Moonstruck: Alternative Universe

[Noah Chevalier]

Hij knikte. "Franse Revulotie. En ik kom uit Frankrijk dus..." Hij had al geen zin meer om te praten. Straks zei hij iets stoms. Hij schudde zijn hoofd. Hij zat toch liever bij Hairi. Zij snapte wel een beetje hoe hij in elkaar zat. Meer dan zijn klasgenoten, in ieder geval. Hij wees naar de kassa, om daarmee te zeggen dat hij eerst even wat eten ging halen. Hij ging voor een croissant met kaas en een pakje melk. Hij had niet zo'n trek, terwijl hij voor aardrijkskunde toch aardige honger had gehad. Het was de inspanning geweest, waarschijnlijk. Hij maakte zich een beetje druk over hoe die leraar nu over hem zou denken. En dan niet te vergeten zijn klasgenoten... Je kon uit zijn accent wel opmaken dat hij uit Frankrijk wkam. Het was geen zwaar accent, maar het was hoorbaar. Ook daar schaamde Noah zich voor. Maar dan ging die sukkel ook nog vragen stellen over Frankrijk. Wat een imbeciel.

[Jacob Oberst]

"Assistent, hè?" mompelde Jacob. "Daar heb ik ook al over na zitten denken. Ik weet het niet. James helpt me nu met van alles en nog wat, maar die heeft zijn eigen taken ook nog. Laten we zeggen dat ik nog op zoek ben... Maar voorlopig zul je het met mij moeten doen. Ik heb echter wel een dutje gepland over een uurtje, maar tot die tijd heb ik genoeg tijd en energie voor je. Zeker met een bakje koffie erbij." Hij nam een slok van zijn koffie. "Ik ga even je contract en dossier halen. Ik ben zo terug." Hij stond op en liep naar de dossierkast, waar hij Katsu's dossier uithaalde. Hij liep ermee terug en legde hem op tafel. Hij ging in de stoel zitten en was opnieuw blij dat hij zat. "Zo, eens even kijken..." Toen het gedaan was met alle paperassen was het een half uur later. Dat viel nog mee. "Zo, het lijkt erop dat we klaar zijn." Jacob ontspande en naar aanleiding daarvan hoestte hij. Hij wist nog net een tissue te grijpen. Bloed. Best veel dit keer. "Ik ga je toch vragen te vertrekken nu, denk ik. Ik had graag nog even over minder serieuze dingen gekletst, maar helaas," zei hij, toen hij zeker wist dat er geen druppeltje bloed meer op zijn gezicht zat.

[Hairi Oberst]

"Kun je me een keertje helpen met Frans misschien?" Vroeg ze voorzichtig en liep met hem mee naar de kassa. Eigenlijk had ze niet zo´n trek, misschien zou ze later eten. Hairi was meestal wel heel enthousiast en zo, maar eigenlijk heel onzeker. Ze lette heel goed op wat ze at omdat ze niet dik wilde worden, misschien wel iets te goed. "Ik snap sommige uitspraken niet.. en wanneer ik nou welke naamval moet gebruiken .." Ze glimlachte terwijl ze zonder iets te eten mee liep naar een tafel en daar aan ging zitten.

[Katsu Eijben]

"Dan weet ik hem wel ergens te vinden.. Westfield was het niet..?" Het was de man die hij eerder op de dag ontmoet had. Ze waren een tijdje bezig met zijn contract en hij hoorde nog even aan over het feest en wanneer de eerste vergadering was en hoe laat. Alles was duidelijk en wanneer Jacob hem vroeg te vertrekken was hij geschrokken, hoestte de man iets op? "Ik zie u wel weer.." Zei hij zonder er op in te gaan, hij deed alsof hij niets gezien had. "Bedankt voor uw tijd en doe rustig aan.." Hij gaf de man een hand en verliet zijn kantoor waarna hij terug ging naar zijn eigen kamer.

[Jacob Oberst]

Jacob knikte. "Ja, tot ziens," was het enige dat hij nog zei. Hij voelde zich onbeleefd, maar meer kreeg  hij er niet uit. Verdorie, dit was als zo'n ontzettend goede dag begonnen. Hij steunde met zijn elleboog op tafel en ondersteunde zijn voorhoofd met zijn hand. "Verdomme..." mompelde hij. Hij besloot na een tijdje op te staan en naar zijn de badkamer te strompelen. Daar nam hij zijn medicijnen in en bekeek hij zichzelf in de spiegel. Zijn gezicht was zo vermagerd de afgelopen tijd... Hij draaide zich om, om nu naar zijn bed te strompelen. Hij liet zijn kleding gewoon naast zich neervallen en stapte toen in bed. Het maakte voor Jacob niet uit of het licht of donker was, slapen kon hij gewoon. Hij was het inmiddels wel gewend. Misschien moest hij even een berichtje naar James' pieper sturen. Dan zou hij het in ieder geval niet horen van Katsu. Hij stuurde een berichtje. 'Ik ga even slapen. Hoestte weer bloed op.' Toen hij dat verzonden had liet hij zijn hoofd rusten op het hoofdkussen en vielen zijn zware oogleden zowaar naar beneden. Hij sliep direct als een roosje.

[Noah Chevalier]

Noah knikte. Hij vond het leuk om mensen wat bij te leren. Het was lastig dat hij praten niet zo gemakkelijk of leuk vond, maar als hij kon helpen was dat altijd fijn. "Ik help je wel, wanneer heb je tijd?" Zo, dat was een lange zin. Hij kreeg binnenkort een mondeling Duits. Jakkiebah. Daar moest hij Hairi nog maar eens over mailen want dat moest hij echt kwijt. Hij was nu al zenuwachtig en het mondeling was pas over drie weken. Ze liepen terug naar de tafel en hij begon aan zijn croissant, terwijl hij eigenlijk gewoon voor zich uit aan het staren was. Hij luisterde naar wat andere mensen zeiden en volgde hun gesprekken als Hairi niet sprak. Noah pakte het pakje melk en stak het rietje erin.

