Niemandsland [RV]

[Gemma]

^{There was nothing left}

Proloog
(een hoop dramatiek, je kan doorlezen naar inleiding als je er geen zin in hebt)

Dit had het begin en het einde moeten zijn van iets moois, iets warms, zonder wanorde of verdriet. Ik had hier niks moeten opschrijven, want dan had ik geen verhaal gehad en dat zou goed zijn. Dan had ik een normaal leven gehad zonder puzzelstukjes. Nu was alles een hele grote chaos. Zowel in mijn hoofd als in mijn omgeving.

Waar ik ook keek, het enige wat ik zag was ellende en duisternis. Ik zag uit elkaar gerukte gezinnen, kleine kinderen die zich met wanhoop aan andere kinderen vastklampten en kapotte huizen. Dikke, stevige bomen, die een orkaan aan zouden moeten kunnen, waren ontworteld en lagen op hun zij.

Eens waren er velden die vol waren met kleurige bloemen, gele, blauwe of rode. Eens waren er bomen die bossen vormden en waren er zandpaadjes die routes doorgaven aan de voetgangers. Eens was er alles, nu was er niks meer.
Toen er nog overvolle bloemvelden waren en toen er nog huizen stonden, was er ook nog hoop en liefde. Hoop dat het weer toch omslaat en de zon toch door de wolken brak. Liefde tussen getrouwde stellen die hier hun pensioen kwamen uitzitten in een van de prachtige huisjes, liefde tussen jonge koppeltjes die hier hun eerste vakantie doorbrachten en liefde tussen ouder en kind. Ja, er was zoveel liefde hier.
Nu was er geen hoop en geen liefde meer. Alleen dood en verderf. De hoop was vervlogen ondanks dat mensen geloofden dat vermiste personen wel terugkwamen en niet waren gesneuveld in de strijd om te overleven.
Het was niemandsland. Hier groeide en bloeide niks, hier was niks en er kwam niks. Alles was weg en zou ook wegblijven.
Totdat hij kwam.

Inleiding
(de verkorte versie)

Er ligt een jongerencamping gelegen in het noorden van Italië, tegen de Alpen aan. De vakantiegangers die er verblijven komen uit alle richtingen. Nederlanders, Spanjaarden, Duitsers, Polen, noem het maar op. Allemaal hebben ze daar een geweldige tijd.
Maar als er op een dag noodweer wordt voorspeld, wordt dat niet zo serieus geacht. Ze denken dat het allemaal wel meevalt!
Maar nee, een orkaan overvalt hen en vaagt de camping en de omliggende dorpjes van de kaart. Een klein groepje van een man of vijftig overleeft het.
Maar wat moeten de jongeren nu beginnen? Een vreemd land voor de meesten, met een onmogelijke taal en geen huis te zien. Hoe gaan ze dit overleven?

Rollen

(jongens)
Oliver-Jay Collins, 17 jaar, Engelse afkomst, geboren op 14 augustus 1993 (door: VRIJ)
Sean Oscar Meyer, 18 jaar, Engelse afkomst, geboren op 13 mei 1993 (door: Gemma)
Jurgen Lindberg, 19 jaar, Duitse afkomst, geboren op 19 september 1991 (door: Lestat)
Leopold Chappell, 18 jaar, Franse afkomst, geboren op 6 juni 1993 (door: SoupOfTheDay)
Fredo Tancredo, 16 jaar, Italiaanse afkomst, geboren op 2 januari 1994 (door: VRIJ)
Thorsten Liljegren, 19 jaar, Zweedse afkomst, geboren op 9 december 1991 (door: Mvr. Zwarts)
Sindre Arkin, 18 jaar, Noorse afkomst, geboren op 12 juli 1993 (door: Gemma)


(meisjes)
Karoline Malene, 17 jaar, Deense afkomst, geboren op 30 juni 1994 (door: VRIJ)
Bonny Jersey, 17 jaar, Engelse afkomst, geboren op 14 februari 1994 (door: Charmingisis)
Lucile Delaney, 18 jaar, Franse afkomst, geboren op 28 maart 1993 (door: Jolanda)
Neona Tip, 17 jaar, Griekse afkomst, geboren op 19 december 1993 (door: VRIJ)
Franca Lidia, 16 jaar, Italiaanse afkomst, geboren op 31 juli 1994 (door: VRIJ)

Gelieve in te vullen bij de rol
-   Naam
-   Leeftijd
-   Afkomst
-   Geboren op..
-   Karakter
-   Uiterlijk
-   bijzonderheden

Regels
-   De normale regels die we allemaal kennen
-   Erotiek? Op tijd skippen!
-   Leef je in, je GSM doet het echt niet meer want die mast ligt om, evenals elektriciteit
-   Andere rollen aanmaken mag, mits zij voldoende informatie geven over het karakter en de bovenstaande rollen voor de helft gevuld zijn van elk geslacht. Vergeet niet je afkomst te vermelden!
-   Wees realistisch, een tsunami erachteraan kan niet
-   Have fun

[Lucile Delaney]

Toen Lucile gisteravond wakker was geworden van lawaai, dacht ze in eerste instantie dat het lag aan de jongens in de andere kamer. Die maakten wel vaker lawaai. Toen ze inmiddels goed wakker was geworden, besloot ze eens onder de dekens vandaan te komen en naar de jongens te gaan om te melden dat ze nu eens echt wat rustiger aan moesten doen. Ze kwam niet verder dan onder de dekens vandaan komen. Eenmaal overeind had ze een ravage aangetroven, terwijl het lawaai nog steeds niet over was. Schreeuwende mensen, vallende dingen, brekende dingen hoorde ze. In haar kamer was het raam gebroken en een deel van de buitenmuur begon te kraken. Het had niet lang geduurt voordat die ook omver gevallen was. Ze liep er voorzichtig naartoe, maar liep snel weer terug naar binnen. Nu snapte ze de harde wind waardoor alles kapot ging. Er was een orkaan op een afstand van nog geen 20 meter van haar. Ze moest nog verder naar achteren lopen en zich ergens aan vasthouden wou ze niet meegetrokken worden door de harde wind.

Nu stond Lucile midden in de ravage, wat eerst het jongerenkamp was geweest. Ze voelde tranen omhoog komen en sloeg haar hand voor haar mond. "Het had leuk moeten worden", zei Lucile zachtjes in zichzelf, "maar dit is toch niet leuk?".

[Sean Oscar Meyer]

Iets wat veel te licht was prikte in Seans ogen. Hij lag onder een natte ondergrond en zijn lichaam voelde aan alsof hij geradbraakt was, gevierendeeld en verbrand. En dat allemaal tegelijk. Zijn hoofd bonkte alsof er een knuppel tegen aan was gesmeten en zijn linkervoet voelde hij niet meer.
Er was iets fout. Echt helemaal verkeerd 'ik weet dat het niet meer goed komt'-fout. Wat was er in vredesnaam gebeurd?
Hij kon zich nog herinneren hoe hij gisteravond met vrienden uit was geweest. Hij was met vrienden geweest, de stad in, lol trappen. Toen ze die avond het onweer in het westen hadden gehoord, hadden ze daar niet meer als om gelachen. Het grote gevaar wat erachter zich schuil hield, daar wisten ze niks.
En toen was het gaan waaien! Enorm, felle rukwinden. Overal was er lawaai en geschreeuw en paniek. En vanaf daar was er een zwart gat. Sean wist niet meer wat er gebeurd was.
En waar was hij nu?

Hij deed zijn ogen open en zonnestralen prikten in zijn neus en lieten hem niezen. ''Jakkes,'' mompelde hij toen hij zijn eigen snot zag liggen. En bloed.
''Gatverdamme!'' vloekte hij. 

[Lucile Delaney]

Lucile begon voorzichtig te lopen, om te zien of ze nog iemand tegen kwam. Eenmaal aan het lopen, bleef ze lopen. Totdat ze iemand hoorde niezen, rechts van haar. Eerst zag ze hem niet, maar na even goed kijken zag ze een jongen. Hoe heette hij ook al weer? Ze had hem eens eerder gezien, maar ze kon er geen naam meer bij plaatsen. Ze liep naar hem toe. Haar ogen werden groot, de jongen zag er behoorlijk slecht uit, al helemaal vergeleken met haar. Ze had alleen een paar krassen en blauwe plekken, hij leek meer pijn te hebben. Lucile hurkte bij hem neer. "Gaat het?", vroeg ze, "Ik zou wel blijven liggen als ik jou was, je ziet er niet goed uit. Wat is je naam?".

[Sean Oscar Meyer]

In de verte zag Sean een meisje aan komen lopen. Het was een mooi meisje, met lang bruin haar en donkere ogen. Toen ze wat wat dichterbij zat zag hij echter haar krassen en blauwe plekken. Hij had meteen medelijden met haar. Zo te zien liep ze zijn richting op! O jee, hoe ging hij dit nu weer doen? Sprak ze Engels? Hij kende het meisje wel, ze zat ook bij hem op de jongerencamping. Volgens mij sprak ze geen Engels. Italiaans of zoiets.
Toen het meisje bij hem neerhurkte sprak ze echter in een andere taal die hij wel kende. Frans!
''Sorry, ik - mijn Frans is erg slecht,'' vertelde hij haar in het gebrekkige schoolfrans. ''Spreek je Engels?''

[Lucile Delaney]

Lucile keek verbaasd. Oops, dacht ze, ik zit niet in Frankrijk. Ze glimlachte. "Sorry, even vergeten dat ik niet in Frankrijk zit. Ik spreek wel een beetje Engels, maar in Frankrijk maken de meeste mensen er een sport van slecht in Engels te zijn, heel bijzonder wordt het dus niet gegeven.", zei ze. "Ik zal mijn best doen." Lucile keek om zich heen. Ze zag geen andere mensen in de buurt. Heel zachtjes zei ze: "Ik vrees het ergste, maar ik hoop wel dat er zo veel mogelijk mensen zijn die het net zoals ons kunnen na vertellen.".

[Sean Oscar Meyer]

Sean lachte om de opmerking die het meisje maakte. Ze had nog gelijk ook! Hij was vaak genoeg in Frankrijk op vakantie geweest samen met zijn ouders en zijn zus. O, zijn zus. Waar is ze?! Tijdens het stappen stonden ze nog zij aan zij, zoals ze dat vaker doen. Maar toen die plotselinge wind op stak was ze opeens uit zijn armen gerukt en meegezogen door de menigte. Hoe gaat hij haar ooit weer vinden?
Hij keek ongerust om zich heen maar zich niks anders dan omgewaaide bomen, bladeren en modder. O, ze waren terug in de oertijd.

Hij schrok van wat het meisje zei. ''Denk je dat echt?'' vroeg hij haar. Zijn stem was niet meer dan een fluistering. ''Mijn zus.. en Oliver.. waar zijn ze? Zag je nog anderen? Wat is je naam?'' Hij wist niks van haar!
Hij probeerde te gaan zitten maar het ging niet echt, hij had hulp nodig. Hij keek het meisje vragend aan.

[Lucile Delaney]

Terwijl Lucile de jongen voorzichtig overeind hielp, zei ze: "Mijn naam is Lucile Delaney. Ik weet niet hoeveel mensen dit overleefd hebben, maar als ik jou zo zag liggen... Een rommeltje is hier zacht uit gedrukt." Ze zuchte, en keek nog eens om zich heen. Ze keek naar de jongen. "Hoe heet jij dan? Dat heb je me nog steeds niet verteld.". De jongen reek oprecht bang om zijn zusje en ouders kwijt te zijn, misschien kon Lucile hem helpen zoeken. Of althans, dat hoopte ze...

[Sean Oscar Meyer]

''Mijn naam is Sean,'' antwoordde hij. De naam Lucile kwam hem wat bekend voor, misschien heeft hij ooit met haar gepraat, toen ze bijvoorbeeld bij de tafeltennistafel stonden of op het voetbalveld.
Hij knikte. ''Klopt ja, het is een slagveld hier. Er lijkt wel oorlog! Wat is er nou precies gebeurd? Wat ik hoorde onweer in de verte en opeens lig ik hier!'' Hij leunde wat op zijn linkervoet maar had dit beter niet kunnen doen. Een felle steek schiet door zijn enkel heen en hij ploft weer neer op het bladerdek. ''Verdom - dit wordt niks!'' snauwde hij. Hij keek naar Lucile en zag haar nadenken. Misschien wist zij waar de anderen waren? Als zijn zus het maar overleeft had.. En hoe gaat het met dat ene meisje, wat hij gisteravond tegen was gekomen? Alles was naar de filistijnen!
Hij vloekte nogmaals.

[Jurgen Lindberg]

Schreeuwende jongens. Gillende meisjes. Harde rukwinden en vallende brokstukken. Honderden gewonden, zelfs doden. En een panische, bloedende Claus. Claus, één van zijn weinige vrienden. Waar was hij? Waarom was het zo donker? Waar waren de bomen, de zon, de camping? Waar was Claus...? Claus... Jurgen werd met een kreun wakker. Zijn zicht was wazig en hij moest enkele keren met zijn ogen knipperen vooraleer hij iets van zijn omgeving kon opmaken. Hoewel de zon waterig scheen, leek de lucht nog grauw te zijn. Overal om hem heen lag puin. Zijn droom. En Claus. Het was geen droom geweest. Natuurlijk was het geen droom geweest. 'Claus?' vroeg hij zwakjes, niet wetende of de jongen in de buurt zou zijn. Hij ging voorzichtig rechtop zitten, steunend op zijn ellebogen. Er lag een houten plank over zijn benen - gelukkig niet al te zwaar - die hij met enige moeite wist weg te schoppen. 'Claus?' riep hij nogmaals, ditmaal iets luider. Claus was één van de weinige Duitse jongens die hij hier had leren kennen die hetzelfde over Duitsland en de Tweede Wereldoorlog dacht als Jurgen, en hoewel Jurgen duidelijk het leiderschap had, was Claus in de dagen die ze samen hadden doorgebracht ook al met enkele geniale ideeën komen aanzetten. Ze waren zelfs net van plan geweest om een geintje uit te halen met Jurgens Zippo en wat brandhout toen de storm hen overvallen had. Storm? Nee. Orkaan. Het was een heuse orkaan geweest, en nu lag heel de camping verwoest tegen de grond. 'Claus, verdammt, wo bist du?!' riep Jurgen nu kwaad, al was er iets in hem dat hem zei dat er iets ergs was gebeurd, dat het een slecht voorteken was dat Claus niet antwoordde. Maar dan zag Jurgen hem, en een opgeluchte glimlach - al zou hij zelf nooit toegeven dat hij bang was geweest - verscheen om Jurgens lippen. Claus zat op de grond, zijn rug en hoofd steunden tegen wat planken en brokstukken, en Jurgen kroop naar hem toe. 'Ah, Claus! Eindelijk, daar ben je! Ik zou me nog zorgen om je beginnen maken, jij-' Maar verder kwam hij niet, want van zodra hij Claus bij zijn schouder had vastgenomen zodat hij hem kon aankijken, merkte hij de levenloze blik in zijn ogen op, het bloed dat uit een grote hoofdwond stroomde die hij niet eerder had gezien. Met een schreeuw liet Jurgen zijn vriend los en krabbelde hij achteruit. Claus zakte dood op de grond neer. Geschokt probeerde Jurgen overeind te komen, daarbij voor de eerste keer de pijn in zijn pols en bovenbeen voelend. Hij testte uit of hij op zijn been kon staan. Het lukte, maar hij zou wel wat moeten hinken. Zijn pols daarentegen hing er maar wat slapjes bij. 'Nein...' fluisterde Jurgen terwijl hij zo ver mogelijk bij Claus uit de buurt probeerde te komen. Claus was dood... Wie zou er nog meer dood zijn...? Waren er überhaupt wel nog overlevenden...?

[Lucile Delaney]

Bedenkelijk keek Lucile Sean aan. "Blijf maar zitten, ik geloof dat je enkel op z'n minst zwaar gekneusd is, misschien zelfs geboken. We zullen iets moeten vinden om hem te verbinden." Zei ze. "We hoorden dat er een storm op komst was, maar zoals je weet was niemand bang, niemand verwachte dat er zoiets zou gebeuren. Het begon steeds harder te regenen en te waaien, en er was een orkaan. Dat heeft dit veroorzaakt.", vervolgde ze. Ze keek somber om zich heen. "Ik heb nog niet verder kunnen kijken of er nog meer overlevenden zijn. Ik was al bang dat ik alleen over gebleven zou zijn. Ik zou niet weten wat ik dan zou moeten.". Lucile zuchte en pakte haar kleine tas met spullen die ze meegenomen had, voor het geval dat. "Gelukkig, ik heb verband bij me. Daarmee kan ik in ieder geval je enkel verbinden.", zei ze.

[Jurgen Lindberg]

Jurgen strompelde een beetje rond over de verlaten camping, steeds verder weg van Claus. Ergens voelde het slecht om hem zomaar achter te laten, zonder hem te begraven of eender wat. Maar daar was later nog tijd voor. Nu moest hij zich concentreren op het zoeken naar overlevenden, niet naar doden. Niet dat hij zo teergevoelig was dat hij in tranen zou uitbarsten als zou blijken dat er meer doden dan overlevenden waren: hij kende meer dan de helft van die andere jongeren toch al niet, en empathie was niet zijn sterkste ding. Hij mocht allang blij zijn dat hij nog in leven was, en ja, het zou wel handig zijn als er ook nog een aantal anderen overeind waren gebleven. Die konden dan mooi mee gaan zoeken naar de bewoonde wereld zodat ze hier weg konden. De enige persoon waar Jurgen iets van medelijden, zelfs verdriet voor voelde, was Claus. Met de rest van de mensen had hij weinig zaken. Die hadden maar voor zichzelf moeten kunnen zorgen. 'Hallo?!' riep hij uit, en hij wreef met een pijnlijk gezicht over zijn bovenbeen. Waarschijnlijk was het niet meer dan een grote blauwe plek, maar het deed toch pijn. En dan nog zijn pols, die erbij hing als een lamme vleugel... Uiteindelijk schrok hij op uit zijn zelfmedelijdende gedachten toen hij vanuit zijn ooghoeken iets zag bewegen. Daar. Twee mensen, een jongen en een meisje leek het wel. Ietwat opgelucht - ja, oké, misschien was hij stiekem toch wel blij dat er nog andere mensen buiten hem de orkaan overleefd hadden - bracht hij zijn goede hand naar zijn mond en riep hij: 'Hallo! Könnt ihr mir helfen, bitte?!' Hij liep naar het tweetal toe, maar bedacht toen plots dat het kon dat ze geen van beiden Duits spraken. 'Scheisse,' vloekte hij binnensmonds. Dat kwam niet zo goed uit, natuurlijk. Hij kon wel Engels - al was het dan met een zwaar Duits accent - maar andere talen, daar had hij zich nooit in geïnteresseerd. Volgens hem had Duits toch de voertaal moeten zijn, gevolgd door Engels, niet dat scheiterig Frans of Spaans of Italiaans of welke talen er nog maar gesproken mochten worden binnen Europa. 'Spreken jullie Engels?' vroeg hij nogal moeilijk toen hij het tweetal al hinkend bereikt had. Fijn. Tot nu toe nog maar twee overlevenden die waarschijnlijk ook nog eens een heel andere taal spraken dan hem. Kon het nog erger worden?

[Lucile Delaney]

Terwijl ze nog bezig was met Sean zijn enkel verbinden, glimlachte Lucile naar de jongen die aan kwam gelopen. Hij zag er niet al te vrolijk uit -natuurlijk niet, na al wat er gebeurt was. "Ja, we spreken Engels. Natuurlijk. Ik denk dat iedereen hier op het kamp wel Engels spreekt. Of sprak.", zei Lucile. Haar gezicht betrok bij de laatste twee woorden. Ze kon er nog steeds niet bij wat er de afgelopen avond gebeurt was. De meisjes op haar kamer... Ze had de meisjes met wie ze op de kamer sliep nog niet gezien sinds gisteravond. Ze was ze gewoon uit het oog verloren, alleen omdat ze te veel met zichzelf bezig was geweest. Toen Lucile klaar was met Sean zijn enkel, keek ze nog eens om zich heen om te zien of er nog meer overlevenden waren, maar die waren er niet. Ze besloot naast Sean te zitten en bekeek de jongen die er net bij was komen staan. "Hoe heet je?".

[Jurgen Lindberg]

Jurgen moest zijn best doen om niet al te verbaasd zijn wenkbrauw op te trekken toen het meisje naar hem glimlachte. Serieus, glimlachen? In deze situatie? Het getuigde dan wel van elementaire manieren (of zoiets, hij lette nooit op als zijn moeder het daarover had) maar hij vond het nou niet echt bepaald gepast. Maar misschien moest hij juist blij zijn om een vriendelijk gezicht te zien. Het was in ieder geval beter dan het dode gezicht van Claus... Hij onderdrukte een huivering en keek nogal bedrukt om de toevoeging "of sprak". Stel je voor dat zij werkelijk de enige overlevenden waren. En stel je voor dat het helemaal niet het soort mensen was waarmee Jurgen goed overweg kwam... Vanwaar trouwens die veronderstelling dat iedereen op de camping wel Engels sprak? Claus kon het niet. Of toch niet goed. Maar ja. Nu zou hij er toch niks meer mee zijn... 'Jurgen,' antwoordde hij kort toen het onbekende meisje vroeg hoe hij heette. 'Lindberg,' voegde hij er daarna op iets minder botte toon aan toe. Als die twee de enige overlevenden waren waar hij het misschien wel dagen mee zou moeten doen, dan was het niet bepaald verstandig om meteen al vijanden te maken. Ook al haatte hij vleierij en valse vriendschappen. Liever geen vrienden dan - of dat was toch zo in normale omstandigheden. Maar dit konden nu niet bepaald "normale omstandigheden" genoemd worden, dus nam Jurgen het er maar bij. 'En jullie?' vroeg hij terwijl hij een knikje in de richting van de jongen gaf. Hij bekeek hem eens goed en fronste zijn wenkbrauwen. Hij zag er niet echt goed uit, nee. Nogal bleekjes en verkreukeld, en was dat bloed vermengd met snot bij zijn neus...? Jurgen probeerde zijn walging te verbergen en zijn hand ging onbewust naar zijn gewonde rechterpols. Hij zag het verband dat om de enkel van de jongen was gebonden. Misschien dat er nog wat over was voor zijn hand...?

[Lucile Delaney]

"Lucile Delaney... En Sean." Zei ze. Haar vermoeden over de jongen was juist, hij had nogal... kortaf geklonken. Lucile had nog geprobeerd vriendelijk te blijven, maar ze vroeg zich af of het verschil had uitgemaakt of ze zich vriendelijk had gedraagt of toch niet. Ze zag Jurgen zijn hand naar zijn pols gaan. Zijn pols zag er dik uit en er zaten krassen op. "Moet ik je pols voor je verbinden? Ik heb nog wel wat verband over." Zei ze. "En voor jou heb ik nog wel een tissue voor je neus, voor wat het waard is?", vervolgde Lucile tegen Sean. Beter dat verwondingen zo goed mogelijk werden verzorgd en op zijn minst wat genazen, dan dat ze zo bleven, vond ze.

