Niemandsland [RV]

[Gemma]

^{There was nothing left}

Proloog
(een hoop dramatiek, je kan doorlezen naar inleiding als je er geen zin in hebt)

Dit had het begin en het einde moeten zijn van iets moois, iets warms, zonder wanorde of verdriet. Ik had hier niks moeten opschrijven, want dan had ik geen verhaal gehad en dat zou goed zijn. Dan had ik een normaal leven gehad zonder puzzelstukjes. Nu was alles een hele grote chaos. Zowel in mijn hoofd als in mijn omgeving.

Waar ik ook keek, het enige wat ik zag was ellende en duisternis. Ik zag uit elkaar gerukte gezinnen, kleine kinderen die zich met wanhoop aan andere kinderen vastklampten en kapotte huizen. Dikke, stevige bomen, die een orkaan aan zouden moeten kunnen, waren ontworteld en lagen op hun zij.

Eens waren er velden die vol waren met kleurige bloemen, gele, blauwe of rode. Eens waren er bomen die bossen vormden en waren er zandpaadjes die routes doorgaven aan de voetgangers. Eens was er alles, nu was er niks meer.
Toen er nog overvolle bloemvelden waren en toen er nog huizen stonden, was er ook nog hoop en liefde. Hoop dat het weer toch omslaat en de zon toch door de wolken brak. Liefde tussen getrouwde stellen die hier hun pensioen kwamen uitzitten in een van de prachtige huisjes, liefde tussen jonge koppeltjes die hier hun eerste vakantie doorbrachten en liefde tussen ouder en kind. Ja, er was zoveel liefde hier.
Nu was er geen hoop en geen liefde meer. Alleen dood en verderf. De hoop was vervlogen ondanks dat mensen geloofden dat vermiste personen wel terugkwamen en niet waren gesneuveld in de strijd om te overleven.
Het was niemandsland. Hier groeide en bloeide niks, hier was niks en er kwam niks. Alles was weg en zou ook wegblijven.
Totdat hij kwam.

Inleiding
(de verkorte versie)

Er ligt een jongerencamping gelegen in het noorden van Italië, tegen de Alpen aan. De vakantiegangers die er verblijven komen uit alle richtingen. Nederlanders, Spanjaarden, Duitsers, Polen, noem het maar op. Allemaal hebben ze daar een geweldige tijd.
Maar als er op een dag noodweer wordt voorspeld, wordt dat niet zo serieus geacht. Ze denken dat het allemaal wel meevalt!
Maar nee, een orkaan overvalt hen en vaagt de camping en de omliggende dorpjes van de kaart. Een klein groepje van een man of vijftig overleeft het.
Maar wat moeten de jongeren nu beginnen? Een vreemd land voor de meesten, met een onmogelijke taal en geen huis te zien. Hoe gaan ze dit overleven?

Rollen

(jongens)
Oliver-Jay Collins, 17 jaar, Engelse afkomst, geboren op 14 augustus 1993 (door: VRIJ)
Sean Oscar Meyer, 18 jaar, Engelse afkomst, geboren op 13 mei 1993 (door: Gemma)
Jurgen Lindberg, 19 jaar, Duitse afkomst, geboren op 19 september 1991 (door: Lestat)
Leopold Chappell, 18 jaar, Franse afkomst, geboren op 6 juni 1993 (door: SoupOfTheDay)
Fredo Tancredo, 16 jaar, Italiaanse afkomst, geboren op 2 januari 1994 (door: VRIJ)
Thorsten Liljegren, 19 jaar, Zweedse afkomst, geboren op 9 december 1991 (door: Mvr. Zwarts)
Sindre Arkin, 18 jaar, Noorse afkomst, geboren op 12 juli 1993 (door: Gemma)


(meisjes)
Karoline Malene, 17 jaar, Deense afkomst, geboren op 30 juni 1994 (door: VRIJ)
Bonny Jersey, 17 jaar, Engelse afkomst, geboren op 14 februari 1994 (door: Charmingisis)
Lucile Delaney, 18 jaar, Franse afkomst, geboren op 28 maart 1993 (door: Jolanda)
Neona Tip, 17 jaar, Griekse afkomst, geboren op 19 december 1993 (door: VRIJ)
Franca Lidia, 16 jaar, Italiaanse afkomst, geboren op 31 juli 1994 (door: VRIJ)

Gelieve in te vullen bij de rol
-   Naam
-   Leeftijd
-   Afkomst
-   Geboren op..
-   Karakter
-   Uiterlijk
-   bijzonderheden

Regels
-   De normale regels die we allemaal kennen
-   Erotiek? Op tijd skippen!
-   Leef je in, je GSM doet het echt niet meer want die mast ligt om, evenals elektriciteit
-   Andere rollen aanmaken mag, mits zij voldoende informatie geven over het karakter en de bovenstaande rollen voor de helft gevuld zijn van elk geslacht. Vergeet niet je afkomst te vermelden!
-   Wees realistisch, een tsunami erachteraan kan niet
-   Have fun

[Lucile Delaney]

Toen Lucile gisteravond wakker was geworden van lawaai, dacht ze in eerste instantie dat het lag aan de jongens in de andere kamer. Die maakten wel vaker lawaai. Toen ze inmiddels goed wakker was geworden, besloot ze eens onder de dekens vandaan te komen en naar de jongens te gaan om te melden dat ze nu eens echt wat rustiger aan moesten doen. Ze kwam niet verder dan onder de dekens vandaan komen. Eenmaal overeind had ze een ravage aangetroven, terwijl het lawaai nog steeds niet over was. Schreeuwende mensen, vallende dingen, brekende dingen hoorde ze. In haar kamer was het raam gebroken en een deel van de buitenmuur begon te kraken. Het had niet lang geduurt voordat die ook omver gevallen was. Ze liep er voorzichtig naartoe, maar liep snel weer terug naar binnen. Nu snapte ze de harde wind waardoor alles kapot ging. Er was een orkaan op een afstand van nog geen 20 meter van haar. Ze moest nog verder naar achteren lopen en zich ergens aan vasthouden wou ze niet meegetrokken worden door de harde wind.

Nu stond Lucile midden in de ravage, wat eerst het jongerenkamp was geweest. Ze voelde tranen omhoog komen en sloeg haar hand voor haar mond. "Het had leuk moeten worden", zei Lucile zachtjes in zichzelf, "maar dit is toch niet leuk?".

[Sean Oscar Meyer]

Iets wat veel te licht was prikte in Seans ogen. Hij lag onder een natte ondergrond en zijn lichaam voelde aan alsof hij geradbraakt was, gevierendeeld en verbrand. En dat allemaal tegelijk. Zijn hoofd bonkte alsof er een knuppel tegen aan was gesmeten en zijn linkervoet voelde hij niet meer.
Er was iets fout. Echt helemaal verkeerd 'ik weet dat het niet meer goed komt'-fout. Wat was er in vredesnaam gebeurd?
Hij kon zich nog herinneren hoe hij gisteravond met vrienden uit was geweest. Hij was met vrienden geweest, de stad in, lol trappen. Toen ze die avond het onweer in het westen hadden gehoord, hadden ze daar niet meer als om gelachen. Het grote gevaar wat erachter zich schuil hield, daar wisten ze niks.
En toen was het gaan waaien! Enorm, felle rukwinden. Overal was er lawaai en geschreeuw en paniek. En vanaf daar was er een zwart gat. Sean wist niet meer wat er gebeurd was.
En waar was hij nu?

Hij deed zijn ogen open en zonnestralen prikten in zijn neus en lieten hem niezen. ''Jakkes,'' mompelde hij toen hij zijn eigen snot zag liggen. En bloed.
''Gatverdamme!'' vloekte hij. 

[Lucile Delaney]

Lucile begon voorzichtig te lopen, om te zien of ze nog iemand tegen kwam. Eenmaal aan het lopen, bleef ze lopen. Totdat ze iemand hoorde niezen, rechts van haar. Eerst zag ze hem niet, maar na even goed kijken zag ze een jongen. Hoe heette hij ook al weer? Ze had hem eens eerder gezien, maar ze kon er geen naam meer bij plaatsen. Ze liep naar hem toe. Haar ogen werden groot, de jongen zag er behoorlijk slecht uit, al helemaal vergeleken met haar. Ze had alleen een paar krassen en blauwe plekken, hij leek meer pijn te hebben. Lucile hurkte bij hem neer. "Gaat het?", vroeg ze, "Ik zou wel blijven liggen als ik jou was, je ziet er niet goed uit. Wat is je naam?".

[Sean Oscar Meyer]

In de verte zag Sean een meisje aan komen lopen. Het was een mooi meisje, met lang bruin haar en donkere ogen. Toen ze wat wat dichterbij zat zag hij echter haar krassen en blauwe plekken. Hij had meteen medelijden met haar. Zo te zien liep ze zijn richting op! O jee, hoe ging hij dit nu weer doen? Sprak ze Engels? Hij kende het meisje wel, ze zat ook bij hem op de jongerencamping. Volgens mij sprak ze geen Engels. Italiaans of zoiets.
Toen het meisje bij hem neerhurkte sprak ze echter in een andere taal die hij wel kende. Frans!
''Sorry, ik - mijn Frans is erg slecht,'' vertelde hij haar in het gebrekkige schoolfrans. ''Spreek je Engels?''