[Hairi Oberst]

"Euhm.. morgen avond zoiets?" Stelde ze vragend voor terwijl ze met haar handen op tafel tikte, ze had zo nog geschiedenis en dan was ze weer klaar voor vandaag. Hairi vertelde een beetje over haar dag tot nu toe en dat ze een rare gast in haar klas had die haar niet zo aanstond. Ze wist dat zij moest praten want Noah deed dat niet, hij stuurde haar liever mails met zijn gedachten dan dat hij hard op sprak. Het maakte haar niet erg uit, ze vond hem heel aardig. Eigenlijk was ze heel erg benieuwd waarom hij zo deed en wat er nou eigenlijk gebeurt was dat hij zo deed.

[James Westfield]

James liep over de gang en probeerde. Blaise al een uur te vermijden. Hij had vandaag niet zo'n zin in een blauw oog. Het mooie was dat hij geen kater meer had. James zat op dit moment achter de counter van de kantine verstopt. Hij hoorde plotseling zijn pieper afgaan en haalde hem op spastische wijze uit zijn zak. Hij las het bericht en schrok er eigenlijk wel een beetje van. Zou het door die nieuwe leraar zijn gekomen? Had hij zich weer e veel ingespannen? Hij besloot een kijkje te gaan nemen. Hij wist Blaise weer succesvol e vermijden en liep de trap op.

Kutipod xd

[Noah Chevalier]

Noah knikte. Morgenavond kwam hem wel uit. Morgen had hij een korte dag dus zou hij in ieder geval niet moe zijn of iets dergelijks. Morgen had hij practicum biologie en daarna nog een uurtje Frans, daarna was hij alweer uit. Die roostermakers haalden zich ook wat raars in het hoofd, want de dag daarna had hij tot zes uur les. Ze mochten het wel wat beter verdelen... Noah luisterde aandachtig naar wat Hairi allemaal vertelde. Hij glimlachte af en toe, knikte wat en grinnikte eenmaal. Hij was klaar met zijn eten, veegde zijn mond af en gooide zijn servet in het prullenbakje dat op tafel stond. Hij keek op zijn horloge. Ze hadden nog vijf minuten tot de volgende les. Noah had nu zelf Frans en daarna nog een uurtje Latijn. Hij nam zijn aantekeningen even door en keek of hij zijn huiswerk af had, wat zo bleek te zijn. "Zullen we?"

[Hairi Oberst]

"Ja laten we gaan.." Ze pakte haar tas weer op en deed deze om een schouder. "Ik zie je nog wel Noah! Succes" Ze liep de kantine uit en liep rustig naar de trappen, ze had geschiedenis boven op de derde verdieping. Waarom Jacob nog geen lift had laten maken begreep ze ook niet helemaal. Ze rende de trappen op en wanneer ze boven was haalde ze diep adem, ze was te energievol geweest en ze had weinig gegeten. Hierdoor duizelde ze een beetje maar na een paar keer diep adem te halen ging het wel weer. Rustig liep ze naar het geschiedenis lokaal waar ze braaf op een plekje ging zitten en aandachtig ging luisteren naar haar lerares.

[Jacob Oberst]

Jacob ontwaakte pas toen het vijf uur was. Hij had niet gedacht dat hij zo lang zou slapen aangezien het niet zo was dat hij moe was, eerder dat hij zich gewoon niet goed voelde. Wat hij nu voelde was een rammelende maag. Hij keek naar de keuken. Hij had écht geen zin om te koken nu... Veel te veel moeite. Misschien zou hij maar gewoon mee-eten in de kantine. Ja, dat was beter misschien. Hij kleedde zich om, gooide de oude kleding in de wasmand en gooide wat water in zijn gezicht. Hij nam zijn pilletjes van vijf uur nog even in en liep toen bijna naar beneden. Hij zag een briefje op zijn bureau liggen, van James. 'Ik heb je huisarts gebeld, hij komt morgen om drie uur hierheen. Ik maak me zorgen. James.'  Jacob wreef over zijn achterhoofd. Ach ja. Hij liep nu dan toch maar richting trap, terwijl hij floot.

[Katsu Eijben]

Katsu keek naar het resultaat van zijn kookkunsten en het zag er prima uit, alleen had hij veel te veel gekookt voor zich zelf. Hmmm dan had hij morgen nog restjes, ook goed. Zijn rijst specialiteit was toch heerlijk, niemand zou het kunnen weerstaan. "Ik zou het bijna vergeten.." Hij deed het gas uit en keek in zijn kasten, had hij werkelijk geen peper mee genomen? Hij liep zijn kamer uit en deed deze weer keurig dicht waarna hij naar de kantine liep om peper te halen en op de terug weg zag hij Jacob staan. "Voel je je al weer wat beter?" Vroeg hij voorzichtig, hij hoorde ander fluiten. Hij moest wel aan zijn eten denken, het werd koud zo!

[Jacob Oberst]

"Oh, hoi. Ja, stukken. Ik heb wel verdomd lang geslapen zeg... Dat was de bedoeling nou ook weer niet." Hij glimlachte. Hij was weer een beetje vrolijk. Er waren genoeg mensen die veel om hem gaven en dat maakte hem blij. Vroeger was hij misschien chagrijnig geworden van dat briefje van James omdat hij niet wilde dat anderen zich zorgen maakten om hem, maar nu kon hij die zorgen op prijs stellen. Hij was chronisch ziek en mensen waren bang hem daaraan te verliezen. Dat beviel hem ergens wel. Aan de andere kant was dat natuurlijk ook rot, maar zo wist je tenminste wel wie je vrienden waren. "Het rook trouwens lekker bij kamer 292 in de buurt. Wat maakte je? Of moet ik zeggen maak, want ik zie je met die peper lopen, haha."

[Katsu Eijben]

"Dan ben je nu weer uitgerust.." Mompelde hij tevreden en glimlachte iets. "Oh ik maak mijn reist specialiteit.." Hij keek weer helemaal trots, hij kon dan ook gewoon goed koken. "Meer kan ik er niet over zeggen.. het is een familie recept.." Zei hij geheimzinnig en glimlachte en toen kwam er een idee in hem op. "Ik heb genoeg gekookt om drie dagen van te eten geloof ik.. heb je al gegeten?" Vroeg hij toen uit beleefdheid, hij kon wel wat gezelligheid gebruiken. Hij moest tenslotte veel over deze man leren en een nare man was het zeker niet.

