. Alles had een beetje een kameelkleurig tintje. Het was een hele lichte ruimte. Hij schoof het kamerscherm een stukje opzij en liet Katsu zijn woonplek ook nog even zien. Aan de linkerzijde zag je een balkon waarvan de deur openstond. "Daar drink ik mijn koffie 's ochtends," grinnikte hij. Er stonden meubels van dezelfde kleur en een platformbed met turquoisegroene lakens. Ook daar stond weer een boekenkast, maar dan met leesboeken. Aan de rand zat een klein aanrecht waar alle benodigdheden bij zaten, waaronder natuurlijk een koffiezetapparaat. "Goed, de sleutels..." Hij liep naar zijn kantoor toe en trok een lade open. "Laten we maar verder dan," zei hij toen hij de juiste sleutels te pakken had. Hij moest ineens best aardig hoesten en hield zich vast aan het bureau omdat hij van het hoesten gewoon last kreeg van zijn rug. Hij haalde snel een zakdoek tevoorschijn en hield die voor zijn mond. "Sorry," zei hij uiteindelijk. Hij bekeek de zakdoek nadat hij voor de zekerheid naast zijn mond had geveegd. Niet veel bloed. Iets meer dan daarnet. Twee keer in die vier uren dat ik wakker was geweest viel nog aardig mee. "We gaan door." Hij stopte de zakdoek weg en liep het kantoor uit.

[Katsu Eijben]

Katsu keek de ander aan en schudde van nee "Zoals ik al zei ben ik al erg blij dat je me de weg hebt gewezen.." Zei hij aardig. Hij grijnsde toen de ander het vreemd vond dat andere zo veel interesse in deze school toonde "Je ziet niet vaak een school in een kasteel.." Gaf hij als zijn mening. Wanneer ze door die bieb liepen keek hij weer stilletjes om zich heen, hier moest hij dus zijn als hij rust wilde duidelijk. De vrouw leek hem een echte chagrijn, wat een hoofd. Hij schrok van Jacob en zijn kantoor/slaapkamer waarom had hij de twee gecombineerd? Had hij zo veel te doen? "Interessant" Hij bekeek de meubels, hij vond het wel mooi. "Het scherm is mooi.. je ziet dit heel vaak in Japan.. voor de sier maar ook voor dit soort gelegenheden.." Hij knikte vriendelijk, het deed hem goed dit ding te zien. Hij schrok opnieuw toen Jacob zo moest hoesten "Meneer Oberst.. gaat het werkelijk wel goed..? Ik bedoel.." Hij wist niet zo goed wat te doen.. hij wilde niet te bezorgd over komen, maar hij wist niet wat normaal was bij deze man. "Moet ik er op staan dat u naar bed gaat? Ik kan wel naar die Blaise wel aan hoor.." Hij zou die les maar gewoon zelf gaan doen, hij was toch leerkracht?!

[Jacob Oberst]

"Ja, klopt. Ik ben drie jaar geleden met Hairi naar Japan geweest, omdat ik de cultuur zo interessant vond. Daarom hebben ze me denk ik ook een ehm, hoe heet het... -shoji-scherm, toch?- gekocht. Hairi en ik gaan niet vaak op vakantie, maar als we gaan, gaan we ook naar landen waarvan we eigenlijk helemaal niks weten. Beetje culturele ervaringen opdoen." Jacob schudde zijn hoofd. "Het gaat wel. Ik moet gewoon even rustig aan doen. Ik wil die les zelf verzorgen. Het hoeft niet, maar dat wil ik. Ik ben dol op literatuur en ik heb een zelfstudie literatuurleerkracht gedaan. Ik rust wel na die les." Jacob zuchtte. "Goed. Ik zal je je kamer nog even laten zien." Hij liep door de deur en ging richting Asche d'r hok. Hij opende de deur. "Dit is het hok van onze conciërge, Asche. Asche mag dan wel een vrouw zijn, het is uitkijken geblazen met haar. Ze heeft de kracht van een bodybuilder en is nogal snel op haar tenen getrapt." Hij opende vervolgens de kast met sleutels. "Eens kijken... De beste kamer die we nu overhebben is.... 292. Hij is redelijk groot en je hebt er een bovenluik. Ook heb je daar een eigen keuken enzovoort. Hij is zeg maar even groot als mijn kamergedeelte." Hij pakte de sleutel, sloot alles weer af en begeleidde Katsu naar zijn kamer. Hij opende hem en overhandigde de sleutel. "Alsjeblieft. Straks bespreken we de huisregels enzovoort wel. Succes met je spullen vervoeren. Het is erg vervelend dat Asche vrij heeft vandaag, anders zou ze je wel kunnen helpen."