[Lucile Delaney]

Lucile keek verbaasd. Oops, dacht ze, ik zit niet in Frankrijk. Ze glimlachte. "Sorry, even vergeten dat ik niet in Frankrijk zit. Ik spreek wel een beetje Engels, maar in Frankrijk maken de meeste mensen er een sport van slecht in Engels te zijn, heel bijzonder wordt het dus niet gegeven.", zei ze. "Ik zal mijn best doen." Lucile keek om zich heen. Ze zag geen andere mensen in de buurt. Heel zachtjes zei ze: "Ik vrees het ergste, maar ik hoop wel dat er zo veel mogelijk mensen zijn die het net zoals ons kunnen na vertellen.".

[Sean Oscar Meyer]

Sean lachte om de opmerking die het meisje maakte. Ze had nog gelijk ook! Hij was vaak genoeg in Frankrijk op vakantie geweest samen met zijn ouders en zijn zus. O, zijn zus. Waar is ze?! Tijdens het stappen stonden ze nog zij aan zij, zoals ze dat vaker doen. Maar toen die plotselinge wind op stak was ze opeens uit zijn armen gerukt en meegezogen door de menigte. Hoe gaat hij haar ooit weer vinden?
Hij keek ongerust om zich heen maar zich niks anders dan omgewaaide bomen, bladeren en modder. O, ze waren terug in de oertijd.

Hij schrok van wat het meisje zei. ''Denk je dat echt?'' vroeg hij haar. Zijn stem was niet meer dan een fluistering. ''Mijn zus.. en Oliver.. waar zijn ze? Zag je nog anderen? Wat is je naam?'' Hij wist niks van haar!
Hij probeerde te gaan zitten maar het ging niet echt, hij had hulp nodig. Hij keek het meisje vragend aan.

[Lucile Delaney]

Terwijl Lucile de jongen voorzichtig overeind hielp, zei ze: "Mijn naam is Lucile Delaney. Ik weet niet hoeveel mensen dit overleefd hebben, maar als ik jou zo zag liggen... Een rommeltje is hier zacht uit gedrukt." Ze zuchte, en keek nog eens om zich heen. Ze keek naar de jongen. "Hoe heet jij dan? Dat heb je me nog steeds niet verteld.". De jongen reek oprecht bang om zijn zusje en ouders kwijt te zijn, misschien kon Lucile hem helpen zoeken. Of althans, dat hoopte ze...

[Sean Oscar Meyer]

''Mijn naam is Sean,'' antwoordde hij. De naam Lucile kwam hem wat bekend voor, misschien heeft hij ooit met haar gepraat, toen ze bijvoorbeeld bij de tafeltennistafel stonden of op het voetbalveld.
Hij knikte. ''Klopt ja, het is een slagveld hier. Er lijkt wel oorlog! Wat is er nou precies gebeurd? Wat ik hoorde onweer in de verte en opeens lig ik hier!'' Hij leunde wat op zijn linkervoet maar had dit beter niet kunnen doen. Een felle steek schiet door zijn enkel heen en hij ploft weer neer op het bladerdek. ''Verdom - dit wordt niks!'' snauwde hij. Hij keek naar Lucile en zag haar nadenken. Misschien wist zij waar de anderen waren? Als zijn zus het maar overleeft had.. En hoe gaat het met dat ene meisje, wat hij gisteravond tegen was gekomen? Alles was naar de filistijnen!
Hij vloekte nogmaals.

[Jurgen Lindberg]

Schreeuwende jongens. Gillende meisjes. Harde rukwinden en vallende brokstukken. Honderden gewonden, zelfs doden. En een panische, bloedende Claus. Claus, één van zijn weinige vrienden. Waar was hij? Waarom was het zo donker? Waar waren de bomen, de zon, de camping? Waar was Claus...? Claus... Jurgen werd met een kreun wakker. Zijn zicht was wazig en hij moest enkele keren met zijn ogen knipperen vooraleer hij iets van zijn omgeving kon opmaken. Hoewel de zon waterig scheen, leek de lucht nog grauw te zijn. Overal om hem heen lag puin. Zijn droom. En Claus. Het was geen droom geweest. Natuurlijk was het geen droom geweest. 'Claus?' vroeg hij zwakjes, niet wetende of de jongen in de buurt zou zijn. Hij ging voorzichtig rechtop zitten, steunend op zijn ellebogen. Er lag een houten plank over zijn benen - gelukkig niet al te zwaar - die hij met enige moeite wist weg te schoppen. 'Claus?' riep hij nogmaals, ditmaal iets luider. Claus was één van de weinige Duitse jongens die hij hier had leren kennen die hetzelfde over Duitsland en de Tweede Wereldoorlog dacht als Jurgen, en hoewel Jurgen duidelijk het leiderschap had, was Claus in de dagen die ze samen hadden doorgebracht ook al met enkele geniale ideeën komen aanzetten. Ze waren zelfs net van plan geweest om een geintje uit te halen met Jurgens Zippo en wat brandhout toen de storm hen overvallen had. Storm? Nee. Orkaan. Het was een heuse orkaan geweest, en nu lag heel de camping verwoest tegen de grond. 'Claus, verdammt, wo bist du?!' riep Jurgen nu kwaad, al was er iets in hem dat hem zei dat er iets ergs was gebeurd, dat het een slecht voorteken was dat Claus niet antwoordde. Maar dan zag Jurgen hem, en een opgeluchte glimlach - al zou hij zelf nooit toegeven dat hij bang was geweest - verscheen om Jurgens lippen. Claus zat op de grond, zijn rug en hoofd steunden tegen wat planken en brokstukken, en Jurgen kroop naar hem toe. 'Ah, Claus! Eindelijk, daar ben je! Ik zou me nog zorgen om je beginnen maken, jij-' Maar verder kwam hij niet, want van zodra hij Claus bij zijn schouder had vastgenomen zodat hij hem kon aankijken, merkte hij de levenloze blik in zijn ogen op, het bloed dat uit een grote hoofdwond stroomde die hij niet eerder had gezien. Met een schreeuw liet Jurgen zijn vriend los en krabbelde hij achteruit. Claus zakte dood op de grond neer. Geschokt probeerde Jurgen overeind te komen, daarbij voor de eerste keer de pijn in zijn pols en bovenbeen voelend. Hij testte uit of hij op zijn been kon staan. Het lukte, maar hij zou wel wat moeten hinken. Zijn pols daarentegen hing er maar wat slapjes bij. 'Nein...' fluisterde Jurgen terwijl hij zo ver mogelijk bij Claus uit de buurt probeerde te komen. Claus was dood... Wie zou er nog meer dood zijn...? Waren er überhaupt wel nog overlevenden...?

[Lucile Delaney]

Bedenkelijk keek Lucile Sean aan. "Blijf maar zitten, ik geloof dat je enkel op z'n minst zwaar gekneusd is, misschien zelfs geboken. We zullen iets moeten vinden om hem te verbinden." Zei ze. "We hoorden dat er een storm op komst was, maar zoals je weet was niemand bang, niemand verwachte dat er zoiets zou gebeuren. Het begon steeds harder te regenen en te waaien, en er was een orkaan. Dat heeft dit veroorzaakt.", vervolgde ze. Ze keek somber om zich heen. "Ik heb nog niet verder kunnen kijken of er nog meer overlevenden zijn. Ik was al bang dat ik alleen over gebleven zou zijn. Ik zou niet weten wat ik dan zou moeten.". Lucile zuchte en pakte haar kleine tas met spullen die ze meegenomen had, voor het geval dat. "Gelukkig, ik heb verband bij me. Daarmee kan ik in ieder geval je enkel verbinden.", zei ze.

[Jurgen Lindberg]

Jurgen strompelde een beetje rond over de verlaten camping, steeds verder weg van Claus. Ergens voelde het slecht om hem zomaar achter te laten, zonder hem te begraven of eender wat. Maar daar was later nog tijd voor. Nu moest hij zich concentreren op het zoeken naar overlevenden, niet naar doden. Niet dat hij zo teergevoelig was dat hij in tranen zou uitbarsten als zou blijken dat er meer doden dan overlevenden waren: hij kende meer dan de helft van die andere jongeren toch al niet, en empathie was niet zijn sterkste ding. Hij mocht allang blij zijn dat hij nog in leven was, en ja, het zou wel handig zijn als er ook nog een aantal anderen overeind waren gebleven. Die konden dan mooi mee gaan zoeken naar de bewoonde wereld zodat ze hier weg konden. De enige persoon waar Jurgen iets van medelijden, zelfs verdriet voor voelde, was Claus. Met de rest van de mensen had hij weinig zaken. Die hadden maar voor zichzelf moeten kunnen zorgen. 'Hallo?!' riep hij uit, en hij wreef met een pijnlijk gezicht over zijn bovenbeen. Waarschijnlijk was het niet meer dan een grote blauwe plek, maar het deed toch pijn. En dan nog zijn pols, die erbij hing als een lamme vleugel... Uiteindelijk schrok hij op uit zijn zelfmedelijdende gedachten toen hij vanuit zijn ooghoeken iets zag bewegen. Daar. Twee mensen, een jongen en een meisje leek het wel. Ietwat opgelucht - ja, oké, misschien was hij stiekem toch wel blij dat er nog andere mensen buiten hem de orkaan overleefd hadden - bracht hij zijn goede hand naar zijn mond en riep hij: 'Hallo! Könnt ihr mir helfen, bitte?!' Hij liep naar het tweetal toe, maar bedacht toen plots dat het kon dat ze geen van beiden Duits spraken. 'Scheisse,' vloekte hij binnensmonds. Dat kwam niet zo goed uit, natuurlijk. Hij kon wel Engels - al was het dan met een zwaar Duits accent - maar andere talen, daar had hij zich nooit in geïnteresseerd. Volgens hem had Duits toch de voertaal moeten zijn, gevolgd door Engels, niet dat scheiterig Frans of Spaans of Italiaans of welke talen er nog maar gesproken mochten worden binnen Europa. 'Spreken jullie Engels?' vroeg hij nogal moeilijk toen hij het tweetal al hinkend bereikt had. Fijn. Tot nu toe nog maar twee overlevenden die waarschijnlijk ook nog eens een heel andere taal spraken dan hem. Kon het nog erger worden?