[Jacob Oberst]

"Ja, dat is ook waar. Zolang ik vannacht maar niet al te uitgerust ben," grinnikte hij. "Oh, rijst? Dat heb ik ook al drie jaar niet meer gehad. Hier is het altijd aardappelen, aardappelen, aardappelen en... noedels." Hij krabde grinnikend achter zijn oor. "Oh, ik was net onderweg naar de kantine om- oh." Hij begreep de hint eindelijk. Genoeg om drie dagen van te eten, iemand uitnodigen... Logisch. Maar wat als hij het nu verkeerd begreep? "omdat ik geen zin had om te koken... en ik dacht, we hebben hier ook een kantine, dus zo'n probleem is dat nou ook weer niet. En wie bekostigt die kantine? De regering... en ik." Hij deed er maar een beetje lacherig over. Hij voelde zich ongemakkelijk, het was al jaren geleden dat iemand die hij net kende hem had gevraagd bij hem te eten.

[Katsu Eijben]

Begreep de ander hem nu niet of wilde hij niet? "Ik zal wat duidelijker zijn, ik nodigde je uit om bij me te eten zodat ik niet de helft hoef weg te gooien.." Glimlachte hij vriendelijk en ging er gewoon van uit dat de ander mee ging, hij accepteerde geen nee. "Hup, het wordt koud" Hij liep terug naar zijn kamer en opende de deur waarna hij naar de pan met rijst liep en daar peper in deed. Daarna begon hij zijn eettafel te dekken voor twee, in gedachte dat Jacob hem vast wel gevolgd was. Hij pakte een onderzetter en legde deze op de tafel waarna hij de grote pan rijst er ook op zette. "Zo.. dat ziet er goed uit.." Hij doelde op zijn mooie rijst natuurlijk.

[Jacob Oberst]

Jacob's onderlip trilde door de schok van Katsu's directe aanpak. "Ja, ja, is goed. Leuk. Klinkt leuk. Ja." Hij was zo zenuwachtig als de pest, ook al kon hij niet helemaal verklaren waarom. Hij liep met hem mee naar binnen en keek bestuderend om zich heen. "J-Je hebt het leuk ingericht." Waarom stotterde hij nou? Het was gewoon een etentje. Vriendschappelijk. Met een collega... een mannelijke collega. Dit leek voor geen hele meter op een date. "Dat ziet er inderdaad goed uit ja," glimlachte Jacob. "Ik was eerst even mijn handen." Hij hoefde toch niet met stokjes te eten hè?! Daar lachten ze hem al mee uit toen hij in Japan op vakantie was. Kreeg hij van die kinderstokjes. Na een tijdje lukte het wel, maar toch... Moeilijk, moeilijk! Hij waste zijn handen maar zei niets over de stokjes. Hij draaide zich weer om en bleef een tijdje naast de stoel staan. Hij ging pas zitten als iemand hem zei dat hij mocht zitten.

[Katsu Eijben]

"Dankje het is niets.." Hij ging door en pakte nog wat glazen en keek naar Jacob die bleef staan. "Ga alsjeblieft zitten.. je maakt me nerveus" Hij glimlachte en zette de glazen neer. "Wat wil je drinken? Fris, water, wijn..?" Hij wist niet of de ander dat mocht, maar goed. Hij pakte gewoon bestek voor beiden, Katsu paste zich gewoon aan, aan zijn omgeving. In Japan zou hij wel weer met stokjes eten, dat hoefde hier niet. Hij pakte het bord van Jacob en schepte niet te veel niet te weinig op het bord. "Als je meer wil hoor ik het wel.." Misschien was Katsu een beetje dominant, maar dat was hij gewend. Als Jacob het stoorde hoorde hij het wel hij pakte zelf ook zijn bord en deed er ongeveer het zelfde op waarna hij ging zitten.

[Jacob Oberst]

"Haha, sorry, dat schijn ik te doen met mensen..." Hij krabde aan de achterkant van zijn hoofd en nam plaats. "Hmm... ja, doe maar een wijntje alsjeblieft." Hij knikte. "Tuurlijk." Tuurlijk? Nee, natuurlijk niet. Het zou blijven bij één bord! Anders zou hij veel te imposant zijn. Katsu leek hem een persoon die meer dan genoeg te doen had, zelfs als hij even geen werk had. Hij kwam over als een man van regelmaat en procedures. Iets dat Jacob zelf totaal niet was. Hij was een warhoofd en had lak aan regelmaat. Als hij James toch niet had gehad... Hij nam de vork in zijn hand en nam een hap. "Smaakt goed," zei hij. "Waar-" Nee, eerst maar even een waarschuwing geven. "Ik ga waarschijnlijk wat vragen stellen... maar dat moet je niet opvatten als nog een sollicitatiegesprek of iets dergelijks. Het is gewoon uit interesse." Goed, tijd voor zijn vraag. Of... zou hij nog even moeten wachten? Nee, dan viel het gesprek misschien stil. Dat moesten ze niet hebben. "Waarom heb je besloten leraar te worden? Dat vraag ik me nou altijd af. Iedereen lijkt een hekel te hebben aan school als ze erop zitten en dan besluiten ze uiteindelijk leraar te worden. Toch apart." Hij grinnikte. "En een misschien nog belangrijkere vraag- wat is er zo leuk aan wiskunde?" vroeg hij lacherig.

[Katsu Eijben]

Katsu stond op om voor beide wijn in te schenken en zette het daarna op de tafel neer. Hij was blij dat het de ander smaakte en hij at zelf ook erg lekker van. Hij bekeek Jacob af en toe omdat hij de ander beter wilde leren kennen. "Vragen staat vrij.. of ik er antwoord op geef is een tweede.." Zei hij lachend wanneer zijn mond leeg was en hij wachtte tot de eerste vraag kwam. Hij had de vraag al verwacht, maar kon hij het wel helder genoeg uit leggen? "Mijn familie bestaat vooral uit leraar/leraressen mijn ouders hebben me meer of min gedwongen, ik groeide er mee op" Hij glimlachte speels, hij had er niets over kunnen zeggen in die tijd. "Ik koos voor wiskunde omdat ik daar erg goed in ben, ik was vroeger nogal en nerd.. misschien nog wel een beetje" Zei hij bedenkelijk en glimlachte weer iets. "Ik ben hier heen gekomen omdat ik wel wat anders wilde dan in Japan leven onder mijn ouders.." Hij was al op vrij jonge leeftijd hier heen gekomen, anders had hij nu nooit zo goed Engels gesproken.