[Katsu Eijben]

"Japan is een mooi land voor buitenlanders inderdaad.. je moet er niet geboren worden.." Glimlachte hij voorzichtig, zijn ouders hadden altijd hoge eisen aan hem gesteld. "Als jij het zegt je zult het zelf het beste weten.." Hij keek toch iets wantrouwend naar het tengere lichaam van de ander. Hij bekeek zijn kamer, het was groter dan hij had verwacht het was perfect. "Ik heb alle tijd van de wereld.. ik haal mijn spullen langzaam aan naar boven.. 292 is best handig te onthouden.."  Hij pakte de sleutel aan en stopte deze in zijn zak, hij kon deze beter niet verliezen. "Succes met je les je hoort nog wel van me.." Hij vond het maar raar om steeds je te moeten zeggen.

[Jacob Oberst]

"Haha, ik geloof je zo." Hij had wel vaker gehoord dat Aziaten streng opgevoed werden. "Goed, dan zie ik je nog wel. Bedankt." Hij schudde Katsu's hand en draaide zich toen om. Hij haalde onder het lopen de inhalator uit de rechterzak van zijn vest en zette deze aan zijn mond. Hij twijfelde. Zou hij die les gaan geven of niet...? Jawel, dat was beter. Anders zou hij met het idee dat hij Katsu voorgelogen had blijven lopen. En hij had er zin in gehad. Verdorie. Hij haalde zijn telefoon uit zijn zak terwijl hij de inhalator terugstopte. Hij belde Blaise. "Hé, Blaise? Is het goed als ik je les van twaalf uur overneem? Ja, ik voel me wel goed vandaag, dus ik dacht, waarom niet?" Blaise was eigenlijk Jacob's invaller. Jacob was de vaste leerkracht voor literatuur, maar hij had Blaise moeten smeken terug te komen toen het echt slecht met Jacob begon te gaan. "Oké, mooi. Dank je. Wat heb je de vorige les besproken? Ja, ik wacht wel. Uhu. Oké. Ja, dank je! Doeg, Blaise.." Hij hing op en stopte de telefoon terug. Hij had nog even om te rusten en te bedenken waar hij het over zou gaan hebben... Blaise had het nooit over Shakespeare omdat hij daar een hekel aan had, dus dat was misschien wel wat... ze moesten er toch iets over weten voor de toetsweek... Hij zou wel zien. Hij liep naar zijn kantoor en haalde de boeken uit de lade. Blaise had gezegd dat ze op pagina 153 zaten op dit moment dus daar bladerde Jacob eens naartoe. "aha, Charles Dickens. Leuk." Hij glunderde even en pakte zijn spullen toen bij elkaar, waarna hij naar beneden liep. Deze les... welke klas was het nou? Oh, leuk! Het was Hairi's klas!

[Hairi Oberst]

Hairi liep haar Franse les uit met een zwaar hoofd van het opletten. Wat was Frans soms ook moeilijk! Het was een geweldig mooie taal en ze snapte het op zich ook wel maar als ze even niet zou opletten. Ze bekeek haar rooster en zag dat ze les had van Blaise en glimlachte even, wat iedereen ook van hem zei ze vond hem erg aardig. Natuurlijk had zij dan ook de verhalen van Jacob gehoord en wist Blaise dat zij de zus van Jacob was. Soms vond ze dit wel lastig. Ze liep naar het lokaal en wachtte buiten op de gang met een paar vriendinnen toen ze merkte dat het lokaal nog dicht was.