[Lucile Delaney]

Terwijl ze nog bezig was met Sean zijn enkel verbinden, glimlachte Lucile naar de jongen die aan kwam gelopen. Hij zag er niet al te vrolijk uit -natuurlijk niet, na al wat er gebeurt was. "Ja, we spreken Engels. Natuurlijk. Ik denk dat iedereen hier op het kamp wel Engels spreekt. Of sprak.", zei Lucile. Haar gezicht betrok bij de laatste twee woorden. Ze kon er nog steeds niet bij wat er de afgelopen avond gebeurt was. De meisjes op haar kamer... Ze had de meisjes met wie ze op de kamer sliep nog niet gezien sinds gisteravond. Ze was ze gewoon uit het oog verloren, alleen omdat ze te veel met zichzelf bezig was geweest. Toen Lucile klaar was met Sean zijn enkel, keek ze nog eens om zich heen om te zien of er nog meer overlevenden waren, maar die waren er niet. Ze besloot naast Sean te zitten en bekeek de jongen die er net bij was komen staan. "Hoe heet je?".

[Jurgen Lindberg]

Jurgen moest zijn best doen om niet al te verbaasd zijn wenkbrauw op te trekken toen het meisje naar hem glimlachte. Serieus, glimlachen? In deze situatie? Het getuigde dan wel van elementaire manieren (of zoiets, hij lette nooit op als zijn moeder het daarover had) maar hij vond het nou niet echt bepaald gepast. Maar misschien moest hij juist blij zijn om een vriendelijk gezicht te zien. Het was in ieder geval beter dan het dode gezicht van Claus... Hij onderdrukte een huivering en keek nogal bedrukt om de toevoeging "of sprak". Stel je voor dat zij werkelijk de enige overlevenden waren. En stel je voor dat het helemaal niet het soort mensen was waarmee Jurgen goed overweg kwam... Vanwaar trouwens die veronderstelling dat iedereen op de camping wel Engels sprak? Claus kon het niet. Of toch niet goed. Maar ja. Nu zou hij er toch niks meer mee zijn... 'Jurgen,' antwoordde hij kort toen het onbekende meisje vroeg hoe hij heette. 'Lindberg,' voegde hij er daarna op iets minder botte toon aan toe. Als die twee de enige overlevenden waren waar hij het misschien wel dagen mee zou moeten doen, dan was het niet bepaald verstandig om meteen al vijanden te maken. Ook al haatte hij vleierij en valse vriendschappen. Liever geen vrienden dan - of dat was toch zo in normale omstandigheden. Maar dit konden nu niet bepaald "normale omstandigheden" genoemd worden, dus nam Jurgen het er maar bij. 'En jullie?' vroeg hij terwijl hij een knikje in de richting van de jongen gaf. Hij bekeek hem eens goed en fronste zijn wenkbrauwen. Hij zag er niet echt goed uit, nee. Nogal bleekjes en verkreukeld, en was dat bloed vermengd met snot bij zijn neus...? Jurgen probeerde zijn walging te verbergen en zijn hand ging onbewust naar zijn gewonde rechterpols. Hij zag het verband dat om de enkel van de jongen was gebonden. Misschien dat er nog wat over was voor zijn hand...?

[Lucile Delaney]

"Lucile Delaney... En Sean." Zei ze. Haar vermoeden over de jongen was juist, hij had nogal... kortaf geklonken. Lucile had nog geprobeerd vriendelijk te blijven, maar ze vroeg zich af of het verschil had uitgemaakt of ze zich vriendelijk had gedraagt of toch niet. Ze zag Jurgen zijn hand naar zijn pols gaan. Zijn pols zag er dik uit en er zaten krassen op. "Moet ik je pols voor je verbinden? Ik heb nog wel wat verband over." Zei ze. "En voor jou heb ik nog wel een tissue voor je neus, voor wat het waard is?", vervolgde Lucile tegen Sean. Beter dat verwondingen zo goed mogelijk werden verzorgd en op zijn minst wat genazen, dan dat ze zo bleven, vond ze.

[Jurgen Lindberg]

Jurgen vroeg zich kort af wat de oorspronkelijke afkomst van het meisje zou kunnen zijn. Aangezien de jongen nog niet echt iets gezegd had, kon Jurgen alleen maar gissen naar zijn identiteit, maar het meisje sprak met een haast elegant accent... Het soort elegant dat hij als chichi zou bestempelen, dus kon het alleen maar Frans zijn. Toen het meisje zichzelf als Lucile en de jongen als Sean voorstelde, werd zijn vermoeden bevestigd. Frans dus. Hopelijk was ze niet zo'n typische Franzose die vooral met mode bezig was. De naam Sean klonk dan weer Engels... Bij hem zou hij dus in ieder geval geen moeite moeten doen om één of ander raar accent te kunnen verstaan. Jurgen wist niet of hij nu iets in de trant van "aangenaam" moest zeggen, dus hield hij zijn mond maar. Wel kon er ditmaal een lichte glimlach van zijn kant af toen Lucile voorstelde om zijn pols te verbinden - beter om wat innemend te zijn zodat hij de verzorging kreeg die hij nodig had - en hij plofte ook op de grond neer. 'Graag. Bedankt.' Zijn glimlach veranderde bijna in een grijns toen Lucile een zakdoekje wilde overhandigen aan Sean. Kon 'ie wel gebruiken, ja. Het was niet bepaald charmant hoe hij daar zat. Lucile leek er vanaf gekomen te zijn met enkele schrammen en blauwe plekken, en misschien was dat maar goed ook. Dan kon zij tenminste wat voor hem - eh, hen - zorgen. 'Ik had niet gedacht dat de weersvoorspellingen ook daadwerkelijk uit zouden komen,' mompelde hij in een poging toch iets van een conversatie te voeren. Hmm. Waarschijnlijk had niemand gedacht dat de voorspellingen uit zouden komen. Maar dat het zo erg zou worden... Dat had niemand ooit kunnen bedenken.

[Lucile Delaney]

Lucile verplaatste zich een beetje zodat ze Jurgen zijn pols kon verbinden. "Ik had het in zekere zin ook niet verwacht. Ik had wel verwacht dat het stormachtig zou worden, maar dan stormachtig op die manier dat het nog niet gevaarlijk zou zijn.". Terwijl ze do pols van Jurgen verbond, zakte ze, zoals zo vaak, weg in gedachtes. Wat zou er gebeurt zijn als men geloofd had  dat het zo erg was geweest? Hadden ze dan allemaal op tijd kunnen vluchten, zodat er nog overlevenden waren geweest? Waren ze dan wel allemaal gevlucht, of waren er ook mensen geweest die het wel goed vonden zo, en bleven, in de verwachting dat het toch wel goed zou komen? Lucile zuchte. "Ik had gewild dat we het geloofd hadden, dat van dat weer. Dan hadden we in ieder geval de kans gehad om weg te gaan naar huis.". 

[Jurgen Lindberg]

Jurgen keek met een vertrokken gezicht toe hoe Lucile zijn pols verbond. Al zou hij het nooit zelf toegeven, toch kon hij soms wel een grote baby zijn als het kwam op het gebied van pijn. 'Hmm. Ik had gedacht dat het in Italië nooit zo kon stormen, dat het er altijd zonnig was. En dat de weermannen wel vaker een stomme fout maakten.' Italianen waren dan ook een dom volk, vond Jurgen. Eigenlijk vond hij de meeste volkeren best wel dom. Hij probeerde ongeïnteresseerd over te komen toen hij eraan toevoegde: 'Wel, blijkt dat ze voor deze ene keer dan eens gelijk hadden. Applausje voor hen.' Als hij hen geloofd had, hadden ze - hij en Claus - misschien stevigere beschutting gezocht. Dan was Claus niet verpletterd geweest, of wat zijn doodsoorzaak ook maar had mogen zijn. Dan hadden ze nu naar hartelust met Jurgens Zippo kunnen zitten experimenteren op wat brandhout zoals ze van plan geweest waren voor de storm opstak... Hij keek Lucile ietwat ongelovig aan na haar laatste woorden. 'Hoezo? Wat gebeurd is, is gebeurd, toch? We kunnen nu alleen maar zien dat we weer veilig thuis geraken.' Oh nee, ze was toch niet van plan om nu in een emotionele bui te beginnen huilen, zekers? Hij wierp een blik op Sean, alsof hij hulp of bijval van de jongen verwachtte, maar een blik op diens bleke gezicht zei al genoeg: van hem moest Jurgen niet al te veel verwachten. 'We moeten gewoon hulp zoeken - er zijn genoeg dorpjes verderop, ze zullen toch niet allemaal van de kaart gevaagd zijn door die orkaan, of wel soms?' Een béétje de moed erin proberen houden mocht ook wel, toch?