[Jacob Oberst]

"Bedankt," zei hij toen Katsu de wijn neerzette. Hij nam er een slok van. Best goede wijn, op zich. "Oh, dat hoor je ook niet vaak aangezien je als leraar niet bepaald veel verdient... maar alles kan natuurlijk." Hij at weer een beetje. "Heb je dan ook les gehad van je ouders? Dat lijkt me best vervelend. Voor jou, maar ook voor je ouders. Ik vind het ook best erg om les te geven aan Hairi. Ik weet me geen houding te geven tegenover haar. Ik laat haar af en toe iets voor me doen en zo, maar damn. Ik vind het echt lastig. Hairi ook, trouwens. Pluspunt is dat ik haar dan wat vaker zie. Ik heb het best druk, en wanneer ik het niet druk heb ben ik te moe om uit mijn bed te komen. Maar goed, laten we een plezieriger onderwerp aansnijden. Dé vraag die door leerlingen gesteld wordt: Heb je een relatie? Kinderen? Kindwens? Hobby's? et cetera." Jacob hield het gesprek luchtig. Tenminste, dat probeerde hij. Hij voelde zich opgelaten en hij had een hekel aan tegenover mensen zitten omdat je dan min of meer verplicht was ze aan te kijken. Hij had echt de neiging zijn bord op te pakken en een stoel op te schuiven, maar hij hield zich in. Hij nam ondertussen nog een slok van zijn wijn. Werd hij tenminste iets losser. Normaal was hij altijd rustig en ontspannen, maar nu wilde het gewoon niet lukken.

[Katsu Eijben]

Katsu pakte zijn glas wijn beet terwijl hij begon met praten en speelde er iets mee. "Dat is ook zo, maar krap hadden we het thuis niet.." Hij dacht even na. "Het was soms wel handig, ze konden me met hun vakkennis weer helpen met bepaalde vakken" Hij lachte even terwijl hij iets herinnerde "Naarmate ik ouder werd, werd het vervelender ik begon me iets af te zetten" Hij bleef even glimlachen maar ging er niet op verder. "Ik snap dat je het lastig vind om Hairi les te geven.. het blijft lastig" Hij luisterde aandachtig naar wat de ander vroeg en liet even een pauze er tussen zitten, hij moest even denken voor dat hij antwoord gaf en at ondertussen even iets. "Ik heb geen relatie, ben niet het type om zelf kinderen te hebben denk ik maar misschien komt dat nog wel. Ik lees graag en doe aan vechtsporten.." Hij dacht na "Dat was het ongeveer wel globaal.." Hij glimlachte en keek de ander aan. "Genoeg beantwoord? Hoe is dat bij jou dan?" Hij was benieuwd naar de ander, vooral in het feit dat hij nog niets gehoord had van diens ouders.

[Jacob Oberst]

"Dat is ook waar. Ze verstopten de proefwerken toch wel goed hè?" grinnikte hij. "Ja, best wel. Het is zo vreemd. En aangezien ze probeert een low profile te houden... tsja. Anders wordt ze er nog van beschuldigd dat ze alleen daarom goede punten haalt en dat willen we ook niet hebben." Hij dronk zijn glas wijn leeg en besefte toen dat hij zich beter in had kunnen houden met de wijn. Hij praatte nu wel wat gemakkelijker, maar hij wilde niet meer pakken of erom vragen. "Aan de andere kant is het leuk om Hairi les te geven. Dan weet ik wat ze echt kan en weet." Hij glimlachte. "Ik heb geen vriendin en dat zit er ook niet echt in- vanwege mijn ziekte enzo, snap je?" Damn, wat een redding. "Ik heb wel een beetje een kinderwens, haha. Maar ook dat zit er waarschijnlijk niet in." Zijn gezicht vertrok een beetje, maar toen glimlachte hij weer. "Ik heb zeerzeker hobby's. Ik lees graag, luister naar muziek die Hairi vreselijk vindt en ik speel piano. Dat was 't."

[Katsu Eijben]

Katsu was klaar met eten en had zelf wel genoeg gehad, toch keek hij Jacob even aan "Wil je nog meer?" Ook hij zou dan nog wel mee eten. Hij lachte om de ander zijn grap en schudde zijn hoofd "Ze waren heel strikt in hun doen en laten" Hij lachte. Hij zelf had nog wel wat wijn, hij was veel aan het woord geweest dus veel tijd om te drinken had hij niet. "Ik snap het.. maar het zou je niet tegen moeten houden" Begon hij als protest, Jacob was een mooie man dat had hij zelf ook wel gezien. "Op zich kun je een kind adopteren als je dat zou willen.." Begon hij iets in gedachten maar schudde zijn hoofd verontschuldigend "Waar bemoei ik me mee." Zei hij als excuus. "Piano.. interessant.." Hij pakte zijn glas wijn en nam nog een slok. "Misschien moet je Hairi haar klas geen les geven.. of was dat geen mogelijkheid?" Vroeg hij voorzichtig.

[Jacob Oberst]

"Oh, nee, dank je," zei Jacob, die ook net klaar was. Hij knikte. "Ja, dat hoor je vaker. Ik bedoel, dat Aziatische ouders wat strenger zijn." Hij schudde zijn hoofd. "Nee joh, het is geen probleem. Ik zou best een kind willen adopteren, maar wat heeft een kind aan een vader die altijd maar in bed ligt? En sowieso, adoptiebureaus zijn erg streng tegenwoordig. Meestal staan ze erop dat je met zijn tweeën moet zijn daarvoor en beiden een goed inkomen moet hebben. Niet dat mijn inkomen verkeerd is... de school loopt erg goed." Jacob glimlachte, maar het was geen echte glimlach. Hij vond het best rot. "Nee, ik geef haar ook liever geen les. Het was vandaag toevallig zo dat ik om twaalf uur Blaise zijn les wilde overnemen. Ik  had het niet voorzien."

