The Marauders

[Remus J. Lupos]

Remus voelde al iets van zijn initiële boosheid jegens Sirius wegebben wanneer Lucy hem verzekerde dat alles goed was, waarna hij opnieuw keek naar de grote, zwarte hond die opeens een stuk minder praatjes leek te hebben. Ondanks zijn verontwaardiging, kwam er toch een lichte glimlach om zijn lippen te staan toen Sluipvoet wat aardiger besloot te doen tegen Lucy. 'Het is hem geraden dat hij zijn verontschuldigingen aanbiedt, anders zal het zijn beste dagje niet worden!' probeerde hij op nog enigzins strenge toon te zeggen, maar ergens diep vanbinnen wist hij zelf al dat hij Sirius allang vergeven had. Tja, hij had het al eerder gemerkt dat hij niet lang boos kon blijven op zijn vriend. En dat boos blijven zou er alleen maar moeilijker op worden nu de ander ook nog eens iets meer was geworden dan alleen een vriend. 'Hij mag al blij zijn dat hij zo goed is in schattige oogjes opzetten,' voegde hij er nog lichtelijk geamuseerd aan toe, waarna hij zich wat voorover boog om Sluipvoet wat achter zijn oor te krabbelen. Hij merkte vanuit zijn ooghoeken op dat Lucy het toch nog niet al te erg vertrouwde en subtiel een stapje naar achteren deed. 'Ja, gelukkig weet Madame Plijster tenminste nog wat ze doet, in tegenstelling tot sommige anderen,' zei hij met nadruk op zijn laatste woorden en een indringende blik op Sirius. Nadat hij deze nog gauw even over zijn harige, natte kop geaaid had - hij zag het als een soort zwijgende vergeving toekennen - stond hij op en keek nog eens goed naar Lucy's wang. 'Maar toch... In de tussentijd is het niet de bedoeling dat die schram gaat ontsteken, met al dat zand en dat vuil hier. Wacht even.' Hij begon in de zakken van zijn gewaad te zoeken en diepte uiteindelijk zijn toverstok en een schone zakdoek op. 'Genezen kan ik niet, schoonmaken wel,' vervolgde Remus met een glimlach. 'En om je gerust te stellen... Als James weer eens een akkefietje heeft gehad met Severus en het vertikt om naar Madame Plijster te gaan, ben ik ook degene die tot verpleegster wordt aangesteld, dus het is niet zo dat ik geen ervaring heb en dat je gezicht er bijvoorbeeld plots net zo harig zal gaan uitzien als dat van ons lieve hondje hier.' Hij grijnsde eventjes en richtte toen zijn toverstok op Lucy's wang. 'Hygiëna,' mompelde hij, waarna het al gedroogde bloed en de modder van haar wang verdwenen. Hierna bracht hij de schone zakdoek naar haar wang en depte voorzichtig nog wat bloed weg bij de schram. 'Zo, weer helemaal opgelapt. Voordat de Reuzeninktvis op de geur van vers bloed afkomt.' Hij kon opnieuw een grijns niet verbergen. Waarschijnlijk was het beest vegetarisch... Maar dat hoefde Lucy nog niet te weten, toch? Remus keek opnieuw eventjes naar Sirius in zijn hondengedaante, en bedacht zich toen dat hij hem aan Lucy alleen als "een hond" had beschreven. 'Oh, hij heet trouwens Sluipvoet,' zei hij dus maar met een gebaar naar Sirius. Hij was er honderd procent van overtuigd dat hij nog nooit Sirius' bijnaam luid en duidelijk had uitgesproken in Lucy's bijzijn - zijn gemompel van daarstraks niet meegerekend toen hij merkte dat Sirius zomaar wegliep van het schoolhoofd in plaats van de man nog eventjes af te leiden - dus maakte het niet uit of ze hond-Sirius bij de naam "Sluipvoet" leerde kennen.

[Sirius Zwarts]

Het was een hele opluchting te horen dat Remus’ woede al wat was gezakt. Niet omdat hij bang was voor hem of zo, maar omdat hij van zichzelf wist dat hij goed was in het kwetsen van mensen en dat dat wel het laatste was wat hij Remus wilde doen. Ook de Huffelpufster scheen hem al ongeveer te hebben vergeven – al had hij zich daar niet zo druk om gemaakt – ook al zette ze nog steeds een paar stapjes van hem weg. Toen er achter zijn oor gekrabbeld werd, begon zijn staart spontaan weer heen en weer te zwiepen. Kleine waterdruppeltjes vlogen in het rond. Zo langzamerhand begon het al aardig donker te worden en Sirius vroeg zich af of ze het avondeten gemist zouden hebben. Om de één of andere rede had hij altijd honger als hij Sluipvoet was en dan was het avondeten missen niet iets waar hij blij van werd. Natuurlijk hadden ze van Perkamentus een deel van de lekkernijen mogen houden die de man eerder tevoorschijn had getoverd, maar Sirius betwijfelde of die er nog steeds waren. Hij was vast niet de enige met honger in Griffoendor. (Peter kennende had hij de zak met eten nu al geroken. Waar was Peter eigenlijk..?) Maar hij besefte dat hij moeilijk zó het kasteel binnen kon lopen en dat hij dus eerst terug moest gaan naar het vervallen schuurtje, waar zijn kleren en zijn toverstok lagen. Hij drentelde om Remus heen en schudde zijn vacht een keer droog, waardoor de natte-honden geur nog eens extra verspreid werd. Sirius moest toegeven dat dit niet zijn lekkerste odeur was. Zijn vriend maakte ondertussen de wang van het meisje schoon. Pfft, allemaal veel te lief naar zijn zin… Maar dat was Maanling nou eenmaal; lief en verzorgend. Stom eigenlijk dat zo’n persoon nou net gekozen had voor een lompe pestkop als hijzelf, maar misschien heften ze elkaar ook wel mooi op. Toen hij zijn bijnaam hoorde, schrok hij even, maar toen bedacht hij zich dat Lucy die waarschijnlijk toch nog niet kende. Dat zou alleen wel betekenen dat Remus bij deze hem nooit meer met die naam aan kon spreken als Lucy erbij was. Tenzij ze er een “Sirius lijkt zo veel op die hond” smoesje bij verzonnen natuurlijk. Een plotse hond-achtige hyper aanval overviel hem bij het ruiken van gekruide kippenpootjes – lang leve zijn fantastische neus – vanuit het kasteel. Hij rende blij rondjes om Remus heen en porde met zijn snuit in diens zij. Waarom wist hij eigenlijk niet, maar hij had gewoon zin om actief te zijn en aan Remus te zitten. Om actief aan Remus te zitten.

[Lucy Williams]

De opmerking van Remus over “in tegenstelling tot sommige anderen”, snapte Lucy niet helemaal, maar ze ging er vanuit dat het voor haar niet erg belangrijk was. De grote zwarte hond leek nu opeens een makke puppy met zijn grote grijze – ze bedacht zich dat ze nog nooit eerder een hond met grijze ogen had gezien – ogen en kwispelende staart. Waarom het beest net opeens zo uit het water was komen zetten, kon ze nog steeds niet begrijpen. Het was wel alsof de hond haar met opzet had laten schrikken. Maar zo slim waren honden niet, toch..? Je wist maar nooit wat er allemaal in het Verboden Bos leefde. Wie weet was die hond wel helemaal geen echte hond, maar één of ander wezen dat er gewoon veel op leek. (Wat dat zou moeten zijn, wist ze ook niet. Verzorging van Fabeldieren was niet haar beste vak.) Ze richtte zich weer op Remus toen die over het schoonmaken van de schram begon. Ze kon niet zien wat voor vuil er allemaal in zat, maar blijkbaar genoeg om het schoon te moeten maken. ‘Vooruit dan maar, maar als er dadelijk toch een hap weg is uit mijn wang, of er spontaan paddenstoelen op groeien, dan mag jíj me naar Madame Plijster brengen!’ zei ze semi-serieus. Veel kon er niet mis gaan met het schoonmaken van een wond, toch? En Remus leek haar nou niet echt de slechtste tovenaar op de school. En ze had ondertussen ook wel in de gaten dat de date ook geen flauwe grap geweest was – geen grap van Remus in ieder geval – want anders was hij vast niet zo lief voor haar geweest. Ze glimlachte naar hem toen hij de schram schoonmaakte en werd plots een beetje nerveus. Wat werd er eigenlijk van haar verwacht op een eerste date? En hoe wist je of het een succes geweest was? De enorme hond was misschien niet zo’n groot succes geweest, maar hoe Remus op alles reageerde, vond ze dan toch wel weer heel lief… Maar zou hij dat bij iedereen gedaan hebben, of alleen bij haar? Had hij wel vaker met meisjes zitten pootjebaden in het grote meer en hen verhalen verteld over de Reuzeninktvis? Hij leek haar niet het type player, maar wat wist ze nou eigenlijk van hem? Ze wist dat hij een paar goede vrienden had die soms wat vervelend waren, dat hij niet bang was voor de Reuzeninktvis, dat hij graag las of in ieder geval vaak met boeken rondliep, dat hij perfect capabel was om een wond schoon te maken, dat hij erg mooie ogen had en dat hij een paar mysterieuze maar niet onaantrekkelijke littekens op zijn gezicht had. Niet zo veel dus, maar genoeg om te zeggen dat ze hem wel mocht. Als hij tenminste zo bleef als hij nu was. De zwarte hond huppelde ondertussen blij rondjes rond Remus en duwde zijn snuit op allerlei plekken tegen diens lichaam. ‘Misschien moeten we eens gaan eten, ik krijg een beetje honger,’ stelde Lucy voor. ‘Bedankt voor het schoonmaken,’ voegde ze er nog aan toe, gebarend naar haar wang.

[Remus J. Lupos]

Remus schudde lichtjes zijn hoofd toen hij zag hoe dartel Sirius opnieuw rondjes begon te lopen om hem heen en haalde zijn neus op. 'Jakkes, natte hond... Misschien kan ik hem straks best eens in bad zetten en eens goed wassen. Overal, zodat er geen enkel plekje meer stinkt.' Hmm, maar dan wel liever in zijn menselijke gedaante... Hij deed niet eens moeite om zijn grijns te verbergen en keek uitdagend naar Sluipvoet die nog steeds vrolijk rond hem heen drentelde. Pas wanneer de zwarte hond zijn snuit tegen zijn zij (en nog een hoop andere plekken) begon te drukken, probeerde hij hem subtiel wat weg te duwen. Hond of geen hond, er bestond nog steeds een concept als "privacy". Zeker als Lucy er bij stond en tot nu toe nog helemaal niks doorhad. Hij lachte een beetje schaapachtig terwijl hij nog eens over de grote, zwartharige kop streelde. 'Ahw, wat lief... Vergeet maar wat ik daarnet zei, hè Sluipvoetje? Je hebt me overtuigd... Je mag me blijkbaar wel, hmm?' Ietsje te veel zelfs, dacht Remus er achteraan met een lichtelijk rood aangelopen gezicht. Vervolgens wendde hij zich opnieuw tot Lucy en keek eventjes naar het kasteel. 'Dat is een goed idee,' antwoordde hij. 'Alleen maar hopen dat we professor Perkamentus niet opnieuw tegenkomen, dan krijgen we misschien wel weer een scène zoals daarstraks in de leerlingenkamer van Griffoendor...' Hoofdschuddend dacht hij eraan terug. Perkamentus die zo aardig was om een hele hoop eten tevoorschijn te toveren, maar die de sfeer tegelijkertijd ook wel grondig verpestte door erbij te blijven zitten. Hoewel... Remus wist niet zeker of hij zich op dat moment wel zo comfortabel gevoeld zou hebben, moest hij er alleen met Sirius en Lucy gezeten hebben. Bij Sirius had hij toen nog die grote twijfel gevoeld die hem zelfs van zijn eetlust beroofde, en Lucy... Hij voelde zich nog ongemakkelijk, omdat hij toen nog niet wist hoe hun afspraakje zou uitdraaien. Nu wist hij echter dat ze een lief, spontaan, humorvol en al dan niet ietwat onhandig meisje was - niet iets om nerveus voor te zijn, dus. En - zelfs al zou Sirius extra argwanend worden als hij het ooit luidop in zijn buurt zei - ze was ook wel erg mooi. Vooral dan haar glimlach. Maar hij moest er niet aan denken om haar nu hardop een complimentje te maken, dat zou ten eerste nogal erg cliché overkomen en Lucy het verkeerde idee kunnen geven, en ten tweede zouden de speelse kopjes (kon je dat wel zeggen van een hond?) van Sluipvoet hoogstwaarschijnlijk veranderen in iets agressiever - vlijmscherpe tanden, bijvoorbeeld. Hij glimlachte en merkte nu pas op dat hij ook best wel honger had. Het enige probleem was wel dat ze nogal moeilijk naar de Grote Zaal konden gaan, want dan zou Lucy aan de tafel van Huffelpuf moeten gaan zitten... En echt gezellig was dat nu ook weer niet. 'Zullen we anders eten uit de Grote Zaal meenemen en het hier ergens opeten?' stelde hij dus vrolijk voor. 'Anders zouden we aan verschillende afdelingstafels moeten gaan zitten... Of James zou eisen dat je naast hem kwam zitten en de rest van de avond met hem zou bezig zijn,' voegde hij er grijnzend aan toe. Hij glimlachte opnieuw kort wanneer Lucy hem nog eens bedankte voor het schoonmaken van haar wang. 'En graag gedaan. Blij dat er geen hap uit je wang is, of dat er geen paddenstoelen op zijn gegroeid!'

[Sirius Zwarts]

“Overal wassen totdat geen enkel plekje meer stinkt.” Dat klonk toch wel behoorlijk verleidelijk in Sirius’ grote zwarte oren. Of het daadwerkelijk tot zoiets zou komen, dat was nog maar af te wachten, maar hij kon er altijd op hopen. Blijkbaar had Lucy ook honger gekregen, want plots was het plan om naar de Grote Zaal te gaan om te gaan eten. Of preciezer: eten te gaan halen en dat vervolgens het hier op te gaan eten. Sirius twijfelde of hij weer terug zou moeten veranderen en aangekleed moest gaan eten in de Grote Zaal, of dat hij terug zou veranderen en dan Lucy en Remus hier vergezellen. Of gewoon hond blijven en hier op eten wachten, dat kon natuurlijk ook. Misschien moest hij dat maar gewoon doen, dan hoefde hij zich niet eerst helemaal schoon te maken – als hij naar modder-ruikend aan zou komen zetten, zou het wel érg op vallen – en kon hij nog even vrolijk ronddartelen. En bovendien hoefde hij dan niet op zijn tafelmanieren te letten en kon hij alles gewoon naar binnen schrokken. Als Remus zo aardig was om wat eten mee te nemen natuurlijk. Dat betekende dat hij zijn vriend dus eerst duidelijk moest maken dat hij ook mee wilde eten en wel in zijn hondenvorm. Een zacht gepiep klonk uit zijn keel terwijl hij voor Remus ging zitten en hem kwispelend aan keek. Om het nog wat duidelijker te maken, likte hij met zijn lange tong zijn bek af. Daarmee zou het toch wel duidelijk genoeg zijn? Hij liep nog een rondje om Remus heen en keek toen ook nog een keer Lucy aan. Sirius wist dat vrouwen soms wat beter waren in lichaamstaal dan mannen. Misschien dat lichaamstaal van dieren daar ook onder viel. Hm, als hij nou eens gewoon alvast naar het kasteel ging lopen? In geen miljoen jaar dat hij daar binnen kwam zo, maar dan was het duidelijk dat hij ook naar binnen wilde om eten te halen. Op een drafje liep hij richting Zweinstein en na een paar meter draaide hij zich weer naar het tweetal om en blafte hij luid. Af en toe schrok hij zelf nog wel eens van zijn harde blaf. Dat volume zou hij waarschijnlijk nooit weten te behalen als hij gewoon mens was. Het was wel een handige vaardigheid als hij mensen bang probeerde te maken. Of als hij de aandacht wilde trekken, zoals nu. Als ze het nu nog niet door hadden, dan wist hij het ook niet meer. Verwachtingsvol keek hij van Remus naar de Huffelpufster en weer terug.

[Lucy Williams]

Remus leek wel erg gesteld op die hond, terwijl hij even geleden nog zo boos was geweest. Ze glimlachte om hoe de jongen met de hond omging. Alsof ze al jaren bevriend waren. Het grote gevaarlijke meer-monster was nergens meer te bekennen en Remus scheen ook al zijn beschuldigingen tegen de hond weer terug te hebben getrokken. Ze nam het hem niet kwalijk. Zelf kon ze ook nooit lang boos blijven op haar kat als die iets uitgehaald had. Uiteindelijk wist het beest zich altijd weer zó te gedragen dat de onschuldigheid en schattigheid de overhand had en ze het hele voorval weer was vergeten. Het idee om het eten hier op te eten was eigenlijk wel een goed idee. Lucy had nooit begrepen waarom er eigenlijk überhaupt afdelingen waren op Zweinstein. Je kreeg wel een eenheidsgevoel met je afdeling, maar daarentegen was het wel een stuk moeilijker om contacten te leggen buiten je eigen afdeling. Misschien dat Lucy Remus en zijn vrienden al veel eerder ontmoet had als er geen afdelingen waren geweest. Maar misschien ook wel niet, want ze had het eigenlijk ook al een wonder gevonden dat Remus contact met haar gezocht had. En als er dan toch afdelingen moesten zijn, dan konden ze toch wel op z’n minst een gezamenlijke tafel maken? Als Lucy nu met Remus wilde eten, moesten ze ergens anders gaan eten. Ze betwijfelde of dat wel mocht volgens de schoolregels – buiten eten – maar er zou vast geen hele erge straf op staan. Hoopte ze althans… Ze was niet echt een regel-breker, dat durfde ze meestal niet zo goed. Maar als ze met iemand was die het wel durfde, ging ze meestal toch wel mee in het plan. Als het een leuk plan was tenminste. En dineren met een best wel knappe jongen aan het meer bij zonsondergang, vond ze toch wel een leuk plan. Ze hoopte dat ze nu niet het verkeerde idee zou krijgen en dat Remus met dit alles eigenlijk helemaal niets bedoelde. Maar er was nog niets gebeurd, dus misschien moest ze niet zo moeilijk denken. Voor zover dat kon. Ondertussen was de grote hond genaamd Sluipvoet allerlei gebaren aan het maken met zijn gedrag en stem. Ze schrok van de harde blaf. Het grote monster uit het meer was toch nog niet helemaal verdwenen. ‘Volgens mij wilt ‘ie ook eten,’ dacht ze hardop. ‘Heb je hem al ooit gevoerd? Of zoekt hij zijn eigen eten?’ vroeg ze aan Remus, die waarschijnlijk meer verstand van Sluipvoet had dan zij.