[Sean Oscar Meyer]

Sean keek naar de nieuwe jongen die erbij was gekomen. Hij was erachter gekomen dat hij Jurgen heette en hij mocht hem ergens wel. Oké, hij was wat brutaal en leek om niemand een korrel te geven, toch mocht hij hem wel omdat anders was. Hij geloofde andere dingen. Misschien kon hij beter met hem omgaan dan met Lucile..
Toch vond hij wat Jurgen zei over veilig thuis raken niet allesomvattend. ''Moeten we andere mensen niet proberen te helpen?'' gromde hij wat naar hem toe. ''Wij moeten inderdaad hulp zoeken, maar zie jij ergens in de wijde omtrek een dorpje of iets wat er op lijkt?'' Hij keek duister naar Jurgen.

[Lucile Delaney]

Lucile keek Jurgen geërgerd aan. "Ik was inderdaad, voor zover ze er zijn, niet van plan naar een ander dorpje te gaan totdat ik zeker weet dát er nog een ander dorpje is en voordat ik zeker weet dat hier niemand meer is die hulp nodig heeft. Buiten dat, komt er al hulp van buiten af die op zoek gaan naar ons. Zal je net zien dat wanneer wij naar een ander dorp gaan, we ze mislopen.", zei ze tegen hem. Het leek er momenteel niet op dat er hulp van buitenaf op ze af kwam, maar Lucile vond het eigenlijk het beste om te blijven. Ze had op tv altijd gezien dat er hulp kwam van bijvoorbeeld het rode kruis, en dat konden ze eigenlijk beter gebruiken dan dat ze die hulp misliepen en weer op zichzelf waren.

[Jurgen Lindberg]

Jurgen wierp een blik op de tot nu toe nog zwijgende Sean toen die zijn mond ook eens open trok. Wauw, hij kon spreken. En er zat zelfs wat vuur in zijn stem toen hij het had over de andere mensen. 'Zie jij ergens andere mensen dan? Levende mensen bedoel ik dan. Niet de dooie.' Oeps, had 'ie misschien iets tactvoller kunnen zeggen. Ergens bekroop hem zelfs iets van een schuldgevoel toen hij het dode lichaam van Claus weer voor zijn geest haalde. Een beetje milder vervolgde hij: 'Het is niet meer dan logisch dat we andere mensen proberen helpen, en als we ze tegenkomen, zullen we wel doen voor hen wat we kunnen. Maar momenteel is het hier maar een-' Een wat? Een dode boel? Hij slikte zijn woorden toch maar in. 'Momenteel zie ik niet zo veel andere overlevenden,' verbeterde hij zichzelf. Jurgen voelde zich ongemakkelijk worden door de donkere blik die Sean hem toewierp en speurde de omgeving van op zijn zitplaats af. Nee, tuurlijk zag hij hier geen dorpje. Dat had hij ook niet verwacht. Ze zouden vast wel een tijdje moeten lopen vooraleer ze een dorpje of iets in die aard tegenkwamen, misschien zelfs wel dagen... 'Zo'n adelaarsogen heb ik nu ook weer niet, nee,' antwoordde hij droogjes. 'Daarom hebben we dan ook benen gekregen. Om mee te lopen. En daarom heet het ook hulp zoeken.' Hij keek naar Lucile. 'Ik zie hier momenteel ook niet veel volk dat op zoek is naar ons. Het is dan ook beter dat we toch zelf een dorpje gaan zoeken, dan kunnen ze daar hulp inroepen om de slachtoffers te verzorgen.' Hij zweeg even. Stel dat ze hun hulp dan inderdaad zouden mislopen? Maar dat kon niet... Toch? Ze zouden toch blijven zoeken naar overlevenden en alle omliggende dorpjes uitkammen, nietwaar? Ja. Het was onmogelijk om hulp te mislopen, besloot hij voor zichzelf. 'Ik blijf erbij dat het beter is om zelf hulp te gaan zoeken, zelfs al zou dat betekenen dat we enkele dagen onderweg zijn...' Zijn zin stierf af wanneer zijn blik op Sean's voet viel. Dat was waar ook. Z'n enkel... Hij was gewond aan z'n enkel. Zo zouden ze natuurlijk niet ver komen, nee. Hij hield zijn hoofd op vragende manier wat schuin. 'Kan je lopen?' vroeg hij op zo vriendelijk mogelijke toon. Best dat hij toch een beetje hoffelijk probeerde te blijven, voordat ze nog op zouden splitsen of zoiets...

[Lucile Delaney]

Lucile zuchte. Ze was ondertussen klaar met Jurgen zijn pols en leunde weer achterover om weer te gaan zitten. "Succes. Als jij wil zoeken, ga je gang. Ik blijf hier." Lucile had geen flauw idee wat ze hier zou doen. Mensen zoeken, misschien? Ze zou hier in iedergeval materialen gaan zoeken om een vuur van te maken, voor zover dat nog niet doorweekt was. Misschien was dat handig wanneer het wat opgedroogd was. Met dat vuur had ze dan ten eerste warmte en het valt op. "Ik blijf hier, dan ga ik dingen die op zijn minst al een beetje opgedroogd zijn, proberen te gebruiken voor een vuur. Behalve dat het voor warmte zorgt, komt er ook rook van af en dat valt op.", vervolgde ze met een droge stem. "Heb ik tenminste iets.".

[Bonny Jersey]

Bonny werd wakker en opende haar ogen, maar ze zag helemaal niets.. Alles was zwart. Zou het nacht zijn? Nee, ze hoorde mensen praten en hoorde vogels fluiten.. Wat was er aan de hand? Bonny probeerde op te staan maar kon in geen mogelijkheid bewegen.. "onee.." Fluisterde ze. Ze probeerde na te denken, 'wat was er gisteren gebeurd?' Toen herinnerde ze het weer.. dat lawaai, de wind die voorbij hoosde, de bomen die uit de grond getrokken werden... en daar lag ze nu middenin!
Bonny voelde de paniek toenemen en begon te gillen.. "HELP!! HELP!!" terwijl ze besefte dat er waarschijnlijk weinig mensen waren die zelf nog konden helpen, en begon driftig spullen van zich af te gooien.  Gelukkig had ze haar handen vrij!

Bonny duwde met al haar macht iets wat op haar hoofd lag omhoog, in de hoop dat anderen haar zouden vinden..

[Lucile Delaney]

Lucile hoorde iemand schreeuwen. Ze keek Jurgen aan. "Misschien toch wel handig dat we blijven.",  zei ze tegen hem terwijl ze opstond. Ze liep op de stem af. De stem werd steeds duidelijker, en na een poosje lopen zag ze een meisje spullen van zich af gooien. Het meisje kwam haar bekend voor, had ze niet in de kamer naast haar gezeten? Lucile begon te rennen en hurkte bij haar neer. "Heey, ik help je wel even.",  zei ze. Toen het meisje onder de troep weg gekomen was, vroeg Lucile: "Hoe heet je? Je komt me zo bekend voor.".

[Bonny Jersey]

Bonny kuchtte en kwam overeind terwijl ze het puin van haar schouders afklopte..
"bedankt" Zei ze tegen het meisje dat haar overeind hielp.. "Mijn naam is Bonny, van het Animatieteam, misschien ken je me daarvan?" Zei ze terwijl ze naar lucht hapte en nog wat nakuchte... Ze keek om zich heen.. Er was echt helemaal niets over van de camping!
"o mijn god.." Zei ze terwijl ze voor zich uitstaarde.. " Zijn wij de enige?"

[Lucile Delaney]

"Nee, Sean en Jurgen zijn daar nog.",  zei Lucile met een knikje waar ze vandaan kwam. "Voor de rest heb ik nog geen mensen gezien hier.". Ze zuchte. "Ik hoop wel dat er nog meer overlevenden zijn, er waren zo veel mensen hier... Ik moet er niet aan denken dat die allemaal dood zijn. Zouden er mensen zijn geweest die het weerbericht geloofd hadden, maar toch bleven?" Vroeg ze zich vervolgens hardop af. Ze kon het zich haast niet voorstellen, maar toch was het iets dat aan haar knaagde.