[Katsu Eijben]

"Ik begrijp het.." Mompelde hij waarna hij zijn eigen bord en dat van Jacob pakte en de tafel begon af te ruimen. Hij keek Jacob waarschuwend aan "Blijf maar zitten, komt wel goed". Hierna pakte hij de pan met de rest van de rijst en pakte een bakje waar hij het in schepte dat hij in de koelkast zou zetten als het wat afgekoeld was. "Morgen was die vergadering is het niet?" Vroeg hij terwijl hij weer ging zitten en de tafel leeg was, alleen hun wijnglazen stonden er nog. Hij had de fles wijn mee genomen en keek hem aan. "Kan ik je nog een keer inschenken?" Hij keek de ander vragend aan.

[Jacob Oberst]

Jacob schrok een beetje. Hij had inderdaad willen opstaan om te helpen. "Weet je het zeker?" vroeg hij, terwijl hij toekeek hoe Katsu opruimde. "Ik doe het graag, hoor." Hij krabde weer zenuwachtig aan zijn achterhoofd. "Ja, morgen. Om vijf uur begint het en de leerlingen zijn ook eerder klaar die dag, zodat niemand er als een zak aardappelen bij hoeft te zitten omdat ze zogenaamd moe zijn." Jacob grinnikte. "Het is in de westvleugel, als je wil kom je anders eerst maar naar mij toe, dan verdwaal je ook niet. Zelfs de leerlingen die hier al vier jaar op school zitten verdwalen nog, dus het is ook niets om je voor te schamen." Hij twijfelde. Zou hij nog een glas wijn nemen of het hierbij laten? "Als jij ook nog een glas neemt, accepteer ik je aanbod graag."

[Katsu Eijben]

"Ik weet het zeker" Hij schonk de ander zijn wijnglas weer vol en zijn eigen glas ook. "Vooruit dan.. ik hoef morgen nog geen les te geven.." Hij glimlachte en zette de fles op tafel zodra hij klaar was. Hij wist eigenlijk niet zo goed waar hij het over moest gaan hebben. Hij besloot om maar heel even stil te zijn tot hij zich bedacht. "Waarom heb je eigenlijk van de balzaal een kantine gemaakt.. ik vind het zonde maar toch ook.. wel iets hebben.." Bedacht hij zich waarna hij nog een slokje wijn nam. Eigenlijk dronk hij elke avond wel een glas wijn, hij kon er wel goed tegen.

[Jacob Oberst]

Jacob glimlachte. Het ging al stukken beter. "Dat was ik niet. Dat was mijn vader. Dat deed hij omdat... ja weet ik niet eigenlijk. Ik heb het maar gewoon zo gelaten." Jacob begon maar onzin te vertellen over verschillende onderwerpen, onder andere over zijn pianoleraar, het weer van de afgelopen paar dagen, de groep leraren hier en meer. Uiteindelijkw as het al wat later geworden. "Oh hemel, ik moet gaan. Ik zou film gaan kijken met Hairi. Ik heb nog een kwartiertje om op m'n kamer te komen. En Hairi is waarschijnlijk te vroeg, zoals gewoonlijk. Ik vond dit een bijzonder prettige avond. Bedankt voor het eten." Met die woorden vertrok hij naar zijn kantoor. Hij opende langzaam en voorzichtig de deur om eerst even te kijken of Hairi er al was.

[Hairi Oberst]

Hairi voelde voorzichtig aan de deurknop van Jacob zijn kantoor, maar hij was niet open. Snel keek ze om zich heen of er andere mensen in de buurt waren en ze toverde een sleutel uit haar borst zakje en opende zo de deur en deed het licht aan. "Jacob toch.." Mompelde ze het was weer een warboel! Ze liep naar zijn slaap gedeelte en ging op zijn bed zitten waarna ze er op ging liggen. Het rook naar Jacob en dat maakte haar al weer helemaal blij, ze maakte zich te veel zorgen om hem de laatste tijd. Ze had haar kamergenootje wel een beetje laten zitten vanavond, ze zou met haar huiswerk helpen. Ze had een smoes opgehangen dat ze iemand anders al zou helpen, toch voelde ze zich een beetje rot.

[Jacob Oberst]

Jacob liep zijn kantoor binnen. "Hairi?" Hij liep naar het slaapkamer-gedeelte en trof haar in zijn bed aan. "Hallo, prinsesje," zei hij terwijl hij naast haar ging liggen. Oei, hij was best wel moe. Dat merkte hij daarnet alleen niet. Maar nu hij uiteindelijk lag... Nee, wakker blijven. Film kijken. "Ik heb al bedacht welke film we gaan kijken. Je vindt hem vast leuk." Hij stond op en liep naar kast, waar hij een dvd uithaalde. "The Eternal Sunshine of the Spotless Mind, met Jim Carrey en Kate Winslet." Hij sleurde Hairi mee naar de bank. "Ik haal de chips even, doe jij de dvd erin? " Hij stond op, voelde zich duizelig en liep toen maar gewoon door. Hij pakte de chips en ging weer zitten. "Goed..." Hij trok zijn knieën op en ging daarna in kleermakerszit zitten. Toen ook dat hem begon te vervelen legde hij zijn benen over elkaar. Beter... Hij leunde met zijn hoofd op de leuning en voor hij het wist was hij vertrokken.

[Hairi Oberst]

Hairi glimlachte, ze was blij dat ze hem eindelijk weer is zag. Het was al een tijd geleden en hij sprak de laatste tijd veel meer met James af. "Oooh! Die blijkt heel leuk te zijn!" Enthousiast pakte ze de dvd aan en deed deze in de dvdspeler. Ze gooide haar schoenen uit en ging lekker zitten op de bank waarna ze de tv op de goede zender zette en al klaar was voor de film. Wanneer Jacob er bij kwam zitten met de chips deed ze de dvd aan en had ze het eerst niet door. "Heb je hem al is eerder gezien Ja..-" Ze zag dat hij in slaap was gevallen en ze glimlachte iets, je zag dat ze teleurgesteld was. Voorzichtig stond ze op waarna ze een pleet pakte en deze zachtjes over hem heen legde, ze wilde hem warm houden voor hij nog zieker werd. Hierna ging ze weer zitten en keek ze de film in haar eentje met de chips, het gebeurde wel vaker.