[Remus J. Lupos]

Blijkbaar waren hij en Lucy niet de enigen die honger begonnen te krijgen, dacht Remus wanneer hij Sluipvoet praktisch zag kwijlen bij de gedachte aan voedsel. Hij had het altijd vreemd gevonden dat Sirius in zijn hondengedaante zo veel honger had, maar ja: als hij eens per maand veranderde in een weerwolf, had hij ook zin in alles wat zijn pad kruiste - behalve dan zijn drie vrienden, natuurlijk. Al kon dat ook wel komen door het feit dat hij moeilijk een volledig hert kon opschrokken. En Peter... Die was als Wormstaart gewoon te miezerig om aandacht te schenken. Hij keek eventjes naar de hemel die al wat donkerder begon te kleuren, en hoewel de zon nog steeds laag in de lucht stond, was de maan al zichtbaar. De maan die morgen vol zou zijn. Remus huiverde even bij de gedachte. De vrolijkheid van deze avond zou morgen ver te zoeken zijn, want zelfs al zou hij in het gezelschap verkeren van zijn vrienden, de transformatie zelf bezorgde hem nog steeds helse pijnen. Onbewust liet hij zijn hand even over een litteken bij zijn sleutelbeen glijden, vooraleer hij uit zijn gedachten werd gehaald door een luide blaf van Sluipvoet. Hij glimlachte breed. 'Ik denk dat 'ie van de honger zou omkomen als niemand hem voerde, want ook al ziet hij er zo niet uit, Sluipvoet kan best wel een luie donder zijn als het aankomt op voor zichzelf zorgen. Nee, hij laat zich liever verzorgen. Wat ergens ook wel begrijpelijk is, natuurlijk: mij zou je ook niet horen klagen als er iemand was die me elke dag eten kwam brengen en in de watten legde.' En in feite was die "iemand" er ook wel, meestal in de gedaante van één van de Huiselven. Hij grijnsde kort. 'We kunnen hem natuurlijk ook eens voor z'n eigen voedsel laten zorgen. Hè Sluipvoet?' zei hij poeslief tegen de grote, zwarte hond. Vervolgens begon hij in de richting van het kasteel te lopen en kwam hij maar gauw op zijn woorden terug, vooraleer Sirius zijn schattigheid weer eens in de strijd zou gooien. 'Maar aangezien ik niet zou willen dat hij hier straks spontaan begint te janken of omkomt van de honger, denk ik dat we best toch wat te eten voor hem meenemen. Ik vraag me af wat de pot schaft vanavond...' Sirius had dat in zijn Sluipvoet-gedaante waarschijnlijk allang kunnen ruiken (en Remus kon er in zijn weerwolf-gedaante van meespreken wat het was om een overontwikkeld reukorgaan te hebben) maar Remus hoopte nu vooral dat het iets was dat ze gemakkelijk mee naar buiten konden smokkelen. 'Zullen we dan maar?' zei hij met een brede glimlach naar Lucy.

[Lucy Williams]

‘Arme hond,’ zei Lucy medelevend. Ze vroeg zich af hoe het beest zichzelf dan in leven had kunnen houden in de tijd dat hij nog niet ontdekt was door het groepje leerlingen. Misschien was het wel gewoon een zwerfhond die in Zweinsveld niet meer aan zijn trekken kon komen of daar weggejaagd was door een niet al te zorgzame ex-eigenaar. Dat zou het bedelachtige gedrag verklaren, wat vreemd was voor een wilde hond om te doen. Bestonden die nog wel, wilde honden? Of waren er alleen wolven tegenwoordig? En weerwolven natuurlijk. Al hoopte Lucy dat ze die nooit tegen hoefde te komen. Ze bleef liever in één stuk als het even kon. Als ze toevallig zag dat het volle maan was, dan bleef ze meestal ook liever binnen dan buiten en kwam ze zéker niet te dicht in de buurt van het Verboden Bos. Leerlingen zeiden wel eens dat ze er een hadden horen huilen, maar Lucy had het nog nooit gehoord. De zwarte hond leek tevreden toen Remus uiteindelijk toch besloot om eten voor hem mee te nemen en toen ze met z’n tweeën richting het kasteel liepen, maakte het beest ook geen verdere aanstalten om hen te volgen, maar bleef hij braaf op zijn plek zitten wachten. Terwijl ze verder liep, vroeg ze aan Remus: ‘Heb jij wel eens een weerwolf horen huilen?’ Als hij ooit de reuzeninktvis had gezien, was hij hiermee misschien ook wel bekend. ‘Ik hoorde laatst iemand zeggen dat er hier weerwolven in het Verboden Bos leven, maar ik heb er nog nooit een gehoord. Lijkt me trouwens sterk dat ze altijd daar leven, want ze zijn soms ook gewoon in mens-gedaante. Toch?’ Dat zou namelijk betekenen dat er ook bosmensen in het bos woonden en dat leek haar nou niet echt prettig voor hen. Als ze geen wolf waren, maakten ze waarschijnlijk geen schijn van kans tegen al die fabeldieren daar. ‘Misschien is het ook wel allemaal stoerpraterij hoor, maar ik vroeg het me af. Omdat je ook al de reuzeninktvis eens gespot hebt, snap je?’ legde ze uit. Het kasteel kwam al dichterbij en Lucy kon het eten al bijna ruiken. Haar maag maakte zachte knor-geluidjes bij denken aan voedsel. Hoog tijd voor eten, inderdaad. En dan hopen dat ze voor het écht donker werd binnen konden zijn, dan liepen ze minder kans op straf. Want Perkamentus scheen die dag een neus voor hun aanwezigheid te hebben en ze keek nou niet echt uit naar een avondje strafwerk schrijven in het bijzijn van een leuterende professor Perkamentus. Hopelijk was hij – in het geval dat ze betrapt zouden worden bij het overtreden van een regel – in een vergevingsgezinde stemming, net als eerder die middag.

[Remus J. Lupos]

Remus keek eventjes cynisch op wanneer Lucy het had over de "arme hond" - Sluipvoet werd wel weer mooi op z'n wenken bediend! - maar liep vervolgens verder met haar in de richting van het kasteel. De glimlach die eerst nog op zijn gezicht had gestaan, verdween echter bij het horen van het volgende gespreksonderwerp. Hij vertraagde zijn pas lichtelijk toen Lucy hem vroeg of hij ooit al eens een weerwolf had horen huilen en wist even niet waarheen hij nu moest kijken. Weerwolven in het Verboden Bos... Misschien was het toch niet zo'n slim idee van zijn vrienden geweest om hem soms in zijn weerwolf-gedaante "uit te laten" in het bos. Zeker als sommige leerlingen hem blijkbaar al gehoord hadden... Hij slikte eens en probeerde zijn nervositeit te verbergen. 'Eigenlijk lopen ze zowat altijd in hun menselijke gedaante rond, behalve bij volle maan. Ik denk dus niet dat er mensen zijn die zo gek zijn om hun hele leven in het Verboden Bos te leven, behalve dan wanneer het tijd is voor hun transformatie. Maar het merendeel van de tijd zijn het gewoon mensen zoals jij... Zoals jij en ik. En ze zijn ook maar één keer in de maand schadelijk.' De meesten dan toch, dacht hij er achteraan. Want er was nog steeds dat vraagteken dat bleef opduiken bij hem over de weerwolf Fenrir Vaalhaar door wie hij zo veel jaren geleden ooit gebeten was. Zijn vader deed er nogal geheimzinnig over, alsof het niet zomaar een ongeluk was geweest. 'Maar ik... Ik heb nog nooit een weerwolf gehoord. Laat staan gezien.' Natuurlijk niet. Zijn eigen gehuil hoorde hij wel, maar hij had er geen flauw idee van hoe het klonk aangezien hij de gebeurtenissen van de nacht tegen de ochtend alweer vergeten was. Hij zou in principe een leerling kunnen doodbijten en zich daar niets meer van herinneren. Hij huiverde bij de gedachte alleen al en sloeg zijn mantel wat meer om zich heen. Hij had het plots koud, en het feit dat zijn voeten (die hij maar gauw in zijn schoenen had laten glijden zonder eerst zijn sokken weer aan te trekken) nog vochtig waren, hielp daar niet echt mee. Opeens wenste hij dat Sirius toch was meegekomen. Die had hem vast wel op zijn gemak kunnen stellen, al was het maar met een blik van zijn grijzige ogen. 'En ik wil dat eigenlijk liefst ook zo houden, want een weerwolf - als hij ook daadwerkelijk in zijn dierlijke gedaante rondloopt - is een gevaarlijk wezen. Het is niet zo dat er nog iets van de mens in hem zit en dat hij vrienden en familie herkent. Dat hij nog iets kent als medeleven en liefde. Nee, als weerwolf is hij...' Remus haalde zijn neus even op. 'Onmenselijk. En monsterlijk.' Hij sloeg zijn blik neer naar de grond en wandelde zwijgend door. Niet bepaald een mooie beschrijving van zichzelf en zijn soortgenoten, maar het was zo. Als mens mocht men nog zo charmant en innemend zijn, als weerwolf hing men volledig af van dierlijke instincten en vaak ook pure woede wegens de pijn van de transformatie. Remus mocht blij zijn dat zijn vrienden Animagi waren geworden zodat hij tenminste nog wat afleiding had en niet de hele nacht zat te lijden, anders had hij waarschijnlijk ontelbaar meer littekens gehad. Hij keek opnieuw naar het kasteel, maar zijn hongergevoel was al iets minder sterk geworden. 'Hmm, hopelijk is het wat warmer in het kasteel!' zei hij om gauw van onderwerp te veranderen terwijl hij zijn handen over elkaar wreef om het wat minder kil te krijgen.

[Lucy Williams]

In eerste instantie had Lucy de vraag gesteld alsof ze het over het weer had, maar Remus leek het onderwerp nogal serieus op te nemen. Misschien wist hij er wel heel veel vanaf – zo klonk het namelijk wel – en kon hij er niet tegen als er misverstanden over waren. Misschien had hij er wel net een opstel over moeten schrijven of zo. Maar het klonk wel alsof hij gelijk had. Het leek onzinnig om te zeggen dat weerwolven in een bos zouden leven. Dat waren ook gewoon mensen. Nou ja, “gewoon”. Hoe zouden zij leven? Zouden ze gewoon een baan hebben en een vrouw en kinderen? Of zouden ze en kluizenaarsleven leiden? Misschien was er wel ergens een gemeenschap van weerwolven die samen leefden. Het leek Lucy in ieder geval niet erg prettig om een weerwolf te zijn. Bij volle maan een monster en de rest van de maand gewoon haarzelf. Wat als ze dan iemand pijn zou doen? En waar moest je jezelf in hemelsnaam laten bij volle maan? Misschien was het aantal zelfmoorden onder weerwolven ook wel wat hoger dan bij de rest van de bevolking. Maar dat was niet echt een leuke gedachte om aan te denken. En waren weerwolven eigenlijk mensen of dieren..? Of misschien een combinatie ervan? Ze waren meestal mens, dus je zou kunnen zeggen dat ze meer mens dan dier waren. Interessant eigenlijk, zo’n onderwerp. Lucy besloot wat beter op te letten bij Verweer tegen de Zwarte Kunsten en Verzorging van Fabeldieren als ze het over zulke onderwerpen hadden. Die zouden namelijk vast nog wel eens een keer aan bod komen. De sfeer was wat killer geworden. Of kwam dat alleen doordat het wat harder was gaan waaien? ‘Het is inderdaad niet echt warm, nee,’ antwoordde ze en ze keek naar haar voeten. ‘Maar dat komt misschien ook omdat ik vergeten ben mijn schoenen aan te trekken.’ Ze stond daar warempel nog steeds op haar blote voeten. Nu maar hopen dat niemand er grappen over zou maken binnen. Ach ja, ze zouden zo weer buiten zijn, als het mee zat. Lucy trippelde op haar tenen het binnenplein op dat ze over moesten steken om echt in het kasteel te komen. Toen ze de deur opende, kwam een warme stroom lucht haar tegemoet. ‘Ik denk dat het hier wel wat warmer is ja,’ zei ze met een glimlach. Over de weerwolven begon ze maar niet meer, omdat Remus opeens wat minder vrolijk en erg serieus leek.

[Remus J. Lupos]

Remus was blij dat Lucy de hint begreep en niet meer verder op het onderwerp "weerwolf" inging. Misschien kwam hij nu wel een beetje vreemd over bij haar, maar hij had geen zin om zijn geheim hier te laten uitkomen als hij er over bleef praten. Lucy hoefde het niet te weten. Hij wist immers amper hoe ze op het nieuws zou reageren. Waarschijnlijk niet zoals James, die schouderophalend had gezegd dat iedereen wel een geheimpje had. Of Sirius, die in eerste instantie wel wat geschokt had geleken - hij had vast niet verwacht dat de braafste jongen van heel hun groepje één keer per maand in een bloeddorstig wezen veranderde - maar even later gewoon had zitten lachen omdat Remus het niet eerder had durven vertellen. Nee, haar reactie zou meer tegen die van Peter aanleunen: Peter die bleek wegtrok van angst, misschien zelfs van walging. Uiteindelijk had ook Wormstaart vrede genomen met zijn conditie, maar toch... Hij was het beu om telkens de reactie van mensen te aanschouwen als hij hen het nieuws moest vertellen om welke reden dan ook. Zijn vrienden hadden het zo'n beetje letterlijk uit hem gesleurd nadat ze op subtiele wijze een aantal verdenkingen hadden geuit, waardoor hij in feite geen keus meer had gehad. Zijn geheimzinnig gedoe kon hij immers ook niet blijven verklaren met leugens als "mijn moeder is ziek en ik ben naar huis gegaan" of "mijn tante heeft een zenuwinzinking gekregen en ik ben haar gaan bezoeken". Dat was gewoon te doorzichtig. Maar als het niet hoefde, dan hield hij de waarheid liever voor zich, zelfs al was het dan misschien om een laffe reden: hij wilde namelijk niet gekwetst worden. Niet nog eens. Hij besloot het onderwerp voor nu dus ook maar braafjes achterwege te laten en grijnsde toen hij opmerkte dat Lucy inderdaad was vergeten haar schoenen aan te trekken. 'Mijn sokken liggen ook nog steeds ergens bij het meer - tenminste, als Sluipvoet ze inmiddels niet heeft opgegeten.' Ach ja, dan had Sirius zelf pech, want het leek hem niet al te smakelijk om op de sokken van een ander te liggen kauwen, zelfs al was hij in zijn hondengedaante. Wanneer Lucy de deur opende, voelde hij de warmte van het kasteel op zijn gezicht en begon zijn huid praktisch te tintelen. 'Misschien dat we ook best een kaars of twee meenemen, dan is het tenminste ietsje warmer,' opperde hij. Hmm, een diner, en dat dan nog bij kaarslicht... Ergens had er nu vast een belletje moeten beginnen rinkelen dat dit niet het allerbeste plan ooit was, wilde hij niet Lucy helemaal het verkeerde idee kreeg. Of dat Sirius groen zou zien van jaloezie. Toen ze naar de Grote Zaal liepen, haalde Remus eens diep adem. 'Hmm... Het lijkt erop dat we vanavond kippenboutjes eten,' zei hij vrolijk. 'Nu alleen nog bedenken hoe we het eten het best gaan meenemen... Want het valt denk ik wel een beetje op als we plots de halve afdelingstafel gaan leeg graaien, of niet?'