[Jurgen Lindberg]

Nogal smalend keek Jurgen Lucile aan. Fijn, zij haar zin. Als zij hier wilde blijven wachten op hulp die toch niet zou komen totdat ze een oud, grijzend dametje was... Toch voelde hij iets van onzekerheid. Hij besefte dat het niet slim zou zijn als hij er op z'n eentje op uit zou trekken, dan was de kans dat hij hun hulp - als die al kwam - daadwerkelijk zou mislopen wel reëel. Nee, ze konden best zoveel mogelijk overlevenden hier op de camping zoeken om dan met een grote groep richting... Wel, richting ergens te gaan. Maar alleen was maar alleen... Jurgen zuchtte. Vrouwen. Onvoorstelbaar. Hij kende Lucile nog maar een luttele tien minuten en hij had nu al een hekel aan haar. Nou goed, dat was misschien wat te sterk uitgedrukt. Maar hij vond het niet fijn dat haar voorstel bedachtzamer was dan dat van hem! Een grote rookpluim zou immers inderdaad wel opvallen. 'Misschien...' begon hij, maar de woorden - het compliment - bleven in zijn keel steken. Hij keek naar de grond en grimaste eens. 'Misschien heb je wel gelijk,' mompelde hij uiteindelijk. Dan werd de rust echter verstoord door een luid geschreeuw, en Jurgen draaide zijn hoofd om naar waar het geluid vandaan kwam. Nog een overlevende? En het leek alsof ze Engels sprak... 'Kijk 'ns aan, en toen waren we met z'n vieren,' zei hij met een lichte grijns terwijl hij rechtstond. Hij had zich waarschijnlijk wel wat meer kunnen haasten - en het gillende meisje klonk nou niet bepaald vrolijk alsof ze gerust nog wel een uurtje op hulp wilde wachten - maar zijn bovenbeen deed nog steeds verrekte pijn, net als zijn verbonden pols. Hij keek naar Sean - van die jongen hoefde hij geen helpende hand te verwachten, hij kon amper lopen - en vervolgens naar Lucile. Zou ze sterk zijn? Hmm, even denken. Ze was een meisje - ze was een Frans meisje, vast zo'n truttig geval - en ze wilde niet eens op zoek gaan naar een naburig dorpje. Nope. Niet zo sterk dus, was zijn conclusie. Dan zou hij maar in z'n eentje gaan kijken, dacht hij ietwat verveeld, maar nog voor hij één stap in de richting van het geschreeuw had kunnen zetten, was Lucile al vlotjes overeind gekomen en naar het gillende meisje toegerend. Jurgen trok verbaasd een wenkbrauw op. Oh. Toch niet zo zwak, dan. Wel, eerste indrukken waren wel vaker fout, dacht hij schouderophalend bij zichzelf, vooraleer hij naar Lucile en het onbekende meisje toe slenterde. Niet zo sociaal om Sean zomaar achter te laten, maar... Die jongen kon toch niet goed lopen.

[Bonny Jersey]

Bonny voelde een steek in haar been en greep naar haar kuit, ze rolde haar broekspijp op om erachter te komen dat er een dikke snee in zat. "fijn" zei ze sarcastisch terwijl ze om zich heen zocht naar verband.. Nee, dat lag natuurlijk niet voor het oprapen in een rampgebied, Boomstronken, kabels en bakstenen, mocht je die nodig hebben, die lagen overal! Ze scheurde de mouw van haar werktenue af en bond deze om haar been. " nou, op zoek naar meer overlevende dan maar? hebben jullie al eten gevonden? De supermakt stond ongeveer..." Bonny dacht even na " daar!" Ze wees naar een vervallen gebouw. "Misschien ligt er wel nog wat!" Ze glimlachte en kreeg hoop. Als er voedsel was, was dit misschien toch nog niet zo'n erge ramp als het op dit moment leek! Ze hinkte naar de vervallen winkel en stopte bij de deur.

[Lucile Delaney]

"Voor zover we weten zijn wij nog de enige overlevenden", zei Lucile toen ze achter Bonny aan liep. "Als we hier eten en drinken kunnen vinden, kunnen we denk ik ook wel aanmaakblokjes en lucifers vinden, denk je niet? Dan hebben we in ieder geval vuur voor 's nachts, om eten mee te maken en zodat we opvallen voor vuur. Ik hoop alleen dat het nog bruikbaar is.". Ze liep naar de deur en duwde hem open. "Kom je even meekijken?"

[Bonny Jersey]

Bonny voelde zich sterker worden bij het idee dat er nog hoop was. Ze zette een sprintje in en ging naar binnen, als je dat binnen kunt noemen. Ze liep regelrecht vanuit de deur naar buiten, het dak lag erlangs, nog maar 1 muur stond rechtop en alle rekken waren verdwenen. Wanhopig gooide ze alle spullen opzij, begon te graven.. ze liep wat verder naar achteren, iets wat op een grote diepvries leek en opende de deur.. " JACKPOT!" De hele diepvries stond er nog! En volgeladen met bevroren broodjes, groenten en zelfs een beetje vlees! " oke, nu nog aanmaakblokjes.."  Ze zocht de vloeren af naar iets wat vuur kon maken, of in ieder geval hiermee kon helpen..

[Sean Oscar Meyer]

Sean hoorde het gegil in de verte en kon het niet laten een 'hoera'-dansje te maken. Hij vertrok zijn gezicht van de plotselinge steek die hij in zijn enkel voelde en werd met een forse zet weer op aarde terug gezet. Een natuurramp, enkel is niet meer bruikbaar en misschien wel tientallen doden. Toch deed het gegil van het meisje verderop hem wat meer doen hopen. Oliver! Misschien leefde hij toch nog wel.. Misschien was er toch nog hoop en konden ze hem redden. Maar hoe gingen ze dat nou doen? Hijzelf kon amper lopen en Jurgen leek er ook moeite mee te hebben.
Lucile stond op om er naar toe rennen (behoorlijk fit, sodeju!) en ook Jurgen keek haar na. Zouden ze verliefd zijn? Nee, Jurgen keek even grommend naar haar als naar hem daarnet. Toen Jurgen ook er naar toe slenterde voelde hij zich wel een beetje alleen.
''Hé, wat dacht je ervan? Laat je mij wegrotten?'' riep hij halfboos halfsmekend naar hem toe. Dit ging hij toch niet menen hmm?

[Thorsten Liljegren]

Het was donker in Thorstens hoofd. Zijn gedachten waren zelfs voor hemzelf moeilijk te volgen en ondanks de omgeving waarin hij zich bevond, voelde hij zich vredig. Het was pas toen hij langzaam bij kwam en zijn ogen opende dat zijn gemoedstoestand van zonnig omsloeg naar het tegenovergestelde. Een scherpe pijn schoot door zijn schouder toen hij overeind probeerde te komen. Dat ging trouwens verdacht moeilijk, overeind komen, merkte hij. Niet alleen omdat zijn schouder pijn deed, maar omdat hij tegen gehouden werd door iets. Zijn beeld was troebel door vocht dat in zijn ogen was gekomen - zweet? tranen? bloed..? - en het duurde even voordat hij goed kon zien waar hij was. Hij lag niet in zijn tent, dat merkte hij al meteen. En bovenop zijn schouder lag een grote boomstronk. Wat, boomstronk? Toen hij beter keek kwam hij tot de conclusie dat de boom met wortels en al uit de grond was gerukt en toen blijkbaar zijn val had gebroken met Thorstens schouder. Het stuk hout had zijn hoofd gelukkig op een haar na gemist. Het duurde even voordat hij zich weer herinnerde wat er was gebeurd voordat hij buiten bewustzijn was geraakt. Hij herinnerde zich een harde wind die op was komen zetten, en onweer. Vervolgens mensen die in paniek raakte. Lena... Waar was Lena? Hij was samen met haar van de tent weggerend, want die was alles behalve veilig geweest. Ze hadden geprobeerd naar een stevig gebouw te rennen. De supermarkt? De receptie? Hij kon het zich niet meer herinneren. Hij wist wel dat ze niet erg ver waren gekomen en dat dat ook zo'n beetje het laatste was dat hij nog wist van tijdens de storm. Hij lag op nat gras en zover hij kon kijken - dat was eigenlijk alleen naar zijn voeten en naar links, want daar lag geen boomstam - zag hij geen mensen. Correctie, geen levende mensen. Hij schrok zich bijna een hartstilstand toen hij vlakbij een andere boom iets verderop iemand zag liggen die hem met lege ogen aan keek. De ogen waren dan ook één van de weinige dingen die nog intact leken te zijn van het hoofd... Het schedel was zo erg geplet dat het nu maar een half schedel leek. Thorsten vroeg zich af wat daar de oorzaak van was geweest. Hadden er werkelijk zulke zware dingen door de lucht geslingerd die iemands schedel konden vermorzelen als een fruitvliegje..? Hij was allang opgelucht te zien dat het een jongen was en niet zijn Lena. Maar waar ze dan wel was, wist hij niet. 'Lena!' riep hij, niet erg hard, met schorre stem. Geen antwoord. 'Lena!' schreeuwde hij nu harder. Weer geen reactie. Hij probeerde de omgevallen boom van zijn schouder te krijgen, maar hij kreeg er geen beweging in. 'Help, iemand!'

[Lucile Delaney]

Lucile was blij dat Bonny wat te eten had gevonden. Nu zochten ze beiden naar iets wat vuur kon maken. Lucile liep naar de kassa, in de supermarkt waar ze thuis altijd kwam, lagen dat soort dingen altijd bij de kassa. Eenmaal er aangekomen, of wat er nog van de kassa over was, kreeg Lucile een glimlach op haar gezicht. "Bonny? Aanstekers, aanmaakblokjes, spiritus, of lucifers? Of allemaal?". Ze hoorde buiten nog een schreeuw, van een jongen deze keer. Lucile haalde haar schouders op. "Allemaal dan maar? En de twee pannen, hebben we in ieder geval iets om te koken.", zei ze terwijl ze het allemaal oppakte. "Ik breng dit alvast naar Sean en Jurgen, en dan kijk ik even waar die schreeuw vandaan kwam. Kom je zo ook?" Lucile liep richting de Sean en Jurgen. "Bonny komt zometeen nog met eten." Zei ze tegen de jongens terwijl ze haar tas met spullen had neergelegd. "Ik ga even kijken waar die schreeuw vandaan kwam.". Lucile hoorde nog een schreeuw en liep er zoekend naartoe. Er lag een lange jongen voor een deel onder een boom. Ze liep met grote ogen op hem af. "Oke, ik ben niet heel sterk, dus alleen krijg ik er geen beweging in, in die boom. Denk je dat je een beetje kan helpen?", vroeg ze de jongen.