[Jurgen Lindberg]

Jurgen vroeg zich kort af wat de oorspronkelijke afkomst van het meisje zou kunnen zijn. Aangezien de jongen nog niet echt iets gezegd had, kon Jurgen alleen maar gissen naar zijn identiteit, maar het meisje sprak met een haast elegant accent... Het soort elegant dat hij als chichi zou bestempelen, dus kon het alleen maar Frans zijn. Toen het meisje zichzelf als Lucile en de jongen als Sean voorstelde, werd zijn vermoeden bevestigd. Frans dus. Hopelijk was ze niet zo'n typische Franzose die vooral met mode bezig was. De naam Sean klonk dan weer Engels... Bij hem zou hij dus in ieder geval geen moeite moeten doen om één of ander raar accent te kunnen verstaan. Jurgen wist niet of hij nu iets in de trant van "aangenaam" moest zeggen, dus hield hij zijn mond maar. Wel kon er ditmaal een lichte glimlach van zijn kant af toen Lucile voorstelde om zijn pols te verbinden - beter om wat innemend te zijn zodat hij de verzorging kreeg die hij nodig had - en hij plofte ook op de grond neer. 'Graag. Bedankt.' Zijn glimlach veranderde bijna in een grijns toen Lucile een zakdoekje wilde overhandigen aan Sean. Kon 'ie wel gebruiken, ja. Het was niet bepaald charmant hoe hij daar zat. Lucile leek er vanaf gekomen te zijn met enkele schrammen en blauwe plekken, en misschien was dat maar goed ook. Dan kon zij tenminste wat voor hem - eh, hen - zorgen. 'Ik had niet gedacht dat de weersvoorspellingen ook daadwerkelijk uit zouden komen,' mompelde hij in een poging toch iets van een conversatie te voeren. Hmm. Waarschijnlijk had niemand gedacht dat de voorspellingen uit zouden komen. Maar dat het zo erg zou worden... Dat had niemand ooit kunnen bedenken.

[Lucile Delaney]

Lucile verplaatste zich een beetje zodat ze Jurgen zijn pols kon verbinden. "Ik had het in zekere zin ook niet verwacht. Ik had wel verwacht dat het stormachtig zou worden, maar dan stormachtig op die manier dat het nog niet gevaarlijk zou zijn.". Terwijl ze do pols van Jurgen verbond, zakte ze, zoals zo vaak, weg in gedachtes. Wat zou er gebeurt zijn als men geloofd had  dat het zo erg was geweest? Hadden ze dan allemaal op tijd kunnen vluchten, zodat er nog overlevenden waren geweest? Waren ze dan wel allemaal gevlucht, of waren er ook mensen geweest die het wel goed vonden zo, en bleven, in de verwachting dat het toch wel goed zou komen? Lucile zuchte. "Ik had gewild dat we het geloofd hadden, dat van dat weer. Dan hadden we in ieder geval de kans gehad om weg te gaan naar huis.". 

[Jurgen Lindberg]

Jurgen keek met een vertrokken gezicht toe hoe Lucile zijn pols verbond. Al zou hij het nooit zelf toegeven, toch kon hij soms wel een grote baby zijn als het kwam op het gebied van pijn. 'Hmm. Ik had gedacht dat het in Italië nooit zo kon stormen, dat het er altijd zonnig was. En dat de weermannen wel vaker een stomme fout maakten.' Italianen waren dan ook een dom volk, vond Jurgen. Eigenlijk vond hij de meeste volkeren best wel dom. Hij probeerde ongeïnteresseerd over te komen toen hij eraan toevoegde: 'Wel, blijkt dat ze voor deze ene keer dan eens gelijk hadden. Applausje voor hen.' Als hij hen geloofd had, hadden ze - hij en Claus - misschien stevigere beschutting gezocht. Dan was Claus niet verpletterd geweest, of wat zijn doodsoorzaak ook maar had mogen zijn. Dan hadden ze nu naar hartelust met Jurgens Zippo kunnen zitten experimenteren op wat brandhout zoals ze van plan geweest waren voor de storm opstak... Hij keek Lucile ietwat ongelovig aan na haar laatste woorden. 'Hoezo? Wat gebeurd is, is gebeurd, toch? We kunnen nu alleen maar zien dat we weer veilig thuis geraken.' Oh nee, ze was toch niet van plan om nu in een emotionele bui te beginnen huilen, zekers? Hij wierp een blik op Sean, alsof hij hulp of bijval van de jongen verwachtte, maar een blik op diens bleke gezicht zei al genoeg: van hem moest Jurgen niet al te veel verwachten. 'We moeten gewoon hulp zoeken - er zijn genoeg dorpjes verderop, ze zullen toch niet allemaal van de kaart gevaagd zijn door die orkaan, of wel soms?' Een béétje de moed erin proberen houden mocht ook wel, toch?

[Sean Oscar Meyer]

Sean keek naar de nieuwe jongen die erbij was gekomen. Hij was erachter gekomen dat hij Jurgen heette en hij mocht hem ergens wel. Oké, hij was wat brutaal en leek om niemand een korrel te geven, toch mocht hij hem wel omdat anders was. Hij geloofde andere dingen. Misschien kon hij beter met hem omgaan dan met Lucile..
Toch vond hij wat Jurgen zei over veilig thuis raken niet allesomvattend. ''Moeten we andere mensen niet proberen te helpen?'' gromde hij wat naar hem toe. ''Wij moeten inderdaad hulp zoeken, maar zie jij ergens in de wijde omtrek een dorpje of iets wat er op lijkt?'' Hij keek duister naar Jurgen.

[Lucile Delaney]

Lucile keek Jurgen geërgerd aan. "Ik was inderdaad, voor zover ze er zijn, niet van plan naar een ander dorpje te gaan totdat ik zeker weet dát er nog een ander dorpje is en voordat ik zeker weet dat hier niemand meer is die hulp nodig heeft. Buiten dat, komt er al hulp van buiten af die op zoek gaan naar ons. Zal je net zien dat wanneer wij naar een ander dorp gaan, we ze mislopen.", zei ze tegen hem. Het leek er momenteel niet op dat er hulp van buitenaf op ze af kwam, maar Lucile vond het eigenlijk het beste om te blijven. Ze had op tv altijd gezien dat er hulp kwam van bijvoorbeeld het rode kruis, en dat konden ze eigenlijk beter gebruiken dan dat ze die hulp misliepen en weer op zichzelf waren.

[Jurgen Lindberg]

Jurgen wierp een blik op de tot nu toe nog zwijgende Sean toen die zijn mond ook eens open trok. Wauw, hij kon spreken. En er zat zelfs wat vuur in zijn stem toen hij het had over de andere mensen. 'Zie jij ergens andere mensen dan? Levende mensen bedoel ik dan. Niet de dooie.' Oeps, had 'ie misschien iets tactvoller kunnen zeggen. Ergens bekroop hem zelfs iets van een schuldgevoel toen hij het dode lichaam van Claus weer voor zijn geest haalde. Een beetje milder vervolgde hij: 'Het is niet meer dan logisch dat we andere mensen proberen helpen, en als we ze tegenkomen, zullen we wel doen voor hen wat we kunnen. Maar momenteel is het hier maar een-' Een wat? Een dode boel? Hij slikte zijn woorden toch maar in. 'Momenteel zie ik niet zo veel andere overlevenden,' verbeterde hij zichzelf. Jurgen voelde zich ongemakkelijk worden door de donkere blik die Sean hem toewierp en speurde de omgeving van op zijn zitplaats af. Nee, tuurlijk zag hij hier geen dorpje. Dat had hij ook niet verwacht. Ze zouden vast wel een tijdje moeten lopen vooraleer ze een dorpje of iets in die aard tegenkwamen, misschien zelfs wel dagen... 'Zo'n adelaarsogen heb ik nu ook weer niet, nee,' antwoordde hij droogjes. 'Daarom hebben we dan ook benen gekregen. Om mee te lopen. En daarom heet het ook hulp zoeken.' Hij keek naar Lucile. 'Ik zie hier momenteel ook niet veel volk dat op zoek is naar ons. Het is dan ook beter dat we toch zelf een dorpje gaan zoeken, dan kunnen ze daar hulp inroepen om de slachtoffers te verzorgen.' Hij zweeg even. Stel dat ze hun hulp dan inderdaad zouden mislopen? Maar dat kon niet... Toch? Ze zouden toch blijven zoeken naar overlevenden en alle omliggende dorpjes uitkammen, nietwaar? Ja. Het was onmogelijk om hulp te mislopen, besloot hij voor zichzelf. 'Ik blijf erbij dat het beter is om zelf hulp te gaan zoeken, zelfs al zou dat betekenen dat we enkele dagen onderweg zijn...' Zijn zin stierf af wanneer zijn blik op Sean's voet viel. Dat was waar ook. Z'n enkel... Hij was gewond aan z'n enkel. Zo zouden ze natuurlijk niet ver komen, nee. Hij hield zijn hoofd op vragende manier wat schuin. 'Kan je lopen?' vroeg hij op zo vriendelijk mogelijke toon. Best dat hij toch een beetje hoffelijk probeerde te blijven, voordat ze nog op zouden splitsen of zoiets...

[Lucile Delaney]

Lucile zuchte. Ze was ondertussen klaar met Jurgen zijn pols en leunde weer achterover om weer te gaan zitten. "Succes. Als jij wil zoeken, ga je gang. Ik blijf hier." Lucile had geen flauw idee wat ze hier zou doen. Mensen zoeken, misschien? Ze zou hier in iedergeval materialen gaan zoeken om een vuur van te maken, voor zover dat nog niet doorweekt was. Misschien was dat handig wanneer het wat opgedroogd was. Met dat vuur had ze dan ten eerste warmte en het valt op. "Ik blijf hier, dan ga ik dingen die op zijn minst al een beetje opgedroogd zijn, proberen te gebruiken voor een vuur. Behalve dat het voor warmte zorgt, komt er ook rook van af en dat valt op.", vervolgde ze met een droge stem. "Heb ik tenminste iets.".

[Bonny Jersey]

Bonny werd wakker en opende haar ogen, maar ze zag helemaal niets.. Alles was zwart. Zou het nacht zijn? Nee, ze hoorde mensen praten en hoorde vogels fluiten.. Wat was er aan de hand? Bonny probeerde op te staan maar kon in geen mogelijkheid bewegen.. "onee.." Fluisterde ze. Ze probeerde na te denken, 'wat was er gisteren gebeurd?' Toen herinnerde ze het weer.. dat lawaai, de wind die voorbij hoosde, de bomen die uit de grond getrokken werden... en daar lag ze nu middenin!
Bonny voelde de paniek toenemen en begon te gillen.. "HELP!! HELP!!" terwijl ze besefte dat er waarschijnlijk weinig mensen waren die zelf nog konden helpen, en begon driftig spullen van zich af te gooien.  Gelukkig had ze haar handen vrij!

Bonny duwde met al haar macht iets wat op haar hoofd lag omhoog, in de hoop dat anderen haar zouden vinden..

[Lucile Delaney]

Lucile hoorde iemand schreeuwen. Ze keek Jurgen aan. "Misschien toch wel handig dat we blijven.",  zei ze tegen hem terwijl ze opstond. Ze liep op de stem af. De stem werd steeds duidelijker, en na een poosje lopen zag ze een meisje spullen van zich af gooien. Het meisje kwam haar bekend voor, had ze niet in de kamer naast haar gezeten? Lucile begon te rennen en hurkte bij haar neer. "Heey, ik help je wel even.",  zei ze. Toen het meisje onder de troep weg gekomen was, vroeg Lucile: "Hoe heet je? Je komt me zo bekend voor.".

[Bonny Jersey]

Bonny kuchtte en kwam overeind terwijl ze het puin van haar schouders afklopte..
"bedankt" Zei ze tegen het meisje dat haar overeind hielp.. "Mijn naam is Bonny, van het Animatieteam, misschien ken je me daarvan?" Zei ze terwijl ze naar lucht hapte en nog wat nakuchte... Ze keek om zich heen.. Er was echt helemaal niets over van de camping!
"o mijn god.." Zei ze terwijl ze voor zich uitstaarde.. " Zijn wij de enige?"

[Lucile Delaney]

"Nee, Sean en Jurgen zijn daar nog.",  zei Lucile met een knikje waar ze vandaan kwam. "Voor de rest heb ik nog geen mensen gezien hier.". Ze zuchte. "Ik hoop wel dat er nog meer overlevenden zijn, er waren zo veel mensen hier... Ik moet er niet aan denken dat die allemaal dood zijn. Zouden er mensen zijn geweest die het weerbericht geloofd hadden, maar toch bleven?" Vroeg ze zich vervolgens hardop af. Ze kon het zich haast niet voorstellen, maar toch was het iets dat aan haar knaagde.

[Jurgen Lindberg]

Nogal smalend keek Jurgen Lucile aan. Fijn, zij haar zin. Als zij hier wilde blijven wachten op hulp die toch niet zou komen totdat ze een oud, grijzend dametje was... Toch voelde hij iets van onzekerheid. Hij besefte dat het niet slim zou zijn als hij er op z'n eentje op uit zou trekken, dan was de kans dat hij hun hulp - als die al kwam - daadwerkelijk zou mislopen wel reëel. Nee, ze konden best zoveel mogelijk overlevenden hier op de camping zoeken om dan met een grote groep richting... Wel, richting ergens te gaan. Maar alleen was maar alleen... Jurgen zuchtte. Vrouwen. Onvoorstelbaar. Hij kende Lucile nog maar een luttele tien minuten en hij had nu al een hekel aan haar. Nou goed, dat was misschien wat te sterk uitgedrukt. Maar hij vond het niet fijn dat haar voorstel bedachtzamer was dan dat van hem! Een grote rookpluim zou immers inderdaad wel opvallen. 'Misschien...' begon hij, maar de woorden - het compliment - bleven in zijn keel steken. Hij keek naar de grond en grimaste eens. 'Misschien heb je wel gelijk,' mompelde hij uiteindelijk. Dan werd de rust echter verstoord door een luid geschreeuw, en Jurgen draaide zijn hoofd om naar waar het geluid vandaan kwam. Nog een overlevende? En het leek alsof ze Engels sprak... 'Kijk 'ns aan, en toen waren we met z'n vieren,' zei hij met een lichte grijns terwijl hij rechtstond. Hij had zich waarschijnlijk wel wat meer kunnen haasten - en het gillende meisje klonk nou niet bepaald vrolijk alsof ze gerust nog wel een uurtje op hulp wilde wachten - maar zijn bovenbeen deed nog steeds verrekte pijn, net als zijn verbonden pols. Hij keek naar Sean - van die jongen hoefde hij geen helpende hand te verwachten, hij kon amper lopen - en vervolgens naar Lucile. Zou ze sterk zijn? Hmm, even denken. Ze was een meisje - ze was een Frans meisje, vast zo'n truttig geval - en ze wilde niet eens op zoek gaan naar een naburig dorpje. Nope. Niet zo sterk dus, was zijn conclusie. Dan zou hij maar in z'n eentje gaan kijken, dacht hij ietwat verveeld, maar nog voor hij één stap in de richting van het geschreeuw had kunnen zetten, was Lucile al vlotjes overeind gekomen en naar het gillende meisje toegerend. Jurgen trok verbaasd een wenkbrauw op. Oh. Toch niet zo zwak, dan. Wel, eerste indrukken waren wel vaker fout, dacht hij schouderophalend bij zichzelf, vooraleer hij naar Lucile en het onbekende meisje toe slenterde. Niet zo sociaal om Sean zomaar achter te laten, maar... Die jongen kon toch niet goed lopen.

[Bonny Jersey]

Bonny voelde een steek in haar been en greep naar haar kuit, ze rolde haar broekspijp op om erachter te komen dat er een dikke snee in zat. "fijn" zei ze sarcastisch terwijl ze om zich heen zocht naar verband.. Nee, dat lag natuurlijk niet voor het oprapen in een rampgebied, Boomstronken, kabels en bakstenen, mocht je die nodig hebben, die lagen overal! Ze scheurde de mouw van haar werktenue af en bond deze om haar been. " nou, op zoek naar meer overlevende dan maar? hebben jullie al eten gevonden? De supermakt stond ongeveer..." Bonny dacht even na " daar!" Ze wees naar een vervallen gebouw. "Misschien ligt er wel nog wat!" Ze glimlachte en kreeg hoop. Als er voedsel was, was dit misschien toch nog niet zo'n erge ramp als het op dit moment leek! Ze hinkte naar de vervallen winkel en stopte bij de deur.

[Lucile Delaney]

"Voor zover we weten zijn wij nog de enige overlevenden", zei Lucile toen ze achter Bonny aan liep. "Als we hier eten en drinken kunnen vinden, kunnen we denk ik ook wel aanmaakblokjes en lucifers vinden, denk je niet? Dan hebben we in ieder geval vuur voor 's nachts, om eten mee te maken en zodat we opvallen voor vuur. Ik hoop alleen dat het nog bruikbaar is.". Ze liep naar de deur en duwde hem open. "Kom je even meekijken?"

[Bonny Jersey]

Bonny voelde zich sterker worden bij het idee dat er nog hoop was. Ze zette een sprintje in en ging naar binnen, als je dat binnen kunt noemen. Ze liep regelrecht vanuit de deur naar buiten, het dak lag erlangs, nog maar 1 muur stond rechtop en alle rekken waren verdwenen. Wanhopig gooide ze alle spullen opzij, begon te graven.. ze liep wat verder naar achteren, iets wat op een grote diepvries leek en opende de deur.. " JACKPOT!" De hele diepvries stond er nog! En volgeladen met bevroren broodjes, groenten en zelfs een beetje vlees! " oke, nu nog aanmaakblokjes.."  Ze zocht de vloeren af naar iets wat vuur kon maken, of in ieder geval hiermee kon helpen..

[Sean Oscar Meyer]

Sean hoorde het gegil in de verte en kon het niet laten een 'hoera'-dansje te maken. Hij vertrok zijn gezicht van de plotselinge steek die hij in zijn enkel voelde en werd met een forse zet weer op aarde terug gezet. Een natuurramp, enkel is niet meer bruikbaar en misschien wel tientallen doden. Toch deed het gegil van het meisje verderop hem wat meer doen hopen. Oliver! Misschien leefde hij toch nog wel.. Misschien was er toch nog hoop en konden ze hem redden. Maar hoe gingen ze dat nou doen? Hijzelf kon amper lopen en Jurgen leek er ook moeite mee te hebben.
Lucile stond op om er naar toe rennen (behoorlijk fit, sodeju!) en ook Jurgen keek haar na. Zouden ze verliefd zijn? Nee, Jurgen keek even grommend naar haar als naar hem daarnet. Toen Jurgen ook er naar toe slenterde voelde hij zich wel een beetje alleen.
''Hé, wat dacht je ervan? Laat je mij wegrotten?'' riep hij halfboos halfsmekend naar hem toe. Dit ging hij toch niet menen hmm?

[Thorsten Liljegren]

Het was donker in Thorstens hoofd. Zijn gedachten waren zelfs voor hemzelf moeilijk te volgen en ondanks de omgeving waarin hij zich bevond, voelde hij zich vredig. Het was pas toen hij langzaam bij kwam en zijn ogen opende dat zijn gemoedstoestand van zonnig omsloeg naar het tegenovergestelde. Een scherpe pijn schoot door zijn schouder toen hij overeind probeerde te komen. Dat ging trouwens verdacht moeilijk, overeind komen, merkte hij. Niet alleen omdat zijn schouder pijn deed, maar omdat hij tegen gehouden werd door iets. Zijn beeld was troebel door vocht dat in zijn ogen was gekomen - zweet? tranen? bloed..? - en het duurde even voordat hij goed kon zien waar hij was. Hij lag niet in zijn tent, dat merkte hij al meteen. En bovenop zijn schouder lag een grote boomstronk. Wat, boomstronk? Toen hij beter keek kwam hij tot de conclusie dat de boom met wortels en al uit de grond was gerukt en toen blijkbaar zijn val had gebroken met Thorstens schouder. Het stuk hout had zijn hoofd gelukkig op een haar na gemist. Het duurde even voordat hij zich weer herinnerde wat er was gebeurd voordat hij buiten bewustzijn was geraakt. Hij herinnerde zich een harde wind die op was komen zetten, en onweer. Vervolgens mensen die in paniek raakte. Lena... Waar was Lena? Hij was samen met haar van de tent weggerend, want die was alles behalve veilig geweest. Ze hadden geprobeerd naar een stevig gebouw te rennen. De supermarkt? De receptie? Hij kon het zich niet meer herinneren. Hij wist wel dat ze niet erg ver waren gekomen en dat dat ook zo'n beetje het laatste was dat hij nog wist van tijdens de storm. Hij lag op nat gras en zover hij kon kijken - dat was eigenlijk alleen naar zijn voeten en naar links, want daar lag geen boomstam - zag hij geen mensen. Correctie, geen levende mensen. Hij schrok zich bijna een hartstilstand toen hij vlakbij een andere boom iets verderop iemand zag liggen die hem met lege ogen aan keek. De ogen waren dan ook één van de weinige dingen die nog intact leken te zijn van het hoofd... Het schedel was zo erg geplet dat het nu maar een half schedel leek. Thorsten vroeg zich af wat daar de oorzaak van was geweest. Hadden er werkelijk zulke zware dingen door de lucht geslingerd die iemands schedel konden vermorzelen als een fruitvliegje..? Hij was allang opgelucht te zien dat het een jongen was en niet zijn Lena. Maar waar ze dan wel was, wist hij niet. 'Lena!' riep hij, niet erg hard, met schorre stem. Geen antwoord. 'Lena!' schreeuwde hij nu harder. Weer geen reactie. Hij probeerde de omgevallen boom van zijn schouder te krijgen, maar hij kreeg er geen beweging in. 'Help, iemand!'