[Lucy Williams]

Lucy grinnikte en zag het al helemaal voor zich dat de hond dadelijk leuk met een paar fijngekauwde sokken in zijn bek stond. Het was voor Remus te hopen dat hij nog een voorraadje had dan. Misschien konden ze maar het best snel eten halen, voordat het beest inderdaad alles in zijn pas op probeerde te eten. ‘Ik kan zo wel een kaars pakken, als je wilt, in de gang naar de verlaten meisjestoiletten zweven er een paar die toch niemand nodig heeft. Daar komt tenslotte toch nooit iemand,’ stelde ze voor. Laatst had ze nog geleerd hoe ze zelf een vlammetje kon toveren, maar ze was het helaas alweer vergeten. Bovendien wist ze niet eens of dat vlammetje wel warmte zou geven, want je wist het maar nooit met getoverde dingen. Lucy volgde Remus’ voorbeeld en snoof eens diep. ‘Hmm, die lust ik wel,’ mompelde ze met een glimlach van tevredenheid. Kip vond ze meestal niet zo speciaal, maar als het de pootjes waren en dan met wat kruiden erop, dan liep het water haar in de mond. Het was bovendien al een hele tijd geleden dat dat op het menu had gestaan, dus had ze er extra zin in. Zeker na die vieze vis van gisteren. Toen had ze maar gewoon extra veel aardappelpuree gegeten en wat soep vooraf. Ze realiseerde zich dat ze eigenlijk maar weinig dingen die uit het water kwamen, leuk vond. Vis, de Reuzeninktvis, een grote, natte, zwarte hond… Liever bleef ze gewoon op het land en bleven de waterwezens gewoon in het water. Misschien leek ze wel een beetje op haar kat, die ook al zo’n hekel aan water had. Ze had het arme beest eens per ongeluk zo in de badkuip laten vallen, toen die vol met water stond. Sindsdien had de kat geen voet meer in een badkamer durven zetten en hij had Lucy een week geen kopjes gegeven. ‘Als we nou beide aan onze eigen afdelingstafel gaan zitten en dan allebei gewoon wat dingen in een servet rollen, zonder dat iemand het ziet? Dan moeten we toch al een heel eind komen. Daar is een leeg plekje, dan ga ik daar wel zitten,’ stelde ze voor en ze wees naar een stuk van de lange bank waar haast niemand zat. Hoe minder mensen in de buurt, hoe minder mensen op konden merken dat ze eten in een servet aan het duwen was. ‘Of weet jij iets beters?’ vroeg ze nog aan Remus, die misschien ook wel goede ideeën had.

[Remus J. Lupos]

De verlaten meisjestoiletten... Dat klonk niet al te uitnodigend. Maar voor de rest kende Remus zelf niet al te veel plekken waar kaarsen zweefden die toch niemand zou missen - tenzij je de kaarsen meetelde die James in de geheime gangen had geplaatst, natuurlijk - dus hij knikte. 'Goed idee. Maar dan hoop ik wel voor je dat je Jammerende Jenny niet tegenkomt...' Hij wist niet of Lucy al veel over haar gehoord had, maar de geest van het meisje had de nogal vervelende gewoonte om in de badkamers van de Klassenoudste rond te gaan zweven, en dat vond hij niet al te prettig. Hij toonde zijn lichaam met al z'n littekens al niet graag aan mensen van vlees en bloed, laat staan dan aan een dooie geest. Zijn honger begon weer wat terug te komen nu het onderwerp was veranderd en hij keek naar de afdelingstafels. 'Hmm, met zoveel eten op tafel, denk ik niet dat dat zoveel zou opvallen, nee... En daarbij, Peter doet het de hele tijd. Eten smokkelen, bedoel ik dan. Hij heeft nogal een - eh - eetprobleempje. Zeg maar een gigantische obsessie voor alles dat ook maar enigzins eetbaar is. Niet altijd even appetijtelijk om naar te kijken, natuurlijk...' Zeker niet als het desbetreffende voedsel dan ook nog eens een maand of drie onder zijn bed lag weg te rotten! Hij keek eventjes naar de tafel van Griffoendor, maar zag James en Peter niet zitten. Hoe was het eigenlijk met James? Lag hij nog steeds op de ziekenzaal, of had Madame Plijster hem intussen alweer vrijgelaten...? 'Ik denk niet dat er veel eerstejaars iets op zouden durven zeggen als ze me eten zien meenemen, dus ik ga daarzo zitten.' Hij wees op een plekje dat bevolkt werd door een stuk of tien onschuldige eerstejaars-Griffoendors en speelde glimlachend even met zijn Klassenoudste-badge. Als ze die zagen, zouden ze al helemaal niks meer durven zeggen. Niet dat er echt een straf stond op het smokkelen van eten - de meeste mensen die hij kende deden dat zowat de hele tijd - maar toch... Het kwam nogal verdacht over, zeker als degenen die het zagen zouden besluiten om hen even te volgen om te zien waar ze naartoe gingen. Hij wist niet of Huffelpuffers zo nieuwsgierig waren, maar hij kende genoeg Griffoendors die elk geheimzinnig gedrag aanzagen voor een groot complot. 'Dan zie ik je zo!' zei hij opgewekt grijnzend, waarna hij naar zijn eigen afdelingstafel wandelde en plaatsnam aan de rand bij de eerstejaars. Niet dat die ook maar eventjes opkeken van hun activiteit (namelijk eten). Het was dan ook niet alsof Remus er qua uiterlijk even bedreigend uitzag als sommige andere hogerejaars - zoals James en Sirius, bijvoorbeeld. Als hij langs de tafel liep, was er altijd wel een vierde van de eerstejaars dat bewonderend naar hen opkeek alsof ze net hun idolen in levende lijve ontmoet hadden. De meerderheid keek hen echter nogal schuw na, aangezien hun reputatie als pestkoppen welbekend was onder de jongere leerlingen. Arme zieltjes... Subtiel legde Remus zijn servet op zijn schoot, waarna hij een heleboel kip op zijn bord schepte en daarbij wat op zijn schoot liet vallen. Hmm, dat was gemakkelijk. Nu wist hij hoe Peter altijd aan die enorme voedselvoorraden kwam...

[Lucy Williams]

Jammerende Jenny wilde ze inderdaad liever niet tegenkomen. Dan wilde ze vast weer een heel gesprek met haar aanknopen over oninteressante dingen en zou ze haar moeten kwetsen (dat gebeurde nogal snel bij Jenny) door het gesprek snel af te breken. Een overstroomde toilet zou waarschijnlijk het gevolg daarvan zijn en dat zou alleen maar aandacht trekken. Aandacht die Lucy niet echt kon gebruiken. ‘Oké, dan zie ik je zo!’ zei ze, om vervolgens naar de lege plek aan de tafel van Huffelpuf te gaan zitten. Ver weg van alle leerlingen en leraren. Ze wist dat ze echt verschrikkelijk slecht was in stiekeme dingen doen, dus probeerde ze maar gewoon om zo weinig mogelijk aandacht te trekken en te hopen dat niemand op haar lette. Ze viel gelukkig niet erg op – met haar lange bruine haar en zwarte gewaad zag ze er uit als vele andere Zweinstein studentes – en dus hoefde ze zich waarschijnlijk niet zo’n zorgen te maken. Eenmaal gepositioneerd op de bank, wierp ze en blik naar Remus, die ook aan zijn afdelingstafel was gaan zitten. Stiekem keek ze bij hem af hoe hij te werk ging. Een servet op schoot, eten opscheppen en vervolgens de helft van je bord op je schoot kieperen. In kleine porties, anders viel het weer op. Lucy schepte een aantal kippenpoten op – veel te veel om helemaal alleen op te kunnen – en gooide ook wat gebakken aardappeltjes erbij. Langzaam kauwde ze op één van de aardappels terwijl ze twee kippenpoten van haar bord duwde en op haar schoot liet vallen. Zo ging ze even door, totdat de servet gevuld was met eten genoeg voor minstens drie personen. Waarschijnlijk hadden ze veel te veel (als Remus ook net zo’n grote buit had als zij), dus het was te hopen dat Sluipvoet de grote zwarte hond honger had. En anders konden ze het altijd nog in het meer gooien. Misschien dat de reuzeninktvis ook wel van kip en aardappels hield. Ze knoopte de servet dicht en duwde het bundeltje onder haar gewaad. Vervolgens sloeg ze haar armen over elkaar om de bobbel bij haar buik te verbergen (ze wilde liever geen geroddel over haar op de gangen horen) en stond ze van de tafel op. Omdat ze net al gezegd had dat ze wel wist waar ze kaarsen moest halen, besloot ze niet op Remus te wachten, maar eerst naar de toiletten te gaan en vervolgens bij de Grote Zaal weer op hem te wachten. Ze keek nog even naar hem alvorens ze de Grote Zaal uit liep en zich naar de verlaten damestoiletten begaf. Het was een hele opluchting dat Jammerende Jenny (nog) nergens te bekennen was. En ze hoefde ook niet echt de toiletten in, want op de gangen waren genoeg kaarsen. Ze richtte haar toverstok op een kaars en sprak: ‘Locomotor kaars.’ Het zwevende object volgde de aanwijzingen van haar toverstok braafjes en ze herhaalde de spreuk bij twee andere kaarsen. Drie zou wel genoeg moeten zijn. Met een bobbel onder haar gewaad en drie zwevende kaarsen voor zich uit, liep ze terug naar de Grote Zaal. Remus stond nog niet te wachten, dus bleef ze maar bij de grote deur staan.

[Remus J. Lupos]

Remus wierp een subtiele blik op de tafel van Huffelpuf en glimlachte wanneer hij merkte dat Lucy ook naar hem keek om zijn voorbeeld na te doen. Hij vroeg zich af of dit de eerste keer was dat ze eten had meegenomen uit de Grote Zaal - of ruimer bekeken: of dit de eerste keer was dat ze de regels overtrad - ook al was dit nog heel onschuldig. Hijzelf probeerde zichzelf en zijn vrienden altijd uit de moeilijkheden te houden, maar soms was dat gewoon onmogelijk. James en Sirius waren altijd wel iets van plan, en uiteindelijk draaide het er steeds op uit dat ze hem zo ver kregen dat hij meedeed, zelfs al speelde hij slechts een passieve rol. En dat als Klassenoudste... Toen hij dacht dat hij wel genoeg voedsel in zijn servet verzameld had, knoopte hij hem voorzichtig dicht zodat hij zeker niet zou openscheuren. Een heel spoor van aardappelen en kippenboutjes achterlaten... Dat zou pas afgang zijn. Nadien stond hij op en keek nog één keer naar de plek waar Lucy zojuist nog zat. Waarschijnlijk was ze al een kaars gaan halen. De gedachte van een romantisch diner bij kaarslicht kwam eventjes bij hem op, maar hij schudde zijn hoofd. Lucy leek hem niet het type dat in ieder vriendelijk gebaar iets meer zag. Of wel? Of misschien, als Lucy er daadwerkelijk meer achter zou zoeken, lag het wel allemaal aan hem. Hij wist niet hoe een standaard afspraakje moest lopen aangezien hij daar helaas te weinig ervaring mee had, maar ergens besefte hij wel dat, als hij wilde dat Lucy begreep dat hij niets meer dan vriendschap verwachtte, hij nu ook wel mocht stoppen met hints geven die op iets anders konden wijzen. En misschien was hij met het dineetje bij het meer bij het licht van de ondergaande zon en enkele kaarsen wel wat te ver gegaan. Gelukkig dat Sirius er nog was... Niet dat hij zo'n hoge dunk van zichzelf had dat hij dacht dat Lucy meteen tot hem werd aangetrokken, maar toch: als het allemaal wat uit de hand zou lopen, was hij blij dat Sirius erbij was en dat hij met eigen ogen zou kunnen zien dat het in ieder geval niet van zijn kant kwam en dat hij ook niets probeerde uit te lokken. Wanneer Remus naar de deur liep, zijn servet met eten goed verborgen onder zijn gewaad, verscheen Lucy net in de deuropening. En zo te zien had ze kaarsen gevonden, dacht hij tevreden. Vrolijk ging hij naar haar toe, waarna zijn blik op de bobbel in haar gewaad viel. 'Wel... We zullen in ieder geval meer dan genoeg te eten hebben! Maar dat is misschien maar goed ook, want Sluipvoet kan soms een echte vreetzak zijn. En aangezien hij vandaag extra hongerig leek te zijn...' Nu ja, als Sirius vond dat ze niet voldoende eten voor hem hadden meegebracht, mocht hij het mooi zelf gaan halen - wel in zijn menselijke gedaante, natuurlijk. Hij gaf een zacht tikje tegen één van de zwevende kaarsen waardoor die wat begon te wiebelen en mompelde: 'Magie is toch een geweldige uitvinding...' "Uitvinding" was misschien niet echt het juiste woord, maar toch: hij was blij dat het bestond. Al zou hij ook wel door het leven kunnen gaan als een Dreuzel, dacht hij. Zijn moeder was er in ieder geval tot in staat, dus waarom hij ook niet? 'Laten we maar gauw gaan, voordat alles koud wordt,' zei hij met een knikje naar de bobbel. 'Zullen we weer bij het meer gaan zitten? Ik denk niet dat er nu nog een grote, zwarte hond zal opduiken uit het water, dus de kust is veilig,' vervolgde hij met een grijns. Arme Lucy. Ze moest eens weten wie of wat die grote, zwarte hond in werkelijkheid was.

[Lucy Williams]

‘Ik hoop inderdaad dat ‘ie honger heeft, want deze berg eten krijgen we zelf nooit op!’ zei Lucy, al moest ze stiekem toegeven dat haar hongergevoel door de heerlijke geur van het eten nu zulke proporties aan had genomen dat ze bij wijze van wel een hele Hippogrief op kon. (Al deed ze dat maar liever niet, want Hippogrieven waren niet echt beesten die ze graag zou willen vangen. Bovendien was het waarschijnlijk nog verboden ook.) Vaak als ze zulke honger had, zat ze ook snel al weer vol doordat ze te snel gegeten had. Dan had ze daarna rond een uur of acht altijd weer honger. Niet echt een tactisch eetpatroon. Maar met een beetje geluk was er altijd nog wel iets eetbaars te vinden in het kasteel. Ook ná etenstijd. Ze nam zich voor om dit keer niet zo snel te eten. Ten eerste omdat ze dan misschien eens niet zo hongerig zou zijn later op de avond en ten tweede omdat ze anders zo gulzig over zou komen bij Remus en dat was niet echt het gedrag wat mannen vaak graag wilde zien. Vrouwelijk kleine hapjes, nam ze zich voor. Ze knikte toen Remus voorstelde om weer bij het meer te gaan zitten. ‘Als er nu nóg een hond uit het meer komt gesprongen, pas dán ga ik niet meer bij het meer zitten. Want dat zou wel erg spooky zijn…’ zei ze op mysterieuze toon. Ze hoopte niet dat dat beest weer trucjes uit ging halen. Om de één of andere reden leek hij haar wel het type om ongein uit te halen. Voor zover honden dat konden. (Nou ja, dat was ook maar weer gebleken.) Ze liep met Remus naar buiten, op de hoede voor eventuele leraren die in de buurt waren. Ze wist eigenlijk niet wanneer je niet meer buiten de schoolmuren mocht zijn – meestal bleef ze na het avondeten gewoon binnen, dan liep ze ook geen gevaar om de regels te overtreden – dus hoopte ze maar dat ze nu niet illegaal bezig waren. En al helemaal dat ze niet betrapt zouden worden… Het was al aardig donker aan het worden en het was dus maar goed dat ze kaarsen mee hadden genomen. Deze gaven niet alleen warmte, maar voorkwamen ook dat Lucy over de hobbelige keien zou struikelen in het donker. Toen ze bij het meer aankwamen, zag Lucy daar de grote zwarte hond nog zitten, alsof hij niet van zijn plek af was geweest. Kwispelend keek het dier op en kwam hij op Remus afgedraafd. Lucy was allang blij dat de hond niet meteen haar buik van kippenpoten aangevallen had en haalde snel de servet onder haar gewaad vandaan, voordat het dier inderdaad tot een dergelijke actie over ging. ‘Eerst maar de hond voeren? Anders eet ‘ie dadelijk ons eten uit onze handen,’ stelde ze voor, terwijl ze de knoop uit de servet pulkte.

[Remus J. Lupos]

Remus grijnsde om wat Lucy zei. Dat er nog een hond uit het meer zou komen springen, dat leek hem sterk. Sluipvoet was waarschijnlijk de enige hond die zich in de buurt van Zweinstein bevond - en een echte "hond" kon je hem dan in feite nog niet eens noemen. Het enige wat er nu zou kunnen gebeuren, was dat ze plotseling ook verrast werden door een half verzopen rat en een hert: dat hing er vanaf of Sirius de rest van hun vriendengroepje ook gewaarschuwd had dat ze Lucy bang moesten proberen maken. Maar aangezien Sirius wel al had kunnen zien dat Remus zijn eerdere grapje niet echt op prijs had gesteld, vermoedde hij dat ze zich nu niet meer aan verdere verrassingen hoefden te verwachten. 'Het enige wat nu nog uit het water zou kunnen komen, is de Reuzeninktvis,' antwoordde hij dus monter terwijl hij samen met Lucy in de richting van het meer liep. De kaarsen gaven genoeg licht om te zien waar hij liep, anders was hij waarschijnlijk al eens uitgegleden over de modderige ondergrond. (Dat gebeurde in zijn weerwolf-vorm eigenlijk ook best wel vaak. Waarom had hij niet wat meer evenwichtsgevoel?!) Toen het silhouet van Sluipvoet opdoemde uit de duisternis (en het was niet gemakkelijk om een zwarte hond tegen een zwarte achtergrond te zien zitten) glimlachte hij even. Had hij daar de hele tijd braafjes op hen zitten wachten...? Misschien moest hij hem dan straks maar belonen met een dessertje - en nee, daar bedoelde hij geen echt voedsel mee, maar iets dat... Niet niet echt voor kinderoogjes bestemd was. Hij probeerde een brede grijns achter te houden en haalde zijn servet onder zijn gewaad vandaan toen Sirius op hem af kwam gelopen. 'Ja, we kunnen "de hond" inderdaad best eerst even voeren, denk ik... Zo te zien kan 'ie wel een hele afdelingstafel vol eten op!' Het klonk hem nog altijd komisch in de oren dat Lucy er rotsvast van overtuigd was dat Sluipvoet een echte hond was, en dat ze hem dan ook de hele tijd gewoon als "de hond" aansprak. Ze moest eens weten dat ze in feite al de hele tijd over een mens aan het praten was in zulke termen... Hij maakte net als Lucy de knoop in zijn servet los en haalde er een kippenboutje uit, dat hij naar Sluipvoet uitgestrekt hield. Voordat deze er echter nog maar in zou hebben kunnen bijten, bedacht hij zich, waarna hij het boutje buiten het bereik van de grote hond hield en zijn servet achter zijn rug verborg. 'Maar oh, vinden hondjes het normaal gezien niet leuk om wat te spelen...? Dan zullen we onze lieve Sluipvoet hier eerst eens wat laten werken voor zijn eten!' En nadat hij het kippenboutje nog even voor diens neus had laten bungelen, gooide hij het zo ver mogelijk weg. 'Apport, Sluipvoetje,' zei hij met een poeslieve stem, maar niet vooraleer hij nog eens lichtelijk sadistisch naar Sirius had gegrijnsd. Hoe zeiden ze dat nu weer...? Oh ja: wat een hondenleven.