[Bonny Jersey]

Bonny had haar positieve energie weer terug, zeker nadat Lucile aanmaakblokjes en een aansteker had gevonden. Ze maakte een vreugdesdansje waarna ze op zoek ging naar pannen en het eten en de pannen meenam naar de anderen. Ze huppelde, zo vrolijk was ze! Ze begon hout te verzamelen, zette de pannen naast de stapel en daarnaast de aanmaakblokjes, waarvan ze er een aanstook. Vervolgens legde ze deze onderaan de stapel takjes het aanmaakblokje en wachtte.. "kom op.. brand!" Het hout begon te smeulen en Bonny glimlachtte.. "Jongens, het is gelukt" zei ze met een knipoog naar de twee mannen die nog steeds op dezelfde plek stonden als toen ze naar de winkel rende.. Bonny haalde haar schouders op en keek richting Lucile, die blijkbaar nog iemand gevonden had.. " heb je hulp nodig?" Schreeuwde Bonny naar Lucille.

[Sean Oscar Meyer]

Toen Sean nog een schreeuw later hoorde van een jongen ditmaal kon hij zijn geluk niet op. Nog een overlever! Wat waren ze goed bezig. Zou het Oliver kunnen zijn? De stem klonk niet echt hem, maar zijn stem had ook betere dagen gekend. Toen hij de tweede zin hoorde van de jongen wist hij helaas dat het Oliver niet was. Het klonk erg Zweeds.. Wat de jongen precies zei had hij geen idee van, maar het zal wel in de trant van 'help!' zijn geweest want 'ik heb honger' zal het niet geweest zijn.
In de verte zag hij Lucile komen aanlopen met een grote tas. Wat was ze goed bezig! Terwijl hij hier een beetje niks ligt te doen, zit zij voor de overleving te zorgen. Pff, hij kon ook daadwerkelijk niks doen! Net zoals zijn ouders zeiden. Daarom was hij hier naar toe gekomen. Maar overal waar hij kwam, het noodlot trof hem weer. Hij vond het niet vreemd dat er ook hier veel catastrofes plaatsvonden.
Lucile zette de tas bij hem en Jurgen neer en antwoordde met een knik op haar mededeling. Mooi, eten!
''Het kwam uit die richting,'' zei hij nog tegen haar en wees een kant op. Vaag zag hij in de verte een omgekantelde boom. Er zou toch niemand..? Dan was hij maar een aansteller! O, als er maar niemand onder die boom lag.. Hoe zou die jongen er dan uitkomen?
Hij zag een ander meisje aanlopen, waarvan hij de naam niet wist. Hij zag aan haar manier van lopen dat ze ongelooflijk veel energie had en haar glimlach te zien zag ze dit alleen maar als een groot, spannend avontuur. Zonder papa en mama! Wat geweldig, dacht hij sarcastisch.
Ze knielde bij hen neer en even later brandde er een knapperig vuur. Hij keek even met grote ogen en keek hij haar toen boos aan.
''Denk je dat dit slim is? Met al die losse takjes en bladeren? Verwacht je geen enorme bosbrand?''

[Bonny Jersey]

Bonny draaide zich abrupt om. Hij durfde! De hele tijd een beetje staan kijken hoe de vrouwen het allemaal oplossen en dan ook nog commentaar geven? " Uh, wie denk je wel niet dat je bent?" Zei ze verontwaardigd. "Ik weet heus wel wat ik doe!  Heb niet voor niets de plek die het minst in de buurt van de bomen en takken lag uitgekozen?" Ze trok haar wenkbrauw op en wachtte tot hij zou terug antwoorden maar bedacht toen dat ze nog niet helemaal klaar met hem was " Als jij het toch allemaal beter weet .. doe je het toch lekker zelf,," Ze haalde haar neus op en schoof aan de kant, gaf hem de aanmaakblokjes en de aansteker en voegde er nog snel " Mijn naam is trouwens Bonny" aan toe.

[Sean Oscar Meyer]

Sean keek haar ongeloofwaardig aan. Hoe ze hem durfde te beantwoorden, alsof zij het allemaal wel even wist! Hij vond het verschrikkelijk dat zij wel zoveel hoop had en voorspoed in de toekomst. Hij zag niks meer zitten. Zijn zus was waarschijnlijk bedolven onder een lawine, Oliver evenmin.
Hij keek haar arrogant aan. ''Ik weet heel goed wie ik ben! Ja dat is prima, mevrouw de padvinder, laat ik het zelf doen, met een dikke enkel en pijnlijke been! Dan kan ik lekker lopen!'' Hij verhefte zijn stem nu echt en pakte alles aan wat hem in de handen werd gedouwd. Vervolgens gooide hij het weer weg.
''Ga weg met je vuurtje, en je aanmaakblokjes, als je denkt daarmee alles te redden is! Al mijn vrienden zijn waarschijnlijk dood en jij denkt alleen maar de beste blek zonder takken of bomen voor het beste vuur, Bonny?'' Hij spuugde haar naam uit. Toen keek hij in haar ogen en vond hij toch wel dat hij wat te ver was gegaan. ''Shit,'' mompelde hij in zichzelf. Hij ontspande zijn schouders en keek een beetje beteuterd naar de grond.
''Sean, heet ik..''

[Thorsten Liljegren]

Nog geen twee minuten nadat hij zijn noodkreet had uitgeroepen, was er al iemand naar hem toe komen rennen. Een meisje van ongeveer zijn leeftijd. Even dacht hij dat het Lena was, maar toen ze dichterbij kwam zag hij tot zijn spijt dat het een ander meisje wie hij niet kende was. Van veraf had ze net zo'n lang bruin haar als Lena. Ze sprak een taal die hij herkende als Frans, maar helaas was dat ook het enige dat hij er uit kon halen. Zijn kreet was in het Zweeds geweest, maar misschien had ze het gewoon gehoord als een onverstaanbare kreet. "Hjälp!" kon als een hele hoop dingen klinken als je het niet helemaal goed hoorde. 'Förlåt,' excuseerde hij zichzelf, ook in zijn moedertaal. Het was vreemd om zich te excuseren in deze situatie, waarbij hij onder een boom lag en een onbekend Frans meisje hem nogal rustig en kalm te hulp was gekomen. Bijna te kalm, gezien de situatie. 'Ik spreek geen frans,' vervolgde hij toen in het Engels, hopend dat ze dat wel sprak. 'Heb je toevallig een meisje gezien, met een beetje hetzelfde haar als jij, ongeveer één meter achtenzeventig, rode trui aan?' vroeg hij haar, zonder eerst ook maar aan zichzelf te denken. Hoewel, als hij eenmaal onder dat zwaargewicht uit was, kon hij haar zelf gaan zoeken. Hij was wel blij iemand anders dan de gestorven persoon verderop te zien. Iemand die leefde en misschien meer wist over de situatie dan hijzelf. Want wat wist hij nou? Hij kon niet bepaald de situatie goed onder ogen nemen vanuit zijn huidige positie. Als er doden waren - en die waren er, had hij zojuist gezien - hoeveel waren het er dan? Wat stond er allemaal nog overeind? Waren er al hulpdiensten gekomen? Hoe groot gebied was getroffen door de orkaan? Want een storm kon je het niet echt meer noemen, dacht hij. Een orkaan in één of ander stom campinggebiedje in Italië, wie had dat nou gedacht..?

[Jurgen Lindberg]

Jurgen rolde met zijn ogen toen hij het smekende stemmetje van Sean hoorde. Goed, hij klonk eerder kwaad dan smekend, maar Jurgen voelde zich beter als hij zich kon verbeelden dat de jongen zijn hulp nodig had. Helaas kon hij hem niet zomaar laten wegrotten: daarvoor hadden ze hem te zeer nodig. Jurgen plofte weer neer bij Sean en keek toe hoe Lucile even later met een ander meisje naar hen toe kwam gelopen. Wat hadden ze daar allemaal bij... Hout, aanmaakblokjes, zelfs voedsel! Het leek wel alsof ze een gezellig onderonsje gingen houden bij het kampvuur... Een lichte grijns kwam op Jurgens lippen te staan toen het meisje - dat blijkbaar Bonny heette, al kwam ze hem wel al erg bekend voor - en Sean al meteen begonnen te bekvechten. Goed begin. En hier had hij nu speciaal geprobeerd om vriendelijk te doen... Bleek dat er nog meer mensen waren die geen idee hadden wat de term "elementaire manieren" betekende. Ha. Kijk eens aan, mam. 'Alsof er nog genoeg bomen overeind staan voor een bosbrand,' mengde hij zich verveeld in de ruzie. 'Daarbij, we hebben al een orkaan gehad. Veel erger kan het niet meer worden, toch?' Hij schudde zijn hoofd toen Sean een zelfmedelijdend betoog afstak. Och jeetje toch. Al z'n vriendjes waren dood? Dan was het toch juist mooi dat er mensen waren die Sean probeerden te helpen overleven, niet? Daarbij, hij was niet de enige met dode vrienden... Toen Sean even later zelf leek in te zien dat hij wat te ver was gegaan en zich verontschuldigend voorstelde, zuchtte hij eens diep. Wat een sentimenteel gedoe, zeg. Kon hij beter even gaan kijken waar Lucile heen was: in de verte zag hij haar zitten bij een jongen die... Was dat nou een heuse boom over zijn schouder?! 'Nou, Sean, nu heb je gezelschap om mee "weg te rotten", zoals je het zelf uitdrukte. Ik ga even kijken naar die lange slungel daar, zo te zien kan 'ie wel wat hulp gebruiken.' En met die woorden liep hij naar Lucile en de tot nu toe nog onbekende jongen toe.