[Lucile Delaney]

Lucile was blij dat Bonny wat te eten had gevonden. Nu zochten ze beiden naar iets wat vuur kon maken. Lucile liep naar de kassa, in de supermarkt waar ze thuis altijd kwam, lagen dat soort dingen altijd bij de kassa. Eenmaal er aangekomen, of wat er nog van de kassa over was, kreeg Lucile een glimlach op haar gezicht. "Bonny? Aanstekers, aanmaakblokjes, spiritus, of lucifers? Of allemaal?". Ze hoorde buiten nog een schreeuw, van een jongen deze keer. Lucile haalde haar schouders op. "Allemaal dan maar? En de twee pannen, hebben we in ieder geval iets om te koken.", zei ze terwijl ze het allemaal oppakte. "Ik breng dit alvast naar Sean en Jurgen, en dan kijk ik even waar die schreeuw vandaan kwam. Kom je zo ook?" Lucile liep richting de Sean en Jurgen. "Bonny komt zometeen nog met eten." Zei ze tegen de jongens terwijl ze haar tas met spullen had neergelegd. "Ik ga even kijken waar die schreeuw vandaan kwam.". Lucile hoorde nog een schreeuw en liep er zoekend naartoe. Er lag een lange jongen voor een deel onder een boom. Ze liep met grote ogen op hem af. "Oke, ik ben niet heel sterk, dus alleen krijg ik er geen beweging in, in die boom. Denk je dat je een beetje kan helpen?", vroeg ze de jongen.

[Bonny Jersey]

Bonny had haar positieve energie weer terug, zeker nadat Lucile aanmaakblokjes en een aansteker had gevonden. Ze maakte een vreugdesdansje waarna ze op zoek ging naar pannen en het eten en de pannen meenam naar de anderen. Ze huppelde, zo vrolijk was ze! Ze begon hout te verzamelen, zette de pannen naast de stapel en daarnaast de aanmaakblokjes, waarvan ze er een aanstook. Vervolgens legde ze deze onderaan de stapel takjes het aanmaakblokje en wachtte.. "kom op.. brand!" Het hout begon te smeulen en Bonny glimlachtte.. "Jongens, het is gelukt" zei ze met een knipoog naar de twee mannen die nog steeds op dezelfde plek stonden als toen ze naar de winkel rende.. Bonny haalde haar schouders op en keek richting Lucile, die blijkbaar nog iemand gevonden had.. " heb je hulp nodig?" Schreeuwde Bonny naar Lucille.

[Sean Oscar Meyer]

Toen Sean nog een schreeuw later hoorde van een jongen ditmaal kon hij zijn geluk niet op. Nog een overlever! Wat waren ze goed bezig. Zou het Oliver kunnen zijn? De stem klonk niet echt hem, maar zijn stem had ook betere dagen gekend. Toen hij de tweede zin hoorde van de jongen wist hij helaas dat het Oliver niet was. Het klonk erg Zweeds.. Wat de jongen precies zei had hij geen idee van, maar het zal wel in de trant van 'help!' zijn geweest want 'ik heb honger' zal het niet geweest zijn.
In de verte zag hij Lucile komen aanlopen met een grote tas. Wat was ze goed bezig! Terwijl hij hier een beetje niks ligt te doen, zit zij voor de overleving te zorgen. Pff, hij kon ook daadwerkelijk niks doen! Net zoals zijn ouders zeiden. Daarom was hij hier naar toe gekomen. Maar overal waar hij kwam, het noodlot trof hem weer. Hij vond het niet vreemd dat er ook hier veel catastrofes plaatsvonden.
Lucile zette de tas bij hem en Jurgen neer en antwoordde met een knik op haar mededeling. Mooi, eten!
''Het kwam uit die richting,'' zei hij nog tegen haar en wees een kant op. Vaag zag hij in de verte een omgekantelde boom. Er zou toch niemand..? Dan was hij maar een aansteller! O, als er maar niemand onder die boom lag.. Hoe zou die jongen er dan uitkomen?
Hij zag een ander meisje aanlopen, waarvan hij de naam niet wist. Hij zag aan haar manier van lopen dat ze ongelooflijk veel energie had en haar glimlach te zien zag ze dit alleen maar als een groot, spannend avontuur. Zonder papa en mama! Wat geweldig, dacht hij sarcastisch.
Ze knielde bij hen neer en even later brandde er een knapperig vuur. Hij keek even met grote ogen en keek hij haar toen boos aan.
''Denk je dat dit slim is? Met al die losse takjes en bladeren? Verwacht je geen enorme bosbrand?''

[Bonny Jersey]

Bonny draaide zich abrupt om. Hij durfde! De hele tijd een beetje staan kijken hoe de vrouwen het allemaal oplossen en dan ook nog commentaar geven? " Uh, wie denk je wel niet dat je bent?" Zei ze verontwaardigd. "Ik weet heus wel wat ik doe!  Heb niet voor niets de plek die het minst in de buurt van de bomen en takken lag uitgekozen?" Ze trok haar wenkbrauw op en wachtte tot hij zou terug antwoorden maar bedacht toen dat ze nog niet helemaal klaar met hem was " Als jij het toch allemaal beter weet .. doe je het toch lekker zelf,," Ze haalde haar neus op en schoof aan de kant, gaf hem de aanmaakblokjes en de aansteker en voegde er nog snel " Mijn naam is trouwens Bonny" aan toe.

[Sean Oscar Meyer]

Sean keek haar ongeloofwaardig aan. Hoe ze hem durfde te beantwoorden, alsof zij het allemaal wel even wist! Hij vond het verschrikkelijk dat zij wel zoveel hoop had en voorspoed in de toekomst. Hij zag niks meer zitten. Zijn zus was waarschijnlijk bedolven onder een lawine, Oliver evenmin.
Hij keek haar arrogant aan. ''Ik weet heel goed wie ik ben! Ja dat is prima, mevrouw de padvinder, laat ik het zelf doen, met een dikke enkel en pijnlijke been! Dan kan ik lekker lopen!'' Hij verhefte zijn stem nu echt en pakte alles aan wat hem in de handen werd gedouwd. Vervolgens gooide hij het weer weg.
''Ga weg met je vuurtje, en je aanmaakblokjes, als je denkt daarmee alles te redden is! Al mijn vrienden zijn waarschijnlijk dood en jij denkt alleen maar de beste blek zonder takken of bomen voor het beste vuur, Bonny?'' Hij spuugde haar naam uit. Toen keek hij in haar ogen en vond hij toch wel dat hij wat te ver was gegaan. ''Shit,'' mompelde hij in zichzelf. Hij ontspande zijn schouders en keek een beetje beteuterd naar de grond.
''Sean, heet ik..''

[Thorsten Liljegren]

Nog geen twee minuten nadat hij zijn noodkreet had uitgeroepen, was er al iemand naar hem toe komen rennen. Een meisje van ongeveer zijn leeftijd. Even dacht hij dat het Lena was, maar toen ze dichterbij kwam zag hij tot zijn spijt dat het een ander meisje wie hij niet kende was. Van veraf had ze net zo'n lang bruin haar als Lena. Ze sprak een taal die hij herkende als Frans, maar helaas was dat ook het enige dat hij er uit kon halen. Zijn kreet was in het Zweeds geweest, maar misschien had ze het gewoon gehoord als een onverstaanbare kreet. "Hjälp!" kon als een hele hoop dingen klinken als je het niet helemaal goed hoorde. 'Förlåt,' excuseerde hij zichzelf, ook in zijn moedertaal. Het was vreemd om zich te excuseren in deze situatie, waarbij hij onder een boom lag en een onbekend Frans meisje hem nogal rustig en kalm te hulp was gekomen. Bijna te kalm, gezien de situatie. 'Ik spreek geen frans,' vervolgde hij toen in het Engels, hopend dat ze dat wel sprak. 'Heb je toevallig een meisje gezien, met een beetje hetzelfde haar als jij, ongeveer één meter achtenzeventig, rode trui aan?' vroeg hij haar, zonder eerst ook maar aan zichzelf te denken. Hoewel, als hij eenmaal onder dat zwaargewicht uit was, kon hij haar zelf gaan zoeken. Hij was wel blij iemand anders dan de gestorven persoon verderop te zien. Iemand die leefde en misschien meer wist over de situatie dan hijzelf. Want wat wist hij nou? Hij kon niet bepaald de situatie goed onder ogen nemen vanuit zijn huidige positie. Als er doden waren - en die waren er, had hij zojuist gezien - hoeveel waren het er dan? Wat stond er allemaal nog overeind? Waren er al hulpdiensten gekomen? Hoe groot gebied was getroffen door de orkaan? Want een storm kon je het niet echt meer noemen, dacht hij. Een orkaan in één of ander stom campinggebiedje in Italië, wie had dat nou gedacht..?

[Jurgen Lindberg]

Jurgen rolde met zijn ogen toen hij het smekende stemmetje van Sean hoorde. Goed, hij klonk eerder kwaad dan smekend, maar Jurgen voelde zich beter als hij zich kon verbeelden dat de jongen zijn hulp nodig had. Helaas kon hij hem niet zomaar laten wegrotten: daarvoor hadden ze hem te zeer nodig. Jurgen plofte weer neer bij Sean en keek toe hoe Lucile even later met een ander meisje naar hen toe kwam gelopen. Wat hadden ze daar allemaal bij... Hout, aanmaakblokjes, zelfs voedsel! Het leek wel alsof ze een gezellig onderonsje gingen houden bij het kampvuur... Een lichte grijns kwam op Jurgens lippen te staan toen het meisje - dat blijkbaar Bonny heette, al kwam ze hem wel al erg bekend voor - en Sean al meteen begonnen te bekvechten. Goed begin. En hier had hij nu speciaal geprobeerd om vriendelijk te doen... Bleek dat er nog meer mensen waren die geen idee hadden wat de term "elementaire manieren" betekende. Ha. Kijk eens aan, mam. 'Alsof er nog genoeg bomen overeind staan voor een bosbrand,' mengde hij zich verveeld in de ruzie. 'Daarbij, we hebben al een orkaan gehad. Veel erger kan het niet meer worden, toch?' Hij schudde zijn hoofd toen Sean een zelfmedelijdend betoog afstak. Och jeetje toch. Al z'n vriendjes waren dood? Dan was het toch juist mooi dat er mensen waren die Sean probeerden te helpen overleven, niet? Daarbij, hij was niet de enige met dode vrienden... Toen Sean even later zelf leek in te zien dat hij wat te ver was gegaan en zich verontschuldigend voorstelde, zuchtte hij eens diep. Wat een sentimenteel gedoe, zeg. Kon hij beter even gaan kijken waar Lucile heen was: in de verte zag hij haar zitten bij een jongen die... Was dat nou een heuse boom over zijn schouder?! 'Nou, Sean, nu heb je gezelschap om mee "weg te rotten", zoals je het zelf uitdrukte. Ik ga even kijken naar die lange slungel daar, zo te zien kan 'ie wel wat hulp gebruiken.' En met die woorden liep hij naar Lucile en de tot nu toe nog onbekende jongen toe.

[Bonny Jersey]

Bonny kon net optijd wegduiken voor de vliegende aanmaakblokjes en keek Sean boos aan. "Ik probeer alleen maar ervoor te zorgen dat er niet NOG meer doden vallen ja? Mag ik? En ik heb ook pijn! Mijn kuit prikt en steekt als een *** maar alleen maar een beetje zitten mokken op een steen helpt niet! Dan gaan we allemaal dood, Wil je dat soms? Nou? Of wil je dat we op kracht komen en op zoek gaan naar overlevenden, en hen een lekker kop SOEP kunnen aanbieden.. Haar ogen bleven naar de zijne staren.. Ze schrok van haar boze stem, ze voelde zich zo net een kleuterjuffrouw!

Bonny herstelde zich, sloot haar ogen en glimlachte terwijl ze een lok van haar inmiddels pluizig geworden haar naar achteren schoof. Daarna keek ze om naar Jurgen, die zich met het argument begon te bemoeien en wonder boven wonder haar kant koos.. " dat bedoel ik, en ALS er al bomen in de fik vliegen, kan iemand het misschien zien en ons redden?" Zei ze met een opgetrokken wenkbrauw, terwijl ze begon met een kippensoep uit het blik te halen.

[Sean Oscar Meyer]

Off: Oh Lestat je bent geniaal met je Jurgen, haha!

Sean zag Jurgen weglopen na zijn agressie te hebben geuit op hemzelf. O, wat haatte hij hem nu al! Van zijn voeten tot arrogante blauwe ogen aan toe. Wat een verwaand joch, die dacht zeker dat hij alles beter wist. Waarschijnlijk altijd in gevecht met zichzelf en de wereld om het laatste woord te hebben. Sean kon zulke mensen totaal niet uitstaan en daarom was hij ook blij dat hij 'm gesmeerd had naar de jongen die inderdaad (hemeltjelief) een boom op zich had.
Hij reageerde op Bonny's uitspraak door eventjes te zuchten. ''Als er nog mensen zijn die ons kunnen redden, ik heb geen idee hoe groot het rampgebied is. Hoe snel ze ons kunnen vinden.''
Hij zag Bonny de kippensoepverpakking open te maken en maakte het goed met haar door een pan te pakken en deze aan haar te geven.
''Hoe gaan we nou die pan boven het vuur kunnen houden? Vasthouden lukt niet, dan branden onze handen weg.''
Hij keek haar vragend aan.

[Lucile Delaney]

Lucile keek beschamend naar beneden. "Sorry, ik moet er nog steeds aan wennen dat ik Engels moet praten nu. Ik heb haar niet gezien, sorry. Familie van je?" Vroeg ze aan de jongen. "Vertel maar onderweg naar een paar andere mensen die elkaar al hadden gevonden, daar hebben we vuur en eten. Wat is je naam trouwens?" Lucile bedacht zich dat ze wel erg veel vragen aan één stuk door vroeg. Aan de andere kant, bedacht ze zich dat ze met z'n allen wel voor een behoorlijke tijd met elkaar om zouden moeten gaan. Dan zouden ze elkaar maar beter goed leren kennen. "Mijn naam is Lucile."

[Bonny Jersey]

Bonny dacht na.. Sjit. Daar had ze nog niet aan gedacht. Maar Bonny zou Bonny niet zijn als ze niet snel een oplossing bedacht en net deed alsof ze dat al de hele tijd in gedachten had, dus ze ging op zoek naar wat overgebleven bamboestokjes. "hier!" Ze keek zelfvoldaan naar Sean en wikkelde de bamboe om de steel van de pan. "Bamboe neemt geen hitte over.. volgens mij?" Zei ze twijfelachtig terwijl ze het uitprobeerde. Ze zette de pan op het vuur, en wachtte tot ze iets zou voelen maar tot dusver voelde ze nog niets!
   "Jeuh! We hebben een obstakel overwonnen, nog 200duizend te gaan?" zei ze met een twijfelende glimlach. Ze wist eigenllijk niet zeker of ze wel grapjes kon maken in deze tijden, maar het hielp haar om niet in te storten, dus het ging automatisch! Ze keek onzeker om zich heen en voelde haar schouders inzakken.

Bonny vroeg zich af of iemand van haar collega-animatie medewerkers nog gevonden zou worden, Hell, ubehaupt iemand die ze "echt" kende.. het was zo raar om opeens afhankelijk te zijn van mensen waarmee ze normaal nog niet eens mee zou praten.. Bonny zuchtte.

[Sean Oscar Meyer]

Sean zag haar nadenken. Kijk, daar had hij haar knip! Maar terwijl hij haar bekeek zag hij opeens dat ze tot een oplossing was gekomen. Haar ogen lichtte op en even later zag hij dat ze iets in elkaar flanste. Hij zag haar zelfvoldaan de gebouwde constructie in de lucht houden voor zijn ogen. Nou, hij was onder de indruk! Zelf zou hij hier natuurlijk nooit op zijn gekomen, omdat hij a) geen enkele creativiteit had en b) zo pessimistisch als maar wat was.
''Ja, ik denk het,'' antwoordde hij vaag omdat hij zelf geen flauw benul had! Hij wist hoe bamboe eruit zag maar wacht - ''Groeit hier bámboe?'' vroeg hij ongeloofwaardig en keek om zich heen. Groeide er bamboe vlakbij de Alpen?
Hij glimlachte om haar geprobeerde grapje. Het was ergens wel grappig ook maar vanwege de huidige situatie kon hij er niet meer om lachen zoals hij vroeger zou kunnen.
Hij keek nog eens naar Bonny en zag haar schouders inzakken. Hij verplaatste zijn kont ietwat naar rechts en legde een hand op haar schouder. Ze mocht niet gaan huilen, snotteren of watdanook. Daar had hij geen zin in en hij kon zich niet een houding geven met huilende meisjes.
''Komt wel goed, Bon.''

[Jurgen Lindberg]

Off: Bedankt Vind het dan ook erg amusant hem te spelen, leuk om me eens uit te leven

Jurgen krabde over zijn achterhoofd toen hij bij Lucile en de half verpletterde jongen aankwam en floot tussen zijn tanden door. 'Wow. Ouch,' zei hij niet al te tactvol toen hij zag hoe de boom over de schouder van de jongen lag. Hij had geluk dat hij zo lang was, anders had hij dit waarschijnlijk niet overleefd. Dit was iemand voor wie hij misschien wel bewondering zou moeten hebben. Maar helaas, aan de flarden van het gesprek die hij had kunnen opvangen te horen, leek het niet alsof hij Duits sprak. Zijn uiterlijk daarentegen leek wel vrij noordelijk: blond haar en blauwe ogen, net zoals Jurgen zelf. Hij kreeg meteen al wat meer respect voor de lange jongen. Zou z'n Engels goed zijn...? Anders hadden ze wel een probleem, dan konden ze helemaal niet communiceren. Maar aangezien Lucile er al lustig op los aan het praten was in het Engels, nam hij aan dat de jongen haar wel zou verstaan. Alleen begreep Jurgen niet helemaal waarom ze nu nog tijd maakten om gezellig te babbelen over het vuurtje dat ze hadden aangestoken en om zich voor te stellen. Hallo, die jongen werd hier wel geplet door een boom! 'Misschien is het beter om dit vrolijke gekeuvel voor straks te houden, want - en ik weet niet of je het door hebt - momenteel ligt deze jongeman hier nog met een loodzware boomstam op z'n schouder. En ik weet niet hoe jij je dan zou voelen, Lucile, maar ik zou dat geen al te prettige positie vinden.' Hij kon een lichte grijns niet achterhouden en keek vervolgens weer naar de boom. 'Als we gewoon wat gaan trekken en sleuren en duwen krijgen we dat ding er nooit af,' zei hij bedachtzaam. 'Tenminste...' Hij gebaarde naar de jongen. 'Tenzij z'n schouder volledig verbrijzeld mag worden. Of als je hem liever in twee stukjes ziet.' Hij keek om zich heen, op zoek naar een lichtere, maar stevige stam of stok. 'Wat wij nodig hebben, is iets dat kan dienen als een hefboom...' Daar. Het perfecte stuk hout. Hij liep naar de grote tak toe die hij even verderop zag liggen en nam hem in zijn handen. Lang en tamelijk buigzaam. Dat zou niet snel breken. Mooi zo, want breken was geen optie: dan zou de boomstam terug op de schouder van de jongen vallen, en dat was niet bepaald wat ze wilden. Hij positioneerde de dikke tak onder de boom zodat hij ook daadwerkelijk zou functioneren als hefboom, maar liet vervolgens een pijnlijk geluidje horen wanneer hij er druk op probeerde te zetten. Bedrukt keek hij naar zijn pols. Dat was waar ook. 'Help 'ns even,' gebood hij Lucile. Zijn manieren herinnerend, voegde hij er lichtjes grijnzend nog aan toe: 'Alsjeblieft?'

[Thorsten Liljegren]

What the hell..? dacht Thorsten toen het Franse meisje er vrolijk op los begon te praten. Die was wel érg vrolijk. Een beetje té vrolijk... Was het soms een ramptoerist? Daar zou hij ook weinig aan hebben als hij nog levend onder de boom uit zou willen komen. Hij schudde voorzichtig zijn hoofd - die overigens onaangenaam bonkte, alsof hij een kater had, maar dan wel een hele erge - toen ze vroeg of het meisje dat hij zocht familie van hem was. 'Nee, geen familie,' zei hij alleen maar. Op de vraag wat zijn naam was, gaf hij niet eens antwoord. Zijn aandacht werd getrokken door een tweede persoon die hem van bovenaf bekeek en blijkbaar ook een beetje ramptoeristenbloed in zich had, gezien het feit dat hij nou niet meteen veel medeleven toonde. Hij was de jongen overigens wel dankbaar door de woorden die hij later sprak. Hij had meer aan iemand die hem onder de boom uit wilde krijgen dan iemand die zin naam vroeg en hem heel beleefd soep en warmte aan bood. Hij voelde niet echt pijn aan zijn schouder of arm, maar dat kwam waarschijnlijk door het feit dat er al een hele tijd een boom op lag. Hij wist ook niet hoe erg hij er aan toe was. Zijn benen kon hij bewegen, dat had hij geprobeerd. Gelukkig, geen rolstoelleven. Maar hoe het met zijn arm en schouder stond, kon hij pas weten als ze hem onder de boom vandaan hadden gekregen. Hij keek de jongen even dankbaar aan toen die voorstelde om een hefboom te maken in plaats van zomaar aan de stronk te gaan sjorren. Hij wilde inderdaad niet helemaal verbrijzeld worden en zeker geen helse pijnen doorstaan omdat het ding terugviel of iets dergelijks. Het accent van de jongen klonk anders dan het Franse accent van het meisje. Wat was het? Duits? Nederlands? In ieder geval niet Frans, dat was duidelijk. Ook geen Zweeds, dat kon hij horen. Bovendien waren er sowieso niet veel Zweden op de camping geweest, voor zover hij gezien had. Maar voor nu wist hij dat de jongen ondernemender was en hij van hem hulp kon verwachten als hij het nodig had. Althans, als het om praktisch werk ging dat niet gevaarlijk was, want hij kende de kerel natuurlijk nauwelijks. Als hij honger had, dan moest hij bij de fransoze zijn. Maar momenteel maakte hij zich niet druk om eten, meer om zijn vriendin Lena, die hij nog steeds nergens had gezien. Zou ze in orde zijn? Hij moest er niet aan denken dat zij nu ook ergens onder een boom lag om hulp te schreeuwen, of erger... Het beeld van het dode lichaam met het kapotte schedel verderop schoot door zijn hoofd en een huivering ging van zijn tenen door de rest van zijn lichaam omhoog. Hij wist niet of hij dat wel aan kon, om haar zo te ontdekken ergens op een stuk weggewaaide camping. Wat zou hij zonder haar moeten? Wat zou hij tegen haar ouders moeten zeggen..? Maar er was nog hoop, als er nu al twee mensen waren, dan kwamen er vast nog meer. Misschien zat Lena wel allang bij het vuur ondertussen. Gewoon soep te eten. Hij keek hoopvol en afwachtend naar het stuk hout dat de jongen in zijn handen had en bereidde zich alvast mentaal voor op de hevige pijn die waarschijnlijk nog zou volgen.