[Sirius Zwarts]

Toen Remus en Lucy uit het zicht waren verdwenen, besloot Sirius even een ommetje te maken. Maar eerst verwende hij zichzelf met een uitgebreide krabbeurt, want hij kon de vlooien al weer door zijn haar voelen krioelen. Hij had zich al vaak afgevraagd of die vervelende schepsels misschien deel van zijn faunaat-gedaante waren, want hij had nog geen enkele keer meegemaakt dat het níet jeukte wanneer hij hond was. Waar kwamen al die beesten in hemelsnaam allemaal spontaan vandaan?! (En de laatste keer dat hij checkte, had hij in mens-gedaante toch écht geen vlooien gehad.) Eenmaal uitgekrabt, liep hij richting een struik, om daar zijn behoeften in te doen. Plassen met één poot omhoog zou normaal niet lukken, maar gelukkig had hij nu drie poten om op te staan, in plaats van één. Meestal had hij het niet zo koud met zijn dikke hondenvacht, maar nu was het toch redelijk frisjes met die natte haren. Bovendien begon het al aardig donker te worden en stak er een fris briesje op. Sirius vroeg zich af of Remus en Lucy nog wel zin hadden om buiten te gaan eten met deze temperatuur en of ze misschien niet gewoon binnen zouden blijven. Hij hoopte van niet, want dat zou betekenen dat hij maar leuk zijn eigen eten moest regelen. Hij kon natuurlijk gewoon weer terug veranderen en naar de Grote Zaal lopen, maar eigenlijk wilde hij het tweetal nog wat langer bestuderen. En dat kon: In de verte doemden een paar lichtjes op met twee donkere figuren die steeds dichterbij kwamen. Sirius ging weer op zijn oude positie zitten en wachtte totdat de twee bij het meer aan waren gekomen. De geur van warme kippenpootjes en aardappels deed hem watertanden. Het beviel hem niet echt dat Lucy hem steeds maar aan bleef spreken met “de hond”. Hij had een naam, ja! Toen Remus dat gegeven overnam, gromde hij eventjes zacht, nauwelijks hoorbaar. Al snel werd hij echter afgeleid door een kippenpootje dat voor zijn neus bungelde. Voor even weliswaar, want even later zag hij zijn avondeten door de lucht vliegen en verderop met een plof neerkomen. Tss, maak er maar weer misbruik van, Remus, dacht hij. Met enige tegenzin rende hij toch maar achter het kippenpootje aan, alvorens zijn vriend een chagrijnige blik te hebben gegeven. De smaak van het gekruide kippenpootje maakte het gelukkig wel weer goed. Hap slik weg, was het tempo waarop hij at als hij hond was. En hij kwam dan ook al weer snel terug naar Remus gedraafd om om een nieuw pootje te bedelen. Wacht maar, dacht hij, hij zou Remus nog wel eens laten bedelen...

[Lucy Williams]

Vreemd genoeg leek de hond eerst nog te twijfelen of hij wel of niet achter het kippenpootje aan moest gaan. Was het nou echt zo’n lui beest of hield hij gewoon niet zo van kippenpootjes? Uiteindelijk klonk er een hoop geschrok en het breken van een bot (wat Lucy er aan deed denken dat de hond ook in staat moest zijn om háár botten zo te breken) en leek het kippenpootje van de aardbodem verdwenen te zijn. Al snel werd er om meer gebedeld bij Remus. ‘Ik denk wel dat hij honger had, ja,’ zei Lucy met een glimlach. ‘Heeft hij nou ook het bot opgegeten..?’ voegde ze er fluisterend aan toe, alsof de hond haar kon verstaan. Zelf ging ze er ook maar eens goed voor zitten. Het gras begon al vochtig te worden door de avond, maar gelukkig was haar gewaad dik genoeg om het niet te voelen. Ze ging er vanuit dat de hond voorlopig wel even met Remus was, dus besloot ze zelf ook maar alvast te gaan eten. Het kippenpootje waar ze haar tanden in zette, was sappig en mals en ze vroeg zich af of huiselven soms allemaal een geboren kok waren. Of zouden ze ook sollicitaties moeten doen voor die kwalificatie? Ze zou het kunnen vragen aan een huiself, maar ze moest eerlijk bekennen dat ze er eigenlijk nog maar weinig gezien had in haar leven. Thuis hadden ze er geen – mede omdat haar zus een Dreuzel was en haar ouders haar niet te veel wilden beïnvloeden met de tovenaarswereld – en hier op Zweinstein leken ze allemaal in het geheim te leven. Misschien dat Remus het wel wist. Ze besloot het hem te vragen als ze klaar waren met eten. Als ze het dan tenminste niet vergeten was. Remus leek eigenlijk best wel veel te weten, bedacht ze zich nu. Hij had kennis van de reuzeninktvis, van de schoolregels, van weerwolven, van grote enge honden die uit water kwamen gesprongen. Maar hij las dan ook veel. Althans, hij had vaak een boek bij zich en leek dan daaruit te lezen, maar misschien staarde hij wel alleen naar de pagina’s. Daar was Lucy ook heel goed in namelijk; als ze dingen voor school moest lezen, dwaalden haar gedachten altijd af en was ze eigenlijk niets anders aan het doen dan diep aan het nadenken terwijl ze naar de letters staarde. Niet echt goed voor haar studieresultaten, maar ja, moesten ze de stof maar iets interessanter maken. ‘Je moet ze eens proberen, ze zijn echt heel lekker,’ zei Lucy vrolijk, nadat ze haar mond met de mouw van haar gewaad afgeveegd had om de resten kipkruiden weg te vegen. Niet erg lady-like, maar dat bedacht ze zich te laat.

[Peter Pippeling]

Het was echt niet de eerste keer dat Peter al ruim een halfuur voor etenstijd aan de afdelingstafel zat te wachten op het avondmaal, maar toch keken enkele leraren hem met een rare blik aan. Al lang geleden had Peter besloten het zich niet aan te trekken wanneer mensen afkeurend keken bij zijn eetgedrag. Hij was nou eenmaal opgevoed door een nogal… verwennende moeder die erg goed kon koken, dus dat eet-gedrag was er bij hem er van jongs af aan al ingestampt. En het was eigenlijk ook gewoon te lekker om te veranderen. Hij maakte zich alleen wel een beetje zorgen om zijn vrienden, deze avond. Waar bleven de andere drie Marauders? Zouden ze hem in de steek laten bij het avondeten? Ook dat zou niet de eerste keer zijn – vooral James en Sirius waren nogal vaak veel te druk met van alles om aan eten te kunnen denken – maar echt leuk vond hij het niet. Langzaam begon de Grote Zaal steeds voller te stromen met hongerige leerlingen die allemaal toe waren aan een vers bereid avondmaal uit de keuken. Hoopvol keek hij naar de ingang van de zaal, maar er was nog geen teken van de rest van de Marauders. Toen het eten uiteindelijk op tafel verscheen, maakte hij zich er eigenlijk ook al weer wat minder druk om; aanvallen! Kippenpootjes en gebakken aardappels. Jammie. Een beetje van dit en een beetje van dat en al gauw lag zijn hele bord al vol lekkernijen. Eten ging bij Peter altijd een beetje lastig, het was namelijk meestal meer een soort van naar binnen schrokken. Dat ging vaak veel te snel, dus stikte hij wel eens in een doperwt en moest een bijstander op zijn rug kloppen om te voorkomen dat het zijn laatste avondmaal zou zijn. Een voordeel was dat hij niet veel tijd kwijt wat met de enorme berg eten wegwerken, maar een nadeel was, dat hij dan wel eens last van buikpijn kreeg. Dat verhielp hij dan meestal door wat te gaan slapen of naar de wc te gaan. Beide erg effectief. Ook dit keer was zijn bord snel leeg, maar hij had nog geen buikpijn. Omdat hij niets beters te doen had – zijn vrienden waren er tenslotte toch niet –besloot hij James maar eens op te zoeken in de ziekenzaal. Als die er tenminste nog steeds lag. Eerst was hij bang geweest voor besmetting, maar verveling kon een hoop dingen overwinnen. Hij wist niet dat hij net Remus en Lucy misliep toen hij de Grote Zaal verliet en de gang doorliep naar de ziekenzaal. De ziekenzaal was altijd erg deprimerend en ook nu hing er een naargeestig sfeertje. Niet echt iets waar je zou denken James te kunnen vinden. Desondanks zag hij de zwartharige jongen wel in één van de achterste bedden verveeld met zijn Gouden Snaai spelen. Al zwaaiend stapte Peter op zijn vriend af. “Hoi Gaffel!” riep hij vrolijk, blij dat hij eindelijk iemand gevonden had.

[Remus J. Lupos]

Remus kon uit Sluipvoet's niet al te vrolijk staande ogen afleiden dat hij het de weerwolf nog wel eens betaald zou zetten voor wat hij de arme hond nu aandeed. Een brede grijns verscheen op zijn gezicht toen de ander dan uiteindelijk toch maar achter het kippenboutje aan ging: honger ging duidelijk eventjes boven eergevoel. Brave Sirius. Brave hond. Het onmiskenbare geluid van het breken van een bot deed hem zijn neus ophalen. 'Waar zijn je tafelmanieren gebleven, Sluipvoet?' vroeg hij half-serieus en half-lachend. Hij wilde bij Lucy immers niet overkomen als een soort van hondenfluisteraar - of gewoon een gestoorde gek die dacht dat hij honden het concept van tafelmanieren kon aanleren. Wanneer Lucy hem gebood ook een kippenboutje te proeven, nam hij een hapje van het volgende stukje kip dat hij aan Sirius had willen geven. 'Hmmmm, ze zijn inderdaad heerlijk!' bracht hij genietend uit, maar ergens ook weer wat verbaasd. Hoe slaagden de Huiselfen er in vredesnaam in zo lekker te koken? En hoe konden ze dat dan nog combineren met al hun andere taken? Hij wist dat zijn vrienden soms naar de keukens slopen (meestal ging hij eigenlijk zelf ook mee) om nog wat lekkers te gaan afbedelen bij de Huiselfen, maar daar troffen ze er meestal maar een aantal aan. Hoeveel Huiselfen zouden er wel niet in totaal rondlopen op Zweinstein, als ze voor zoveel leerlingen voedsel moesten bereiden en andere klusjes opknappen? Of waren het werkelijk zulke wonderlijke wezentjes dat ze slechts met een stuk of honderd - want zoveel moesten het er toch minstens zijn! - zoveel werk konden verzetten? 'Ik vraag me af of de Huiselfen hier niet dag en nacht voor moeten werken,' zei hij bedachtzaam terwijl hij naar het kippenboutje in zijn hand keek. Dan pas merkte hij Sluipvoet weer op, die voor hem stond en zat te wachten op een nieuw hapje. Met een glimlach besloot Remus hem ditmaal niet zo te pesten, en hij hield de hand met het kippenboutje naar de zwarte hond uitgestrekt. Hopelijk zat er nog genoeg vlees aan na wat hij er zelf al van had opgegeten, maar ach: het was niet zo dat ze honger moesten lijden, ze hadden meer dan genoeg kip en aardappelen meegesmokkeld. En trouwens: als drankkartons in een blauwe vuilniszak gingen, gingen etensresten ook wel in een zwarte hond. Hij kriebelde zogenaamde zwarte hond weer eventjes achter zijn oren en genoot van de warmte die de dikke vacht hem gaf. Dat zwarte haar was dan ook zo pluizig en zacht... Was Sirius' echte haar ook zo pluizig en zacht? Daarstraks in de toiletten had hij in feite een hele goede kans gekregen om dat te voelen, maar het hele moment had zo surrealistisch geleken dat hij de sensatie al half vergeten was. Hmm. Reden te meer om daar binnenkort verandering in te scheppen, dacht hij grijnzend toen hij Sluipvoet een zacht tikje op zijn natte neus gaf en de restanten van het kippenboutje op de grond liet vallen. Sirius mocht uit zijn hand eten in zijn hondengedaante, maar het was niet de bedoeling dat hij ook per ongeluk Remus' vingers mee zou afkloven. 'Volgens mij had iemand hier heel veel zin in kippenboutjes, is het niet, Si-Sluipvoet,' corrigeerde hij zich gauw. Whoops, daar had hij bijna een enorme blunder gemaakt. In het vervolg moest hij zich toch maar niet zo laten vertederen dat hij nog eens Sluipvoet's echte naam over zijn lippen zou laten glijden. Hij liet zich net als Lucy op de grond ploffen en haalde nog een kippenboutje uit de servet. Dit begon hij echter zelf op te eten - hij had immers nog bijna niks gehad, en dat terwijl Sirius al aan z'n derde stukje zou beginnen! 'Sorry, vriend, je zult eventjes moeten vasten,' zei hij grijnzend tegen de zwarte hond, die hij nog gauw eens over zijn kop aaide. Het was ook zo verleidelijk om zijn handen door die zachte vacht te laten gaan - zelfs al was die nog steeds wat vochtig. Sirius zag er gewoon te... Te knuffelbaar uit in zijn hondenvorm. Al zouden de meesten die hem niet kenden - zoals Lucy - hem eerder aanzien als een monsterlijk gedrocht van een reusachtige hond dan als een schattige puppy. Nu ja. Smaken verschilden.

[Sirius Zwarts]

Sirius hoorde nauwelijks hoe Remus over huiselven en het bereiden van eten praatte. Zijn hondenneus rook gekruide kip en hij vond eten nu toch even wat belangrijker dan elfenrechten en dat soort onzin. Eén kippenpootje deed zijn honger echt niet stillen, maar zo langzamerhand begon hij het wel zat te worden om de hond te moeten spelen. (Ook al was hij eigenlijk ook gewoon de hond in het gezelschap.) Als hij Sluipvoet was in een gezelschap mensen waarvan er een aantal niet wisten wie hij werkelijk was, voelde hij zich altijd enigszins ongemakkelijk. Zijn vrienden konden niet alles zeggen en doen wat ze wilden en hijzelf kon ook niet zomaar laten blijken dat hij niet zomaar een hond was. Het kon zeker leuk zijn, kruizen snuiven van knappe meisjes bijvoorbeeld, maar het was ook wel eens lastig. En omdat hij niet in een kruizen-snuivende stemming was, besloot hij er snel een einde aan te maken. Een einde aan de avond zoals die nu verliep, bedoelde hij dan. Eigenlijk had hij gewoon zin om met Remus alleen te zijn, al leek dat ook juist hetgene te zijn waar hij op het moment het meest bang voor was. Als er mensen bij waren, hoefde hij niet aan zijn gevoelens te denken, maar als hij alleen met Remus was, zou hij opeens de echte Sirius moeten zijn. De Sirius die Remus misschien ook nog niet eens zo goed kende. Die niemand echt goed kende, behalve hij zelf. Hond zijn was op zo'n moment dan weer een heel handig middel om te vluchten van de realiteit. Hij schrokte het kippenbotje - nou ja, zonder het bot - op dat hij van Remus toegeworpen kreeg en likte zijn tanden schoon toen hij het stuk vlees doorgeslikt had. De mensen die hier morgen zouden zitten, zouden zich vast afvragen wat al die botjes hier toch deden. Misschien kwam er wel weer een nieuwe legende van de verschrikkelijke Reuzeninktvis bij. Eerstejaars verslonden door reuzeninktvis op terrein Zweinstein! Tragisch ongeval met magisch wezen. Misschien kon hij zelf nog wel wat geruchten verspreiden... Maar nu eerst uit deze haarbal ontsnappen. Hij begon ongeduldig rondjes om Remus heen te lopen en stal een aardappel uit diens broekzak. Die eenmaal opgegeten, liep hij een stukje van het tweetal weg, draaide hij zich naar hen toe en blafte hij een keer luid, bij wijze van afscheid. De kust zou nu wel veilig zijn; het was al te donker voor Remus en Lucy om nog "gevaarlijke" dingen te ondernemen, dus kon hij zich rustig weer terugveranderen. Hij rende als een donkere schaduw richting het huisje - met een omweg weliswaar, zodat Lucy niets zou vermoeden - en wurmde de deur open met zijn snuit. Eenmaal binnen veranderde hij weer in zijn eigen vertrouwde zelf in mensengedaante en ging hij op zoek naar zijn kleren. Zo naakt in een hutje was ook niet echt lekker warm of zo.