[Katsu Eijben]

Katsu was klaar met de afwas en was bezig met alles weer op te ruimen in zijn kastjes. Hierna ging liep hij naar zijn bed toe en deed hij netjes zijn kleding uit en legde het over een stoel bij zijn bureau. "Hier kan ik wel aan wennen.." Mompelde hij tevreden en deed een joggingbroek aan en legde zijn bril op een nachtkastje. "Welterusten.." Mompelde hij standaard automatisch en viel na een tijdje in slaap.

[Jacob Oberst]

Met een zere nek werd Jacob wakker. Hij knipperde met zijn ogen en keek toen om zich heen waardoor hij ontdekte dat hij op de bank in slaap was gevallen. "God... ver" Hij wreef met zijn handpalmen in zijn ogen. Hij had Hairi weer alleen film laten kijken, zoals al vaker gebeurd was. Hij schoof de plaid van zich af en ging rechtop zitten. Hij nam de tijd om wakker te worden en liep toen naar de badkamer toe, waar hij zich douchte, zijn medicijnen innam en zijn tanden poetste. Met de handdoek om zich heen gewikkeld zocht hij een set kleding uit. Vandaag zou hij het tot de vergadering zou beginnen maar op een t-shirt met een joggingbroek houden, aangezien hij zich niet zo heel erg goed voelde. Hij verwachtte dat dit een dag gevuld met bedrust zou worden. Hij pakte de afstandsbediening van de stereoinstallatie en zette zachtjes Tchaikovsky op. De Notenkraker... Hij kon zich nog herinneren dat hij daarheen was geweest. Met... zijn lieftallige ex. Ugh. Volgende liedje. Brahms... beter. Hij ging in zijn bed liggen en pakte er maar een boek bij.

[Aeden Jones]

"Ja mevrouw u ziet er weer fantastisch uit" Zei hij grijnzend, hij stond altijd bekend om zijn charmes. "Ik zie u volgende week weer" Hij gaf de dame in kwestie een hand en liep het huis uit met zijn dokterstas. Hij stapte in zijn auto en keek in zijn agenda. Hij moest naar Jacob Oberst een goede vriend, maar er ook slecht aan toe. Meneer Westfield had bezorgd geklonken. Hij ging er vandoor en stapte na een tijd de auto uit en keek naar het kasteel. Het was nog altijd adembenemend en hij liep naar binnen. "Het gebruikelijke.." Glimlachte hij naar de informatiebalie vrouw en deze glimlachte vriendelijk terug. Hij was iets vroeger, maar dat was vast niet erg. Nadat hij de trap beklommen had klopte hij vriendelijk op de deur van Jacob´s kantoor en wachtte geduldig af. Wanneer hij iets hoorde liep hij naar binnen "Goedemiddag meneer Oberst.." Glimlachte hij breed, hij had hem toch al in een tijdje niet gezien.

[Hairi Oberst]

Hairi zat een beetje slaperig in de les, ze was moe! Ze had de hele film af gekeken ook al sliep Jacob. Toen de film was afgelopen had ze alles netjes opgeruimd in alle stilte en Jacob maar laten liggen. Ze was te klein om hem te verslepen en om nou James er bij te halen vond ze een beetje onnodig. Wanneer ze eindelijk terug was in haar kamer had ze nog wat huiswerk gemaakt, zachtjes want haar kamer genoot sliep al. "Hairi.. Hairi.." klonk het naast haar en ze keek op toen haar Drama docente naast haar stond en blijkbaar iets aan haar had gevraagd. "Sorry mevrouw.. kunt u het nog is herhalen?" Ze begon te blozen, maar kon hierna wel antwoord geven waar naar verlangt werd.

[Jacob Oberst]

Jacob keek op toen hij Aeden hoorde verschijnen. Hij lag nog altijd in bed en was net ontwaakt van zijn dutje dat weer eens te lang geduurd had. "Hoe laat is het wel nie..." Oh jeetje. Het was al tijd voor zijn doktersafspraak! "Aeden!" Shit, hij zag er niet uit. Oh, maar dat hoefde natuurlijk ook niet voor een doktersafspraak. Hij ging wel gauw rechtop zitten. "Heeft James je weer lekker bezorgd gemaakt?" vroeg hij, terwijl hij voor de tweede keer vandaag de slaap uit zijn ogen veegde. "En noem me gewoon Jacob, zoals je altijd hebt gedaan..." Hij bekeek Aeden, die er gezond en wel uitzag. "Lekker kleurtje heb je. Op vakantie geweest?" Jacob benijdde hem een beetje af en toe. Ze hadden op dezelfde middelbare school gezeten en beiden waren ze met verdomd goede punten geslaagd, alleen Jacob met een iets minder goede gezondheid. Jammer.

[Aeden Jones]

Hij glimlachte wanneer hij Jacob zag, hij was wel magerder dan de laatste keer dat hij hem zag. "Ach je kent James, ik maak me altijd zorgen om mijn patiënten" Hij liep naar hem toe, het was toch iets ongemakkelijk maar hij liet het niet merken. "Barcelona doet wonderen.." Glimlachte hij speels en pakte een stoel die hij naast het bed zette. Helaas kende hij deze kamer maar al te goed. "Vertel.. ik hoor liever de verhalen van jou want als ik James moet geloven was je op sterven na dood.." Hij lachte opnieuw en bekeek hem even goed. "Ik wilde dat ik het zelfde over jou kon zeggen, maar je bent wel erg afgevallen.. ik maak me zorgen.." Zei hij iets zachter.