[Bonny Jersey]

Helemaal inzichzelf gekeerd voelde Bonny opeens een hand om haar heen die haar direct kalmeerde. Alle tranen en huilbuien die klaarstonden om ingezet te worden werden op de een of andere manier uit haar lichaam verbannen en ze kon zelfs weer lachen.. " Het zal wel moeten he?" Bonny hield haar schouders op en glimlachte geforceerd terwijl ze nog steeds de Pan met soep vasthield en op het vuur had hangen..
Bonny nam een diepe adem en ging staan. "Nou, we maken er gewoon wat van! Ik ben blij dat we vorig jaar hebben geopperd dat er wel een paar sier-bamboe stokken geplaatst mochten worden bij de Carribean Bar! Anders zou ik niet weten wat we moesten gebruiken!" Zei Bonny terwijl ze zag dat de soep begon te borrelen..  " Je hebt zeker niet toevallig kommen of mokken gezien??"  Vroeg ze vragend aan Sean terwijl ze om zich heen keek.

[Sean Oscar Meyer]

Sean zag direct dat de arm om haar schouder geholpen had en hij voelde zich figuurlijk tien centimeter langer worden. Dat heeft hij maar mooi weer voor elkaar gekregen, zo helemaal uit zichzelf! Oliver zou trots op hem zijn geweest.
''Ja, dat denk ik ook wel,'' antwoordde hij zachtjes. ''Maar we gaan er gewoon voor en zorgen dat dit tot een goed einde komt. Ik weet zeker dat het goed komt.'' Hij keek hoe ze de pan vasthield en glimlachte, maar het leek niet gemeend. Hij veegde een niet-bestaande traan vlak bij haar ogen vandaan. Dat deed hij wel vaker, vooral bij zijn zus. Die had gauw de neiging om de tranen op het toneel te gooien en als hij dit deed, dan was het allemaal weer goed. Hij moest gelijk denken aan zijn kleine zus, met haar lange bruine haar maar met die groene ogen, die ze van haar vader had. Meestal stonden ze streng, zoals ze bij zijn pa ook vaak stonden maar ze konden ook zacht staan en dan was het net zijn moeder. Ze was maar klein en smal gebouwd en had meer weg van een negenjarig meisje dan een volwassene van negentien jaar. Hij kon haar altijd zo omhelzen en dan optillen. Ze hadden zo'n lol altijd samen, met elkaar. Maar zelden hadden ze ruzie.
Hij merkte dat hij opeens was gaan snikken. Wel, het moest niet gekker worden!
Bonny was ondertussen gaan staan en vertelde over de bamboe.
''Ja, goed idee, inderdaad!'' beaamde hij het waterig. ''Nou, niet echt, misschien kan iemand van de andere groep op zoek gaan? Ik wil niet alleen blijven.''

[Bonny Jersey]

Toen Bonny zich omdraaide om het antwoord van Sean beter te kunnen beamen, zag ze dat hij waterige ogen hadden. Haar ogen schoten wijd open en ze liet de pan voor wat het was en zette hem in het zand. " is alles Oke?" Vroeg ze twijfelend terwijl ze gehurkt bij hem kwam zitten. "nou goed, die kommen zijn ook zo belangrijk niet, we hebben lepels? Dan eten we toch gewoon uit de pan?" Ze grijnsde en ging vervolgens op haar kont zitten.

Bonny keek omhoog. Het weer leek alweer wat bijgedraaid te zijn, 'zeg het niet te hard, Bon, dadelijk begint het weer' dacht ze bij zichzelf. Ze kneep haar ogen dicht om alles van gisterenavond te doen vergeten en probeerde zich de dagen voor de ramp te herinneren.. toen iedereen nog zo vrolijk en opgewekt was als zijzelf..

[Sindre Arkin]

Sindre kon zijn ogen amper geloven. Dit kon niet, dit kon niet - nee, dit was een droom. Zo even was hij nog aan de rivier geweest, samen met zijn vrienden. Freya was daar ook en zelfs Marit mocht mee van zijn ouders, zijn kleine stiefzusje. Het meisje was nog maar zeven jaar maar stond te springen alsof haar leven ervan af hield om mee te mogen gaan. Zijn ouders hadden toegestemd, vooral zijn vader vond het goed. Haar leven ervan afhield.. Misschien heeft het dat ook gedaan en zag ze het aankomen. Ze zag het verdomme aankomen! Daarom was ze zo graag mee. Haar ogen spraken boekdelen. Waarom heeft hij haar niet tegengehouden?
Aan de rivier, met een vuurtje erbij, de laatste gloren van de dag verdwenen achter de horizon. En toen opeens, bats boem, lag hij hier. In de drapperige modder van overspoeld Italië, met de bladeren in zijn haar en enorm veel blauwe plekken op zijn zij en buik. Wat was daarmee gebeurd?
Toen herinnerde hij het zich weer en een pijnlijke schrok voelde hij door zijn lichaam heen. Er waren bakstenen tegen aan geknald. Niet ééntje, maar een stuk of vijf, die nog aan elkaar zaten. Oef, dat deed pijn. De tranen sprongen hem in de ogen en even was de hele wereld wazig en vaag, alsof het hele voorval niet was voorgekomen. O, kon hij maar terug in de tijd en vragen aan Marit wáárom. Zij had dit kunnen weten. Ze wist zulke dingen vaker. Waarom vertelde ze het nu niet dan?
Kijk om je heen, overal lagen brokstukken, omgevallen bomen, kapotte huizen - kijk daar lag een jongen onder een boom. Wát, een jongen onder een fucking boom? Was hij niet dood?
Sindre kneep zijn ogen wat bij elkaar en vervloekte zijn lenzen. Ze moesten uitgevallen zijn in dat zwarte gat wat een herinnering moest voorstellen. Nu was de wereld een vage plek vol met uitgelopen kleuren. Hij stond struikelend op - zat er nou een meisje bij? En nog iets, het was bruin. Zijn ogen konden het niet zien. Verdomme!
''Jævla!'' schold hij.
Zo goed en kwaad als het ging liep hij er naar toe, het ging niet met enorme vaart maar met elke stap kon hij het tafereel beter onderscheiden. Nu zag hij duidelijk een meisje, maar bij haar stond nog een grote jongen die een soort hefboom vast had. Zo te zien hadden ze grootse moeite met het gevaarte. Spraken ze Noors?
''Trenger du hjelp?'' riep hij naar hen toe.

[Jurgen Lindberg]

Hmm, er waren drie opties: ofwel was Lucile doof, ofwel was haar reactievermogen uiterst langzaam, ofwel kon het haar geen fluit schelen dat Jurgen die boom niet in z'n eentje van de lange slungel af kreeg. Hij probeerde zelf al wat druk te zetten op de dikke tak, maar het lukte gewoon niet: zijn rechterhand was de hand die hij het meest gebruikte, en net die hing er natuurlijk slapjes bij. Gelukkig kwam er even later hulp uit een andere hoek - ook iemand uit de noordelijke omstreken, dacht Jurgen bij het zien van zijn uiterlijk. Zou hij wat minder besluiteloos zijn dan Lucile? Hij leek wat moeite te hebben met lopen - hij zwalpte zelfs een beetje, maar hoe kon dat ook anders met zo'n samengeknepen ogen - maar z'n handen zagen er in orde uit. Nu maar hopen dat er nog wat spierballen in die witte armpjes van hem zaten. 'Eh,' bracht hij nogal bedenkelijk uit. Stelde de jongen nu voor om hen te helpen, of wat zat hij daar te brabbelen? Er moesten duidelijk nog meer mensen wennen aan het feit dat ze de komende dagen alleen maar Engels zouden kunnen spreken als ze wilden dat iedereen hen verstond. 'Eh, hjelp hjelp, ja ja, große problemski, er is een bjoom op deze jongenski gevallen!' riep hij terug, half in het Engels en half in het... Tja, wat had hij zitten zeggen? Hij had er zelf eigenlijk geen flauw idee van, maar hij had tenminste zijn best gedaan om het probleem uit te leggen. Nou ja. Niet dat iemand er over heen kon kijken dat meneer de reus verpletterd werd door een boom. Hij zuchtte en besloot maar in het Engels te praten. 'We moeten hem er onderuit krijgen, ik heb al iets gemaakt dat als hefboom kan dienen... Maar alleen krijg ik dat ding niet van hem af.' Hij tilde zijn arm met zijn lamme pols op en haalde vervolgens lichtjes zijn schouder op. Ergens hoopte hij dat Lucile zijn woorden zou opvatten als een verwijt in haar richting - wat ook de bedoeling was, aangezien hij best wel wat hulp van haar had kunnen gebruiken. 'Kun je even helpen?' vroeg hij aan de nieuwkomer.

[Sindre Arkin]

Sindre was gehoord toen hij zijn hulp roepend had aangeboden. De jongen keek hem met nauwe spleetjes aan en leek hem eerst te keuren, voordat hij op praten zou overgaan. Nou, wat gek zeg! Toen keek hij naar zijn armen en benen en hij vond dit wel weer genoeg. Hij was geen fashion icoon of model, dus dat gekeur moet hij maar laten of bij dat meisje naast hem doen die nogal stond van: 'wat-ga-ik-nou-eigenlijk-doen.' Zeker geen spontaan meisje of waarmee hij op een date zou kunnen. Sowieso vond hij haar verwaand overkomen dus dan was de jongen nog beter uitzicht. De spottende ogen moest hij maar even wegdenken en dat blonde haar ook. O, dat stond hem echt niet! Beter verft hij het kastanjebruin of karamelbruin, dat zou hem veel mooier staan.
En wat zei hij nou? Wat voor rare knuppel was dit nu voor? Hij treft het wel weer. Eerst Freya en Marit weg, dan een pooier look-a-like die denkt dat ie beter is dan iedereen.
Sindre verstond er maar de helft van maar wat hij verstond was dat ze hulp nodig hadden en dat er inderdaad een boom op een jongen was gevallen. Goh, was hem nog niet opgevallen!
Even later begon de jongen verder in het Engels, wat hij gelukkig wel helemaal kon verstaan, omdat Noren erg goed zijn in Engels. Hij dacht er maar aan om ook verder in het Engels te gaan.
''Kan zij niet meehelpen dan?'' Hij wees in de richting van het meisje. Die verroerde zich niet. Hij zuchtte. ''Ik kom al, als je even geduld heb - dan hoef ik me nek niet te breken over deze tak.'' Hij struikelde maar kon overeind blijven.
Hij ging naast de jongen staan en pakte de hefboom met beide handen vast. En nu duwen!

[Jurgen Lindberg]

Jurgen keek de nieuwkomer droogjes aan toen hij vroeg of Lucile niet kon meehelpen. Ja, daar zat hij al een eeuw om te vragen, maar helaas. 'Goed dat je dat zegt. Was nog niet in me opgekomen om haar om hulp te vragen,' antwoordde hij sarcastisch. Hmm... Misschien was hij wel een beetje te grof. De jongen zag er immers uit alsof hij niet zo goed kon zien, dus waarschijnlijk had hij nu pas door dat Lucile zich geen vin had verroerd. Daarbij, als hij nog hulp wilde verwachten, kon hij best maar wat vriendelijker doen. Hoewel... Niet al te erg onder de indruk keek hij toe hoe de nieuwe jongen over een tak struikelde, zelfs nadat hij zichzelf nog iets in de trant van een waarschuwing had gegeven. Misschien toch niet zo'n geweldige aanwinst. Maar het was beter dan niets - en de jongen wiens schouder nu wel al zowat verbrijzeld moest zijn, zou daar vast hetzelfde over denken. Om zich toch wat te verontschuldigen voor zijn eerdere botte opmerking, glimlachte hij lichtjes naar de nieuwkomer. 'Oké, ik kan helaas maar met één hand werken, maar je lijkt me wel sterk.' Lijken. Er was natuurlijk nog een wereld van verschil tussen sterk lijken en sterk zijn. Vervolgens wierp hij een blik op de lange jongen onder de boomstronk. 'Dit gaat pijn doen... Maar ik vermoed dat het even veel pijn doet als we helemaal niks doen en je hier laten liggen, dus je zal het wel overleven.' Denk ik. Jurgen grijnsde kort. Hij was geen sadist - toch niet zo erg - maar hij kon soms ook wel lachen met andermans miserie. Zolang hij het maar niet was die daar onder een boom lag... 'Je moet ons straks wel even helpen. We kunnen niet én die boom optillen, én je onder dat ding uit trekken... Je zal jezelf dus moeten behelpen door weg te rollen.' Jeetje, waarom legde hij de hele procedure zo uitgebreid uit? Straks zou hij nog bezorgd klinken of iets in die aard. Een blik van walging kwam even in Jurgens ogen te staan, vooraleer hij zichzelf herstelde. Hij knikte eens naar de nieuwe jongen ten teken dat ze nu kracht op de tak konden zetten, en uit alle macht begon hij te duwen. Nu maar hopen dat het werkte...

[Sindre Arkin]

O, het was er dus zo'n eentje. Nou als meneer zou ging doen, dan lette hem niks anders dan bekakt en sarcastisch terug te doen. Hij miste zijn vrienden nu al, waarmee hij diepe gesprekken kon voeren en waarbij hij gerespecteerd werd om wie hij was. Deze jongen wist zeker niet wat vriendschap was of eens beleefd te zijn tegen iemand anders. Allemachtig, wat een rotjong! Zo'n situatie en alsnog zo'n bek opzetten. Met alle liefde zou hij de jongen een flinke dreun willen geven maar daar werden ze allebei niet beter van want de jongen lag nog steeds onder de boom. Hij was wel erg stilletjes.. Hij zou toch niet...? Nee, zei hij tegen zichzelf, zo mag je niet denken Sin!
''Alsjeblieft, dat je überhaupt hulp nodig heb, ik dacht dat je wel sterk was. Hulp nodig van anderen! Gossie. Moederskindje?''
Toen de jongen het weg-rol-plan had uitgelegd was hij het daar niet mee eens.
''Nee, dat vind ik niet goed, hij kan wel iets aan zijn rug hebben of ribben en dan vraag je hem te róllen? Wil je hem in een rolstoel hebben? Als we de boom omhoog hebben, moet het meisje maar - ja hallo daar! - de jongen onder zijn oksels vastpakken en achteruit slepen, vervolgens proberen wij de boom wat verder weg te rollen, zodat de jongen zijn benen vrij heeft. Lijkt je dat niet beter?''

[Jurgen Lindberg]

Nogal verbaasd merkte Jurgen dat de andere jongen helemaal niet meewerkte. Had 'ie voor niets al druk zitten zetten op die tak... Hij fronste zijn wenkbrauwen even toen de ander iets wat wel gevaarlijk dicht in de buurt kwam van een grove belediging op hem afvuurde. Moederskindje...? Van alle namen die hij al genoemd was - egoïst, eikel, klootzak - spande deze wel de kroon. Vooral omdat hij allesbehalve een moederskindje genoemd kon worden. Tss, hij had zelfs een hekel aan zijn moeder omdat ze hem altijd overbodige dingen als "vriendschap" en "liefde" probeerde bij te brengen. Pff, liefde... Alsof iemand dat nodig had. En vrienden waren er alleen om uit te buiten, toch? Hoewel, Claus... Goed dan, Claus was een uitzondering. Correctie: hij was een uitzondering geweest. De frons verdween van Jurgens gezicht en maakte plaats voor een zelfverzekerde grijns. De jongen had tenminste pit, dat mocht hij wel. Zeker omdat hij Jurgen al had weten - durven - beledigen van de eerste minuut dat ze elkaar kenden. Met Claus was het ook zo begonnen. Niet dat hij dacht dat hij ooit vrienden zou (willen) worden met deze nieuwkomer hier, maar... Lef en een grote mond wist hij altijd wel te waarderen. Hij twijfelde even of hij de ander op zijn beurt zou beledigen - het Duitse vocabularium was erg omvangrijk op dat gebied - maar besloot dat dit niet de juiste plaats en zeker niet het juiste moment was. Er zouden nog wel genoeg momenten komen waarop er niet iemand verpletterd werd door een boom. Opnieuw haalde hij zijn schouders op toen de jongen het niet eens was met zijn plan. Alsof dat van hem ooit zo briljant kon zijn. Toen de ander echter de nadelen van Jurgens plan begon op te sommen, moest hij toegeven dat het misschien handiger was als ze de lange slungel eventjes niets lieten doen. 'Moet madame daar dan wel eventjes haar mooi gemanicuurde handjes uitsteken,' antwoordde hij. 'Anders zal je plannetje vrees ik niet zo gesmeerd lopen.' Het kon Jurgen eigenlijk niet zo veel schelen hoe ze de jongen onder de boom uit kregen: zolang het einddoel maar bereikt werd, was het oké voor hem. 'Kunnen we dan nu die arme stumper uit zijn lijden verlossen? Of wil je eerst nog een kopje thee? Oh, wacht, we hebben ook soep als je dat liever hebt, daar zo bij het kampvuur. Keuze genoeg, zou ik zo zeggen.' Hij kon opnieuw een grijns niet achterhouden. Anderen op stang jagen kon best leuk zijn. Hij klemde zijn linkerhand weer stevig om de tak heen, klaar om eindelijk de boom van de lange jongen af te duwen.

[Thorsten Liljegren]

Thorsten werd langzamerhand een beetje misselijk. Of het nou door het feit kwam dat hij nog steeds niet wist waar Lena was, of omdat hij lichamelijk niet helemaal in orde was, dat wist hij niet. Waarschijnlijk beide, dacht hij. En ook omdat de mensen om hem heen nog niet echt aanstalten maakten om hem uit zijn benarde situatie te redden. Een tweede jongen was nu aan komen zetten. Waar kwamen al die mensen vandaan? Was hij de enige die onder een boom - of wat dan ook - vast zat en zich zorgen maakte over zijn gezondheid? Hij had het al redelijk absurd gevonden toen het meisje heel leuk naar zijn naam had gevraagd in plaats van eerst te controleren of hij niet al half dood was, maar blijkbaar kon het nog gekker: De twee jongens waren nu aan het bekvechten als twee peuters in de zandbak. Waar gíng het überhaupt over?! Hij lag hier te creperen onder een zware boomstam en zij waren hun ego aan het showen en haantje aan het spelen. Het kon haast niet gekker worden. Hij kreeg nog even hoop toen één van de jongens weer met een plan kwam dat ook daadwerkelijk iets te maken had met het optillen van een boom, maar natuurlijk gingen ze daar ook weer ruzie over maken. Rollen of niet wegrollen, daar kwam hij zo wel achter of hij dat kon. En anders trok het meisje hem toch gewoon opzij? Hij was niet bepaald licht of zo, maar hij ging er vanuit dat ze hem nog wel van zijn plaats kon krijgen. Bovendien had hij niet het idee dat er iets met zijn rug of nek was. Zijn benen kon hij nog gewoon bewegen en zijn hoofd had hij daarnet nog opgetild. 'Als jullie dat idiote haantjes gedrag eens leuk bewaren voor bij de soep en mij eens onder deze boom vandaan halen,' zei hij, op nogal harde toon. 'Dan kom ik er misschien ook nog levend vanaf. Danku.' Hij keek de Duitse(?) jongen en de Noorse (dat accent kon hij nog wel achterhalen) jongen  beide even geïrriteerd aan. 'Volgens mij gaat het prima met mijn rug, dus tillen met die boomstam.'

[Sindre Arkin]

Sindre was het weer niet eens met iemand anders, maar dit keer met de jongen onder de boom, waarvan het accent hem erg bekend voorkwam. Misschien was het Zweeds?
''Idioot haantjesgedrag? Hij begint met zijn eigen genialiteit op te hemelen alsof hij koning van de aarde is. Ik zet hem alleen weer op zijn plek waar hij thuishoort. Het rampengebied in de uithoeken van Italië, ver weg van de bewoonde wereld. Of beschaafde wereld,'' grinnikte hij op het laatst, met een schuin oog op de jongen naast hem. ''Nou, eerst die jongen onder die boom en dan het theekransje.
Sindre schudde zijn hoofd. ''We kunnen niet met zekerheid zeggen dat er niks mis met je rug, omdat die nu verdoofd is door het lange liggen. Je kan je niet bewegen en omdat misschien je zenuwen beschadigd zijn, ook geen pijn voelen. Wij tillen de boom op, vervolgens houdt die Arische jongen naast me de boom omhoog en dan sleep ik je er onder uit. Het meisje geeft me geen zekerheid..''
Hij begon druk uit te zetten op de hefboom en samen met de Arische jongen tilden ze hem erg hoog. ''Vasthouden!'' riep hij naar zijn buurman. Hij liet los en op hoop van zegen rende hij naar de Zweedse jongen toe en plaatste zijn handen onder zijn oksels. Vervolgens sleepte hij hem met grootse moeite - hij leek wel een grote zak lood te zijn - naar achteren, totdat hij zeker wist dat niks meer onder de boom zou raken en liet hem toen los.
''Jævla si!'' vloekte hij en boog zich voorover om adem te halen.

[Thorsten Liljegren]

Jezus, zeg. Konden ze nou nooit even hun mond houden en gewoon doen wat er gedaan moest worden? Oké, misschien had hij ook niet moeten beginnen over "haantjesgedrag" en gewoon moeten vragen of ze hem zo snel mogelijk onder de boom vandaan wilden halen, maar dat was toen even niet in zijn hoofd op gekomen. Uiteindelijk was hij vooral blij omdat nu de jongen met het omhoogstaande haar besloot om inderdaad actie te ondernemen. Een hefboom idee, dat werkte meestal maar goed. Hij hoopte alleen niet dat de tak zou breken en de boom met zijn volle gewicht weer op hem terug zou vallen. Dan kon hij waarschijnlijk zijn arm en sleutelbeen vaarwel zeggen, als dat al niet het geval was. Het meisje geeft geen zekerheid, had de jongen gezegd. Daarmee was hij het eigenlijk wel een beetje eens. Ze was misschien wel een heel lief en aardig meisje, maar hij werd toch liever geholpen door die twee kerels hier. Oké, daar kwam het dan... Hij had zich mentaal al voorbereid op een hoop pijn en het bleek dat hij daar niet verkeerd aan had gedaan. Het moment dat de boomstam van zijn arm getild werd, voelde het net alsof zijn arm er zo'n beetje af getrokken werd. 'Aaaargh!' schreeuwde hij uit. 'Jävlar!' Godverdomme, dat deed pijn. Gelukkig werd hij snel bij de boom weggetrokken, zodat hij niet bang hoefde te zijn dat de boom weer terug viel. Hij lag nu vrij en zou eventueel op kunnen staan, maar bleef toch nog even liggen. Echt gezond voelde hij zich nog niet en hij durfde nog niet eens naar zijn arm te kijken. Hij had het nare voorgevoel dat hij zijn vingers niet echt meer voelde... Wie weet wat er allemaal beschadigd was.

[Bonny Jersey]

Bonny draaide zich om en keek naar het groepje jongens en Lucile.. "Misschien moeten we even gaan helpen, want die jongen ligt gewoon nog steeds onder een boom?" Zei Bonny vragend tegen Sean terwijl ze al op stond om erheen te  lopen. Ze kon moeilijk blijven zitten en soep maken als er een jongen half dood lag te gaan onder een boom! Ze zette een snel loopje in en kwam uiteindelijk aan bij de twee nieuwe jongens en Lucille..
Sjit, ze was al te laat. Hij lag al niet meer onder de boom, maar goed zag het er niet uit!