[Julian Morrow]

Julian las nog enkele bladzijden in zijn boek, tot hij merkte dat het nogal donker begon te worden. Hij kon inderdaad wel een simpel toverspreukje gebruiken om ervoor te zorgen dat de pagina's van zijn boek zouden oplichten, maar hij moest voor zichzelf bekennen dat hij niet zoveel zin meer had om verder te lezen.
Hij begon dus maar zijn tas in te pakken tot hij vreemde geluiden van bij het meer zijn kant op hoorde komen. Een of ander gigantisch, harig beest was uit het water gesprongen richting Remus en Lucy, die om een of andere reden hun voeten in het donkere water lieten bungelen.
Lucy gilde van de schrik, en Julian bedacht zich onwillekeurig dat hij waarschijnlijk hetzelfde zou hebben gedaan in een dergelijke situatie. Alleen zou hij het doen voor de halve school, en zou de oorzaak iets onbenulligs zijn zodat hij nog maanden later nog steeds zou uitgelachen worden door mensen zoals Zwarts en Potter.
Om een of andere reden scheen Remus vertrouwd te zijn met de reusachtige hond - want het beest kon volgens Julian enkel een hond zijn - en samen met het beest liepen hij en Lucy richting het schoolgebouw. Ze lieten het wezen alleen achter toen ze de school binnenliepen.
Julian keek op zijn horloge. Was het al zo laat? Dat kon toch niet! Als hij niet snel naar binnen ging, kon hij het wel vergeten nog iets van eten te pakken te krijgen.
Hij pakte snel zijn tas op en kwam vanachter de boom vandaan waarbij hij had zitten lezen. Hij zette het op een drafje, maar hij was weer zo lomp om met zijn voet achter een van de wortels van de dikke knoestige boom te blijven hangen. Met een zwaai die allesbehalve elegant was zwiepte Julian naar voren en kwam met een harde plof op zijn buik terecht.
Hij keek om zich heen terwijl hij rechtstond om te zien of niemand iets van zijn onnozelheid had opgemerkt. Hij zag enkel die onnatuurlijk grote hond met die vreemde grijze ogen zijn richting uitkijken.
Toen voelde Julian dat zijn tas van zijn schouder was weggegleden en hij draaide zich om om het ding te zoeken. Daar lag het, met uiteraard al zijn bezittingen over het gras verspreid. Hij kon wel vergeten vanavond nog iets deftig te eten - wanneer hij al zijn spullen bij elkaar had, zou de Grote Zaal zeker al gesloten zijn. Hij graaide zijn spullen bij elkaar en gooide ze gewoon stuk voor stuk in zijn tas. Hij zou later wel weer alles juist steken.
Daarna draaide hij zich weer om en begon in de richting van de hond te wandelen. Hopelijk zou het beest zich inhouden wanneer hij langskwam. Julian bleef echter stokstijf stil staan toen Remus en Lucy het schoolgebouw uitkwamen. Met duidelijk heel wat eten bij. Misschien zou hij...
Julian liep naar Remus, die duidelijk stukjes kip naar de hond aan het gooien was, en vroeg stilletjes: "Zou ik alsjeblieft mogen meeëten? Ik was het uur uit het oog verloren en intussen ben ik te laat om nog iets te gaan eten in de Grote Zaal..."

Off: Morgen komt er een post van Perkie

[Lucy Williams]

Eigenlijk had Lucy er nooit bij stilgestaan of huiselven zich niet helemaal uit de naad werkten voor dit lekkere avondeten. Maar waren ze daar ook niet voor? Ze bedoelde het niet lullig - Lucy was niet het type dat andere rassen of soorten minderwaardig vond - maar ze wist dat huiselven over het algemeen erg trouw waren aan hun meester of meesteres en dat het krijgen van een kledingstuk niet op hun verlanglijstje stond. Als het slaven zouden zijn geweest, daarentegen, zouden ze waarschijnlijk niets liever hebben gehad dan vrijheid. Tenzij het alternatief nóg slechter was. Maar of huiselven eigenlijk wel een alternatief hadden, wist Lucy niet. Ze wist wél dat het uitstekende koks waren en dat ze nog wel een kippenpootje lustte. De grote hond vertrok na het verslinden van nog een kippenpootje in het duister. Waar zou dat grote beest overnachten? Misschien was er wel ergens een verlaten schuur in de buurt of zo. Want zover zij wist, sliepen honden toch het liefst met een dak boven hun hoofd. Misschien dat deze een uitzondering was, want echt normaal kon je 'm toch al niet noemen. Niet elke hond liet meisjes op voorbedachte rade (althans, daar had het toch wel erg op geleken) schrikken. Maar aangezien Remus zich geen zorgen leek te maken over het onderkomen van de hond, besloot zij zich er ook maar bij neer te leggen. Lucy begon het velletje van een kippenpoot eraf te pulken om deze vervolgens met duim en wijsvinger voor Remus' neus te houden. 'Hou jij van die dingen? Dan mag jij ze hebben namelijk,' vroeg ze aan hem. Kippenvelletjes deden haar denken aan losse rimpelige oma-vellen en daar liep haar het water nou niet bepaald van in de mond. 'Ik zou ze ook wel aan de hond gegeven hebben, maar die had blijkbaar wat beters te doen,' zei ze, gebarend naar de duisternis die het Verboden Bos omhulde. Net toen ze het velletje gewoon op Remus wilde leggen omdat de rillingen al over haar rug liepen, schrok ze van een onbekende stem die plots uit het donker klonk. Blijkbaar had een jongen hen in het donker gevonden - wat niet zo moeilijk was waarschijnlijk, want ze werden nog altijd omringd door een aantal druipende kaarsen - en had hij nog honger ook. 'Euh,' begon Lucy vertwijfeld. 'Als je van kip houdt wel, want de aardappels zijn al op.' Ze zwaaide het kippenvelletje nu in de richting van de andere jongen om zijn reactie te zien en daarmee te bepalen of hij misschien van kippenvel hield.

[Remus J. Lupos]

Remus keek hoofdschuddend toe hoe Sirius het kippenboutje weer in slechts enkele happen binnenschrokte. En dan straks klagen over buikpijn, zeker? Nadat de zwarte hond nog wat rondjes om hem heen had zitten trippelen en daarbij een aardappel uit zijn broekzak had gepikt, liep het beest van hen weg. Remus onderdrukte de neiging om gauw eventjes te zwaaien naar Sluipvoet wanneer deze blafte bij wijze van afscheid en knikte dus maar gewoon eens. Zo zo, kreeg Sirius nu al last van vlooien, of was hij het gewoon beu om in hondengedaante bij hen te vertoeven? Hij keek hem na en vroeg zich af waar Sirius zijn kleren had gelaten. Hopelijk kwam hij niet toevallig iemand tegen. Remus werd uit zijn gedachten gehaald door een kippenvelletje dat voor zijn neus bengelde en leunde instinctief wat achteruit. 'Eh, nee, dank je,' lachte hij bij het horen van Lucy's uitleg. Hij was zelf niet zo'n voorstander van de velletjes - hoewel de kruiden erop subliem waren - en zeker niet als hem gewoon het velletje zonder de kip werd voorgeschoteld. Als Sirius er nog was geweest, had hij zich waarschijnlijk maar al te graag kandidaat gesteld. Plots klonk er een stem achter hem, en lichtelijk verbaasd keek hij op. Oh, dat was... Verdorie, nu was hij weer zijn naam kwijt... Wacht, hij heette... 'Hallo Julian,' begroette hij de jongen met een lichte glimlach. Hopelijk had hij zijn naam goed onthouden. Hij grijnsde wat om Lucy's actie. Ja, want dat was een heel uitnodigend gebaar, kippenvelletjes voor iemand z'n neus laten bungelen. 'Het is niet alsof we eten te weinig hebben, dus ik zou zeggen: zet je erbij! Al weet ik wel niet of de kippenboutjes nog zo heel warm zullen zijn...' Hij wierp een blik op Julian's tas, die er behoorlijk zwaar uitzag. 'Een beetje lichte lectuur, neem ik aan?' vroeg hij lachend. Spijtig, als hij met de rest van zijn vriendengroep iets ging doen, had hij nooit tijd om te lezen. Of dan deed hij alsof hij aan het lezen was, maar kon hij zich eigenlijk niet concentreren omdat hij de anderen stiekem in de gaten hield om te zien of ze niks stoms zouden uithalen. Op dat punt mocht Julian best wel van geluk spreken dat hij niet zo'n hyperactieve druktemakers als vrienden had - ook al zou Remus hen voor geen geld ter wereld kwijt willen.

[James Gaffel Potter]

Hij was in een pesthumeur. Letterlijk. Niet alleen lagen er nog heel wat werkstukken op hem te wachten, ook moest hij nog op controle in de Ziekenzaal [en hij mocht daarvoor niet eten]. Verder had hij vandaag Sneep zijn misselijkmakende kop nog niet gezien, en was de Zwerkbaltraining afgeschaft. Kortom, heel veel frustraties en geen uitlaatklep. En dat zou nu nog eens niet zo erg zijn, mocht hij Lily hebben om hem te kalmeren. Maar neen! Er was hem geen geluk gegund. Het was een zwarte dag in zijn bestaan. Ooit zou zij, Lily Evers, toegeven dat hij, James Potter, haar gedroomde man was. Intelligent, dapper, sterk, talentvol, geniaal,... hoe kon ze hem weerstaan?! Ze had diezelfde dag nog gedreigd hem te vermoorden:

"Laat me met rust! Ik duw je nog eens van de toren!"
"Een passiemoord?"
"Val dood."

En zodoende was hij niet getroost geweest door zijn roodharige schoonheid. Er waren enkele oplossingen voor zijn toenemend slecht humeur. Hij zou zijn vrienden moeten vinden [werkelijk, vroeger wachtten ze hem altijd op, hij zou nooit alleen door het kasteel hebben moeten zwerven] of Sneep of een ander verachtelijk persoon zou zijn pad moeten kruisen. Bij voorkeur gebeurden beide dingen. Om zijn geluk een beetje te helpen besloot James de kaart en onzichtbaarheidsmantel mee te nemen naar de ziekenzaal.

Het was vreselijk saai. Madame Plijster was nog lang niet klaar met hem: Hij was nog ziek en als hij eenmaal hersteld was, ging ze hem opzadelen met een hoop strafwerk. Humor maakte geen deel uit van haar dagen. Net als hij dacht dat hij uit verveling nog echt uit een toren zou gaan springen, kwam Peter binnen. "Wormstaart!" God-zij-dank. Dat stuk vreten [kon je bijna letterlijk zeggen] mocht dan wel op zijn bed hebben gekotst, hij zou het hem voorlopig vergeven, als hij ten minste Remus zijn notities terugkreeg van Peter. Voor wat, hoort wat.

[Peter Pippeling]

Peter waggelde enthousiast van zijn ene op zijn andere voet en zwaaide opnieuw naar zijn vriend James. 'Zit je hier nog steeds vast? Wanneer mag je weer weg?' vroeg hij aan hem. Peter kon wel weer wat gezelschap gebruiken. Remus en Sirius had hij al een tijdje niet meer gezien - hij had iets opgevangen van een meisje waar ze mee bezig waren - en zo alleen was ook maar zo alleen. Tenslotte was James degene die vaak met de leukste ideeën kwam, dus misschien zouden ze weer eens wat met zijn allen uit kunnen gaan halen. Hij miste de nachtelijke uitstapjes naar de keuken en de tripjes naar Zweinsveld via de geheime gangen. Met zijn allen deden ze dat soort dingen wel vaker, maar zo gauw Peter alleen was of maar met één van de andere Marauders, kwam het er vaak niet van. Tenslotte waren ze met z'n allen toch het sterks. Peter voelde zich gelukkig dat hij deel uit mocht maken van deze vriendengroep. Hij kon dan ook niet wachten totdat James eindelijk een keer van de ziekenzaal af mocht, dat zou de boel namelijk weer wat leven in blazen, hoopte hij. En als Gaffel dan misschien nog niet weg mocht, nam Peter zich voor om in dat geval dadelijk op zoek te gaan naar Sirius en Remus, want die konden ook nooit ver zijn. Dat hoopte hij althans, anders moest hij weer zo ver gaan zoeken en dat was allemaal zo vermoeiend. 'Je bent toch niet nog besmettelijk hè..?' vroeg Peter vervolgens voorzichtig, terwijl hij een klein stapje achteruit deed.

[Lucy Williams]

Lichte lectuur? Remus had zo te horen nog wel enig gevoel voor sarcasme, want de boekentas van Julian zag er alles behalve licht uit. Bovendien zag Julian zelf er ook niet echt uit als iemand die tijdschriften of simpele verhaaltjes voor zijn plezier leest. Oude verhalen over Merlijn en handleidingen over het temmen van roodkopjes leek meer iets voor hem. Niet dat ze hem goed kende, maar dat was de indruk die ze van hem kreeg. Een beetje Remus-achtig, misschien wel. Eigenlijk kende ze Remus ook niet goed, maar ze had hem ook vaak zien zitten lezen, terwijl zijn vrienden naar meisjes staarden of eerstejaars pestten. Stiekem was Lucy eigenlijk wel blij dat Remus' vrienden er niet bij waren, want ze was eigenlijk een beetje bang voor hen. Nou ja, bang was een groot woord, maar ze voelde zich niet op haar gemak bij dat stel - Zwarts en Potter vooral, want die andere jongen kende ze al helemaal niet eigenlijk, ze wist niet eens zijn naam - alsof ze elk moment haar voor schut zouden zetten met één of andere flauwe grap. Dat gevoel had ze niet bij Remus. In tegenstelling, bij Remus had ze het gevoel alsof ze zichzelf kon zijn en niet bang hoefde te zijn voor zijn reactie. Ook al kende ze hem nauwelijks, toch had ze het gevoel dat ze hem helemaal kon vertrouwen. Wel een beetje raar van dat briefje, waar "lekker ding" op had gestaan. Dat klonk helemáál niet Remus-achtig. Of in ieder geval niet de Remus die ze vanavond had leren kennen. Misschien zouden ze gewoon vaker iets samen moeten gaan doen. Ja, dat klonk wel goed. Ze wierp een blik op de jongen met de "lichte" lectuur. Stiekem vond ze het wel jammer dat ze niet meer alleen waren. Wie weet wat er dan nog allemaal had kunnen gebeuren... Maar ach, de avond was tenslotte nog niet voorbij!

[Sirius Zwarts]