[Bonny Jersey]

Bonny kon net optijd wegduiken voor de vliegende aanmaakblokjes en keek Sean boos aan. "Ik probeer alleen maar ervoor te zorgen dat er niet NOG meer doden vallen ja? Mag ik? En ik heb ook pijn! Mijn kuit prikt en steekt als een *** maar alleen maar een beetje zitten mokken op een steen helpt niet! Dan gaan we allemaal dood, Wil je dat soms? Nou? Of wil je dat we op kracht komen en op zoek gaan naar overlevenden, en hen een lekker kop SOEP kunnen aanbieden.. Haar ogen bleven naar de zijne staren.. Ze schrok van haar boze stem, ze voelde zich zo net een kleuterjuffrouw!

Bonny herstelde zich, sloot haar ogen en glimlachte terwijl ze een lok van haar inmiddels pluizig geworden haar naar achteren schoof. Daarna keek ze om naar Jurgen, die zich met het argument begon te bemoeien en wonder boven wonder haar kant koos.. " dat bedoel ik, en ALS er al bomen in de fik vliegen, kan iemand het misschien zien en ons redden?" Zei ze met een opgetrokken wenkbrauw, terwijl ze begon met een kippensoep uit het blik te halen.

[Sean Oscar Meyer]

Off: Oh Lestat je bent geniaal met je Jurgen, haha!

Sean zag Jurgen weglopen na zijn agressie te hebben geuit op hemzelf. O, wat haatte hij hem nu al! Van zijn voeten tot arrogante blauwe ogen aan toe. Wat een verwaand joch, die dacht zeker dat hij alles beter wist. Waarschijnlijk altijd in gevecht met zichzelf en de wereld om het laatste woord te hebben. Sean kon zulke mensen totaal niet uitstaan en daarom was hij ook blij dat hij 'm gesmeerd had naar de jongen die inderdaad (hemeltjelief) een boom op zich had.
Hij reageerde op Bonny's uitspraak door eventjes te zuchten. ''Als er nog mensen zijn die ons kunnen redden, ik heb geen idee hoe groot het rampgebied is. Hoe snel ze ons kunnen vinden.''
Hij zag Bonny de kippensoepverpakking open te maken en maakte het goed met haar door een pan te pakken en deze aan haar te geven.
''Hoe gaan we nou die pan boven het vuur kunnen houden? Vasthouden lukt niet, dan branden onze handen weg.''
Hij keek haar vragend aan.

[Lucile Delaney]

Lucile keek beschamend naar beneden. "Sorry, ik moet er nog steeds aan wennen dat ik Engels moet praten nu. Ik heb haar niet gezien, sorry. Familie van je?" Vroeg ze aan de jongen. "Vertel maar onderweg naar een paar andere mensen die elkaar al hadden gevonden, daar hebben we vuur en eten. Wat is je naam trouwens?" Lucile bedacht zich dat ze wel erg veel vragen aan één stuk door vroeg. Aan de andere kant, bedacht ze zich dat ze met z'n allen wel voor een behoorlijke tijd met elkaar om zouden moeten gaan. Dan zouden ze elkaar maar beter goed leren kennen. "Mijn naam is Lucile."

[Bonny Jersey]

Bonny dacht na.. Sjit. Daar had ze nog niet aan gedacht. Maar Bonny zou Bonny niet zijn als ze niet snel een oplossing bedacht en net deed alsof ze dat al de hele tijd in gedachten had, dus ze ging op zoek naar wat overgebleven bamboestokjes. "hier!" Ze keek zelfvoldaan naar Sean en wikkelde de bamboe om de steel van de pan. "Bamboe neemt geen hitte over.. volgens mij?" Zei ze twijfelachtig terwijl ze het uitprobeerde. Ze zette de pan op het vuur, en wachtte tot ze iets zou voelen maar tot dusver voelde ze nog niets!
   "Jeuh! We hebben een obstakel overwonnen, nog 200duizend te gaan?" zei ze met een twijfelende glimlach. Ze wist eigenllijk niet zeker of ze wel grapjes kon maken in deze tijden, maar het hielp haar om niet in te storten, dus het ging automatisch! Ze keek onzeker om zich heen en voelde haar schouders inzakken.

Bonny vroeg zich af of iemand van haar collega-animatie medewerkers nog gevonden zou worden, Hell, ubehaupt iemand die ze "echt" kende.. het was zo raar om opeens afhankelijk te zijn van mensen waarmee ze normaal nog niet eens mee zou praten.. Bonny zuchtte.

[Sean Oscar Meyer]

Sean zag haar nadenken. Kijk, daar had hij haar knip! Maar terwijl hij haar bekeek zag hij opeens dat ze tot een oplossing was gekomen. Haar ogen lichtte op en even later zag hij dat ze iets in elkaar flanste. Hij zag haar zelfvoldaan de gebouwde constructie in de lucht houden voor zijn ogen. Nou, hij was onder de indruk! Zelf zou hij hier natuurlijk nooit op zijn gekomen, omdat hij a) geen enkele creativiteit had en b) zo pessimistisch als maar wat was.
''Ja, ik denk het,'' antwoordde hij vaag omdat hij zelf geen flauw benul had! Hij wist hoe bamboe eruit zag maar wacht - ''Groeit hier bámboe?'' vroeg hij ongeloofwaardig en keek om zich heen. Groeide er bamboe vlakbij de Alpen?
Hij glimlachte om haar geprobeerde grapje. Het was ergens wel grappig ook maar vanwege de huidige situatie kon hij er niet meer om lachen zoals hij vroeger zou kunnen.
Hij keek nog eens naar Bonny en zag haar schouders inzakken. Hij verplaatste zijn kont ietwat naar rechts en legde een hand op haar schouder. Ze mocht niet gaan huilen, snotteren of watdanook. Daar had hij geen zin in en hij kon zich niet een houding geven met huilende meisjes.
''Komt wel goed, Bon.''

[Jurgen Lindberg]

Off: Bedankt Vind het dan ook erg amusant hem te spelen, leuk om me eens uit te leven

Jurgen krabde over zijn achterhoofd toen hij bij Lucile en de half verpletterde jongen aankwam en floot tussen zijn tanden door. 'Wow. Ouch,' zei hij niet al te tactvol toen hij zag hoe de boom over de schouder van de jongen lag. Hij had geluk dat hij zo lang was, anders had hij dit waarschijnlijk niet overleefd. Dit was iemand voor wie hij misschien wel bewondering zou moeten hebben. Maar helaas, aan de flarden van het gesprek die hij had kunnen opvangen te horen, leek het niet alsof hij Duits sprak. Zijn uiterlijk daarentegen leek wel vrij noordelijk: blond haar en blauwe ogen, net zoals Jurgen zelf. Hij kreeg meteen al wat meer respect voor de lange jongen. Zou z'n Engels goed zijn...? Anders hadden ze wel een probleem, dan konden ze helemaal niet communiceren. Maar aangezien Lucile er al lustig op los aan het praten was in het Engels, nam hij aan dat de jongen haar wel zou verstaan. Alleen begreep Jurgen niet helemaal waarom ze nu nog tijd maakten om gezellig te babbelen over het vuurtje dat ze hadden aangestoken en om zich voor te stellen. Hallo, die jongen werd hier wel geplet door een boom! 'Misschien is het beter om dit vrolijke gekeuvel voor straks te houden, want - en ik weet niet of je het door hebt - momenteel ligt deze jongeman hier nog met een loodzware boomstam op z'n schouder. En ik weet niet hoe jij je dan zou voelen, Lucile, maar ik zou dat geen al te prettige positie vinden.' Hij kon een lichte grijns niet achterhouden en keek vervolgens weer naar de boom. 'Als we gewoon wat gaan trekken en sleuren en duwen krijgen we dat ding er nooit af,' zei hij bedachtzaam. 'Tenminste...' Hij gebaarde naar de jongen. 'Tenzij z'n schouder volledig verbrijzeld mag worden. Of als je hem liever in twee stukjes ziet.' Hij keek om zich heen, op zoek naar een lichtere, maar stevige stam of stok. 'Wat wij nodig hebben, is iets dat kan dienen als een hefboom...' Daar. Het perfecte stuk hout. Hij liep naar de grote tak toe die hij even verderop zag liggen en nam hem in zijn handen. Lang en tamelijk buigzaam. Dat zou niet snel breken. Mooi zo, want breken was geen optie: dan zou de boomstam terug op de schouder van de jongen vallen, en dat was niet bepaald wat ze wilden. Hij positioneerde de dikke tak onder de boom zodat hij ook daadwerkelijk zou functioneren als hefboom, maar liet vervolgens een pijnlijk geluidje horen wanneer hij er druk op probeerde te zetten. Bedrukt keek hij naar zijn pols. Dat was waar ook. 'Help 'ns even,' gebood hij Lucile. Zijn manieren herinnerend, voegde hij er lichtjes grijnzend nog aan toe: 'Alsjeblieft?'