" Wow, ik ga even op zoek naar een ehbo koffer ofzo?" Zei ze terwijl ze wit werd van het zien van de scheef staande vingers en wendde zich snel om. Ze haalde rustig adem terwijl ze wegliep en op zoek ging naar verband en pleisters al vroeg ze zich af, of dat zou helpen..

[Lucile Delaney]

Off: oops, gisteren niet gepost... sorry daarvoor, ik was iets te veel met andere dingen bezig.

On: Lucile Keek verbaast naar de bekvechtende jongens. "Lekker, probeer je er wat van te maken, lukt het niet of is het niet goed.",  zei ze geirriteerd. Ze hoorde Bonny zeggen dat ze op zoek ging naar een ehbo-tas. Ze rende naar haar toe. "Bonny! Ik heb nog wel wat dingen in mijn tas zitten. Het is niet veel, maar goed. In ieder geval wat verband voor de wonden.", zei Lucile tegen Bonny. Ze keek weer om naar de jongen. "Ik vraag me af of dat genoeg is, maar goed, het is in ieder geval iets.".

[Bonny Jersey]

Bonny draaide zich richting Lucile en de jongens en keek naar de hand van de jongen die net nog onder een boom lag.. "ik ben er bang voor.. dat ze gebroken of gekneusd zijn.." Zei ze met een verafschuwend gezicht. "We moeten ze denk ik eerst rechtzetten voordat we er verband over doen anders blijven ze zo staan!!" Ze bleef staan. Bonny was totaal niet van plan om zelf het heft in handen te nemen en de vingers terug op hun plaats te zetten dus keek wat in de rondte, op zoek naar waar Sean zich had neergezet.

[Lucile Delaney]

Lucile keek nog eens goed. "Klopt, mee eens... ik heb alleen nog nooit van mijn leven botten rechtgezet, laat staan dat ik dat heb zien gebeuren.". Ze zuchte. Ze was niet van plan botten recht te zetten, daar was Lucile veel te bang voor. Bang om het alleen maar erger te maken en het dus verkeerd te doen. Maar goed, daar was ze  altijd bang voor geweest als ze nieuwe dingen leerde. Ze besloot alleen botten recht te zetten wanneer de hoog nood was. "Ik heb alleen leren verbinden, maar dat is ook niet zo moeilijk. Er is hier zeker niemand anders die zonder gevaar botten te breken botten recht kan zetten, zeker?", Vroeg ze.

[Sindre Arkin]

Sindre was verbaasd toen er opeens twee meisjes waren die vol aan het meepraten waren. De eerste, die stond naast hem en trok eindelijk eens haar mond open. Wauw, het sprak toch echt! Waarschijnlijk heeft ze eventjes in coma gestaan of was de jongen onder de boom zo choquerend dat ze spontaan haar stem kwijt was. 
Toen was er dat tweede meisje, wat uit het niets leek op te duiken. Later wist hij dat ze daar natuurlijk zat bij die andere jongen die overeind zat en een beetje moederziel alleen zat te wezen.
Hij was alleen blij dat de Zweed onder boom vandaan was. Wat een te gek verhaal zou dat zijn voor bij het avondeten! (''Wat heb je vandaag gedaan, Sindre?'' ''Een jongen onder een boom vandaan gehaald.'' ''Onder een bóóm?'' zou Marit hebben uitgeslaakt. Geweldige avond.) Maar helaas was het de bittere waarheid dat hij vanavond niet gezellig rond de ronde tafel zou zitten, samen met zijn ouders en stiefzusje. Hij zou soep eten, uit blik. Jammie. Hij haatte soep uit blik! Dat zou hij niet door zijn kiezen krijgen. Als we wat pannen hadden, zou hij wel de volgende avond koken. Een mals biefstuk, met verse champignons! Zijn maag begon te rammelen bij het idee.
Sindre ontwaakte uit zijn hersenspinsels door de vraag of iemand botten recht kon zetten door het Franse meisje - waarschijnlijk Frans, wat ze leek net zo'n modepopje, met haar zou hij eens goed willen babbelen over bijvoorbeeld de Fashion Week! - en keek haar een beetje vies aan.
''Botten rechtzetten? Dat is niet slim! Niet zonder gediplomeerden, met professionele apparaten zoals een röntgenapparaat. Maar ja, ik denk dat het toch wel zou moeten, want anders gaat het scheef groeien en dat is echt pijnlijk. Ik heb wel twee jaar verpleegopleiding gevolgd, maar botten rechtzetten... Ik weet het niet.''

[Lucile Delaney]

"Goh, meneer heeft tóch nog een beetje verstand ergens zitten. Met scheefgegroeide botten ben je nog verder van huis, en buiten dat, je weet maar nooit of er heel toevallig iemand is die ze wél kan rechtzetten.", zei Lucile een beetje geërgerd. Ze begon zich eraan te ergeren dat iedereen hier die overleefd had, nog zo egoïstisch kon zijn. Ze moeten toch iets doen op een beetje fatsoenlijk te kunnen overleven, vond ze, en als ze daarvoor geen hulp van buitenaf kregen, dan maar zo.

[Thorsten Liljegren]

Thorsten wierp een voorzichige blik op zijn arm. Auch. Geen wonder dat het pijn had gedaan! Hij werd wel een beetje misselijk bij het zicht van zijn scheef staande vingers, dus keek hij maar weer even de andere kant op. De mensen om hem heen, daarentegen, leken nogal geïnteresseerd te zijn in zijn vingers. Misschien maar goed ook, want Thorsten had niet veel verstand van dokterszaken en hij wilde eigenlijk toch wel wat meer tijd doorbrengen met zijn hand en alles wat daar aan vast zat. Maar omdat op de grond blijven liggen hem ook niet echt aan stond - nu hij in beweging was geweest, voelde hij dat hij inderdaad nog gevoel in zijn rug had, want die deed namelijk vervelend pijn door het liggen op de harde grond - besloot hij een poging te doen om op te staan. Langzaam kwam hij overeind. Dat ging goed, totdat zijn rechterschouder van de grond kwam. Een verwrongen grimas verscheen op zijn gezicht toen er een pijnscheut door zijn arm schoot. Arm? Meer schouder eigenlijk. Was het zijn sleutelbeen? Zou niet de eerste keer zijn. Als kind had hij zijn sleutelbeen eens gebroken toen hij van zijn fiets gedonderd was. Een kleine afgrond in... Hij kon zich alleen niet herinneren dat het zo veel pijn deed. Als het überhaupt gebroken was dan. De twee meisjes waren er weer vandoor gegaan, hij had alleen niet meegekregen waar ze heen waren gegaan. Soep maken of zo? Niet belangrijk, hij was nu toch al onder de boom vandaan. Wacht, waar hadden ze het over? 'Botten rechtzetten?' herhaalde hij, nogal onsmakelijk kijkend. Hij tilde zijn verbrijzelde hand op en bekeek de vingers - of wat daar nog van over was. Oké, misschien was het niet zo'n goed idee om ze zo te laten zitten, maar nu voelde hij niet zo veel (althans, in vergelijking met een moment geleden) en als ze die dingen weer recht zouden zetten, zou hij dat vast niet ervaren als een pretje. Hij had nog niet eens gekeken hoe zijn arm eruit zag, want daar zat nu een trui overheen. Echt veel had hij die hele arm nog niet bewogen, want alles voelde stijf aan en met een sleutelbeen waar iets goed mis mee was, was een arm bewegen niet altijd een pretje. Eigenlijk was hij allang blij dat de rest van zijn lichaam in orde was. Nu Lena nog vinden en dan kon hij al weer wat geruster bedenken wat ze nu zouden moeten doen.

[Sindre Arkin]

Sindre keek nog eens naar de Zweed en toen weer naar zijn arm. Eigenlijk was het wel gedane zaak, met die arm was er niks meer mee te beginnen! Niet zonder echte doktoren en een goed ziekenhuis. De arm zal moeten worden gezet, anders wordt het nog pijnlijk voor hem en daarna moesten ze een mitella zien te regelen om zijn arm rust te kunnen geven.
''Heeft iemand een EHBO doos? En een lap met koud water?'' riep hij naar niemand in het bijzonder. In een EHBO doos zat meestal wel een mitella, dat hoorde er standaard in. Misschien zat er nog verband in om zijn arm niet teveel te kunnen laten bewegen.
Hij knielde bij de Zweedse jongen neer en keek hem bezorgd aan. ''Wat ik ga doen kan behoorlijk pijnlijk zijn.. Ik wil eerst naar je arm kijken hoe je botten staan en vervolgens deze recht zetten, mocht dit nodig zijn. Dat kan flink zeer doen dus daarom probeer ik het te verdoven met koud water.. Ik hoop dat je me vertrouwt?''
Hij keek hem afwachtend aan.

[Thorsten Liljegren]

Nu was de Noorse jongen ook opzoek naar een EHBO doos. Misschien dat hij meer succes zou hebben, want tot nu toe had de Noor hem nog het meest geholpen van allemaal. Hij keek alleen niet echt met veel plezier vooruit naar het rechtzetten van de botten in zijn arm en vingers... Was de Noor soms dokter, of iets wat er op leek? (Voor dokter leek hij namelijk nog een beetje jong, maar een opleiding die er op leek zou natuurlijk wel kunnen. Alles beter dan iemand die alleen wist hoe pleisters geplakt moesten worden). 'Heb je daar ervaring mee, met botten rechtzetten..?' vroeg Thorsten voorzichtig. Niet dat hij veel keus had. Hij betwijfelde het of iemand op deze camping ooit botten recht gezet had. Met succes dan ook nog. Hij zou willen dat hij zichzelf eerst dronken kon voeren of zo. Hij was nog nooit écht dronken geweest - dat leek bij hem altijd erg moeilijk te gaan, hij kon drinken wat hij wilde, maar meestal bleef het bij "aangeschoten" - maar hij zou het nu graag eens willen zijn, zodat hij minder mee zou maken van de botten-rechtzet-procedure. Koud water klonk redelijk, maar niet ideaal. Nee, natuurlijk niet. Een ziekenhuis met een echte dokter zou hem moeten behandelen, maar wie wist hoe ver die wel niet zaten? Bereik had hij sowieso niet gehad op deze camping, omdat het nogal een afgelegen gebiedje was, dus proberen te bellen was waarschijnlijk geen optie. En hij ging er vanuit dat wel meer dan alleen de camping verwoest was, dus ook eventueel telefoon-masten en andere commenucatiemiddelen. (Internet of zo). Toen de Noor vroeg of hij hem vertrouwde, antwoordde hij: 'Ik zal wel moeten, denk ik. Zelf zal het me niet lukken iets recht te zetten en ik betwijfel het dat er spontaan een dokter aan komt zetten.' Bovendien had hij wel eens op televisie gezien dat het goed mis kon gaan als een bot verkeerd groeide nadat het niet goed recht gezet was, of dat er beenmerg ontstekingen ontstonden. Ook geen pretje.

[Bonny Jersey]

Bonny zag dat het wel weer beter ging met iedereen en stond op.. "Iemand soep?" vroeg ze terwijl ze om zich heen keek en terugliep naar het vuurtje waar de pan met soep stond te borrelen. Ze pakte wat plastic bekertjes en begon deze te vullen met wat heerlijk ruikende tomatensoep en zette de bekertjes op de grond "pak maar he," zei ze tegen niemand in het byzonder en ging door met scheppen tot de pan leeg was. Ze pakte zelf ook een bekertje en begon te blazen.
" Jum.." Zei ze zonder enige toon van emotie en staarde voor zich uit.

[Lucile Delaney]

Lucile zuchte, pakte een bekertje op en ging naast Bonny staan. "Heb ik wel nodig inderdaad. Misschien dat het me wat opbeurt. Mensen schijnen er niet echt waarde aan te hechten dat ik er hier wat van probeer te maken, doen ze dat wel, vinden ze mijn ideeën niet goed.", zie Lucile. Ze zuchte nog een keer. "Ach ja, misschien komt dat nog wel een keer. Ooit, wanneer iedereen waar zo mogelijk minder geirriteerd door alles raakt. Al kan ik me wel voorstellen dat iedereen chagerijnig is nu.".

[Thorsten Liljegren]

Thorsten gaf met zijn goede arm zijn slechte arm aan de jongen die zei dat hij zijn botten wel recht kon zetten en zocht vervolgens iets waar hij zijn tanden op kon zetten, een stokje of zo. Om hem heen lag vooral gras, maar daar tussen vond hij toch een niet al te smerig takje, dat hij nog wat schoner maakte door het aan zijn broek af te vegen. 'Oké, even wachten nog...' mompelde hij, om vervolgens een keer diep in en uit te ademen om tot rust te komen. Hij had het al pijnlijk gevonden toen de boom van zijn arm getild werd, dus wilde hij er eigenlijk niet aan denken wat hem nu te wachten stond. Botten rechtzetten was waarschijnlijk nooit een pretje, maar hij had zo het idee dat het al helemaal niet fijn zou zijn als iemand het zou doen die er niet bepaald ervaring mee had. Bovendien kon het dan ook nog eens gruwelijk mis gaan, maar daar wilde hij helemáál niet aan denken. 'Oké, ga maar,' zei hij toen, met enige tegenzin, en hij duwde het stokje tussen zijn tanden, zodat hij niet op zijn tong zou bijten. Het duurde even voordat hij iets voelde - hij had zijn ogen gesloten, omdat hij niet de behoefte had om zijn botten zo zien te bewegen - maar hij voelde het inderdaad wel goed toen er uiteindelijk iets gebeurde. Een gesmoorde schreeuw klonk uit zijn longen toen de eerste vinger recht werd gezet. Een tweede en derde volgden, allemaal even gruwelijk, al leek de laatste minder pijnlijk te zijn, misschien doordat hij een beetje licht werd in zijn hoofd. Hij voelde splinters in zijn mond. Het houtje was gebroken door de kracht van zijn kaken. Was het nu over? Voorzichtig deed hij zijn ogen weer open en hij zag dat zijn vingers weer netjes recht stonden, weliswaar een beetje broos. Schokkerig ademde hij uit. Opgelucht dat het voorbij was. Nou ja, voorbij. Er kon nog van alles gebeuren; infecties, onstekingen, noem maar op. Maar nu kon hij voorlopig weer even vooruit. En Lena zoeken, die nog steeds spoorloos was. 'Bedankt,' zei hij tegen de jongen die zijn vingers recht had gezet, nadat hij de splinters uit zijn mond had gespuugd. Het viel hem nu pas op dat hij vlakbij de twee meisjes zat, die met z'n tweeën bij het kampvuur zaten, soep te maken. Soep, hij had wel honger, maar hij had het gevoel alsof hij niets door zijn keel kon krijgen. Misschien wist het andere meisje wel waar Lena was, of had ze haar gezien. Hij zou het zo wel gaan vragen.

[Jurgen Lindberg]

Off: Oké, eventjes bijschrijven x)

Jurgen keek lichtelijk geamuseerd naar de lange jongen toen die begon over "idioot haantjesgedrag". Nou, zelfs onder een boom had hij nog grote praat. Misschien moesten ze hem nog wel een dagje eronder laten liggen. Of vijf. Het was namelijk niet bepaald de beste positie om je redders in nood op hun plaats te zetten. Desondanks vond hij het nog steeds best grappig, totdat de Man met het Plan naast hem er zo nodig nog commentaar op moest geven ook. Had hij zijn genialiteit dan zitten ophemelen? Volgens hem toch echt niet. (Ook al hadden de toeschouwers er wel anders over kunnen denken.) En dan nog dat irritante gegrinnik op 't laatst... Jurgen was duidelijk niet de enige die zichzelf heel wat vond. Hij wilde net wat terug zeggen wanneer de Man met het Plan stap voor stap begon uit te kienen wat ze zouden doen - en blijkbaar was het geniale idee om Jurgen de boom eventjes op z'n eentje te laten vasthouden terwijl de ander de lange jongen zou wegslepen. Briljant. Zeker met Jurgens gewonde rechterhand waarmee hij nog geen takje in tweeën zou kunnen breken. Ja, dat zou vast goed eindigen. Namelijk met een mooie, plechtige begrafenis voor de dan al helemaal geplette jongen. Hij besloot echter niet tegen te sputteren - als de boom daadwerkelijk zou vallen, kon hij altijd de Man met het Plan nog de schuld geven - en begon op hetzelfde moment als de ander druk te zetten op de gauw gefabriceerde hefboom. Verdomme, dat deed pijn aan zijn hand... Hij voelde hoe de last plots nog een stuk zwaarder werd wanneer Superman de hefboom losliet om Lange Wapper te hulp te schieten en beet hard op zijn wang. Dit kon hij niet lang volhouden zo, zeker niet omdat de druk op zijn hand bijna ondraaglijk werd. (Hij zou immers nooit zelf toegeven dat hij misschien wel gewoon een aansteller met een lage pijngrens was.) Hij hoorde hoe beide jongens vloekten in hun eigen taal, maar was momenteel een beetje te veel bezig met proberen vol te houden om ook nog eens te beginnen kermen van de pijn of inspanning. Toen het duidelijk werd dat beide jongens buiten het bereik van de boom waren, liet Jurgen de hefboom abrupt los waardoor de boom met een smak op de grond landde. De gedachte dat onder dat enorme gevaarte zonet nog iemand had gelegen, maakte hem toch een beetje misselijk. Gepijnigd greep hij naar zijn verbonden hand, maar toen gleed zijn blik naar die van de zojuist nog verpletterde jongen. Die zag er op z'n zachtst gezegd inderdaad niet al te best uit, zoals Bonny zo tactvol wist te melden door haar geschokte "wow". Jurgen keek nogal droogjes naar het groepje jongeren dat elk om beurt liet weten dat de botten in de bijna verbrijzelde hand rechtgezet moesten worden, maar die taak liever aan een ander overlieten. Na drie keer hetzelfde gezegd te hebben was het toch al wel duidelijk dat er niemand was die er ervaring in had. Hij rolde met zijn ogen. Zijn eigen diensten aanbieden hoefde hij niet te doen, want hij wist niks noppes nada van gebroken botten en kneuzingen, laat staan dat hij ooit geïnteresseerd was geweest in de doktersserie die zijn moeder zo graag zag. Daarbij leek het hem ook niet zo prettig om te doen - al was het voor de patiënt natuurlijk nog een stuk onaangenamer - en als het dan mis ging en de botten groeiden scheef terug, zoals hij net hoorde zeggen... Nee, hier hield hij zich liever buiten. Met iets meer respect en appreciatie keek hij toe hoe uiteindelijk Superman besloot om de lange jongen te helpen terwijl de meisjes... Soep gingen maken? Jezus. Wat een moment om aan eten te denken. Zijn honger verdween immers onmiddellijk toen hij zag hoe Superman één voor één de vingers van Lange Wapper weer rechtzette, en de gesmoorde maar daarom niet minder ijselijke schreeuw van het arme slachtoffer gaf hem rillingen. Was hij even blij dat hij nooit naar die doktersserie van zijn moeder had gekeken. Hij had er waarschijnlijk toch niet tegen gekund, en nu hij het proces van botten rechtzetten hier in real life zag gebeuren... De pijn in zijn eigen hand was op slag verdwenen en nogal bleekjes keek hij toe hoe de lange jongen - pfff, wat was zijn naam? - de versplinterde stukjes hout uitspuwde. Net alsof er helemaal niks gebeurd was. Zo dapper zou hij zelf niet zijn, dacht Jurgen enigzins afgunstig. Hij plofte neer op de grond, blij dat hij even kon zitten. Bizar dat hij hier nu zo op reageerde, terwijl hij bij het zien van Claus' dode lichaam en lege, starende ogen niet eens duizelig was geworden. Misschien was het de initiële schok geweest die hem ervan had weerhouden hevig te reageren. Misschien dat... Misschien dat dat nog wel zou veranderen als hij Claus zou gaan begraven. Want dat was iets dat hij echt moest doen, zo voelde hij het toch. Hij prutste wat afwezig aan het verband om zijn hand. Misschien dat een tas soep toch wel goed zou doen nu.

[Thorsten Liljegren]

Omdat hij zich nog behoorlijk wiebelig voelde en het idee had dat hij wel wat aansterking kon gebruiken, besloot hij ook maar bij het vuur te gaan zitten. Hij nam plaats naast een donkerbruinharig meisje, die hem lichtelijk bekend voor kwam. Had hij haar niet eens gezien toen hij was gaan mountainbiken..? Zijn lichtelijk verbrijzelde arm ondersteunde hij met zijn goede arm - hij zou straks nog maar eens ergens een mitella van moeten maken, want zo was het zeker niet ideaal leven - en hij besloot zichzelf maar eens voor te stellen, omdat hij nu niet geplet werd door een enorme (althans, zo had het gevoeld) boom. 'Ik ben Thorsten, trouwens,' verklaarde hij, in het Engels. Hij vroeg zich af of hij al zou vragen of iemand Lena had gezien, maar hij besloot te wachten totdat de rest zich voorgesteld had. Of niet. De geur van zoute soep deed zijn neus prikkelen, maar hij had geen honger. Misschien straks, als er dan nog over zou zijn. Anders zou hij wel weer iets anders zoeken. Aan de berg blikvoer verderop te zien, was er wel nog gewoon eten te vinden. Gelukkig maar dat ze niet aan het wildkamperen waren geweest, dan zouden nu zijn jacht-technieken op de proef zijn gesteld. Aangezien Thorsten stiekem toch wel een dierenvriend was (al hoefde hij geen 20 katten in zijn huis hoor, ééntje zou misschien wel leuk zijn), had hij niet zo veel zin om schattige konijntjes te vermoorden en op te eten. Als ze al bij de slager lagen, oké, maar zelf het hele proces van vermoorden tot bakken verwerken, dat deed hij liever niet. Het was eigenlijk best warm en dat voelde vreemd. Hij had het idee dat het weer nu ook depressief en terneergeslagen zou zijn, maar het leek eerder vrolijk en opgetogen. Leuk hoor, weer, dacht hij. Vermoord jij maar lekker mensen en doe daarna een vreugdedansje terwijl wij hier maar moeten zien te overleven. Sneeuwstormen, daar had hij wel ervaring mee. Maar zoiets als dit? Dat had hij niet verwacht nog ooit mee te maken. Laat staan zo snel en op vakantie. 

[Lucile Delaney]

Lucile glimlachte naar de jongen die er bij was komen staan. "Ik ben Lucile", zei ze. Gelukkig begon het engels al iets makkelijker te worden. Nou ja, gemakkelijker, het begon te wennen om in het Engels te praten, laten we het daar maar op houden. Lucile keek zorgerlijk naar Thorsten zijn arm. "Ik kijk wel even of ik iets van een doek bij me heb, als we dat als mitella kunnen gebruiken lijkt me comfortabeler dan dit.", zei ze en pakte haar tas erbij. "Hebbes!" Zei ze. Ze pakte een zwarte doek uit haar tas en begon er een mitella van te maken.