Onderbroek aan, gewaad over zijn hoofd en Sirius Zwarts was weer klaar om naar het schoolgebouw te vertrekken. Zijn haar was echter wel nog nat en buiten was het ijzig gaan waaien. Hij vroeg zich af wat voor weer het zou zijn bij de strandvakantie met school, die ook al steeds meer naderde. Nog maar een aantal dagen en dan zouden ze al met z'n allen in een vakantieverblijf aan zee zitten. Bij de gedachten alleen al verscheen er een glimlach op zijn gezicht. Deze verdween echter weer toen hij zich bedacht hoe weinig privé hij altijd had als ze ergens met zijn allen naar toe gingen. Een vakantie met school betekende meestal kleine kamers zonder gordijnen rond de bedden en bijna alleen maar gezamenlijke activiteiten. Normaal had hij dit niet erg gevonden. Zelfs niet als hij een vriendin had gehad (dan zoende hij gewoon in het openbaar en deden ze intieme dingen gewoon even snel in de douche of bij de toiletten), maar een vriend was een ander verhaal. Niet dat hij überhaupt al over "second base" nagedacht had, maar met Remus zou hij zelfs al voorzichtig moeten doen met "verliefd in de ogen staren", mocht hij dat willen. Zelfs de kleinste hint dat Sirius Zwarts gay zou zijn, zou al uit kunnen lopen op een ramp. Een ramp voor hem en Remus dan. Misschien was het voor anderen alleen maar vermakelijk als zijn reputatie de grond in werd geboord. Secretus bijvoorbeeld zou zich misschien wel een scheur lachen en als hij ergens een hekel aan had was het wel dat grootneuzige gedrocht die plezier had. Sirius nam zich voor om het er met Remus over te hebben en besloot daarnaast ook om de tijd vóór de vakantie goed te besteden. Dat wilde zeggen dat hij de komende dagen wel eens wat uit wilde proberen wat op "second base" zou lijken, als hij daar de moed voor had. Anders zou je zien dat hij zich tijdens de vakantie niet in kon houden. Raar eigenlijk. Aan de ene kant zou hij echt niet weten wat hij met het lichaam van een jongen zou moeten doen, maar aan de andere kant leek het hem ook best wel opwindend. Hij wilde heel graag, terwijl hij tegelijkertijd ook niet durfde. Daar had hij bij meisjes nooit last van gehad. Nou ja, misschien bij zijn eerste meisje, daar was hij wel wat zenuwachtig geweest, maar dat was uiteindelijk allemaal goed gekomen. Want tja, jongens horen nu eenmaal met meisjes naar bed te gaan en niet met jongens, dus met meisjes was er nooit iets aan de hand. Misschien alleen dat hij af en toe zijn oerdriften wat moeilijk in bedwang kon houden… Hij had er altijd zo’n hekel aan wanneer hij samen met een meisje al bijna “de daad” aan het doen was en dat ze dan opeens zei dat ze er nog niet klaar voor was. Als ze dat nou metéén had gezegd, dan had hij zich er ook niet helemaal op hoeven verheugen en was het ook veel gemakkelijker geweest om te stoppen. Maar Sirius stopte altijd als een meisje niet verder wilde. Hij zou nooit tegen hun zin in gaan, op dat gebied tenminste. Stel je eens voor dat híj nu degene zou zijn die zou zeggen dat hij er nog niet klaar voor was, dacht Sirius bij zichzelf. Moeilijk voor te stellen (welke jongen was er nou nooit klaar voor seks?), maar anderzijds ook niet geheel onmogelijk. Meisjes hadden namelijk zo’n mooie ingang waar dingen in hóren te gaan, maar jongens niet. Tenminste niet eentje die bedoeld is voor dat soort dingen… Sirius wilde er eigenlijk nog helemaal niet aan denken en haalde een hand door zijn haar, dat nog nat was van het water van het meer. Hij pulkte een stukje kippenbot tussen zijn tanden uit, dat pijnlijk tegen zijn tandvlees aan porde. Misschien moest hij maar eens terug gaan naar het kasteel. Misschien dat Remus ondertussen al Lucy had gedumpt en dan konden ze weer even alleen zijn. Daar was hij aan toe. Alleen zijn met zichzelf had hij wel weer genoeg gedaan, want daar kwam tenslotte meestal toch niet veel goeds van terecht. Hij stapte in zijn schoenen en strikte zijn veters, om vervolgens naar buiten te stappen en een haal frisse wind in te ademen. Het hutje waar hij zich in om had gekleed had namelijk nogal muf geroken, dus de koele wind was ondanks de kou ook wel een verademing. Hij stak zijn handen in de zakken van zijn gewaad en zette koers richting het kasteel, dit keer niet langs het grote meer, maar gewoon rechtstreeks in de richting van de lichtjes van Zweinstein. Hij moest nog oppassen dat hij niet gezien werd ook, want buiten zijn op dit uur van de avond was ten strengste verboden.
Eenmaal binnen Zweinstein ging hij op zoek naar Remus en eventueel Lucy, als die nog bij hem was. Hij hoopte van niet, maar als ze er toch zou zijn, zou hij wel zorgen dat ze er weer snel vandoor ging. Hoe, dat had hij nog niet helemaal bedacht. Hij besloot eerst maar eens in de Grote Zaal te gaan kijken of hij hem daar kon vinden. De Grote Zaal bleek echter uitgestorven, op een paar geesten en Foppe na (vandaar dat hij ook weer snel vertrok naar de leerlingenkamer, voordat hij weer eens met etensresten of waterballonen bekogeld werd door de klopgeest). Hij liep de grote marmeren trap op naar boven en speurde ondertussen de omgeving af, op zoek naar zijn vriend. Hij was hem nog niet tegengekomen toen hij bij de leerlingenkamer aan kwam en ging dus maar gewoon, na het goede wachtwoord te hebben gezegd, naar binnen. De leerlingenkamer was redelijk druk. Een hoop leerlingen zaten zo te zien nog elkaars huiswerk over te schrijven of elkaar te overhoren voor één of ander examen. Anderen aten van hun snoepvoorraad of speelden een potje knalpoker. In stilte vroeg Sirius zich af of hij nu eens strippoker met Remus zou kunnen spelen, iets wat meisjes nooit met hem hadden willen spelen, maar waar hij stiekem wel altijd van droomde. Knalpoker was hem na al die jaren ook een beetje gaan vervelen. Zijn blik speurde de leerlingenkamer af, maar ook hier vond hij geen teken van Remus of één van de andere Marauders. Een meisje begon tegen hem te praten, maar hij luisterde niet. Zonder aandacht aan haar te schenken liep hij naar de trap die hem naar de jongensslaapzalen zou brengen. Eenmaal daar enterde hij de kamer waar hij en de andere Marauders in sliepen. ‘Remus?’ vroeg hij, toen hij zag dat de gordijnen rond Remus’ bed nog dicht waren. Hij liep op het bed af toen hij geen gehoor kreeg en trok de gordijnen open. Niets. Slechts een paar boeken, maar geen Remus. De rest van de bedden waren ook leeg. Sirius graaide onder James’ bed in de hoop daar de Sluipwegwijzer te vinden, maar in de plaats daarvan vond hij een blad met naakte vrouwen, waarvan de pagina’s aan elkaar gekleefd waren. ‘Gatver, Gaffel,’ mompelde hij, terwijl hij het kleverige blaadje snel weer terug onder het bed smeet. Hij opende James’ hutkoffer en vond daar gelukkig wél de Sluipwegwijzer. Hij nam plaats op zijn bed en sloot de gordijnen rond zich. ‘Ik zweer plechtig dat ik snode plannen heb,’ mompelde hij, terwijl hij een tikje op het stuk perkament gaf. Langzaam verschenen de letters die hem elke keer weer begroetten als hij de kaart opende. Hij sloeg hem open op zijn bed en ging er eens goed voor zitten. Honderden stipjes waren op de kaart te zien en één daarvan zou Remus zijn. Nu hem nog zien te vinden… Eerst keek hij in de bibliotheek, maar daar waren alleen een paar mensen met namen die hij niet uit kon spreken. Buitenlands waarschijnlijk. Eéntje herkende hij vaag. Was hij met dat meisje niet naar één of ander feest geweest? Aziatisch, dat was het. Maar geen Remus dus. Hij ging verder met zoeken en besloot nu maar eens te kijken bij het meer. Misschien waren ze nog wel allebei bij het meer. En jawel, twee stipjes met Lucy Williams en Remus Lupos waren bij het meer te zien. Maar ook nog een derde: Julian Morrow. Wie de … was dát nou weer? Hij kende helemaal geen Julian Morrow. Niet van naam althans. Zaten ze daar nou leuk met z’n drieën een feestje te bouwen zónder hem? Liet Remus hem nou gewoon stikken hier? Maar wacht, hij moest niet zo snel oordelen. Misschien was Remus wel weer gewoon zijn zenuwachtige zelf en durfde hij geen nee te zeggen. Soms kwam die eigenschap Sirius heel goed uit – als er nog wat huiswerk gedaan moest worden bijvoorbeeld – maar in sommige gevallen, zoals deze, zou hij willend dat Remus eens een keer zijn bek open trok. En dan niet alleen met volle maan. Sirius staarde nog een tijdje naar de drie stipjes, maar ze bleven aardig op dezelfde plek staan. Fuck it, mompelde Sirius in zichzelf en hij borg de kaart onder zijn bed op, nadat hij hem onleesbaar had gemaakt. Met zijn handen achter zijn hoofd gevouwen, staarde hij naar het plafond. Nu maar wachten, want hij had geen zin om weer naar het meer te gaan. 

Edit:

Sirius lag nog geen vijf minuten niets te doen of hij kreeg alweer een idee. Waarom had hij daar niet eerder aan gedacht? In de onderbouw hadden de Marauders een erg handige manier van communiceren uitgevonden - die helaas niet werkte tijdens examens, omdat dan alle toverspreuken in het lokaal automatisch ontbonden werden - waarvoor hij alleen een veer, inkt en perkament nodig had. Sirius klom weer uit zijn bed en ging opzoek naar deze drie gebruiksvoorwerpen, die hij al snel vond in Remus' hutkoffer (zijn eigen veren waren altijd gebroken of kwijt en zijn inkt was meestal opgedroogd, omdat hij er niet vaak genoeg mee schreef). Hij scheurde een stuk perkament af van iets dat er niet belangrijk uit zag en begon te schrijven: "Maanling, waar blíjf je? En wie is Julian Morrow..? Getekend: Grote zwarte hond die in bad gedaan moet worden". Hij vouwde het stuk perkament twee  keer dubbel, zodat het niet in één oogopslag te lezen was. Het vervelende van deze methode van informatie verzenden was dat de ontvanger ook een stuk perkament bij de hand moest hebben - broekzak was in dat geval het handigst - waar dan het bericht op zou verschijnen. Erg veel paste er niet op, want de inkt leek te vervagen als je een bepaalde hoeveelheid woorden overschreed en dan werd de tekst onleesbaar. Een groot voordeel was dan weer wel dat het erg snel ging en dat de persoon in kwestie een gloeiend heet papiertje in zijn broekzak zou voelen (mits perkament al in de broekzak aanwezig was dan) en het bericht dus moeilijke genegeerd kon worden. Sirius ging er vanuit dat Remus wel iets van perkament bij zich had, want voor zover hij wist, ging Remus zelden de deur uit zonder schrijfgerei. 'Mitto nuntius,' sprak Sirius terwijl hij met zijn toverstok een tikje op het stuk perkament gaf. De tekst verdween, maar het perkament bleef liggen. Met een beetje geluk was zijn bericht nu verzonden en zou Remus het leven. Maar  veel geluk leek hij deze avond niet echt te hebben...

[Mvr.Zwarts]

*Duwt omhoog*

[Remus J. Lupos]

Aangezien Julian niet meteen antwoordde, haalde Remus zijn schouders lichtjes op. 'Eet maar wat en wanneer je wil,' zei hij terwijl hij vaag gebaarde naar de berg kippenboutjes die nog overbleef. Als Sluipvoet er nog was geweest, was alles waarschijnlijk binnen de drie minuten naar binnen geschrokt. Waar was hij nu zo haastig naartoe gerend...? Hij wist niet of hij zich opgelucht of ongemakkelijk moest voelen nu Sirius er niet meer was. Zijn afwezigheid was wel een garantie dat er geen misplaatste grappen meer werden uitgehaald, maar toch... Hij voelde zich een beetje... Vreemd, zo alleen met Lucy. Niet meteen op een slechte manier, maar hij was het gewoon niet gewend om lange tijd alleen door te brengen met een meisje - als hij Lily Potter even niet meetelde, natuurlijk. Misschien was het dan ook wel goed dat Julian nu bij hen was komen zitten, dat haalde het rare gevoel toch voor een deel weg. Al vond hij het ergens ook wel een beetje spijtig: Lucy was immers best een aardig meisje, en hij had graag wat meer tijd met haar doorgebracht. Hij keek even naar Julian. Niet bepaald een spraakzame jongen, leek hem. Een beetje zoals hij was - of toch ooit was geweest, voordat de andere Sluipers hun invloed op hem waren beginnen uitoefenen. Ja, dacht Remus glimlachend bij zichzelf, of ze het nu merkten of niet: Sirius en James hadden hem toch wel veranderd. Hij was nog steeds de rustige, kalme jongen van vroeger - nou goed dan, het merendeel van de maand dan toch - maar hij durfde meer, en hij durfde zich ook meer laten gelden dan toen. Als hij hen niet had leren kennen... Dan had hij hier waarschijnlijk in Julian's plaats gezeten en in zijn schoenen gestaan. Terwijl hij zich dit bedacht, merkte hij dat er opeens een fris briesje was gaan waaien, en hij huiverde even. 'Heb je het niet te koud?' vroeg hij Lucy. Helaas, hoe zonnig het overdag ook mocht zijn, 's nachts was het rond deze tijd van het jaar best nog koud! Hij twijfelde even, maar trok toen toch zijn gewaad over zijn hoofd. 'Hier,' zei hij glimlachend terwijl hij Lucy het kledingstuk aanreikte. 'Zo word je tenminste niet verkouden!' Zijn blik gleed naar Julian en hij grijnsde lichtjes. 'Ik heb helaas wel geen tweede gewaad in voorraad, dus ik vrees dat jij het zo zult moeten stellen!' Hij ging even met zijn hand door zijn haar in een poging het weer wat in model te krijgen na het uittrekken van zijn gewaad - hij kreeg nog James-allures! - toen hij plots iets in zijn broekzak voelde branden. Hij hield een verschrikt geluidje nog net in en verzette zich in een poging zich weer wat comfortabeler te voelen terwijl zijn hand naar zijn bovenbeen schoot. Auw! Wat was dat nou weer? Nu begon zijn hand ook nog te gloeien...! Maar wacht, gloeiende broekzak... Zo onopvallend mogelijk stak hij zijn hand in zijn broekzak en voelde daar het stuk perkament steken dat hij er nog voor Toverdranken had ingepropt. Alleen voelde het dit keer gloeiend heet aan. Dat kon maar één ding betekenen: hij had post. Sirius, schoot het meteen door zijn hoofd. Wat zou hij willen...? En hoe zou hij onopgemerkt het briefje kunnen lezen? Hij had een afleidingsmanoeuvre nodig. 'Hé!' bracht hij opeens nogal lichtelijk in paniek uit terwijl hij ergens naar een schaduwrijk plekje wees. 'Is dat daar niet... Professor Perkamentus?' Hopelijk zouden zowel Julian als Lucy nu opkijken en had hij genoeg tijd om het briefje snel te lezen. Het beantwoorden daarintegen... Dat zou nog een probleem kunnen worden.

[Lucy Williams]

Het bleef wat langer stil dan nog gemakkelijk genoemd zou kunnen worden en het was daarom dat Lucy ongemakkelijk naar de handen van Julian staarde, die verder ook niets interessants deden. Net toen ze zich af vroeg hoe lang het nog duurde voordat iemand de stilte zou verbreken, was het Remus die dat vraagstuk voor haar oploste. Bij het woord “Perkamentus” sloeg haar hart een slag over, maar niet van verliefdheid; een professor buiten in het donker terwijl zij ook buiten waren in het donker – wat betekende dat ze dus de regels overtraden – kon nooit goed zijn. Zeker niet nu ze met alle Huffelpuffers laatst afgesproken hadden zo  min mogelijk regels te verbreken, zodat ze niet nóg meer afdelingspunten zouden verliezen en tenminste nog een beetje met eer onder konden gaan. (Punten verdienen leek bij veel Huffelpuffers namelijk een stuk moeilijker dan punten besparen door gewoon te doen zoals de regels hen bevolen.) Lucy’s blik schoot meteen naar de plek waar Remus naartoe wees, maar ze zag geen lange baardige gedaante in de duisternis. ‘Waar dan..?’ fluisterde ze zacht, om niet nog meer aandacht te trekken. Toen realiseerde ze zich dat de kaarsen die om hen heen stonden al genoeg aandacht trokken en blies ze die ook snel uit, met gevolg dat ze zich opeens in een diepe duisternis bevonden. Lucy – die niet erg van het donker hield – kon zichzelf wel voor haar kop slaan: nu konden anderen hen misschien niet meer zien, maar zij konden zelf ook niets meer zien! Uit reflex greep ze naar de dichtstbijzijnde arm die ze kon vinden en dat bleek die van Remus te zijn. ‘Waar dan?’ herhaalde ze fluisterend, maar het donker weerhield haar er van dat ze ook maar een hand voor ogen kon zien.

[Remus J. Lupos]

Een lichte glimlach speelde om Remus' lippen wanneer Lucy in de duisternis tuurde. Mooi zo, dat gaf hem net genoeg tijd om... Hij hield een vloek achter toen ineens het licht uitging. Oh ja. Aan die reactie had hij zich niet helemaal verwacht. Al was het natuurlijk best slim van Lucy: als Perkamentus wél in de buurt was geweest, was het uitblazen van de kaarsen de beste optie die ze hadden om zich te redden. Het donker hing nu als een sluier over hen heen, en de rook van de gedoofde kaarsen prikte in zijn neus. Voorzichtig haalde hij het briefje uit zijn broekzak en verfrommelde het in zijn hand. Meteen voelde hij hoe een andere hand zijn arm greep, en hij zuchtte lichtjes. Sirius zou moeten wachten. 'Ik... Ik weet niet, ik dacht dat ik...' speelde hij het spel mee op fluistertoon. Hij hield zijn adem even in. 'Ik dacht dat ik hem daar iets verderop zag, in de schaduw... Maar ik kan me vergist hebben, ik bedoel... Anders had hij hier allang gestaan, toch?' Hij liet zijn vraag wat zenuwachtig klinken, alsof hij zelf als de dood was om gevonden te worden door het schoolhoofd, en haalde intussen met zijn vrije hand zijn toverstok boven. 'Lumos,' mompelde hij zachtjes, en het topje van zijn stok begon te gloeien. Hij zag twee gezichten verhuld in schaduwen, maar nergens een teken van Perkamentus - vanzelfsprekend niet. 'Als professor Perkamentus hier was geweest, dan had hij ons sowieso gevonden, kaarsen of geen kaarsen,' probeerde hij Lucy te kalmeren. 'Ik heb me vergist, ik was waarschijnlijk gewoon wat te gefixeerd op het idee om ontdekt te worden... Sorry,' voegde hij er nog verontschuldigend glimlachend aan toe, en hij wreef geruststellend over Lucy's arm - die de zijne nog steeds half aan het verbrijzelen was in haar ijzersterke greep. Hij balde zijn vuist met het stukje perkament nog wat strakker. Poging tot afleiden: mislukt. Kans op verontwaardigde zwarte hond: aannemelijk. Kans om hier gauw weg te geraken om Sirius zelf te gaan opzoeken... Bijzonder beperkt.

[Lucy Williams]

Het stelde Lucy enigszins gerust toen Remus plots heel wat minder van zijn zaak bleek te zijn als het om Perkamentus' aanwezigheid ging. Desondanks was het wel nog steeds aardedonker en dat stelde Lucy heel wat minder gerust. Nauwelijks bewust van het feit dat ze Remus' arm vast had, greep ze hem nog wat steviger beet. 'Weet je het zeker?' vroeg ze nog voor de zekerheid op fluistertoon, maar toen Remus zijn toverstok oplichtte leek er inderdaad niemand in de buurt te zijn. En het argument dat ze het anders al wel gemerkt zouden hebben was ook eigenlijk wel geruststellend. Ze liet de arm toch maar weer los om ook haar eigen toverstok tevoorschijn te halen en met "lumos" het puntje op te laten lichten. 'Misschien,' begon ze. 'Moeten we dan toch maar eens terug naar het kasteel gaan?' stelde ze voorzichtig voor. 'Voordat er dadelijk wél een schoolhoofd of een andere professor ons hier betrapt.' Ze keek even naar Julian, die al die tijd zijn mond nog niet open gedaan had. 'Ga je ook mee..?' vroeg ze toen ook maar aan hem, voor het geval de jongen het idee had dat hij er niet bij hoorde en hij zielig en alleen achter zou blijven. Ze mocht hem dan nog geen vijf minuten kennen, maar het was ook zo lullig om hem hier te laten staan. Maar misschien moesten ze dan wel wat eten weer meenemen, want daarom was de jongen hier tenslotte bij komen staan. Het was gelukkig wel een stuk minder koud, door het gewaad van Remus dat ze had gekregen. Ze had hem er nog niet eens voor bedankt eigenlijk! Wat stom... Misschien moest ze dat toch maar doen. 'Oh, en eh, bedankt nog trouwens, voor je gewaad,' zei ze tegen Remus. 'Heb je hem echt niet zelf nodig? Het is best wel koud...' Ze maakte al aanstalten om het kledingstuk terug te geven, ook omdat het langzaam een beetje begon te miezeren en Remus niet bepaald waterdichte kleren aan had.