[Thorsten Liljegren]

What the hell..? dacht Thorsten toen het Franse meisje er vrolijk op los begon te praten. Die was wel érg vrolijk. Een beetje té vrolijk... Was het soms een ramptoerist? Daar zou hij ook weinig aan hebben als hij nog levend onder de boom uit zou willen komen. Hij schudde voorzichtig zijn hoofd - die overigens onaangenaam bonkte, alsof hij een kater had, maar dan wel een hele erge - toen ze vroeg of het meisje dat hij zocht familie van hem was. 'Nee, geen familie,' zei hij alleen maar. Op de vraag wat zijn naam was, gaf hij niet eens antwoord. Zijn aandacht werd getrokken door een tweede persoon die hem van bovenaf bekeek en blijkbaar ook een beetje ramptoeristenbloed in zich had, gezien het feit dat hij nou niet meteen veel medeleven toonde. Hij was de jongen overigens wel dankbaar door de woorden die hij later sprak. Hij had meer aan iemand die hem onder de boom uit wilde krijgen dan iemand die zin naam vroeg en hem heel beleefd soep en warmte aan bood. Hij voelde niet echt pijn aan zijn schouder of arm, maar dat kwam waarschijnlijk door het feit dat er al een hele tijd een boom op lag. Hij wist ook niet hoe erg hij er aan toe was. Zijn benen kon hij bewegen, dat had hij geprobeerd. Gelukkig, geen rolstoelleven. Maar hoe het met zijn arm en schouder stond, kon hij pas weten als ze hem onder de boom vandaan hadden gekregen. Hij keek de jongen even dankbaar aan toen die voorstelde om een hefboom te maken in plaats van zomaar aan de stronk te gaan sjorren. Hij wilde inderdaad niet helemaal verbrijzeld worden en zeker geen helse pijnen doorstaan omdat het ding terugviel of iets dergelijks. Het accent van de jongen klonk anders dan het Franse accent van het meisje. Wat was het? Duits? Nederlands? In ieder geval niet Frans, dat was duidelijk. Ook geen Zweeds, dat kon hij horen. Bovendien waren er sowieso niet veel Zweden op de camping geweest, voor zover hij gezien had. Maar voor nu wist hij dat de jongen ondernemender was en hij van hem hulp kon verwachten als hij het nodig had. Althans, als het om praktisch werk ging dat niet gevaarlijk was, want hij kende de kerel natuurlijk nauwelijks. Als hij honger had, dan moest hij bij de fransoze zijn. Maar momenteel maakte hij zich niet druk om eten, meer om zijn vriendin Lena, die hij nog steeds nergens had gezien. Zou ze in orde zijn? Hij moest er niet aan denken dat zij nu ook ergens onder een boom lag om hulp te schreeuwen, of erger... Het beeld van het dode lichaam met het kapotte schedel verderop schoot door zijn hoofd en een huivering ging van zijn tenen door de rest van zijn lichaam omhoog. Hij wist niet of hij dat wel aan kon, om haar zo te ontdekken ergens op een stuk weggewaaide camping. Wat zou hij zonder haar moeten? Wat zou hij tegen haar ouders moeten zeggen..? Maar er was nog hoop, als er nu al twee mensen waren, dan kwamen er vast nog meer. Misschien zat Lena wel allang bij het vuur ondertussen. Gewoon soep te eten. Hij keek hoopvol en afwachtend naar het stuk hout dat de jongen in zijn handen had en bereidde zich alvast mentaal voor op de hevige pijn die waarschijnlijk nog zou volgen.

[Bonny Jersey]

Helemaal inzichzelf gekeerd voelde Bonny opeens een hand om haar heen die haar direct kalmeerde. Alle tranen en huilbuien die klaarstonden om ingezet te worden werden op de een of andere manier uit haar lichaam verbannen en ze kon zelfs weer lachen.. " Het zal wel moeten he?" Bonny hield haar schouders op en glimlachte geforceerd terwijl ze nog steeds de Pan met soep vasthield en op het vuur had hangen..
Bonny nam een diepe adem en ging staan. "Nou, we maken er gewoon wat van! Ik ben blij dat we vorig jaar hebben geopperd dat er wel een paar sier-bamboe stokken geplaatst mochten worden bij de Carribean Bar! Anders zou ik niet weten wat we moesten gebruiken!" Zei Bonny terwijl ze zag dat de soep begon te borrelen..  " Je hebt zeker niet toevallig kommen of mokken gezien??"  Vroeg ze vragend aan Sean terwijl ze om zich heen keek.

[Sean Oscar Meyer]

Sean zag direct dat de arm om haar schouder geholpen had en hij voelde zich figuurlijk tien centimeter langer worden. Dat heeft hij maar mooi weer voor elkaar gekregen, zo helemaal uit zichzelf! Oliver zou trots op hem zijn geweest.
''Ja, dat denk ik ook wel,'' antwoordde hij zachtjes. ''Maar we gaan er gewoon voor en zorgen dat dit tot een goed einde komt. Ik weet zeker dat het goed komt.'' Hij keek hoe ze de pan vasthield en glimlachte, maar het leek niet gemeend. Hij veegde een niet-bestaande traan vlak bij haar ogen vandaan. Dat deed hij wel vaker, vooral bij zijn zus. Die had gauw de neiging om de tranen op het toneel te gooien en als hij dit deed, dan was het allemaal weer goed. Hij moest gelijk denken aan zijn kleine zus, met haar lange bruine haar maar met die groene ogen, die ze van haar vader had. Meestal stonden ze streng, zoals ze bij zijn pa ook vaak stonden maar ze konden ook zacht staan en dan was het net zijn moeder. Ze was maar klein en smal gebouwd en had meer weg van een negenjarig meisje dan een volwassene van negentien jaar. Hij kon haar altijd zo omhelzen en dan optillen. Ze hadden zo'n lol altijd samen, met elkaar. Maar zelden hadden ze ruzie.
Hij merkte dat hij opeens was gaan snikken. Wel, het moest niet gekker worden!
Bonny was ondertussen gaan staan en vertelde over de bamboe.
''Ja, goed idee, inderdaad!'' beaamde hij het waterig. ''Nou, niet echt, misschien kan iemand van de andere groep op zoek gaan? Ik wil niet alleen blijven.''

[Bonny Jersey]

Toen Bonny zich omdraaide om het antwoord van Sean beter te kunnen beamen, zag ze dat hij waterige ogen hadden. Haar ogen schoten wijd open en ze liet de pan voor wat het was en zette hem in het zand. " is alles Oke?" Vroeg ze twijfelend terwijl ze gehurkt bij hem kwam zitten. "nou goed, die kommen zijn ook zo belangrijk niet, we hebben lepels? Dan eten we toch gewoon uit de pan?" Ze grijnsde en ging vervolgens op haar kont zitten.

Bonny keek omhoog. Het weer leek alweer wat bijgedraaid te zijn, 'zeg het niet te hard, Bon, dadelijk begint het weer' dacht ze bij zichzelf. Ze kneep haar ogen dicht om alles van gisterenavond te doen vergeten en probeerde zich de dagen voor de ramp te herinneren.. toen iedereen nog zo vrolijk en opgewekt was als zijzelf..

[Sindre Arkin]

Sindre kon zijn ogen amper geloven. Dit kon niet, dit kon niet - nee, dit was een droom. Zo even was hij nog aan de rivier geweest, samen met zijn vrienden. Freya was daar ook en zelfs Marit mocht mee van zijn ouders, zijn kleine stiefzusje. Het meisje was nog maar zeven jaar maar stond te springen alsof haar leven ervan af hield om mee te mogen gaan. Zijn ouders hadden toegestemd, vooral zijn vader vond het goed. Haar leven ervan afhield.. Misschien heeft het dat ook gedaan en zag ze het aankomen. Ze zag het verdomme aankomen! Daarom was ze zo graag mee. Haar ogen spraken boekdelen. Waarom heeft hij haar niet tegengehouden?
Aan de rivier, met een vuurtje erbij, de laatste gloren van de dag verdwenen achter de horizon. En toen opeens, bats boem, lag hij hier. In de drapperige modder van overspoeld Italië, met de bladeren in zijn haar en enorm veel blauwe plekken op zijn zij en buik. Wat was daarmee gebeurd?
Toen herinnerde hij het zich weer en een pijnlijke schrok voelde hij door zijn lichaam heen. Er waren bakstenen tegen aan geknald. Niet ééntje, maar een stuk of vijf, die nog aan elkaar zaten. Oef, dat deed pijn. De tranen sprongen hem in de ogen en even was de hele wereld wazig en vaag, alsof het hele voorval niet was voorgekomen. O, kon hij maar terug in de tijd en vragen aan Marit wáárom. Zij had dit kunnen weten. Ze wist zulke dingen vaker. Waarom vertelde ze het nu niet dan?
Kijk om je heen, overal lagen brokstukken, omgevallen bomen, kapotte huizen - kijk daar lag een jongen onder een boom. Wát, een jongen onder een fucking boom? Was hij niet dood?
Sindre kneep zijn ogen wat bij elkaar en vervloekte zijn lenzen. Ze moesten uitgevallen zijn in dat zwarte gat wat een herinnering moest voorstellen. Nu was de wereld een vage plek vol met uitgelopen kleuren. Hij stond struikelend op - zat er nou een meisje bij? En nog iets, het was bruin. Zijn ogen konden het niet zien. Verdomme!
''Jævla!'' schold hij.
Zo goed en kwaad als het ging liep hij er naar toe, het ging niet met enorme vaart maar met elke stap kon hij het tafereel beter onderscheiden. Nu zag hij duidelijk een meisje, maar bij haar stond nog een grote jongen die een soort hefboom vast had. Zo te zien hadden ze grootse moeite met het gevaarte. Spraken ze Noors?
''Trenger du hjelp?'' riep hij naar hen toe.