[Thorsten Liljegren]

Lucile. Was dat een Franse naam? Aan haar accent te horen, kwam ze inderdaad uit Frankrijk - of een ander Frans-sprekend land. Thorsten had het over het algemeen niet zo op Fransen (ze kwamen op hem altijd zo hysterisch en arrogant over), maar tot nu toe leek het meisje dat zich voorgesteld had als Lucile nog best aardig te zijn. Aardig genoeg om voor hem een mitella in elkaar te flanzen, in iedr geval. Hij glimlachte even naar haar, al was zijn humeur er niet naar om vrolijk te doen. 'Bedankt,' zei hij, toen ze de zwarte doek omtoverde in een mitella. Hij had er altijd een hekel aan om mensen tot last te zijn - bijvoorbeeld door onder een boom te liggen. Hoewel hij er misschien zelf niets aan kon doen, voelde hij zich dan toch altijd enigszins schuldig tegenover de mensen die hem hielpen. Daarom schaamde hij zich ook een beetje dat hij net zo "tekeer" was gegaan tegen de twee jongens die hadden staan bekvechten terwijl hij onder de boom had gelegen. Maar ja, hij had daar dan ook niet echt comfortabel vast gezeten... Misschien moest hij straks zijn verontschuldigingen aanbieden aan beide jongens (al had hij het vermoeden dat ze daar niet zo veel om zouden geven). Dat zou hem misschien beter laten voelen. Nou ja, beter... Hij wist nog steeds niet waar Lena was. 'Heeft iemand hier misschien iemand gezien met de naam Lena? Ongeveer één meter zeventig met lang bruin haar?' Net toen de woorden uit zijn mond waren, bedacht hij zich dat hij het Franse meisje al eens eerder ontmoet had en haar ook al eens had gevraagd of ze Lena had gezien. Zij was degene geweest die hem "ontdekt" had onder de boom. 'Oh, sorry, ik geloof dat ik je dat al eens gevraagd heb...' vervolgde hij, mompelend.

[Lucile Delaney]

Lucile haalde haar schouders op. "Het geeft niet", zei ze, "ik kan me voorstellen dat je alles wil doen om haar zo snel mogelijk te vinden.".  Ze keek naar de beker soep in haar handen en toen naar de jongen. "Heb je trouwens ook zin in wat soep?", vroeg ze hem. "Het is geen 5 sterren diner, maar het is in ieder geval iets.". Ze zouden alle energie nodig hebben, bedacht Lucile zich, je wist namelijk niet hoe lang het zou kunnen duren voordat iemand ze zou kunnen vinden.

[Jurgen Lindberg]

Jurgen keek toe hoe Lucile zich bekommerde om de arm van de pas geredde jongeman, die zich even later voorstelde. Ah, die lange slungel heette dus Thorsten. Hij had er dus niet naast gezeten met het feit dat de jongen een noordelijk accent had, al was Jurgen er nog niet helemaal uit of het nu Zweeds of Deens was. Of Fins... Of Noors... Misschien dat hij zijn aardrijkskunde toch maar eens moest bijschaven. Hij wierp een blik op degene die hem geholpen had de boomstam van Thorsten te tillen. Zijn rare taaltje ("Trenger du hjelp?") was ook uit die omstreken afkomstig, en hij gokte dat dat Noors was geweest. Niet dat het Jurgen ook maar een fluit kon schelen waar iedereen vandaan kwam. Wat hij wel wilde weten, was hoe de Man met het Plan uit Noorwegen-of-die-omstreken heette. En aangezien Lucile ook meedeed met het voorstel-rondje, zou hij dat hopelijk snel genoeg te weten komen. 'Jurgen,' zei hij zelf ietwat verveeld terwijl hij de gauw in elkaar geflanste zwarte mitella eens bekeek. EHBO. Nog zoiets waar hij dus duidelijk niet goed in was - al had hij dat zelf wel gemerkt toen Superman de vingers van Thorsten één voor één was beginnen rechtzetten. Zijn maag keerde al om bij de gedachte eraan. Wanneer Thorsten vroeg of ze iemand hadden gezien die Lena heette en vervolgens nog een uitvoerige beschrijving van het meisje gaf, schudde hij zwijgend het hoofd. Hij moest maar eens kijken onder een andere boom, misschien lag ze daar wel onder. Thorsten moest niet al te veel hoop meer koesteren dat ze nog in leven was. Een zoektocht zou toch alleen maar teleurstelling opleveren, dus Jurgen was alvast niet van plan om mee te helpen zoeken moest het daarop uitdraaien. Daarbij, hij had voor vandaag al wel genoeg ervaring opgedaan met doden en gewonden. En ook zijn hoop was de grond ingeboord toen hij Claus dood had aangetroffen. Hij keek even schamper naar de beker soep die Lucile vasthield. Soep in blik. Hoeveel dagen zouden ze op blikvoer moeten leven vooraleer er hulp kwam opdagen? Hij bleef erbij, ze konden beter zelf gaan zoeken naar hulp, anders zouden ze hier kunnen wachten rond hun kampvuur totdat er alleen nog maar een hoopje botten van hen overbleef. Of tot het eten op was... En Jurgen was niet bepaald van plan zich te verlagen tot kannibalisme. Niet omdat hij het - als het echt niet anders zou kunnen - een mensonwaardige daad vond, maar omdat hij nu al zeker wist dat hij geen mensenvlees zou lusten. Zeker niet dat van die magere planken hier - daar zat al amper vlees aan. 'Ik wil wel soep,' opperde hij. Ja, Lucile, fijn dat je dat even aan de hele groep voorstelde in plaats van enkel aan Thorsten. Wat was ze toch weer vriendelijk en gastvrij.

[Lucile Delaney]

"Hmm, oh, ja jij ook nog... Alsjeblieft", zei Lucile tegen Jurgen terwijl ze hem een beker soep in zijn handen duwde, waarna ze er ietwat rustiger "Iemand anders nog soep?" achteraan riep. Vragend keek ze om zich heen. Ze begon ook alvast wat bekertjes naast elkaar te zetten op wat stenen. Ze zag er het nut eigenlijk niet van in, het kwam meer neer op bezigheidstherapie dan op echt iets nuttigs. Zolang ze maar iets te doen had, bedacht Lucile zich, dan voelde ze zich in ieder geval een beetje nuttig. Hoewel ze ook wel beter wist.

[Thorsten Liljegren]

Twee namen had hij al: Jurgen en Lucile. Hij vroeg zich af hoe lang hij die namen zou onthouden en hoe lang hij überhaupt met deze personen om zou gaan. Hij wist dat hij beter niet alleen rond kon gaan wandelen - je wist maar nooit wat er nog zou komen - maar hij wilde sowieso op zoek gaan naar Lena, als ze dadelijk niet spontaan hier verscheen. De kop soep sloeg hij toch maar af. 'Nee, dankje, misschien straks,' antwoordde hij op de vraag van Lucile. Straks was de soep waarschijnlijk al koud, maar dat maakte hem eigenlijk niet zo veel uit. Hij was misselijk en zou zich schuldig voelen als hij hier lekker soep ging zitten eten terwijl anderen misschien nog wel ergens onder een gebouw geklemd zaten. Thorsten sloeg de mitella rond zijn nek en legde zijn gewonde arm er voorzichtig in. Het scheelde wel, al had hij zo het idee dat het gewicht van zijn arm in zijn nek nog wel eens voor een vervelende hoofdpijn kon gaan zorgen. Ach, misschien zou de hoofdpijn dan wel de zeurende pijn in zijn schouder tot en met zijn vingers wat afleiden, was het toch nog ergens goed voor. Thorsten staarde glazig voor zich uit terwijl hij bedacht wat hij nu zou moeten doen. Hier blijven zitten en wachten totdat Lena misschien zelf het vuur zou zien? Naar haar op zoek gaan? Maar als hij naar haar op zoek ging en hij kon haar niet vinden, dan zou hij weten dat... Nee, ze was vast in orde, hij had haar alleen nog niet gevonden.

[Lucile Delaney]

Lucile glimlachte zwakjes naar Thorsten. "Is goed, ik zal proberen het op z'n minst een beetje warm te houden voor je.", zei ze tegen hem. Vervolgens keek ze naar de bekertjes. Wat een ontzettende onzin, eigenlijk, die bekertjes alvast in een rij zetten. Ze had in ieder geval wat te doen gehad. Ze zuchte en leunde naar achteren. Ze had nog niet veel mensen leren kennen hier, Lucile was er net. Een extra nadeel was dat ze hier alleen was gekomen. Maar toch, de meisjes op haar kamer... Daar kon ze het wel goed mee vinden. Waar zijn ze? Zouden ze oké zijn?

[Jurgen Lindberg]

Jurgen keek gepikeerd naar Lucile wanneer ze verveeld opmerkte dat hij er ook nog was, alvorens een beker soep in zijn handen te schuiven. Als zijn moeder nu nog eens tegen hem durfde zeuren over elementaire manieren en beleefdheid, zou hij haar wel eens over deze onbeschofte Française vertellen. Tenminste, als hij zijn moeder zou terugzien vooraleer hij dit voorval vergeten was... Want wie wist hoe lang ze hier nog zouden vastzitten? 'Goh, wat aardig van je, zeg. Het kostte je vast veel moeite om die "alsjeblieft" over je lippen te krijgen,' antwoordde hij lichtelijk beledigd. Ach ja... Hij had ook geen "alsjeblieft" gezegd. En nu was hij al helemaal niet van plan om met een vriendelijke glimlach "dankjewel" te zeggen! Niet dat hij ooit zo beleefd was om die twee woorden te gebruiken. Ze kwamen immers niet voor in zijn woordenboek. Hij moest moeite doen om niet over te geven toen Lucile poeslief beloofde dat ze de soep "op z'n minst een beetje warm zou proberen houden" voor Thorsten. Gatver. Straks hadden ze er nog twee tortelduifjes bij. Hij draaide zich niet al te subtiel wat met zijn rug naar Lucile, alvorens te vragen: 'Die Lena, is dat familie van je?' Misschien zijn zus of zoiets? Of zijn vriendinnetje? Hij deed zijn best om niet te grijnzen bij de gedachte dat Lucile dan wel dikke pech had. Nu ja. Echt "girlfriend-material" was ze toch al niet met dat karakter van haar.

[Lucile Delaney]

"Ach ja", zei Lucile met een nagemaakt glimlach op haar gezicht, "het is misschien wel handig als íémand zich nog een beetje normaal probeert te gedragen en zich om anderen probeert te bekommeren. Dat lijkt namelijk niet iedereen te lukken.". Dat Jurgen nu beledigd was, boeide haar niet zo. Dat was zijn probleem, als hij zich niet normaal tegen haar kan gedragen, probeerde Lucile niet meer eens zich fatsoenlijk tegen hem te gedragen. Arrogante zak, dacht ze bij zichzelf. Iedereen moest maar braaf tegen hem zijn, maar zelf mocht hij een grote bek hebben. Werkte ze niet aan mee, jammer voor hem. 

[Jurgen Lindberg]

Jurgen wierp een schuine blik op Lucile. Oh, nu had ze plots haar tong teruggevonden, terwijl ze er maar wat bij had gestaan toen ze Thorsten onder de boom hadden proberen bevrijden. Hij draaide zich opnieuw wat meer naar haar toe. 'Inderdaad,' beaamde hij met een grijns. 'Meneer de Superman daar gedroeg zich daarstraks niet al te normaal toen hij kwam helpen met die boom weg te halen. Al leek hij wel meer bekommerd om Thorsten's hand dan sommige anderen hier, aangezien die alleen maar konden zeuren over hoe pijnlijk het wel niet was als de botten scheef teruggroeiden, of om beurten vrolijk verkondigden dat ze nog nooit botten hadden rechtgezet en dus zeker het heft niet in handen wilden nemen.' Misschien had hij Lucile nu wel open kaart gegeven om hem te beschuldigen van het feit dat hij niet eens zijn hulp had aangeboden, maar het was beter geweest dan haar gestamel en rond-de-pot gedraai. Hij wist van zichzelf dat hij geen snars begreep van EHBO, dus zou het voor Thorsten alleen maar slecht hebben kunnen aflopen als hij zijn "goede hart" had laten zien en hem had proberen helpen. Conclusie: hij had niks verkeerd gedaan. Nee. Hij deed nooit iets verkeerd. In zijn eigen ogen dan toch.

[Thorsten Liljegren]

Thorsten had zijn mond open gedaan om antwoord te geven op de vraag van Jurgen, maar klapte zijn mond weer dicht toen er weer eens een stel in gekibbel terecht kwam. Tuurlijk, het was een stressvolle situatie en daarin waren de meeste mensen wat meer prikkelbaar dan anders, maar Thorsten had zo'n vermoeden dat de manieren van Jurgen weinig te maken hadden met de situatie. Hij zuchtte stilletjes en onopvallend en besloot zich vooral niet in het gekibbel te mengen. Misschien moest hij toch maar eens rond gaan kijken of hij nog meer mensen kon vinden, want hoewel vervelende mensen beter waren dan géén, had hij het hier toch niet echt naar zijn zin. Bovendien kon hij moeilijk stil blijven zitten omdat hij zich zo'n zorgen maakte over zijn vriendin. Bovendien had hij nog geen volwassene gezien, waar waren die allemaal gebleven? Voor de storm had hij toch heel wat volwassenen rond zien lopen; toezichters, barmannen en -vrouwen, receptionisten etc. Waren die allemaal plots van de aardbodem verdwenen? Hij draaide zenuwachtig met zijn voet in het zand, waardoor er een kleine kuil ontstond. Ja, tijd om te gaan. Zonder iets te zeggen stond hij op en liep hij een willekeurige richting in.

[Lucile Delaney]

"Ach ja, zeuren over dat we nog nooit botten hadden rechtgezet en proberen een oplossing daarvoor te vinden, lijkt me nog altijd beter dan een potje niks staan doen om vervolgens een arrogante zak te spelen die zichzelf wel heel erg goed vind", antwoorde Lucile een beetje gepikkeerd. "Voortaan kan je beter je mond maar houden en proberen wat mee te werken, of net zo goed opflikkeren. Dan loop je in ieder geval niet in de weg.".

[Jurgen Lindberg]

Jurgen klemde zijn kaken opeen toen Lucile inderdaad begon te zaniken over het feit dat hij geen poot had uitgestoken. Thorsten leek stilletjes in zichzelf besloten te hebben dat hij wel genoeg had gehoord, aangezien hij opstond en gauw ergens anders heen liep. De lafaard. Maar misschien vond Jurgen het ergens zelf ook wel beter dat er niemand zat mee te luisteren naar hun geruzie. Straks zou er nog verteld worden dat hij op z'n donder had gekregen van een meisje... Het woord "arrogante zak" liet hij over zich heen komen omdat hij er eigenlijk niet echt veel tegenin kon brengen. Ja, hij was arrogant, en die arrogantie zorgde ervoor dat hij een gezonde dosis zelfvertrouwen had. Misschien zelfs een beetje te veel zelfvertrouwen, zo bleek, toen Lucile hem vervolgens verweet dat hij zichzelf wel heel erg goed vond. Maar dat was ook wel zo: waarom zou hij voor iemand verborgen moeten houden dat hij zich beter voelde dan sommige anderen in hun groep? Het waren pas Lucile's laatste woorden die bij hem in het verkeerde keelgat schoten. In de weg lopen? Hij?! Hoe durfde ze dat te zeggen! Hij had net toch nog geholpen, samen met die Superman-wiens-naam-hij-niet-kende?! 'Dan had ik het zware werk van die boom optillen zeker aan jou moeten overlaten? Pfieuw, dan had ik nu al medelijden met die Thorsten, want als het aan jou had gelegen, had hij nu nog steeds onder dat ding gelegen! Daarbij-' Hij slikte zijn woorden gauw weer in. Hij had iets willen zeggen in de trant van "daarbij kan ik gewoon niet goed tegen breuken en verwondingen", maar dat klonk wel erg zwak. Daarom herformuleerde hij zijn zin. 'Daarbij, het enige wat jij tot nu toe hebt gedaan, is wat soep opwarmen en een mitella in elkaar flansen! Oh, en je hebt ook zitten zeuren over het feit dat we hier moeten blijven totdat er een reddingsactie op touw gezet zal worden voor ons. Die uiterst belangrijke bijdrage mag ik natuurlijk niet vergeten vermelden!'

[Lucile Delaney]

"Als je het er niet mee eens bent dat we hier moeten blijven, ga je toch gewoon zelf lekker op pad, naar je dichtstbijzijnde dorpje. Dat had ik je al voorgesteld, dus daar moet je niet mee aan komen gezet -dat is gewoon sneu als je dat serieus tegen me gaat gebruiken.". Zei Lucile. Ze besloot even te verzitten, ze zat nogal ongemakkelijk. Ze sloot haar ogen. Pas toen besefte ze hoe doodop ze was. "Probeer gewoon eens normáál te doen, misschien hebben we dan nog meer aan je dan wanneer er een boom verplaatst moet worden.", vervolgde Lucile. Het klonk misschien wel sarcastisch, maar ergens meende Lucile wel wat ze zei. Ze mocht hem absoluut niet, maar Jurgen was niet dom en ze hadden alle hulp nodig. Als het niet was omdat ze dan meer hersens hadden met elkaar, dan omdat ze dan om en om een beetje rust konden hebben.

[Jurgen Lindberg]

'Yups, en net als ik weg ben, wordt er iemand verpletterd door een volgende boom en komen jullie handen te kort,' antwoordde Jurgen al iets rustiger dan eerst. Niet dat hij echt dacht dat er nog een boom op iemand zou vallen, maar het was wel een goed excuus. Een goed excuus om niet te hoeven zeggen dat hij helemaal niet in z'n eentje wilde - durfde? - vertrekken. Ach wat. Hij kon het misschien toch maar beter bij naam noemen: hij was bang om alleen op pad te gaan. Het was niet alleen omdat hij dan eventuele hulp zou kunnen mislopen, of omdat hij vreesde dat er dan iemand uit de groep iets zou kunnen overkomen: nee, hij was gewoon bang om zo alleen rond te zwerven. Punt. Maar alsof hij dat aan Lucile haar nieuwsgierige Franse neus zou gaan hangen! Jurgen besloot om toch maar niet kinderachtig te doen door "doe zelf normaal" te antwoorden en zuchtte in plaats daarvan eens. Vermoeiend was dat meisje wel, zeg. Normaal doen. Dat was eigenlijk precies wat hij daarstraks al bezig was. Misschien daarom dat zijn moeder zo opgelucht had geleken toen hij zich had ingeschreven voor het jongerenkamp hier. Misschien was zijn eigen moeder zijn gedrag zelfs beu. En misschien... Misschien had hij dat dan ook wel een beetje zelf uitgelokt en verdiend. Hij nam een slok van de nu niet meer zo warme soep en liet zich vervolgens achterover op de grond vallen zodat hij languit lag. De grond was niet al te hard, dus zo slapen zou straks wel lukken. 'Goed, normaal doen. Ik heb het al begrepen,' zei hij nors omdat hij Lucile haar zin gaf. Hij mocht alleen maar hopen dat hij niet te lang met haar en de rest van de groep opgescheept zou zitten, want als de anderen ook even vervelend waren als zij... Dan zou hij het hier niet al te lang kunnen uithouden, en was het plan om er alleen op uit te trekken toch nog wel aanlokkelijk.

[Lucile Delaney]

"Mooi, dank je. Zal ons een hoop ellende besparen.", reageerde Lucile bitter. Ergens was ze nog opgelucht ook. In eerste instantie was het niet Lucile haar bedoeling om ruzie te maken, maar als mensen zich beter voelen dan dat ze zijn, kon ze wel behoorlijk chagerijnig worden. Lucile dronk haar bekertje soep op, en begon een beetje rond te lopen, op zoek naar nog meer mensen die hulp nodig zouden hebben. Na een poosje rondlopen zuchtte ze en ging ze met haar armen over elkaar op de grond zitten en leunde met haar hoofd op haar armen. Ze mistte haar moeder en haar tante. Haar hele familie. Ze dacht aan haar familie, en aan de familie van de rest die nu hier zit. Ook aan die van Jurgen. Lucile vroeg zich af of het door de familie van hem kwam dat hij zo was zoals hij nu was, of door toch iets anders. Ze liet zich achterover vallen en keek naar haar lucht. Het boeide haar eigenlijk ook niet, ze had er verder niks mee te maken dat hij gewoon gigantisch vervelend was. Ze wist namelijk diep in haar hart wel dat ze soms zijn hulp nodig zouden hebben.

[Jurgen Lindberg]

Van zodra Lucile buiten gehoorsafstand was, herhaalde Jurgen met een kinderachtige, overdreven hoge stem haar woorden voor zichzelf. 'Mooi, dank je, zal ons een hoop ellende besparen! Probeer gewoon eens normaal te doen! Voortaan kan je beter je mond maar houden en proberen wat mee te werken, of net zo goed opflikkeren, dan loop je in ieder geval niet in de weg!' Hij rolde met zijn ogen en vouwde zijn armen achter zijn hoofd. 'Vervelend kreng,' mompelde hij met zijn eigen stem. Hij had niemand nodig om hem te vertellen wat hij moest doen. Ze was z'n moeder niet! En zelfs dan had hij niet geluisterd - hij ging immers nooit, of toch zeker niet al te vaak in op wat zijn moeder van hem vroeg. Hij steunde op één elleboog om zich opnieuw wat rechter te zetten en zette zijn bekertje soep voor de tweede keer aan zijn lippen, waarna hij het in één teug leeg dronk. Voor soep uit blik smaakte het nog best lekker. Hij gooide zijn bekertje weg in het gras - op sluikstorten zou hij nu toch geen boete krijgen, gezien de situatie en het feit dat het hele kamp één puinhoop was - en legde zich daarna op zijn zij, met zijn rug naar de rest toe. Hij was er helaas bijna zeker van dat de rest even vervelend was als Lucile. Of zij vonden hem in ieder geval vervelend - vooral dan die Superman wiens naam hij nog steeds niet kende - en daardoor zouden ze zich ook vervelend tegen hem gaan gedragen. Hij trok zijn benen wat in en zette een mokkend gezicht op. Natuurlijk had hij dit weer voor. En hij stond er nog alleen voor ook, aangezien de rest niet bepaald een grote hulp voor hem zou zijn. Hij zuchtte en sloot zijn ogen. Was Claus er maar...