[Remus J. Lupos]

Remus keek nog eens extra rond om de voorstelling helemaal af te maken, vooraleer hij bevestigend knikte. 'Ja, heel zeker. Het zou me trouwens verwonderen dat hij met dit weer buiten is... Hij is meer voor bloemetjes en zon te vinden dan voor dit, lijkt me.' Hij schudde het beeld van Perkamentus die vrolijk en in hippie-stijl door een bloemenwei huppelde gauw uit zijn gedachten. Wanneer Lucy zijn arm losliet en vervolgens voorstelde om terug naar het kasteel te gaan, wist hij niet zo goed of hij zich daar nu blij of teleurgesteld om voelde. Hij had nu wel de kans om Sirius op te zoeken, maar toch... Door zijn mislukte afleidingsmanoeuvre had hij Lucy nu wel angstig gemaakt dat ze betrapt zouden worden, waardoor hun avondje aan een abrupt einde kwam. Dat was eigenlijk best wel lomp van hem. Hij keek schuin naar Julian, die er ook niet helemaal op zijn gemak leek bij te zitten. Waarschijnlijk was dit de eerste keer in zijn leven dat hij de regels overtrad, bedacht Remus zich, en hij glimlachte eens bemoedigend naar de jongen. 'Ja, dat is misschien wel het beste. Het weer begint ook om te slaan, dus straks zijn we misschien allemaal doorweekt. En dat is nu ook niet bepaald gezellig meer...!' Hij maakte aanstalten om op te staan, de gedoofde kaarsen verzamelend, en vouwde de servet met etensresten weer dicht. Een sluikstorter was hij nu nog net niet. Uit zijn hand viel, onopgemerkt, een stukje perkament. Een lichte regen begon op hen neer te dalen en hij ademde de frisse lucht diep in. Ja, eigenlijk was hij best wel te vinden voor het gure weer. Hij keek op wanneer Lucy hem nog eens bedankte voor zijn gewaad en lachte vrolijk. 'Geen probleem, hoor! Houd nog maar even aan. Straks zitten we toch weer binnen in het kasteel, dus die paar extra minuten overleef ik nog wel zonder gewaad.' Hij knipoogde eens naar haar, maar bedacht zich toen dat hij zo misschien wel een beetje de verkeerde signalen gaf. Etentje, kaarsen, mantel afstaan, knipogen... Straks trad hij nog in de voetsporen van Sirius!

[Julian Morrow]

Julian glimlachte eventjes vluchtig toen Remus hem zo vrolijk uitnodigde om bij hen te komen zitten. Dan maakte Remus een grapje over zijn loodzware tas, waarop Julian stilletjes grinnikte. Wat hij bij zich had kon je moeilijk 'lichte lectuur' noemen - zijn studieboeken waren allemaal minstens vierhonderd pagina's dik - en hij had er een vijftal bij - en zijn versie van 'Anna Karenina' telde meer dan duizend bladzijden (gelukkig waren het niet zo'n piepkleine lettertjes als de andere versie van het boek die zijn ouders thuis hadden. Daarbovenop had hij een boxset van de boeken van Jane Austen eerder die dag ontvangen: zijn nicht studeerde Engelstalige literatuur aan een dreuzeluniversiteit, en ze had hem in september gevraagd of hij samen met haar boeken wou bediscussiëren.
"Nou, ik heb wel wat bij," mompelde hij binnensmonds, maar geen van beiden leek hem te horen. Hij besloot het niet te herhalen - hij had hen toch niet veel interessants te vertellen, tenzij ze opeens, op miraculeuze wijze, gefascineerd waren door het 19e-eeuwse Rusland, het 18e-eeuwse Engeland, Transfiguratie voor Gevorderden of Hoe een Boeman te Temmen, en er daarbovenop de behoefte ertoe hadden er met een verre kennis over te praten.
Hij reikte rustig naar het stapeltje kippenboutjes en nam er beschaafd eentje vanaf. Stilletjes begon hij eraan te knabbelen. Ondertussen was het nogal akelig stil geworden. Tja, dat effect had Julian sinds de dood van zijn zus wel vaker voor. Door die gebeurtenis waren Julians oude vrienden en kenissen bang geworden om met hem te communiceren - ze waren bang dat ze, net zoals Julian, te veel in verdriet zouden verzwolgen worden. Daardoor had Julian moeten leren dat hij enkel op zichzelf kon vertrouwen. Sindsdien is het steeds moeilijker geworden om contacten te leggen. Vervreemd van de wereld rondom zich, terwijl hij juist nu het hardst vrienden nodig heeft. Gelukkig heeft hij nog zijn nicht, die hem boeken stuurt. Zonder haar zou hij niemand hebben.
Julian schrok wakker uit zijn overpeinzingen wanneer Remus opeens luidkeels stond te roepen dat Perkamentus buiten was gekomen. Julian zag het schoolhoofd echter nergens. Het was zelfs weinig waarschijnlijk dat de oude man op dit uur buiten was - Julian wist immers dat het schoolhoofd rond dit uur graag een kopje thee dronk terwijl hij breipatronen bestudeerde en ondertussen roddelde met Minerva Anderling over het leerkrachtenteam. Hij had ooit een gesprek tussen professor Perkamentus en Anderling opgevangen waarin ze het over dit feit hadden.
Toch had Lucy gelijk toen ze voorstelde dat ze best terug naar binnen zouden gaan. Het was immers al laat - en hij had zijn nicht beloofd nog drie hoofdstukken van 'Sense & Sensibility' te lezen en er een verslag over te schrijven. En hij moest zijn essay over faunaten nog afwerken...
"Ik ga mee naar binnen," zei Julian, terwijl hij rechtsprong.

[Lucy Williams]

De woorden "Perkamentus" en "bloemetjes" riepen rare beelden van het schoolhoofd met bloemetjes achter zijn oren, huppelend in een wei met jonge springende eenhoorns op in Lucy's hoofd en er verscheen een vage glimlach op haar gezicht. Dat was inderdaad meer een beeld dan ze van Perkamentus had dan een oude man die 's nachts aan de rand van het Verboden Bos ronddwaalde, op zoek naar leerlingen die regels overtraden. Dat was meer iets voor de conciërge of zo... Stiekem was Lucy wel blij dat Remus zijn gewaad nog niet terug hoefde, want ze vond het wel lekker warm zo. Binnen zou ze echter wel meteen het kledingstuk retourneren, want dan zou het een beetje stom zijn als zij daar met twee gewaden rondliep en Remus gewaadloos door het leven moest. Bovendien stookten ze het binnen in het kasteel alle kamers altijd lekker warm (met uitzondering met de gangen van de kerkers, die leken altijd wel koud te zijn, ook al was het hartje zomer). Ze schrok even toen Julian opeens zijn mond open deed en antwoord gaf op de vraag of hij ook mee naar binnen ging. Ze was zo gewend aan zijn stilte dat ze bijna niet meer verwacht had dat hij nog iets zou gaan zeggen. 'Oh, eh, oké, dan gaan we maar denk ik hè?' zei ze vragend, terwijl ze beide jongens nog eens aan keek. Wie had dat ooit gedacht... Lucy Williams, het brave meisje uit Ierland die hier nu ver na legale tijd buiten stond met welgeteld twéé jongens, waarvan ze er één zeker al er leuk begon te vinden... Bij deze gedachte verscheen er opnieuw een glimlach op haar gezicht en kreeg ze spontaan zin om te gaan rennen, of iets anders actiefs te doen. Maar omdat Julian zo'n zware lading boeken bij zich had en rennen daarom voor hem niet zo voordelig zou zijn, hield ze zich toch maar in. Wel begon ze alvast de overgebleven kippenpootjes op te ruimen en de kaarsen bij elkaar te rapen. 'Of trouwens...' zei ze, half in zichzelf. 'Ik laat ze hier wel liggen voor die grote zwarte hond, die heeft vast nog wel honger.' Ze liet de kippenpootjes weer op de grond vallen en keek toen even naar Remus, om te kijken of hij dat ook een goed idee vond. De kaarsen - die ondertussen ook niet meer druiperig of warm waren - wikkelde ze in de punt van haar gewaad, zodat het niet zo op zou vallend dat ze met kaarsen van buiten waren komen lopen. 'Gaat iemand van jullie eigenlijk mee naar dat uitje aan zee?' vroeg Lucy, er niet van bewust of ze dat nou al eens eerder had  gevraagd of niet. Maar voordat iemand antwoord had kunnen geven, bukte ze, omdat ze iets op de grond zag liggen. Een opgefrommeld stukje perkament dat niet van haar zelf was, zover ze wist. 'Oh, iemand is een stuk perkament verloren denk ik. Van één van jullie?' Ze keek beide jongens even vragend aan en maakte aanstalten om het propje uit te vouwen. Misschien stond er iets op dat de eigenaar vanzelf wel aan zou wijzen.

Off topic: Elke keer als ik "perkament" wil typen, typ ik "perkamentus" -_-' Nu ook weer

[Julian Morrow]

"Ja, we zullen dan maar gaan," antwoordde Julian. Intussen nam hij nog enkele kippenboutjes - zijn honger was nog niet helemaal gestild, en die zou hij onderweg wel opeten.
Toen vroeg Lucy of ze meegingen naar zee. "Ik ga zeker mee naar de zee. Ik grijp elke kans om daar naartoe te gaan... Ik weet niet echt waarom, maar een ruig dorpje aan zee - dat is de plaats waar ik me het meeste thuisvoel..."
Opeens raapte Lucy een stukje perkament op van de grond. Ze vroeg of het van een van hen was. "Nou, het is zeker niet van mij." Julian liet nooit perkament rondslingeren, en al zeker niet zo'n verkreukelde, kleine vodjes. "Van wie is het?" vroeg hij benieuwd. Hij was wel geïnteresseerd - als hij niet bezig was met klassiekers kon een mysterieroman hem wel eens boeien, en geheimzinnige stukjes perkament waren daar toch soms een deel van... Maar ja, Julian had de neiging om de wereld romantischer voor te stellen dan hij eigenlijk is...

Off: tja, vrij kort deze keer Misschien meer na een Remus-post?

[Remus J. Lupos]

Off: Dat ken ik precies wel van ergens, ik heb namelijk ook altijd hetzelfde voor! Beroepsmisvorming waarschijnlijk

Remus had niet verwacht dat Julian nog wat zou zeggen, maar glimlachte naar de jongen wanneer dat wel het geval was. 'Nog veel werk te doen...?' vroeg hij hem om toch maar iets van een conversatie met hem te proberen voeren. Toen Lucy het had over de grote zwarte hond keek hij even op. Was Sirius terug? Hij speurde het terrein in een reflex af - niet dat een zwarte hond zou opvallen in het donker - totdat het tot hem doordrong wat Lucy had gezegd. 'Oh, ja,' zei hij lichtelijk teleurgesteld omdat z'n vriend nergens te bespeuren was. 'Dat is wel een slim plan... Sluipvoet heeft altijd wel honger!' Niet dat hij op dit uur nog buiten zou gaan rondzwerven als het aan Remus lag, maar hij moest de schijn hoog houden. Hij schudde de servet met kippenboutjes uit op de grond en stak hem vervolgens in zijn broekzak. Pas op dat moment besefte hij dat hij iets kwijt was dat een tijdje geleden ook nog in diezelfde broekzak had gezeten. Zijn blik ging meteen naar de grond. Waar had hij het stukje perkament uit zijn hand laten vallen?! Hij had het niet eens kunnen lezen... Wie weet wat erin stond! Het mysterie van het verloren briefje werd echter al gauw opgelost, want plots bukte Lucy zich om iets op te rapen. Remus sloot zijn ogen. Oh s-h-i-t. Foute boel. Lichtelijk in paniek keek hij toe hoe ook Julian plots interesse kreeg in het stuk perkament, en hij deed een snelle stap naar voren toen Lucy op het punt stond het propje uit te vouwen. 'Eh, ja,' zei hij haastig. 'Ik denk dat dat van mij is!' Nu had hij twee keuzes: ofwel graaide hij nu onbeschoft het briefje uit Lucy's handen, ofwel vroeg hij haar vriendelijk het terug te geven met de kans dat ze het alsnog eerst opende en las. Optie één stelde hem veilig maar maakte wel een ongelikte beer van hem - plus ze zouden waarschijnlijk nog nieuwsgieriger zijn naar wat erin stond - en optie twee kon wel eens heel nadelig uitdraaien, afhankelijk van wat Sirius allemaal in het briefje had geschreven. Maar toch... Hij wilde geen slechte indruk maken. Dat was een trekje van Remus dat hij helaas altijd al had gehad: hij wilde graag door iedereen aardig bevonden worden - alsof hij daarmee het feit dat hij een weerwolf was zou kunnen goedmaken. Maar nu ging het wel niet alleen om hem, maar ook om Sirius. En hij wist hoe Sirius soms kon zijn, zowel verbaal als schriftelijk. Misschien dan maar een mengeling tussen de twee. 'Ik denk dat het een paar geheugensteuntjes van bij Toverdranken zijn, als ik me niet vergis,' zei hij zo vriendelijk mogelijk terwijl hij zijn hand uitstrekte om het perkament terug te nemen. 'En dat kan ik wel gebruiken, want professor Slakhoorn is altijd streng bij de verbetering van zijn werkstukken...!'

[Sirius Zwarts]

Pfft, wat duurde het lang! Sirius had een tijdje naar een leeg stuk perkament zitten staren dat hij in zijn hand hield, maar toen er na een paar minuten nog steeds geen bericht op verscheen, vouwde hij het dicht en stopte hij het in de zak van zijn gewaad. Helemaal zeker hoe de spreuk werkte was hij namelijk niet. Hij had het gewoon een keer ergens opgevangen en James en hij waren toen gaan uitproberen hoe het allemaal werkte, maar of de tekst nou alleen verscheen op een stuk perkament in je broekzak of ook in een stuk perkament in je hand – of misschien wel gewoon een stuk dat dicht bij de persoon in kwestie lag – daar was hij nog niet achter. Tot nu toe had de locatie “broekzak” het altijd goed gedaan, dus hield hij het daar maar even bij. Tenslotte wist je het maar nooit met spreuken en kon er net zo goed al een paar minuten al een bericht op hem liggen wachten, terwijl hij gewoon te dom was om het perkament in zijn zak te steken. Helaas bleek dat alleen niet het geval, want ook in de zak van zijn gewaad bleef het stuk perkament koud en onbeschreven. Misschien had Remus het wel gewoon niet gevoeld… (Wat hem overigens niet waarschijnlijk leek, want het was niet echt een aangenaam warm temperatuurtje dat het perkament werd, maar het bereikte meer lava-achtige levels.) Het was daarom dat Sirius besloot nog een bericht te schrijven. Hij pakte het stuk perkament weer tevoorschijn en krabbelde er met een ganzenveer op: ”Remus, duurt ’t nog lang? Je begint d’r toch niet leuk te vinden hè? Dump die Huffelpufster nou gewoon en kom bij mij in bed liggen!” Sirius twijfelde even over de afsluiting van zijn berichtje. Aan zijn eerdere vriendinnen schreef hij (voor zover hij berichten naar hen had geschreven, meestal waren ze daarvoor niet eens lang genoeg in een relatie met hem, hoogstens Sterre had eens wat brieven van hem gekregen in de vakantie) meestal niet veel bijzonders. Geen slijmerig “hou van jou” of “kusje”, maar soms wel een X (dat toch wel stiekem gewoon kusje betekende, maar er dan cooler uit zag) of “Liefs Sirius”. Iets in die richting. Was dat ook iets dat je bij een jongen deed? Berichten naar zijn vrienden eindigde hij meestal met alleen zijn naam of nickname en soms met zoiets als “Later”. Maar Remus was tenslotte ook altijd zijn vriend geweest waar hij geen “liefs” tegen zei. Hij besloot maar gewoon te doen wat goed voelde en eindigde met “Sirius”. Kort maar krachtig. Hij tikte met zijn toverstok op het stuk perkament en de letters verdwenen meteen. Nog geen seconde daarna bedacht Sirius zich dat hij misschien beter niet zijn eigen naam eronder had kunnen zetten, want als het bericht onderschept zou worden, zou iedereen meteen weten van wie het kwam. Mja, te laat nu. Bovendien was Remus altijd erg goed in geheime praktijken en had hij het vast wel goed verborgen.