[Jacob Oberst]

Jacob liep naar het lokaal en zag dat er al een paar leerlingen klaarstonden. Hij bleef even stilstaan en draaide zich om. Het was altijd wel even de spanning uit zijn lijf schudden in het begin. De laatste keer dat hij les had gegeven was... wel te verstaan een maand geleden. Hij zuchtte diep, nam een haal van zijn inhalator en liep toen toch echt naar zijn lokaal. Hij glimlachte naar Hairi. "Zo, dan zal ik dat lokaal maar eens opendoen, hè?" glimlachte hij en ontgrendelde de deur. Hij opende hem en liet eerst de leerlingen naar binnen lopen, waarna hij zelf ook naar binnen liep en achter het bureau ging zitten. Het was fijn om weer eens in deze stoel te zitten. Echt fijn... Hij keek het lokaal rond om te kijken of er nog een enkeling ontbrak, maar dat bleek niet zo. Wat een ideale klas was dit. Ach ja, de tweedejaars... die hadden er nog zin in. De examenleerlingen deden nergens meer wat voor en kwamen nauwelijks naar de les.

[Dale Mosshart]

Dale volgde geen Frans. In plaats daarvan had hij Latijn gekozen, wat later toch niet zo'n slimme keuze bleek te zijn geweest. Het was interessant, maar wel moeilijk. Frans begreep hij tenminste nog. Zometeen gelukkig literatuur, iets waarvan hij alles begreep. Hij zag Hairi Oberst staan maar keek haar niet aan. In plaats daarvan deed hij alsof hij een sms aan het typen was. Hij vond haar vreemd. Hij kon haar niet peilen en hij wist ook nooit zeker of ze nou voorgetrokken werd of niet. Ze leek wel uitermate haar best te doen en ze nam meer aantekeningen dan wie ook, maar toch... de achterdocht was er. Dale baalde ervan dat de deur niet open was. Was Laurant weer eens te laat? Het zou ook eens niet zeg. "En Laurant is weer te laat," bromde hij na vijf minuten. Hij had het niet echt tegen iemand aangezien hij nogal... eh, vriendloos was. Hij was nooit goed geweest in het maken van vrienden en anders joeg hij ze wel weer weg doordat hij niet zo tactvol was in het geven van zijn mening. "Oh..." zei hij, toen hij Jacob zag. Ze kregen weer eens les van hun directeur? Dat was apart. Maar hij gaf wel leuk les. Niet zo streng als Laurant. Hij liep het lokaal binnen en ging op zijn vaste plekje zitten. Rechts achteraan, bij het raam.

[Hairi Oberst]

Hairi keek op toen ze Jacob zag en glimlachte voorzichtig terug ze ging op de tweede rij zitten met een ander meisje waar ze nog druk mee in gesprek was over het feit dat Jacob hen les ging geven. Hairi vond het altijd lastig om over Jacob te praten alsof ze hem niet goed kende. Ze moesten is weten, ze kende Jacob door en door. Rustig haalde ze haar boeken tevoorschijn en negeerde Jacob voor zo ver ze kon, dat deed ze altijd als hij haar les gaf. Eigenlijk vond ze het maar knap lastig als hij haar leraar was. "Lil.." Siste ze zacht "Mag ik zo je aantekeningen van Frans nog even bekijken..?" Ze glimlachte toen het meisje knikte en zei dat ze haar maar een boekenworm vond.

[Jacob Oberst]