[Lucile Delaney]

Lucile stond op en keek een beetje rond. Ze vroeg zich af waar Thorsten was. Uiteindelijk zag Lucile hem een stukje verder. Hij leek zich vrij ongemakkelijk te voelen. Ze stapte op hem af.  Hopelijk zou hij zich niet al te ongemakkelijk voelen door de ruzies tussen haar en Jurgen. "Heey, gaat het?", vroeg Lucile hem", om vervolgens schuldbewust te vervolgen: "sorry van daarnet trouwens. Dat was niet helemaal mijn bedoeling.". Ze keek een beetje beschaamd naar de grond. Eigenlijk haatte ze het om ruzies te maken, maar Jurgen-types haatte ze al helemaal.

[Thorsten Liljegren]

Het gekibbel en geblaat van de twee campingbezoekers ging nog een tijdje door en Thorsten deed al niet eens meer moeite om nog te luisteren wat ze allemaal zeiden. Hij bedacht zich waar hij heen zou gaan. Eigenlijk kende hij de omgeving helemaal niet goed; ze waren er nog niet zo lang geweest toen de storm aan was komen zetten en hadden dus ook nog niet zo veel van de omgeving kunnen ontdekken. Maar Thorsten betwijfelde of hij überhaupt nog iets zou herkennen als hij wél rond had gelopen voor de storm. Alles was één grote puinhoop. Je zou niet snel zeggen dat het een camping was. Ondertussen was wel de zon gaan schijnen en leek het alsof er nooit iets gebeurd was. Nou ja, als je alleen naar boven keek dan. Het duurde even voordat hij in de gaten had dat de bezorgde stem tegen hém sprak. Het franse meisje, Lucile, was blijkbaar ook weggelopen van haar eigen ruzie en was nu bij hem komen staan. Het had er vast stom uit gezien, bedacht Thorsten zich, dat hij zomaar weggelopen was. Waarom zou ze anders vragen of het wel met hem ging? Dat, en omdat er een boom op hem was gevallen en hij zijn vriendin niet kon vinden, misschien. Hij wilde zijn schouders op halen, maar kreeg er maar één omhoog. 'Het is niet erg,' antwoordde hij. 'Normaal zou je die Jurgen waarschijnlijk nooit gesproken hebben, maar helaas zitten wij nu met 'm opgescheept.' Hm, dat was misschien niet helemaal wat hij in zijn hoofd had zitten en tegen haar had willen zeggen. Maar waarschijnlijk dacht iedereen hetzelfde: ze zaten nu eenmaal met z'n allen in deze situatie en moesten er maar het beste van maken. Als ze alleen waren geweest waren ze nu waarschijnlijk op zoek gegaan naar andere overlevenden, dus waarom zouden ze nu weer uit elkaar gaan? Thorsten wist alleen niet of hij er goed aan zou doen om de hele club mee te vragen om Lena te gaan zoeken. En anders zou hij alleen moeten gaan; dat was misschien ook niet het meest snuggere idee. Hij besloot het maar even bij één persoon uit te proberen. 'Mijn vriendin, Lena,' begon hij. 'Ik ben haar kwijt en wil haar eigenlijk gaan zoeken. Denk je dat ik het beste alleen kan gaan?' Weer zei hij niet wat hij had willen zeggen, maar zo kon het eigenlijk ook wel. Als Lucile al vond dat hij alleen moest gaan, dan was dat waarschijnlijk ook wat hij maar moest doen.

[Lucile Delaney]

Lucile dacht na. "Ik weet het niet", antwoorde ze traag, "Nu is het misschien wel mooi weer, maar dat kan ook weer zo omslaan naar slechter weer. Als je dan alleen gaat, weten we niet waar je bent en of je hulp nodig hebt. Als je die hulp nodig hebt, kan je niet zomaar weer op zoek naar ons, omdat jij ook weer niet weet waar wij zijn. Aan de andere kant, ze kan niet heel ver weg zijn, als je haar gisteren nog gezien en gesproken hebt.". Ze zuchte. "Waar heb je haar als laatste gezien? Ben je daar al geweest?". Ze was even stil. "Shit, ik praat weer aan een stuk door. Sorry.".

[Jurgen Lindberg]

Oké, proberen wat uit te rusten lukte voor het moment echt niet, zeker niet nu Jurgen niet in staat was zijn gedachten op nul te zetten. Er waren ook zoveel dingen waaraan hij bleef denken: Claus, de orkaan, Claus, het vieze beeld van het rechtzetten van Thorstens vingers, Claus... Goed, misschien was het dan vooral Claus aan wie hij dacht. Het was dan ook zijn enige vriend geweest op de camping, en het was nog steeds niet helemaal goed tot hem doorgedrongen dat hij de jongen nu nooit meer zou terugzien. Toch niet levend, tenminste. Jurgen ging opnieuw overeind zitten en keek grimmig voor zich uit. Verdomme. Waarom moest dit nu weer juist gebeuren, hè?! En was er niemand van die poppemiekes die een nog werkende gsm bij zich had mét belwaarde en bereik waarmee ze iemand zouden kunnen bellen?! Hijzelf had z'n mobiele telefoon thuisgelaten - wie zou hij immers gebeld hebben op kamp? Zijn moeder? Hij was net zo blij dat hij daar voor een paar weken vanaf was! Hij ging met zijn handen ruw doorheen zijn haar. Die tuttebel van een Lucile, zou zij haar gsm niet bij haar hebben? Meisjes als zij droegen dat ding toch altijd bij zich, dus kapot kon hij niet zijn, toch? Hij keek over zijn schouder naar waar de Française even verderop gezellig zat te keuvelen met Thorsten en maakte een afkeurend geluid. Waarschijnlijk kon ze zijn gezeik nu wel missen als kiespijn aangezien ze het daar precies wel erg fijn had bij die lange slungel. Hij schudde zijn hoofd en vloekte binnensmonds. Toen kwam er plots een idee bij hem op. Claus... Had hij geen gsm bij zich gehad...? Even leek het een goed plan, maar er was helaas wel een complicatie: Claus' gsm te pakken krijgen betekende natuurlijk wel dat hij eerst terug naar Claus zelf moest... En dat was iets waar Jurgen precies toch niet al te veel zin in had. Hij trok zijn knieën op en liet zijn kin erop rusten. Tja... Het was natuurlijk misschien wel hun enige kans. Zijn enige kans. En daarstraks had hij ook niet al te veel neveneffecten gevoeld toen hij z'n vriend daar zo had zien liggen, met de nog bloedende hoofdwonde... Hij beet op zijn lip. Wat had hij te verliezen? Niet veel in ieder geval. Dus maakte hij zijn besluit en stond hij op, waarna hij zo nonchalant mogelijk, met zijn handen diep in de zakken van zijn broek gestoken, van de rest weg slenterde. Ze zouden hem toch niet missen. Toen hij een stuk verderop stond, keek hij eens over zijn schouder naar de rest van het gezelschap, vooraleer hij wat sneller begon te lopen. Nu ja: zo snel als zijn nog pijnlijke been het hem toeliet. Na wat ronddwalen - hij was de precieze plek al vergeten, en in deze chaos vond je niks meer terug - zag hij uiteindelijk de brokstukken waar hij Claus eerst had zien liggen. Hij vertraagde zijn pas. Dit was dan het - eh, hoe zeiden ze dat nu alweer... "Le moment sûprème"? Met bonzend hart liep hij om het puin heen. Daar lag Claus' lichaam nog steeds, net zoals hij het had achtergelaten. Niet dat hij wat anders had verwacht - tenzij het hier plots een griezelverhaal was geworden en alle doden plots weer konden bewegen - maar toch... Het deed meer met hem dan de eerste keer. Ditmaal besefte hij echt dat dit zijn laatste beeld zou zijn van zijn vriend - lege, nietsziende ogen, een mond die een stukje openhing en bloed dat nog steeds uit een grote, gapende hoofdwond sijpelde. En meer tijd had Jurgen niet om hierover na te denken, want hij voelde plots zijn maag omkeren en voor hij het wist, zat hij op zijn knieën het beetje soep dat hij net had gedronken uit te kotsen. Claus was wel degelijk morsdood en zou nooit meer een gesprek met hem kunnen voeren. Geen flauwe geintjes meer waardoor ze allebei urenlang aan een stuk konden lachen. Geen gezellig, zwijgzaam samenzijn meer. Geen Claus meer. Jurgen kokhalsde opnieuw, maar zijn maag was zo leeg als wat waardoor hij er enkel een rauw, brandend gevoel aan overhield in zijn keel. 'Godverdomme,' bracht hij op fluistertoon nogal moeizaam uit wanneer het ergste over was. De misselijkheid die hij had gevoeld veranderde in een vorm van woede die hij niet zo goed wist te plaatsen. 'Godverdomme!' schreeuwde hij nogmaals, ditmaal kwaad, ook al wist hij niet op wie of wat. Op wie kon hij kwaad zijn, hmm? Op het weer? Op de orkaan? Omdat dit de factoren waren die ervoor hadden gezorgd dat hij zijn vriend hier nu in deze toestand zag liggen? Dat zou hem ver helpen! Hij veegde zijn mond af met de rug van zijn hand en kroop naar Claus toe, waarna hij het gezicht van de jongen ondanks zichzelf nogmaals bestudeerde. Die eens zo ondeugend twinkelende ogen die nu zo dof voor zich uitstaarden. De mond die niet meer zou lachen. De- wacht eens, was hij nu niet een beetje té sentimenteel aan het worden? Claus was dood. Punt aan de lijn. Maar Jurgen leefde nog. En dat zou vast wel zijn eigen reden hebben. Hij verhardde zich daarom en richtte zijn blik in plaats daarvan op het met bloed doordrenkte jeansvestje van zijn vriend, waarna hij lichtjes walgend met zijn hand in de binnenzak begon te tasten. Daar voelde hij hem zitten - Claus' gsm! Een golf van opluchting spoelde over hem heen, maar toen hij opnieuw naar Claus keek, werd zijn uitdrukking weer wat meer ingetogen. 'Entschuldigung, Claus... Ich weiß, dass es nicht die richtige Weise ist, aber... Ich muss es tun, verstehst du?' Hij zweeg even, vooraleer er grimmig aan toe te voegen: 'Nein, natürlich verstehst du mich nicht... Aber weiß, dass ich dich nicht vergessen werde. Du warst und bleibst auch immer mein Freund.' Na deze woorden stond hij op, maar de gsm stak hij gewoon in zijn broekzak. Daar was morgen nog tijd voor. En morgen zou hij Claus ook begraven. Zonder fout.

[Lucile Delaney]

Lucile leunde achterover, sloot haar ogen en nam even de tijd om te denken. Thorsten had nog niet gereageerd op al haar geratel. "Misschien dat...". Lucile keek even naar de lucht. Nog steeds grijs. "Het weer ziet er nu nog niet veelbelovend uit, maar je zou kunnen overwegen om nu, voor zo lang het nog droog is, even rond te kunnen kijken. Ik zal je helpen.", antwoorde Lucile op Thorsten zijn vraag. Ze had hier zelf niet echt vrienden gemaakt, alleen kennisen erbij gekregen. Dat was overigens de enige reden dat Lucile hier heen was gegaan, kennisen erbij krijgen en kijken wat daarvan kwam. Lucile was niet zo oppervlakkig dat ze dacht hier vrienden aan over te houden, maar als ze Thorsten goed begreep kon hij het goed met Lena vinden. Ze moest er zelf niet aan denken om iemand te verliezen die zo belangrijk voor haar was.

[Thorsten Liljegren]

'Is niet erg,' antwoordde Thorsten toen Lucile zich verontschuldigde voor haar gepraat. Eigenlijk had hij ook maar half zitten luisteren. 'Daar stond onze tent,' vertelde hij, gebarend naar het westen. 'Maar daar heb ik al gekeken, daar is ze niet.' Hij was even stil en riep toen plots luidkeels: 'LEEEEEEENAAAAA! Var är du?!' Geen antwoord. Plan A mislukt, over naar plan B. 'Wil je helpen? Ga je met me mee?' vroeg hij aan Lucile. 'Misschien is ze ook hulp gaan zoeken. Waar waren allemaal winkels, recepties of EHBO posten hier?' De supermarkt waren ze al geweest, maar misschien waren er nog meer. Echt goed kende hij de camping tenslotte nog niet, want erg lang waren ze er nog niet geweest. Nu wenste hij alleen maar dat ze nooit waren gegaan en dat hij snel Lena zou vinden. En dat hij snel weer zijn arm zou kunnen gebruiken, want hij ergerde zich er nu al dood aan. 't Deed nog verrekte pijn ook. 'Mis jij niemand?' vroeg hij haar. 'Ik bedoel, zoek je nog iemand met wie je hier samen was?' Het leek hem wel zo sociaal om misschien twee zoektochten te combineren, als ze toch bezig waren. 'Wanneer zouden de hulptroepen komen?' vroeg hij vervolgens, aan niemand in het bijzonder. Hij keek naar de lucht, alsof hij verwachtte elk moment een traumahelicopter te zien. Er gebeurde echter niets en het leek eigenlijk veel te stil voor een ramp. Was de rest van het land net zo hard getroffen? Waren er gewoon te weinig hulpdiensten misschien?

[Lucile Delaney]

Lucile knikte. "Natuurlijk wil ik helpen", zei ze terug. Ze twijfelde. "Ik was hier niet echt met vrienden, ik heb hier alleen nieuwe mensen leren kennen. Ik heb ze al een beetje gezocht in de buurt van ons huisje, maar ik heb niemand kunnen vinden.", vervolgde ze op de vraag van Jurgen. Ze zuchte. "Als we wachten op hulptroepen, kunnen we lang wachten. Dus als we vast beginnen, vinden we misschien al wel iemand. Waar wil je beginnen, heb je al ergens gezocht?".

[Thorsten Liljegren]

Thorsten schudde zijn hoofd. Zijn arm deed venijnig pijn, maar hij had geen tijd om daar op te letten (en waarschijnlijk zou afleiding de pijn ook wel helpen verlichten, wat voor afleiding het ook zou zijn). 'Heb nog niet echt gezocht. Alleen het gebied rond onze tent, maar daar was weinig teken van leven te vinden. Alleen onze campingburen waren er.' De twee meisjes die naast hen in een tent hadden gestaan hadden zich ook bij het groepje overlevenden gevoegd, dat zich langzaam wel iets uitbreidde, maar niet veel. Hij vroeg zich af waar iedereen toch kon zijn gebleven. De camping was overvol geweest toen ze aan waren gekomen, maar nu leek nog niet eens een vierde van de campingbezoekers hier te zijn. 'Ik heb ook geen idee waar ze zou kunnen zijn. We lagen gewoon te slapen! Tenzij...' Hij keek even om zich heen. 'Ze moet 's nachts wel vaak naar het toilet! Misschien was ze daar wel heen gelopen en heb ik haar niet weg horen gaan voordat de storm begon.' Zonder op een antwoord of reactie te wachten van Lucile liep hij richting het toiletgebouw, dat even verderop achter een klein stukje bos stond. Hij struikelde bijna over een ineengestorte tent die hij niet gezien had, maar wist nog net zijn evenwicht te bewaren en liep vervolgens vastberaden door. Van achter een paar bomen doemde het toiletgebouw op. Of wat er nog van over was... Een enorme boom die voor het toiletgebouw gestaan had, was omgewaaid en boven op het gebouw beland, waardoor de ingang en een groot deel van de rest van het gebouw ingestort waren. De moed zakte hem meteen in de schoenen. Hoe hij net nog gehoopt had Lena hier te vinden, wenste hij nu dat ze niet in het toiletgebouw was, want dan zag het er namelijk somber uit voor haar. Maar hij moest niet opgeven, zei hij tegen zichzelf, een groot deel van het gebouw stond nog wel overeind en misschien was ze daar wel te vinden. En anders waren er misschien wel andere mensen die haar hadden gezien. Hij snelde op het gebouw af, maar wist niet goed waar hij naar binnen moest gaan, gezien het gebrek aan een deur. Door een raam leek dan de beste oplossing, maar dat zou nog niet zo gemakkelijk worden met één onbruikbare arm.

[Jurgen Lindberg]

Zijn vingers speelden met het nieuwe object in zijn broekzak. Zou de gsm nog werken? Stond er genoeg belwaarde op? Was er hier überhaupt wel bereik? Jurgen zag geen masten staan - waren ze omver gewaaid, of waren er gewoon nooit masten geweest? - dus de kans dat hij iets aan Claus' mobiele telefoon zou hebben, begon te slinken. Hij had geen zin om nu te kijken. Morgen. Alles kwam morgen wel. Het was niet alsof het ernaar uit zag dat ze hier de komende dagen weg konden. Hoewel hij geen flauw idee had of de gsm nog wel dienst kon doen, voelde hij zich met het ding op zak op de één of andere manier wel... Veiliger. Of zoiets. Hij snapte het zelf niet zo goed. Hij glimlachte flauwtjes. Het laatste relikwie van Claus. Hij draaide de gsm een keertje om in zijn broekzak vooraleer hij zijn blik weer op oneindig zette. Daar in de verte liep die lange net weer weg van Lucile. Een grijns. Zelfs hem kon dat kreng al bij haar vandaan wegjagen. Tijd voor een complete verandering van karakter, Mademoiselle! Toen zag hij hoe Thorsten bleef staan voor een gebouwtje dat z'n beste tijd wel had gehad, een vijftig-tal meter bij hem vandaan. Hmm. Moesten dat niet ooit de toiletten voorstellen...? Jurgen had gewalgd van het idee om daar ooit zijn behoefte te gaan doen. Gore, stinkende, openbare toiletten, gatver. Daar moest hij niet van weten. Had blondie dan werkelijk zo'n fatsoen dat hij zelfs nu nog een wc-gebouw binnenging, zelfs al was het half ingestort, in plaats van gewoon achter een boom te gaan? (Want die waren er hier wel genoeg, bomen. In het bijzonder omgevallen exemplaren.) Ergens leek hem dat moeilijk te geloven. Hij slenterde naar de ander toe en keek verveeld van op een klein afstandje toe. Waarom zou hij zich immers haasten? Ze hadden hier tijd genoeg, en zijn been deed nog steeds pijn. Plots schoot er echter weer een beeld van Claus door zijn hoofd. Lege ogen. Bloedende hoofdwond. Rood bevlekte kleren. Jurgen veegde eens langs zijn mond en kwam toen wat dichterbij, bijna nerveus - al wist hij niet waarom. Had hij spijt van iets? Had hij iets goed te maken? Of maakte Claus misschien iets in zijn geweten los...? 'Hé,' sprak hij Thorsten lichtjes twijfelend aan. 'Heb je hulp nodig... Met eender wat?'

[Lucile Delaney]

Lucile was achter Thorsten aan gelopen en trok haar wenkbrauw op bij een schijnbaar... aardig trekje van Jurgen. Ach ja, dacht ze, zo lang hij normaal kon doen had ze niks om zich zorgen over te maken. Ze bekeek het gebouw, op zoek naar toch nog een andere ingang dan een raam. Thorsten zou er moeilijk doorheen komen met zijn arm. Als het zou moeten, zou ze zelf er wel doorheen klimmen, maar toch. Lucile liep een stukje om het gebouw heen en zag een plek waar een boom tegen de muur was gevallen. "Hey jongens, hier is een boom tegen een muur gevallen, waardoor er ruimte is ontstaan om naar binnen te gaan", zei ze, waarna Lucile zonder wachten via de boom naar binnen kroop. Eenmaal binnen liet ze eerst haar ogen aan het donker wennen, waarna ze haar voeten voorzichtig op de grond zette.

[Thorsten Liljegren]

Thorsten schrok zich de pleuris toen Jurgen plots naast hem stond. Zijn hart klopte in zijn keel, maar hij probeerde zijn gezicht zo veel mogelijk in de plooi te houden en zei: 'Als je misschien een weg naar binnen zou kunnen zoeken met me, zou dat wel goed uitkomen.' Hij had zelf een tijdje op zoiets als scouting gezeten en had al wel wat ervaring met het inbreken van oude, vervallen gebouwen. Maar bij die gebouwen waren ze zeker geweest dat ze stabiel genoeg waren om nog te betreden en hadden ze ook een groep van meer dan dertig mensen gehad om naar een ingang te zoeken. Nu waren ze met z'n drieën en alle drie waren ze niet in al te beste staat. Hij richtte zijn blik op Jurgen. De jongen zag nogal bleek, maar hij nam het hem niet kwalijk. Waarschijnlijk zag hij er zelf ook niet al te aantrekkelijk uit op het moment. En als iets hem niet kon schelen nu, was dat het wel. Hij keek in de richting van Lucile, die riep dat ze al een ingang gevonden had. 'Oh, dat hoeven we ook niet meer te doen dus,' mompelde hij, eigenlijk wel blij dat Lucile zo actief meehielp. Zou hij dat ook gedaan hebben als iemand anders zijn of haar vriend of vriendin kwijt was? Hij dacht van wel, maar zeker kon hij het niet weten. Waarom hij nou weer de ongelukkige moest zijn... Maar wacht, hij moest niet zeuren, zo veel mensen waren iemand kwijt, hadden iemand verloren of waren zelf slachtoffer geworden door de storm. Ze zaten allemaal in hetzelfde schuitje. De een wat meer in de penarie dan de ander. En Lena... Waar was zij? Was zij één van de mensen die het gered had? Zat ze misschien ergens vast? Was het al te laat..? Hij snelde - voor zover dat ging - naar de ingang toe en kroop achter Lucile aan naar binnen. Helaas was hij wat minder behendig - de levenloze arm zou er iets mee te maken kunnen hebben gehad, maar hij was nooit erg stabiel met klimmen - en donderde hij zo van de boomstam af, op de stoffige grond van het gebouw. Een pijnscheut schoot door zijn arm. 'Horunge, satan, jävla kuk!' ratelde hij in het Zweeds (hij was blij dat de rest geen Zweeds sprak, want normaal was hij nooit zo van de scheldwoorden) en hij krabbelde zo snel als het ging weer overeind. 'Sorry,' zei hij op fluistertoon - alsof hij anders iemand zou wekken - met zijn gezicht nog steeds in een verfromfraaide plooi.