[Jacob Oberst]

"Tsja... James is echt erg af en toe. Ik heb me gisteren gewoon te veel ingespannen. Ik stond op, dronk mijn koffie zoals gewoonlijk en besloot naar beneden te gaan omdat ik me goed voelde. Ik ging naar de rozentuin omdat ik gek ben op die tuin, zoals je wel weet... en toen ontmoette ik de nieuwe leraar. Ik gaf hem een rondje door de school en daarna ging ik les geven omdat ik dacht dat ik me daar goed genoeg voor voelde. Later werd dat gevoel minder dus ging ik even slapen... dat was het wel zo'n beetje." Het stuk over het eten met Katsu sloeg hij maar over. Hij hoorde dat de muziek nog speelde en het volgende nummer aansloeg. De Notenkraker weer... shit. Net doen alsof je niks hoort, dacht hij. "Ik ben inderdaad wel afgevallen ja. Ik moet ook toegeven dat ik de laatste tijd niet echt een grote eter meer ben... Ik weet het niet. Het lukt gewoon niet. Ik heb nauwelijks eetlust over."

[Aeden Jones]

Hij luisterde door het verhaal heen, maar Jacob vergat hem een belangrijk ding te vertellen. "Hoestte je bloed op? Veel weinig..?" James had hem verteld dat de ander bloed had gehoest en dat hij zich daarom zo´n zorgen maakte. Hij hoorde de muziek afspelen en probeerde het te negeren, maar het was een leuke avond geweest. "Ik wil even naar je borst luisteren" Sprak hij zo neutraal mogelijk "Als je daar geen probleem mee hebt.." plakte hij er achter aan. "Neem je je medicijnen dagelijks? Goede tijd.. goede regelmaat?" Begon hij er luchtig over heen te praten.

[Jacob Oberst]

"Ja, een beetje," loog hij. Hij wist ook wel dat hij beter niet tegen zijn dokter kon liegen, maar het ging vanzelf. Hij wilde iedereen er altijd van verzekeren dat het prima met hem ging. "Goed, op het laatst werd het wel wat erger. Ik hoestte aardig wat op. Maar daarna ben ik ook meteen gaan slapen." Hij knikte. "Doe je best." Hij kon zichzelf wel voor zijn kop slaan omdat hij geen blouse aan had. Aeden was zijn ex en ze waren nu vrienden, maar toch kreeg hij altijd het vreemde gevoel dat Aeden nog wel wat voor hem voelde, ook al zei hij er nooit wat over. Hij trok zijn shirt over zijn hoofd. "Ja, als ik wakker word, om vijf uur voor het avondeten en voor ik ga slapen... maar die laatste heb ik overgeslagen gisteren. Ik viel in slaap op de bank."

[Aeden Jones]

Hij pakte zijn stetoscoop uit zijn tas en knikte waarna hij naast hem op het bed kwam zitten en eerst op zijn rug begon. "Kun je even diep in en uit adem halen" Hij legde het koude ding op zijn rug en op verschillende andere plekken op de rug. "hmm" Hij draaide zich om en ging aan de voorkant op hem af en legde het ding op zijn borst. "Nogmaals" Maar hij was er al lang niet meer bij. Ook al was Jacob zo tegen hem geweest, het was ongemakkelijk maar hij wilde hun vriendschap ook niet beëindigen. "Jacob.. dit werkt niet.." Hij leunde naar voren om de ander een kus te kunnen geven en drukte zijn lippen op de zijne.

Juist op dat moment kwam Katsu binnen omdat hij klaar was en zich dood verveelde na de derde sudoku deze middag. Hij had al een rondje gemaakt in het kasteel, wat leraren gesproken en zich voor gesteld hier en daar. Hij had netjes aan geklopt, maar geen antwoord gegeven dus hij was heel brutaal naar binnen gelopen. Toen hij om het kamer scherm keek werden zijn ogen echter iets groter. Wie was deze man en sterker nog.. wat deden ze samen op het bed terwijl Jacob half ontbloot was. "Ik zie dat ik stoor.." Mompelde hij ongemakkelijk. "Ik weet de vergaderzaal anders zelf wel te vinden.." Hij wilde liever meteen weg lopen, maar dat kon hij ook niet maken.

[Jacob Oberst]

Jacob schrok zich een ongeluk toen Aeden opeens zijn lippen op die van hem drukte. "Aeden!" gilde Jacob terwijl hij hem wegduwde en zijn t-shirt tegen zijn borstkas gedrukt hield. "Ik dacht dat we besloten hadden om vrienden te blijven... ik- i..." Om het nog even erger te maken kwam Katsu ook nog eens binnen, die waarschijnlijk het hele tafereel had mogen aanschouwen (goddank het kamerscherm) en gehoord had. Jacob liep achteruit en stootte daarmee het kamerscherm om. Great. Alles ging he-le-maal volgens plan. Jacob wist niet wat hij moest doen. Hij stond alleen maar wat te trillen op zijn benen en dit hielp zijn gezondheid ook niet echt vooruit. Hij wist dat hij zijn huisarts had moeten veranderen, het moment dat het uitging. Jezus, wat was hij stom geweest.

[Katsu Eijben]

Katsu keek de andere man verward aan, het kon hem niet schelen wat er aan de hand was maar Jacob voelde zich blijkbaar ongemakkelijk. Hij liep naar voren en ging achter de man staan die zich blijkbaar nogal vergist had. "Ik denk dat u beter kunt gaan.." Sprak hij op nogal dwingende toon, de man moest is weten dat hij een zwarte band in judo had en ook hoog zat in karate. Wanneer hij de man hem nogal stom verbaasd aan stond te kijken en het huilen hem nader stond dan het lachen verdween hij snel. Hij keek hem na en keek naar Jacob die zich duidelijk ongemakkelijk voelde. "Kan ik iets voor je doen?" Hij pakte eerst voorzichtig het kamer scherm op dat hij terug zette en draaide zich hierna om zodat Jacob zich minder ongemakkelijk zou voelen. Nu wist hij in ieder geval dat ze uit het zelfde hout gesneden waren.