"Goed, goed. Genoeg gekletst. Ik ben zelf ook fan van kletsen, maar nu gaan we het even over literatuur hebben. Wie van jullie is er bekend met Charles Dickens?" Hij zag enkele twijfelende vingers in de lucht. "Jij, eh... Matthew? Noem me eens een titel op," zei Jacob terwijl hij opstond. De jongen keek heel moeilijk en toen veranderde zijn blik een beetje in zielig. "Als je het niet weet is het ook niet erg hoor. Daarvoor zit je hier. Iemand anders misschien?" Een meisje stak haar hand op. "Oliver Twist...?" vroeg ze twijfelend. "Denk je dat dat van Dickens is? Juist! Iemand die dat verder nog bekend in de oren klinkt?" Jacob begon druk te vertellen over Dickens en maakte zo nu en dan een aantekening op het bord. "Ik weet dat jullie veel huiswerk opkrijgen van Meneer Laurant, maar toch had ik graag dat jullie David Copperfield zouden lezen. Ik heb geen idee wanneer jullie weer les van mij krijgen, maar toch... probeer hem te lezen. Ik kan jullie verzekeren dat dit jullie in de toekomst nog goed van pas zal komen," zei hij vrolijk. "Hairi, wil je even achter in de rechterkast onderaan de boeken pakken? De jongeman rechts achterin wiens naam ik even kwijt ben, help haar even." Hij pakte een blaadje uit zijn tekstboek. "We maken van de rest van dit uur een leesuurtje en intussen mag je de opgaven op deze stencil die ik even ga kopiëren maken. Begin maar vast met lezen. Of kletsen. Ik denk dat jullie voor het laatste gaan. Lisa, jij bent de baas terwijl ik weg ben!" Hij stond op en liep met het blaadje in zijn hand het lokaal uit.

[Hairi Oberst]

Hairi luisterde geìnteresseerd en maakte aantekeningen van wat Jacob allemaal te vertellen had. Ze luisterde naar de andere leerlingen die wel iets wisten, zij wist ook wel iets maar ze zei nooit zo veel in de lessen van Jacob. Toen Jacob haar aansprak voelde ze zich zoals altijd ongemakkelijk "Ja meneer.." en ze stond op en liep naar achteren om de boeken te pakken. Ze opende de kast en pakte een stapel van de boeken en keek naar Dale die de rest zou doen. Ze had eigenlijk nooit echt met hem gepraat, hij was een beetje apart. Zo liep ze dus langs hem en deelde ze de boeken uit en ging op haar eigen plek terug zitten. Wanneer ze klaar was pakte ze haar eigen boek die ze opende en begon te lezen.

[Dale Mosshart]

Dale zei niets, hielp Hairi met het uitdelen van de boeken en ging weer zitten. Hij hield echt niet van praten en dat soort dingen... Lichamelijk contact stond hem al helemaal niet aan. Handen schudden vond hij vies, net zoals Laurant. Hij herkende zich af en toe in die man. Hij wist niet zo goed wat hij moest denken van meneer Oberst. Het was een goede, vrolijke leraar, maar als er iemand drukte zou gaan maken zou hij waarschijnlijk niets kunnen doen. Hij was immers ziek, toch? Hij opende het boek dat hij op zijn eigen tafel had gelegd en begon die met een verveeld gezicht, al kauwgom kauwend te lezen. Hij vond literatuur leuk, maar serieus... Charles Dickens?

[Jacob Oberst]

Jacob liep naar het openleercentrum, waar hij de stencil kopieerde. Terwijl hij wachtte tot het ding klaar was, maakte hij voor de zekerheid gebruik van zijn inhalator. Het hielp altijd een beetje als hij dat ding gebruikte, maar ook niet bepaald veel. Het leek af en toe net alsof de werking afnam. Hij hoopte dat het niet zo was en hield zichzelf daarmee ook een beetje voor de gek. Hij pakte de blaadjes, zijn kopieerpas en liep toen weer naar het lokaal, waar het toch wel aardig stil bleek te zijn. Wat een modelklas zeg. Er was een enkeling die zachtjes fluisterde, maar daar bleef het bij. Hij liep het lokaal binnen en deelde stilletjes de stencils uit.

[Hairi Oberst]

Hairi was al een paar bladzijdes verder tot dat Jacob terug kwam en haar een blaadje gaf. Ook hier op ging ze rustig te werk en toen de bel ging stopte ze alles in haar tas en keek ze haar vriendinnen aan. "Ik kom zo.. ik snapte iets niet helemaal ik ga even iets vragen.." Ze glimlachte naar hen en ze knikte van ja. "Ik zie jullie wel in de kantine goed, bestel maar een broodje gezond.." Glimlachte ze en pakte haar tas op waarna ze wachtte dat ongeveer iedereen wel het lokaal uit liep. "Gaat alles wel goed meneer Oberst..?" Vroeg ze heel zacht en erg bezorgd, hij begon er weer iets slechter uit te zien voor haar gevoel.