[Jurgen Lindberg]

Jurgen merkte dat Thorsten het duidelijk niet echt had verwacht dat hij de jongen te hulp zou schieten, en hij grijnsde wat onbeholpen. Tja... Misschien was dat ook wel een beetje zijn eigen schuld. Hij had zich nou niet bepaald populair gemaakt met zijn eerdere gedrag. Hij knikte toen hij zijn opdracht te horen kreeg, maar voor hij ook nog maar iets kon doen, had superheldin Lucile blijkbaar al een ingang gevonden. Godverdomme. De trut. Wilde ze zo wanhopig graag op een goed blaadje komen te staan bij Thorsten? Of was het gewoon haar ego dat smeekte om gestreeld te worden, en moesten hij en Thorsten haar nu aanbidden en prijzen om haar fantastische daden? Hij rolde met zijn ogen. Dat het gebouw nu maar instortte, dan hadden ze tenminste al één last minder. 'Wat fijn dat we zo'n behulpzaam meisje in ons team hebben,' zei hij met een valse glimlach. 'Altijd paraat voor anderen. Al was het alleen maar om zoveel mogelijk indruk op hen te maken.' Hij walgde van haar. Toch liep hij gedwee naar de omgevallen boom: het was hier immers - gelukkig - niet om Lucile te doen (al dacht ze dat waarschijnlijk wel, de wereld moest altijd om haar draaien) maar om Thorsten, en aangezien de jongen nog niets verkeerd had gezegd tegen hem... Nadat Thorsten net iets te enthousiast over de boomstam was proberen kruipen, hoorde Jurgen een doffe bons en een hoop onverstaanbaar gevloek langs buitenaf. Hij kon een lichte grijns niet achterhouden. 'Wil je je twee armen in het gips ofzo?' vroeg hij lacherig - en waarschijnlijk nogal misplaatst - vooraleer ook hij langs de boomstam naar binnen kroop. Natuurlijk met de gepaste gratie en elegantie van een echte, superieure Ariër - totdat hij plots voelde dat zijn handen de boomstam niet meer vastklemden (de boom was duidelijk "op") en hij zijn evenwicht verloor. Met een doffe klap landde hij in het midden van het half ineengestorte gebouw... En dan nog wel recht op zijn achterwerk. Met een zachte kreun sloot hij zijn ogen even. Gelukkig was het donker binnenin het gebouw, dan zag niemand zijn rode kop tenminste. Wat een totale afgang... Dat zou hij van Lucile waarschijnlijk nog wel een paar eeuwen mogen aanhoren. Hij begon haar nu al nog meer te haten dan hij nu al deed vanwege dit toekomstdenken. 'Geen probleem,' gaf hij nog droogjes antwoord op de eerdere sorry van Thorsten, in de hoop zijn eer nog wat te redden. 'Ik begrijp die stroom vervloekingen - wat je dan ook maar mocht zeggen - maar al te best. De grond is hier niet bepaald zacht.' Dat had hij nu zelf ook wel aan levende lijve ondervonden.

[Lucile Delaney]

Lucile hoorde de jongens achter haar vallen en Thorsten vloeken. Ze draaide zich om en trok haar wenkbrauw omhoog. Typisch, van Thorsten had ze het min of meer verwacht, omdat hij maar één arm had, maar van Jurgen niet echt. Hij leek niet echt verwondingen te hebben. Ze had verwacht dat ze Jurgen uit zo lachen met een valpartij zoals dit, maar daar zag hij er eerder te sneu voor uit nu. Lucile keek van de ene jongen naar de andere, en weer terug, en terwijl ze dit deed, vroeg ze: "Gaat het nog een beetje?". Ook niet te slim, hoogstwaarschijnlijk. Ze kon nu weer een bot antwoord van Jurgen terugverwachten, maar om je daar wat van aan te trekken... Als Lucile niks had gevraagd, had ze ook commentaar gekregen, dus veel maakte het ook niet uit. Lucile had toch al voor zichzelf besloten dat Jurgen eigenlijk gewoon een vieze zak was, die alleen maar zielig liep mee te lopen om aandacht te krijgen en om te laten zien hoe goed hij eigenlijk wel was. Ach ja, dacht ze, als ze hem gewoon zijn gang lieten gaan, waren ze daar ook zo van verlost. Ofwel omdat hij afdruppelde, ofwel omdat hij doorkreeg dat het geen nut had. Of omdat het bij hem hoorde en het uiteindelijk dus niet meer op zou vallen.

[Jurgen Lindberg]

Jurgen stond op en wreef over zijn zere achterste. Aan Thorstens van pijn vertrokken gezicht te zien, ging het hem ook niet al te best af. Het verbaasde hem wel dat er nog geen venijnige opmerking uit Lucile's mond was gekomen, of toch tenminste een hooghartig lachje. In het schemerdonker zag hij niet goed wat ze aan het doen was, totdat ze plots vroeg of het nog wel een beetje ging. Nog steeds niet helemaal bij de zaak antwoordde Jurgen al mompelend: 'Ja hoor, het gaat wel. Bedankt.' Hij hield even op met zich af te stoffen toen hij besefte wat hij net had gezegd. Hij bedankte haar? Helemaal uit zichzelf, zonder dwang? Dat was... Verrassend aardig voor zijn doen. Misschien was er ook iets verkeerd geschoten in zijn hoofd door die val waardoor hij tijdelijk een andere versie van zichzelf was, anders had hij nu allang om mondspoelwater gevraagd om de bittere smaak van zijn bedankje weg te krijgen. Hij keek even om zich heen toen zijn ogen gewend waren aan het halfdonker. 'Eh, nu niet voor het één of het ander, maar... Waarom bevinden we ons eigenlijk ook alweer in de wc's?'

[Lucile Delaney]

Lucile was lichtelijk verbaasd over het feit dat Jurgen haar zojuist bedankt had. Ze besteedde er echter niet veel tijd aan. Ze rolde onopvallend met haar ogen. Alsof dat nog niet duidelijk genoeg was geweest: als het net niet buiten was geweest, hadden ze het er tijdens het zoeken naar anderen nog genoeg over Lena gehad. Aan de andere kant, Jurgen was wel het type persoon om zich van dit soort dingen wat aan te trekken, het boeide hem niet dat er vrienden van mensen verdwenen waren. Zolang hij zijn vrienden maar kon vinden. "We zoeken Lena, de vriendin van Thorsten. Dat doen we hier, omdat ze 's nachts veel naar het toilet moest. Wie weet is ze hier.", zei ze. Ze zuchte, en vervolgde: "Laten we maar eens beginnen met zoeken dan.".

[Thorsten Liljegren]

Ondanks de pijn in zijn arm, kon Thorsten het niet laten om stiekem even zacht te grinniken toen Jurgen ook oncharmant op de grond belandde, in plaats van mooi sierlijk van de boomstam af te springen. Waarom hij precies lachte wist hij ook niet, want tenslotte had hij net zelf ervaren hoe pijnlijk het was om zo hard op een betonnen vloer te landen. Laat staan wat voor emotionele schade Jurgen nu ook nog had opgelopen bij het beschadigen van zijn ego. Misschien dat dat ook wel grappiger was dan het feit dat hij hard op de grond was beland. Echter, zijn humeur sloeg weer om naar bezorgd en  ietwat chagrijnig toen Lucile over Lena begon, de rede waarom ze hier überhaupt waren. Niet dat hij niet wílde zoeken - hij wilde niets liever dan zijn vriendin weer levend en wel terug zien - maar het feit dat het nodig was zat hem meer dwars. Als die stomme storm nou gewoon een gebied met nutteloze dingen verwoest had... Maar néé, het moest weer een camping vol met jongeren zijn die getroffen werd. Maar zover Thorsten wist was misschien wel het hele land getroffen. Wie weet was zelfs zijn thuisland getroffen! Niemand wist hoe groot de storm was en waar hij allemaal heen was getrokken. Hij wilde er eigenlijk niet aan denken dat zijn familie ook nog iets overkomen zou zijn... Snel richtte hij zijn aandacht weer op het vinden van Lena. 'Ja, laten we gaan,' stemde hij met Lucile in. Hij rechtte een keer zijn rug, die angstaanjagend hard kraakte, en liep naar de eerstvolgende ruimte. Toen hij net de deur geopend had, deinsde hij meteen weer geschrokken terug na wat hij in de hoek van de ruimte had zien liggen, belicht door een straal zonlicht dat voor het kapotte dak viel. Er lag een lichaam onder een stuk puin, maar veel leven leek er niet  meer in te zitten. Dat leek ook vrij onmogelijk doordat er een groot stuk steen op het hoofd van het slachtoffer lag. Een grote plas bloed had zich rond de persoon verspreid, maar was al langzaam aan het opdrogen. Dood, dat was zeker. Voor zover Thorsten daar verstand van had. Maar wie was het, die daar met een opengespleten schedel lag..?

[Jurgen Lindberg]

Jurgen knikte kort wanneer Lucile hem vertelde wat ze hier in vredesnaam kwamen doen. Ah zo, ze zochten dus naar Thorstens vriendinnetje. In een half ingestort toilet. Kleine kans dat ze hier was... Levend toch, alleszins. Hij trok een vies gezicht bij het horen van Thorstens krakende rug. Jakkes. Eerst z'n vingers die zo eng hadden gekraakt, en nu zijn rug. Misschien kon hij zich beter eens een goeie chiropractor zoeken. Hij keek in het schemerdonker eens rond, maar zag hier niet echt bepaald iets interessant - of toch zeker niks dat op een mens leek. Eén van de wasbakken was ingestort, en een straaltje water sijpelde zwakjes uit de kapotte leiding. Hij slenterde achter de twee anderen aan toen ze de volgende ruimte gingen ontdekken, maar keek nieuwsgierig op toen Thorsten plots terugdeinsde. 'Wat? Wat zie je?' vroeg hij, en hij liep naar voren om de deur verder open te doen. Zijn blik dwaalde door de ruimte en bleef toen hangen op een hoop pijn die verlicht werd door een zonnestraal. Alleen lag er ook nog iemand onder het puin. 'Oh,' mompelde hij, en bij het zien van de plas bloed voelde hij zijn maag weer omkeren. Toch deed hij nog een stapje naar voren. Een grote steen verpletterde het hoofd van de persoon en maakte het bijna onherkenbaar. Jurgen fronste en stelde toen de vraag waarvan het antwoord eigenlijk al wel duidelijk was. 'Is 'ie dood? Of zij? Eh, het?' Het was nogal moeilijk te zien of het een jongen of een meisje was dat daar zo stil en leveloos onder het puin bedolven lag. Hij kon alleen maar hopen voor Thorsten dat het niet z'n vriendinnetje Lena was... Want Jurgen wist hoeveel pijn deed om je beste vriend in zo'n toestand aan te treffen.

[Lucile Delaney]

Lucile schrok toen ze de ruimte binnen kwam gelopen, waar Thorsten zo van was teruggedeinst. Ondanks dat ze behoorlijk geschrokken was, deed ze toch een paar stappen naar voren. "Zo te zien is 'het' wel dood, ja.', zei Lucile om de stilte te verbreken. Ze besefte dat het niet bepaald strategisch was om het zo te zeggen, maar het was er nu toch al uit. Buiten dat was de stilte ook niet bepaald fijn en haar hoop uitspreken dat de persoon toch nog leefde was nog minder strategisch dan haar 'het is al dood'. Nu hoopte Lucile alleen dat Jurgen even zijn mond kon houden, een ruzie was op dit moment wel het laatste wat Thorsten kon gebruiken, hij heeft wel andere dingen aan zijn hoofd. Ze deed een paar stappen achteruit en liep de ruimte uit, om vervolgens het gebouw uit te lopen. Eenmaal buiten leunde ze tegen een muur en liet ze zich op de grond zakken. Ze zoog de frisse lucht naar binnen. 'Rustig, Lucile', dacht ze bij zichzelf, 'het komt ooit wel goed'. Lucile wist dat het nog een hele poos kon duren voordat het echt goed gekomen zou zijn, maar het werkte wel: ze werd gelijk een stuk rustiger.

[Jurgen Lindberg]

Jurgen onderdrukte succesvol de drang om het levenloze lichaam eens te porren met de punt van zijn schoen - niet omdat het respectloos of iets in die trant zou zijn (sinds wanneer kende hij nou iets van respect?) maar omdat het gewoon te walgelijk voor woorden was. Plus hij wilde niet dat Thorsten tegen hem zou uitvliegen als het toch zijn vriendinnetje bleek te zijn: Jurgen was vrij sterk, maar tegen de kracht van een laaiende Zweed die zo lang was als een boomstam kon hij niet op. Zelfs niet als de arm van die voorgenoemde Zweed er als een lamme vleugel bij hing. Hij keek eventjes verbaasd op toen Lucile - na haar constatering dat "het" wel degelijk dood was - zonder nog één woord te zeggen de ruimte uit liep. Was de aanblik haar teveel geworden misschien? In normale omstandigheden had hij haar waarschijnlijk een aanstelster gevonden, maar tja: dit waren nu niet bepaald wat je kon noemen normale omstandigheden. Zelfs Jurgen voelde zich onpasselijk bij het zien van het bloed op de grond, en hij trok zich meestal van niks of niemand wat aan behalve van zichzelf. En Claus. Maar dat laatste was nu voorbij. Hij fronste en bedacht zich hoe hij zijn volgende vraag aan Thorsten zo tactvol mogelijk kon formuleren. Toen hij uiteindelijk tot de conclusie kwam dat er absoluut geen manier was om het tactvol te brengen, vroeg hij simpelweg: 'En... Is het Lena?' Enkel de jongen zelf kon dat weten, natuurlijk. Misschien was het best dat hij de ander even alleen liet op dit moment. Dit niet alleen zodat hij Thorsten de tijd en afstand kon gunnen die hij nodig had om uit te zoeken of hij het dode lichaam op de grond herkende, maar ook omdat Jurgen totaal niet zou weten hoe hij moest reageren op de emotionele uitbarsting die de ander mogelijk zou hebben als het toch Lena bleek te zijn. Hij verafschuwde emoties omdat hij niet wist hoe hij ermee moest omgaan, zeker niet als het andermans emoties waren. Ergens was hij er misschien zelfs wat bang van. Hij schraapte zijn keel. 'Eh... Ik denk dat het best is als ik ga. Ik moet nog- Je moet- Ik denk dat ik... Ja.' Al mompelend liet hij zijn woorden wegsterven voordat hij wat stappen achteruit zette. Ditmaal was hij echter niet zo voorzichtig als bij het binnengaan van de ruimte, en dat merkte hij aan de zachte "splets" die hij plots hoorde. Hij sloot kort zijn ogen, hopend dat het niet was wat hij dacht dat het was, en keek vervolgens naar beneden. Oh shit. Wel dus. Hij was midden in de plas bloed gestapt. 'Scheiße,' murmelde hij terwijl hij vlug nog een stap achteruit deed. Zijn nieuwe schoenen... Hij wierp nog een laatste blik op Thorsten, knikte eens naar hem en verliet toen de kleine ruimte. Daar klom weer op de boom - ditmaal met iets meer gratie dan voorheen - om het gebouw uit te kunnen. Zijn been protesteerde toen hij van de stam op de grond sprong, maar hij merkte dat het al minder pijn deed dan eerst. Zijn voeten lieten twee rode afdrukken achter, en hij haalde zijn neus op. Gatverdamme. Dat was gewoon goor. Dan pas merkte hij Lucile op, die met haar rug tegen de muur zat. Ze zag er maar wat bleekjes uit. Niet goed wetend wat hij moest zeggen, vroeg hij maar ongemakkelijk: 'Eh... Gaat het wel wat met je?' Oh bah. Hier was hij écht niet goed in.

[Lucile Delaney]

Jurgen wist Lucile steeds meer te overdonderen. Eerst was hij een arrogante zak die niks van de rest van de wereld moest weten, nu intereseerde hij zich tenminste een beetje voor de rest. "Het gaat wel weer. Ik kan niet zo goed tegen lijken. Vooral niet tegen de stank er van.", antwoorde Lucile vlak nadat ze haar hoofd had opgetild van haar armen, die vervolgens weer op haar opgetrokken knieën steunde. Lucile bekeek Jurgen even, waarna ze hem vroeg: "En jij? Hoe gaat het met jou? Het lijkt me sterk dat jij hier niemand op de één of andere manier bent kwijt geraakt.". Het was zo, en misschien was het een manier om een gesprek met Jurgen aan te knopen. Het benieuwde Lucile hoe het kwam dat Jurgen zo was zoals hij was. Misschien dat hij wel zo'n zak geweest, door de omstandigheden waarin ze met z'n allen in terecht gekomen waren, bedacht ze zich.

[Jurgen Lindberg]

Er leek kort iets van verbazing in Lucile's ogen te flikkeren nadat ze haar hoofd had opgetild en hem had opgemerkt. Even voelde Jurgen hoe hij in zijn defensieve houding schoot - komop, had ze verwacht dat hij haar zou uitlachen om hoe ze daar zat of iets in die aard? - totdat hij besefte dat dit eigenlijk precies was wat hij anders zou hebben gedaan. Veel reden om hem niet verrast aan te kijken nu hij eens aardig probeerde te doen had ze immers niet, aangezien hij nou niet bepaald zijn best had gedaan om een goeie indruk op haar te maken. 'Ah, zo,' antwoordde hij, nog steeds onzeker over wat hij in vredesnaam moest zeggen. Ik kan niet zo goed tegen lijken. Wel, het zou een wonder zijn om iemand tegen te komen die er wél goed tegen kon en er vrolijke huppeldansjes omheen zat te maken, blij om eindelijk nog eens een dooie te zijn tegengekomen. Op de stank van het dode lichaam in de toiletten had hij niet echt gelet; hij was wat te druk bezig geweest met het gapende gat in het levenloze hoofd en de zee van bloed die eruit was gestroomd. Hij besloot echter eens zijn gedachten niet te verwoorden, want Lucile zou er waarschijnlijk niet echt mee opgezet zijn. In plaats daarvan liet hij zich ook nog steeds wat twijfelend langs de muur op de grond zakken. Toen het Franse meisje hem vervolgens vroeg hoe het met hem ging, keek Jurgen haar fronsend aan. 'Met mij?' herhaalde hij ietwat ongelovig. Hmm, dat was nieuw. Mensen die oprecht interesse toonden in hoe het met hem ging. Normaal gezien was hij altijd degene die de aandacht op zichzelf moest proberen vestigen, aangezien het anders toch alleen maar over anderen ging. Hij keek weer weg toen Lucile het had over iemand kwijt geraken en haalde nonchalant zijn schouders op, alsof het hem niks deed. Alsof Claus hem niks deed. 'Ik had een vriend,' antwoordde hij, maar zijn stem klonk zachter en minder onverschillig als hij gehoopt had. 'Met de nadruk op "had".' En meer wilde hij er niet over kwijt. Niet nu, en niet hier.

[Thorsten Liljegren]

Dood? Ja, dat was wel duidelijk. Maar wíe was er dan dood? Jurgen zei terecht "het" tegen het lichaam op de grond, want zelfs het geslacht van de persoon met de opengespleten schedel was niet meer duidelijk te herkennen. De kleren die de persoon aan had waren donker gekleurd van het bloed en het lichaam lag er verder ook verfomfaaid bij. Thorsten wist ook weer meteen dat hij nooit bij het leger of de ambulancedienst wilde gaan werken, dat was wel zeker. Eén keer in zijn leven dit aanzien was al meer dan genoeg. En hij hoopte eigenlijk ook dat het maar bij één keer zou blijven. Maar wie was die persoon die daar lag? Het leek niet echt vrouwelijk en Thorsten kon ook niet zeggen dat hij de kleding meteen herkende. Zelfs de haarkleur was niet echt meer duidelijk te onderscheiden. Het leek donker, maar dat kon ook door de enorme hoeveelheid bloed komen... Geshockeerd als hij was, merkte hij niet eens dat zowel Jurgen als Lucile de ruimte al weer snel hadden verlaten. Waarom zouden ze ook blijven? Zij waren tenslotte niet naar iemand op zoek. Thorsten probeerde diep adem te halen, maar een brok in zijn keel hield hem tegen. Meer dan een paar kleine teugjes lucht kreeg hij niet naar binnen. Hij voelde zich licht in zijn hoofd, maar zei tegen zichzelf dat hij sterk moest blijven. Niet flauwvallen nu. Het is maar een lichaam. Het is maar een lichaam. En het was te hopen dat het geen bekend lichaam was. Hij verzamelde al zijn moed en zette een stap dichter bij de overleden persoon. Zijn schoen maakte een onsmakelijk spattend geluid toen hij in de plas bloed stapte. Met zijn goede arm reikte hij naar de schouder van het lichaam, waar hij een flinke duw tegen gaf. Met een zacht plof viel het lichaam de andere kant op. Een sik. Goddank! Een sik! Het was niet Lena! Ondanks dat hij nog steeds in de kamer stond met een dood lichaam en een plas bloed als gezelschap, kon hij wel juichen van blijdschap. Het was een wat oudere jongen die op de grond lag. Of het was een wat oudere jongen geweest; zijn ogen stonden nu zwijgend in het niets te staren. Dood als een pier. Het was misschien moralistisch gezien niet de beste manier om op iemands overlijden te reageren, maar hij liep met een lichte glimlach de ruimte weer uit, een spoor van bloederige voetstappen na latend, die van Jurgen volgend. Maar dat dit lichaam niet van Lena was, betekende niet dat ze in orde was. Ze waren nog lang niet overal geweest en wie weet hoe groot de ravage wel niet op andere plekken was. Toen Thorsten bijna bij de boomstam was, bedacht hij zich en draaide hij zich om. Hij had de rest van het toiletgebouw nog niet bekeken en wie weet kon hij daar Lena wél vinden. Hij riep nog een keer haar naam, maar geen gehoor volgde. Hij passeerde twee, drie ruimtes die allemaal leeg waren, afgezien van een hoop afgebrokkelde stukken beton en baksteen. Hij stopte echter bij de douches, waar een groot stuk muur verpulverd was door een tweede, kleinere maar niet bepaald lichter uitziende, boom. Ook hier lag bloed op de vloer, wat betekende dat er ofwel iemand geweest was, ofwel nog steeds iemand was. Hij riep nog een keer: 'Lena?' Geen antwoord. Toen hij de ruimte binnenliep, echter, kwam hij al snel tot de ontdekking dat er hier niemand antwoord zou kunnen geven: het bloed dat op de tegelvloer lag kwam van een arm. En dat was ook het enige menselijke dat er was; alleen één arm. Thorsten probeerde zichzelf nog te beheersen, maar het was al te laat; maagzuur borrelde op en al snel lag zijn avondeten van voor de storm vermengd met het bloed op de vloer. Wendde zijn blik van het massacre af. Een arm! Hoe kon dát nou weer gebeuren?! Hij wilde het eigenlijk niet eens weten. En nu weer de vraag: wiens arm was het dan? Hij wierp nog zijdelings een blik op de levenloze ledemaat. Rode nagellak. Lena had rode nagellak... Maar er waren heel veel meisjes met rode nagellak, toch? Was het niet gewoon bloed misschien? Nee, dat kon niet Lena's arm zijn. Onmogelijk. En wie verloor nou weer zijn arm in een storm? Er vlogen toch geen kettingzagen door de lucht? Thorsten snelde de kamer weer uit en liep op een drafje terug naar de boom waar ze binnen waren gekomen. Hij veegde ondertussen zijn mond af aan de mouw van zijn goede arm. Met enige moeite hees hij zich op de boom en klom hij weer naar buiten. Al snel vond hij daar Jurgen en Lucile in gesprek. Lijkbleek en nog steeds bibberend op zijn benen voegde hij zich zwijgend bij hen.