[Jacob Oberst]

Jacob's hart klopte in zijn keel. Het was nooit zo erg geweest als Katsu niet gekomen was. Dan had hij het gewoon rustig duidelijk gemaakt. Maar nu was één van zijn grootste geheimen blootgegeven en stond hij ook nog eens rampzalig voor schut. Hij trok het t-shirt dat hij tegen zijn borstkas gedrukt had snel aan en keek naar Aeden, van Aeden naar Katsu en van Katsu naar de vloer. Jacob schudde zijn hoofd. "Nee, nee. Het is..." Hij schudde zijn hoofd weer. "Dank je." Hij keek op de klok. "Oh, kijk de tijd nou toch eens. De vergadering begint zo. Laten we maar opschieten. Ik kleed me even om, je mag in het kantoorgedeelte wachten," sprak hij op een supertempo, waarna hij snel naar de badkamer liep.

[Katsu Eijben]

Katsu snapte dat de ander zich rot voelde, maar dat hoefde niet. Moest hij dat de ander maar vertellen? "Zoals je wil" hij liep het kamerscherm voorbij en ging op een stoel zitten waar hij rustig wachtte. "Maak je maar geen zorgen... Ik ben niet voor niets mijn familie uit geschopt." glimlachte hij bitter nadat hij terug dacht aan zijn eigen familie. Hij kon zich nog erg goed herinneren wanneer zijn moeder binnen kwam en hij net met een van zijn exen op bed zat. Hij glimlachte weer bij de gedachten aan zijn moeders hoofd.

[Jacob Oberst]

Hij was niet voor niets uit zijn familie geschopt? Wat? Jacob kleedde zich om terwijl hij erover nadacht wat dat zou kunnen betekenen. Het zou toch niet dat... Jawel! "Wacht, wat bedoel je?" vroeg hij met zijn blouse half aangetrokken en zijn joggingbroek nog aan. "Wil je zeggen dat... Nee, goed, oké, laat maar. Ik weet ook niet waarom dat van belang zou zijn. Maar als het zo is... vind ik het heel erg voor je. Dat verdient niemand. Je familie... is iets dierbaars," mompelde hij, terwijl hij nu buiten de badkamer zijn blouse verder aantrok. Dat kamerscherm stond er sowieso niet voor niets, toch? Hij deed nu ook maar gewoon zijn broek en andere kleding aan, waarna hij wat deodorant onder zijn oksels spoot. Hij liep naar Katsu toe. "Z-Zo," stotterde hij. "Ben je klaar voor je eerste vergadering?" Bij het zien van Katsu liep zijn hoofd meteen rood aan.

[Katsu Eijben]

"Ach het is al zo'n tijd geleden, mijn jongere broertje doet het vast beter.." sprak hij koelbloedig, hij was helemaal klaar met zijn familie. Wanneer Jacob naar hem toe kwam glimlachte hij iets. "Ik ben er helemaal klaar voor meneer Oberst, u ook?" Hij deed net als of zijn neus bloedde en hij ook niets verteld had. "Ik ben erg benieuwd naar de rest van de leraren moet ik zeggen.." hij liep met de ander mee het kantoor uit. "Mocgt u ooit nog last hebben van die.. Man weet u me wel te vinden hoop ik." hij had de man graag een knal gegeven.

[Jacob Oberst]

Als er iets was waar Jacob zich aan kon ergeren, was het families die elkaar niet konden waarderen. Hij balde zijn vuist even zonder het door te hebben. "Wat een..." Hij maakte zijn zin niet af en schudde zijn hoofd. "Goed, laten we gaan dan." Hij liep met Katsu mee zijn kantoor uit en ging richting westvleugel. "Ik denk dat je hem wel bang genoeg gemaakt hebt... sowieso, hij is een slimme... slimme... hij is intelligent. En woorden willen zo nu en dan ook nog wel eens tot hem doordringen." Hij zette een glimlachje op. Aeden... waar was je mee bezig, man... Het was een jaar sinds hij hun relatie beëindigd had... en ze hadden sinds een half jaar een goede vriendschap op weten te bouwen, dus hij vond het raar dat hij er nu mee kwam. Ze hadden twee jaar een relatie gehad, maar toch... Hij kon pas sinds kort 'vibes' van hem oppikken. Was Aeden opnieuw voor hem gevallen? Het vervelendste was... Jacob viel helemaal niks meer voor hem- wat ook de reden van hun breakup was geweest. Hij stond stil voor de vergaderkamer zonder het eerst zelf door te hebebn. "Oh, daar zijn we dan," zei hij, terwijl hij meer verbaasd klonk dan wat anders. Luister, je moet zo min mogelijk letten op Blaise en James want die maken altijd ruzie- om alles. James wil dat er punch geserveerd wordt? Reactie: Blaise protesteert. En Blaise is een slimme vent, dus hij bedenkt meteen allerlei argumenten tegen... ook al vindt hij niet dat het een slecht idee is. Alles wat van James komt is in Blaise zijn ogen verkeerd en andersom hetzelfde. Als ik jou was zou ik me niet tussen hun gesprekken proberen te gooien want dan krijg je écht ruzie. Dan hebben we Daniëlla nog- James zijn ex. Het verloopt een beetje stroef tussen die twee dus ze hebben geen commentaar op elkaar, maar je zou ze na afloop eens moeten horen... Tenminste, ik weet niet zeker of Daniëlla er vandaag bij zou zijn... Dat was het. Wees gewaarschuwd." Hij opende de deur. "Hallo!" riep hij opgewekt, al voelde hij zich helemaal niet zo.

[James Westfield]

Op dat moment kwam ook James aangelopen, tegelijkertijd met Blaise. "Ik snap echt niks van jou. Je wil wel dat er alcohol geschonken wordt maar als ik vraag om een rookruimte binnen word je helemaal gek? Je bent echt een mongool, ik zweer het je. Sterf. Word verkracht en sterf. Ik haat je," gromde James terwijl hij naar binnen liep. Hij ging precies tegenover Blaise zitten zonder dat hij het eerst door had, maar toen hij eenmaal zag waar hij zat schoof hij een zetel op en Blaise deed precies hetzelfde. "Ga niet tegenover me zitten, schorem! Ik word echt gek van je." James keerde Blaise de rug toe, maar bleef zitten waar hij zat. Hij gaf niet op. Hij zou niet degene zijn die deze strijd zou verliezen... maar waarschijnlijk zouden ze ook dit keer beiden niet opgeven.