[Jacob Oberst]

"Het boek mogen jullie meenemen!" Jacob keek hoe de leerlingen na de bel snel vertrokken. Het bleven jongeren. Hongerige jongeren, waarschijnlijk, want ze liepen allemaal richting kantine. Op eentje na. "Hairi..." Hij glimlachte. "Ja, het gaat wel. Ik ga zo maar even naar bed toe. Geen zorgen, ik houd me aan mijn woord." Hij keek of er niemand in de buurt was. "Wat vond je ervan? Was het nog wel wat? Was het boek te pruimen?" Hij maakte zich weer zorgen over van alles en nog wat. "Heb ik me nog voor gek gezet? Of heb ik jou voor gek gezet?" Hij wreef in zijn ogen. Ja, misschien kon hij zo maar beter even naar bed gaan. Dit had hem veel inspanning gekost. Een rondleiding en een les was toch voldoende om hem uit te putten. Hij besefte zich ineens dat hij nog niets gegeten had. Maar het hongergevoel bleef uit.

[Hairi Oberst]

"Jacob.. maak je maar geen zorgen, je les ging prima en het boek is best spannend.." Ze glimlachte, ze vond het altijd zo lief als hij zich zorgen maakte over zijn les. "Ik geloof dat de meeste leerlingen honderd keer liever jou hebben dan Blaise.." Ze keek om zich heen. "Maar ik moet gaan, voordat het verdacht wordt of zoiets dan.." Ze stak haar tong even lachend uit. "Als het niet gaat vanavond, is het niet erg. Dat snap ik best" Hairi keek hem bezorgd aan. "Ik moet ook nog met een goede smoes weg zien te komen uit mijn kamer.. dus.." Ze draaide zich om en knipoogde even. "Ik ga eten.. mijn fans wachten op me!" Zei ze lachend en liep het lokaal uit waarna ze over de gang rende naar de kantine, haar pauze was zo om! Op eens herinnerde ze zich dat ze Noa zou ontmoeten. "Waar hangt hij nu weer uit?" Ze liep de kantine in en probeerde overzichtelijk rond te kijken, maar het was zo groot!

[Jacob Oberst]

Jacob was opgelucht en grinnikte. "Blaise is streng, ja, dat is zo..." Hij knikte lachend. "Goed, meid. Ik zie je vanavond. Het gaat gewoon door... als ik nu even ga slapen lukt het wel weer." Hij leunde even achterover in zijn stoel. "Kleine meisjes worden groot, Jacob. Zet je er nou maar overheen." Hij legde zijn armen op de armleuningen. "een, twee..." Hij stond op, pakte zijn boeken en verliet het lokaal. Hij deed onderweg naar buiten de lichten uit en sloot vervolgens de deur af. Hij liep traag naar boven. Verdomme, hij had dit echt niet moeten doen. En dan had hij ook nog tegen Katsu gezegd hoe laat hij terug zou kunnen komen... Hij had het zichzelf op de hals gehaald en daarvoor moest hij de consequenties maar aanvaarden. Hij liep naar zijn kantoor/slaapkamer, hoestte af en toe en liep naar binnen. Misschien eerst nog even een kopje koffie op het balkon... De frisse berglucht deed hem altijd goed. Hij zette een kopje koffie en ging vast op het balkon zitten.

[Katsu Eijben]

Katsu was ondertussen vier keer heen en weer gelopen met zijn spullen, allemaal op zijn dode gemak. Hij was ondertussen in zijn kamer en was bezig dit een beetje eigen te maken. Hij zette op een boekenkast de boeken die hij zelf mee had genomen, het waren er niet al te veel omdat hij geen zin had om zijn hele huis houden mee te moeten nemen. Hij had ook een foto van zijn familie en zette deze ook in de kast. Verder keek hing hij zijn kleding netjes op kleur op en legde zijn laptop tas neer op het bureau dat er stond. Ook had hij al wat boodschappen mee genomen en zette de spullen die in de koelkast moest er in en de rest in de keuken kastjes. "Hoe laat is het.." Mompelde hij terwijl hij zag dat Jacob zijn les nu wel afgelopen was. Toch wilde hij de ander niet meteen zeurend lastig vallen.. hij besloot toch te gaan en sloot zijn deur goed af waarna hij aan klopte op de deur van Jacob zijn kantoor. "Meneer Oberst..? Als het niet uit komt moet u het zeggen.." Begon hij al weer heel beleefd.

[Noah Chevalier]

"De Franse revolutie, meneer." Dit was aardrijkskunde en die man had het constant over geschiedenis. Bovendien was de les al vijf minuten geleden voorbij geweest. Noah ergerde zich een beetje en dat resulteerde er meestal in dat hij meer zelfvertrouwen leek te hebben en hij zijn intelligentie kon tonen. "Meneer! De bel is vijf minuten geleden gegaan!" riep iemand achterin. Uiteindelijk liet hij ze gaan en Noah kon weer redelijk ademhalen en mensen leken hem nu wel te waarderen. Meer dan eerder. Noah had zich even zitten vervelen tijdens de les omdat hij alles wel snapte. Dit was te gemakkelijk voor hem. Hij liep met de jongens mee en bij de kantine zag hij Hairi staan. "Ik, eh, Hairi, afgesproken." Hij zwaaide veel te blij en liep toen naar Hairi. "Hairi," zei hij alleen en bleef toen voor haar staan. Hij moest eens beginnen te praten. Hij dwong zichzelf. "Ik had net aardrijkskunde," zei hij. "Het leek wel geschiedenis." Zo. Dat was wel genoeg.

[Jacob Oberst]

Jacob wilde net opstaan om zijn koffie te gaan halen toen er aangeklopt werd. "Kom binnen!" riep hij. "Ook koffie?" vroeg hij, even later. "Ik vind hem best smaken." Hij merkte dat hij zweette. Hopelijk merkte de ander daar niets van. "Heb je er bezwaar tegen als we zouden praten op het balkon? Ik heb het een beetje warm." Hij deed suiker en melk in zijn kopje. "Is het allemaal gelukt met je spullen te verhuizen? Als je nog hulp nodig hebt kun je misschien tot morgen wachten, dan kan ik wat mensen voor je inschakelen. Normaal zijn we hierop voorbereid, maar net vandaag niet. Sorry."

[Hairi Oberst]

"Ah Noah!" Ze glimlachte en keek hem lief aan ze was verbaasd, normaal zei hij nooit zo veel! "Oh maar daar ben je juist heel goed in toch?" Vroeg ze voorzichtig, ze probeerde hem altijd te prijzen als ze bij hem in de buurt was. "Zullen we gaan zitten of wil je liever bij hen zitten?" Ze bedoelde de jongens, ze vond het niet erg als hij daar bij wilde zitten. Toch keek ze iets minder blij bij die gedachten, waarom wist ze niet. Ze voelde zich een beetje ongemakkelijk soms bij hem omdat ze wist dat er veel mensen naar hen keken op een andere manier dan zij zelf naar elkaar keken. "Zullen we dan maar gaan zitten.." Ze liep snel om en liep naar een tafel toe.

[Katsu Eijben]

"Graag.." Hij liep naar binnen en even later zat hij aan de koffie die inderdaad goed was. "Maar natuurlijk.. het balkon is prima.." Hij liep met de ander mee en ging zitten, het had een erg mooi uitzicht. "Niet nodig, ik heb alles op een laag tempo naar boven gehaald en opgeruimd" Hij dacht even na. "Misschien ben ik hier en daar nog iets vergeten mee te nemen maar dat komt dan nog wel .." Zei hij glimlachend. "Oh wat ik me afvroeg.. is er niet een assistent die ik kan lastig vallen? Ik bedoel.. nu ik weet dat u niet zo goed in uw vel zit wil ik u liever niet lastig vallen.." Hij kreeg het maar niet voor elkaar om je te gaan zeggen, hij merkte het zelf ook op.