[Lucy Williams]

Lang duurde het niet voordat de erachter kwamen van wie het propje perkament was, want Remus scheen al snel door te hebben dat hij een deel van zijn huiswerk verloren was. ‘Oh, maar goed dat ik het nog zag liggen dan,’ antwoordde Lucy, die altijd veel waarde hechtte aan aantekeningen, omdat de meeste professoren op Zweinstein in examens vaak bijna meer uit aantekeningen vroegen dan uit het boek zelf. Zeker bij toverdranken was het handig, omdat daar het boek ook lang niet altijd de beste aanwijzingen leek te geven. ‘Toverdranken zei je hè?’ vervolgde ze bedenkelijk, nog steeds het frommeltje in haar hand houdend. ‘Mag ik het dan misschien van je lenen? Dan kan ik het overnemen. Toverdranken is niet mijn sterkste vak en ik kan wel wat hulp gebruiken misschien,’ vroeg ze voorzichtig aan Remus, terwijl ze hem vragend aan keek. Het was waar; voor toverdranken haalde ze nooit echt goede resultaten, maar met een beetje hulp van haar medeleerlingen kwam ze er meestal wel. Al was het met de hakken over de sloot. Voordat ze echter een antwoord terug had kunnen krijgen, ging er een schok van haar hand door haar lichaam toen er opeens iets gloeiend heets haar huid brandde. Ze slaakte een korte hoge gil en liet van schrik het stuk perkament uit haar hand vallen, dat nog kort op de het vochtige gras stuiterde voordat het stil kwam te liggen voor haar voeten. Wat was dát nou weer?! Ze moesten haar wel weer hebben vandaag; eerst griezelverhalen over de reuzeninktvis, dan een enorme zwarte hond die haar de stuipen op het lijf joeg en nu een gloeiend stuk perkament dat er niet eens heet uit zag! Voorzichtig porde ze het met de punt van haar schoen, maar er gebeurde niets. ‘W-weet je zeker dat het gewoon aantekeningen zijn..?’ vroeg ze voorzichtig aan Remus. Behoorlijk agressieve aantekeningen waren het dan. ‘Misschien heeft iemand ze wel behekst of zo. Zouden we er niet mee naar een leraar moeten gaan misschien? Dadelijk wilde iemand je pijn doen!’ Voor zover Lucy wist was de wereld vol met tovenaars en heksen die elkaar pijn wilden doen, om wat voor stomme reden dan ook. De een minder gevaarlijk dan de ander, maar haar moeder had haar altijd geleerd op haar hoede te zijn. Veel vrienden te maken, dat wel, maar ook om kritisch te blijven. 

[Remus J. Lupos]

Met kloppend hart wachtte Remus af of Lucy het stuk perkament gewoon aan hem zou teruggeven of niet. Hij werd steeds nerveuzer over wat erin zou kunnen staan - en wat hij dan moest doen als Lucy en Julian het lazen. Misschien wel iets over Sluipvoet's ware aard. Of over Sirius en hem. Of over Lucy... 'Eh, het zijn maar wat krabbels,' brabbelde hij zenuwachtig. 'Heus, vooraleer je er aan uit zou kunnen, zou ik het eerst moeten overschr-' Nog voor hij zijn zin kon afmaken, werd hij echter onderbroken door een gil van Lucy. Zijn blik gleed naar het propje dat ze opeens uit haar hand liet vallen. Nog een boodschap. Hij was populair vanavond. Tot zijn grote schrik zag hij op sommige randjes van het briefje nieuwe letters verschijnen - onleesbaar, weliswaar, maar als de andere twee het zouden opmerken... Lucy had blijkbaar gelukkig niets door, aangezien ze slechts argwanend tegen het perkament porde met haar schoen. Hoe kon hij haar het gloeiende papier uitleggen - zonder dat ze dacht dat iemand hem dood wilde, natuurlijk. Zou hij haar niet best gewoon kunnen vertellen dat het een manier van communiceren was...? Dan verklapte hij natuurlijk wel een geheim van hem en zijn vrienden, maar dan zou ze waarschijnlijk wel de beleefdheid hebben om niet in zijn privé-leven te zitten neuzen door het briefje te neuzen. Dan zou niemand iets lezen en zou er niks gebeuren... Remus zuchtte diep en hurkte neer bij het propje. 'Misschien moet ik het jullie maar gewoon vertellen,' zei hij op ietwat schuldige toon. 'Lucy, voelde je toevallig iets... Gloeien in je hand?' Hij keek haar vragend aan, al wist hij natuurlijk wel dat dat precies was wat ze had gevoeld. 'Mijn vrienden - Sirius, James, Peter en ik - hebben een soort van... Communicatiemiddel ontwikkeld, zeg maar. Als we geen uil bij de hand hebben en ver van elkaar verwijderd zijn.' Hij nam het stuk perkament in zijn hand en verfrommelde het nog wat meer, alvorens het gauw in zijn broekzak te stoppen. Hij voelde zich meteen weer een stuk meer op zijn gemak. 'Het komt erop neer dat je iets schrijft op een stuk perkament, een bepaalde spreuk zegt en op het perkament tikt. De letters verdwijnen...' Hij glimlachte kort. Eigenlijk was het best wel ingenieus van hen. 'Maar ze verschijnen elders. Meer bepaald op eender welk stuk perkament dat de ontvanger van het bericht met zich meedraagt op dat moment. Om er zeker van te zijn dat de ontvanger beseft dat hij een bericht heeft ontvangen, begint het perkament als neveneffectje op niet al te prettige temperatuur te gloeien. Bijzonder pijnlijk als je het in een verkeerde zak hebt gestoken.' Hij zweeg en speelde even met het stuk perkament dat nu weer veilig in zijn broekzak was opgeborgen. 'Dit... Was dus waarschijnlijk een bericht van Sirius of James. Peter heeft de techniek nog niet helemaal onder de knie. Wat dus ooit mijn aantekeningen van Toverdranken waren, is nu dus veranderd in een briefje. Dat overigens vast niet zo belangrijk is. Ze sturen wel vaker berichten op foute momenten gewoon om te pesten... Dus het maakt niet veel uit of ik nu antwoord of niet.' Hij hoopte maar dat zowel Lucy als Julian nu genoeg informatie hadden gekregen om voor de rest niets meer te vragen over het briefje... En zeker niet over wat erin stond.

[Julian Morrow]

Geheugensteuntjes voor Toverdranken? Op zo'n klein stukje perkament? Dan moest Remus wel een heel goed geheugen hebben... Remus leek niet helemaal ontspannen te zijn. Hier klopte iets niet. Niemand is zo zenuwachtig over een stom, klein stukje perkament als er enkel schoolnotities op staan...
Opeens slaakte Lucy een gil en gooide het stukje perkament(off: -us ) op de grond. Opeens zag Julian kleine zwarte vlekjes verschijnen, die akelig veel op letters leken. Julian had altijd geleerd dat als er een voorwerp dat niet leeft opeens begint te "communiceren", er iets grondig mis is.
Opeens begon Remus alles uit te leggen. Het was een soort communicatiemiddel. Heel ingenieus, dat zeker. En typisch voor hen gebruikten ze het eerder om elkaar lastig te vallen dan voor nuttige doeleinden. "Eigenlijk is het dus een soort 'chatten' voor tovenaars?" vroeg hij Remus geïnteresseerd.
"Met welke spreuk doen jullie dat? Dat is toch al vrij geavanceerde magie!" Dit was zijn ding - hij praatte graag over de complexiteit van de toverkunst.
"Nu, ik denk wel dat het een goed idee is om eerst naar binnen te gaan. Stel je voor dat professor Anderling of iemand anders ons hier betrapt? Dat kunnen we best vermijden..."

[Lucy Williams]

Lucy bleef nog even argwanend  naar de prop op de grond kijken, maar richtte haar aandacht op Remus toen die zijn mond open deed en alles uit begon te leggen. Wat hij zei verklaarde een hoop; geen wonder dat dat ding opeens zo warm werd! En het was dan ook niet vreemd dat Remus zo graag het stuk perkament terug wilde heben. 'Oh, sorry dat ik het bijne gelezen had dan,' verontschuldigde ze zich tegenover Remus. Niet dat ze had kunnen weten dat het een privébericht was, maar toch wilde ze haar excuses aanbieden. Toen Remus het stuk perkament in zijn zak stopte, vroeg ze aan hem: 'Moet jij het niet lezen dan?' Eigenlijk was ze zelf ook wel benieuwd naar de inhoud en daar kon ze nu waarschijnlijk alleen achter komen als ze hem van Remus zelf te horen kreeg. Maar misschien vonden Remus' vrienden wel gewoon dat hun date lang genoeg geduurd had en riepen ze hem terug. Of ze waren benieuwd naar hoe het gegaan was. Of vragen jongens dat nooit aan elkaar? Aan Lucy zou niemand het vragen, want niemand wist dat ze een afspraakje had met Remus Lupos. Ze vroeg zich af of de mensen aan wie ze het verteld zou kunnen hebben Remus überhaupt wel kenden. En zo ja, wat ze dan van hem zouden vinden. "Saai" waarschijnlijk, of misschien "lelijk". Maar Lucy vond Remus niet saai of lelijk, in tegendeel. Hij was waarschijnlijk de meest interessante persoon die ze kende en ze vond hem ook zeker niet lelijk! Een mooie bleke huid en van die ogen waar ze wel in kon verdrinken... Bovendien nog slim ook! Voor zover ze dat kon beoordelen dan, want zo lang kende ze hem nou ook weer niet. Haar vrienden - als ze hen zo kon noemen - zouden liever een gebronsde, gespierde (maar oliedomme) jongen zien, maar tenslotte wilden de jongens met wie ze bevriend was ook alleen meisjes met blond haar en grote tieten en Lucy had ook geen van beide. Maar eigenlijk had ze zich nooit van andermans mening aangetrokken op dat gebied (kledingadvies volgde ze nog wel eens op, maar haar jongens kon ze zelf ook wel uitkiezen!), dus ze was ook niet van plan om dat nu wel te gaan doen. Als ze het advies van haar vrienden dan op zou volgen, zou ze waarschijnlijk moeten gaan daten met die vriend van Remus. Sirius Zwarts. Of misschien James, maar die had wel een bril en daar hielden veel meisjes niet van. Maar Lucy zou Lucy niet zijn als ze voor zo'n jongen zou gaan. Jongens als Remus lagen toch meer in haar straatje. Niets mis met het uiterlijk van zijn vrienden (behalve die dikke, die nog steeds lelijk zou zijn als hij dun was geweest), maar dat patserige stoere gedoe hoefde ze er niet bij. Hoe kon je daar nou normaal mee praten? Nu ze er zo over dacht, was het eigenlijk ook wel vreemd dat Remus met hen bevriend was; ze leken totaal niet op elkaar! Maar anderzijds leek Lucy ook totaal niet op haar zus, die toch ook gewoon familie was en met wie ze het heel goed kon vinden. Ze schrok op uit deze gedachten toen Julian begon te vragen over de magie die gebruikt was bij het verzenden van de berichten. Daar was Lucy niet echt in geïnteresseerd, want ze wilde liever weten wat er dan in het bericht stond. Het voorstel om toch maar eens naar binnen te gaan stond haar echter wel aan, want ondertussen was het steeds harder gaan regenen en begonnen ze zo langzaam maar zeker doorweekt te raken. Het was te hopen dat het de volgende week beter weer zou zijn, als ze hun tripje naar het strand hadden.

Off: Chatten is misschien een beetje te enthousiast bedacht voor in de jaren zeventig (Of bedoelde je niet een computer-variant?)

[Timotheus Flavii]

Off: Oei, ik was precies nog niet goed wakker Wat een anachronisme

[Remus J. Lupos]

Off: Dan doe ik wel alsof Julian iets anders zei dan "chatten" Faxen ofzo ^^

Remus glimlachte wanneer Lucy zich vrijwel meteen verontschuldigde voor het bijna lezen van het briefje. 'Geen probleem,' zei hij. 'Jij kon ook niet weten wat het was of wat erin stond, zeker niet omdat ik je verteld had dat het slechts notities van Toverdranken waren, dus...' Een beetje ongemakkelijk keek hij weg van haar toen ze vervolgens vroeg of hij niet niet moest lezen dan. Logische reactie. In andere omstandigheden had hij het briefje wel gelezen, maar nu het misschien wel een zeer... Aparte inhoud kon bevatten, deed hij dat liever niet openlijk. 'Ach, ik kan zo al raden wat erin staat... Vrienden die ongeduldig worden, waarschijnlijk. Niet zo belangrijk.' Hij maakte een vaag gebaar met zijn handen. 'Ik had ze verteld dat ik vanavond weg zou zijn en dat ik ook zo veel mogelijk van de avond zou proberen genieten...' Een lichte zucht. 'Dus ja, ergens is het wel logisch dat ze juist op dat moment zoveel berichten sturen. Het zijn en blijven kwajongens.' Hij keek even verbaasd op toen Julian plots zeer geïnteresseerd om uitleg begon te vragen. 'Ja, je kunt het wel zien als een soort fax. Alleen gaat dit veel sneller, en is het enige wat je nodig hebt een stuk perkament en een pen. De spreuk kan ik je helaas niet prijsgeven... Dat is beroepsgeheim. En daarmee bedoel ik dat Sirius en James het me nooit zouden vergeven als ik het je vertelde.' Hij glimlachte nogmaals lichtjes. Eigenlijk had hij nu al teveel verteld. Misschien zou Julian nu wel beginnen experimenteren met allerlei spreuken totdat hij de juiste had gevonden - en aangezien de jongen er toch wel bijzonder intelligent uitzag, zou het waarschijnlijk niet lang duren vooraleer hij ondervond dat het het Latijnse "'mitto nuntius" was. Gelukkig hield Julian al gauw op met verdere vragen te stellen en opperde hij nogmaals dat het beter was om naar binnen te gaan. 'Inderdaad. En het weer is nu niet bepaald zo goed om hier nog gezellig te blijven kletsen.' Om dat te bevestigen, trok hij even aan zijn inmiddels nat geregende hemd dat aan zijn lijf was blijven kleven. 'Laten we maar gaan,' zei hij nogmaals, voordat hij in de richting van het kasteel begon te lopen.

[Lucy Williams]

Remus leek niet echt veel zin te hebben om het bericht van zijn vrienden te lezen. Misschien waren ze dan toch niet zo’n goede vrienden als Lucy in eerste instantie gedacht had? Of misschien waren ze gewoon vermoeiend en wilde Remus ook eens een keer een avond rust. Nou ja, rust zou je het niet echt kunnen noemen. Lucy had deze hele dag al spannendere dingen meegemaakt dan in de hele rest van het schooljaar (met uitzondering van die keer dat ze met haar zus naar een Dreuzel pretpark was geweest in een achtbaan; vliegen zonder magie (dat betekende ook vallen zonder magie als het mis ging) was toch niet echt iets voor haar). Maar wie weet had Remus al wel veel meer van dit soort spannende dagen meegemaakt. Van was Lucy wel eens hoorde, waren zijn vrienden in ieder geval niet de meest brave types, maar Remus werd nooit zo genoemd in hun “heftige avonturen” die altijd door hogerejaars aangedikt aan eerstejaars verteld werden (met het gevolg dat elk jaar de nieuwe leerlingen van Zweinstein weer meer ontzag en respect voor de jongens kregen). Maar zo klonk het eigenlijk alsof ze al helemaal beroemd waren; dat viel ook wel mee. Ze waren gewoon populair en dan werd je vanzelf wel bekend. Maar Remus was niet de populaire. Misschien dat ze daarom zo goed met hem op kon schieten. ‘Komop, rennen!’ riep ze toen plots uit, en ze pakte Remus’ hand vast en begon hem mee te sleuren naar het kasteel. Julian had dan weliswaar een hoop zware boeken bij zich, maar die waren ook nat aan het regenen, dus snel bij het kasteel zijn was goed voor ieder in dit geval; Remus zou geen longontsteking krijgen, Julians boeken zouden heel blijven en Lucy zou haar energie kwijt kunnen door een sprintje naar de ingang. Een vrolijke lach speelde op haar natgeregende gezicht, maar ze durfde Remus niet aan te kijken. De hand van een jongen grijpen en er mee weg rennen was niet het gedrag wat ze van zichzelf gewend was en ze was dan ook bang voor de reactie van Remus. Wat als hij helemaal niet deze richting op wilde wat date betreft? Maar hij was tenslotte degene die contact met háár had gelegd. En hij was ook steeds erg aardig. Of zou ze zijn gedrag verkeerd geïnterpreteerd hebben..? Al snel bereikten ze het kasteel en konden ze schuilen van de regen, die nu met bakken tegelijk uit de lucht kwam vallen. Nu nog ongezien naar hun afdelingskamer komen. Maar wacht… Dat zou betekenen dat ze afscheid van Remus zou moeten nemen en daar had ze eigenlijk ook nog niet zo’n zin in.

[Sirius Zwarts]

Weer geen bericht terug. Nou, bekijk het dan maar, dacht Sirius in zichzelf. Als Remus geen zin had om te reageren, dan ging hij ook geen energie meer aan hem verspillen. Nou ja, het zou natuurlijk ook kunnen dat hij gewoon de spreuk verkeerd had gebruikt (maar dat kon hij zich moeilijk voorstellen, want tenslotte waren de letters gewoon verdwenen) of Remus kon om de één of andere reden niet antwoorden. In die gevallen kon hij zijn vriend moeilijk de schuld geven en stiekem wist hij ook wel dat Remus altijd goed zijn best deed om gewoon te antwoorden als iemand hem iets vroeg of stuurde. Behalve wanneer hij in een goed boek verdiept zat dan, maar dat leek hem sterk tijdens een date. Maar wacht eens… Als hij te druk was om terug te schrijven én hij was op een date met een meisje… Wat was hij dan in hemelsnaam met die Huffelpufster aan het doen!? Oké, niet dat Sirius nooit een date had gehad met een meisje (hij kon zich bijna geen maand indenken dat hij géén date had gehad met een meisje), maar dit was wel even een andere situatie! Híj had toen niet net met zijn beste vriend gezoend en híj had toen ook geen vlinders in zijn boek gevoeld bij het zien van het ontblote bovenlichaam van zijn beste vriend… Nu was het heel anders! Oké, ze hadden nog niet echt iets definitiefs en alles was nog een beetje raar, maar toch voelde Sirius nu al jaloezie jegens zijn vriend. Dat was trouwens niet de eerste keer, bedacht hij  zich toen. Al vaker was hij jaloers geweest wanneer Remus contact legde met een meisje, maar hij had altijd gedacht dat dat was omdat hij het méisje wilde, niet Remus. Hoe langer hij er over nadacht, hoe meer het allemaal logisch begon te klinken. Behalve het deel waarbij Sirius Zwarts een jóngen leuk vond, dat was nog steeds te ongeloofwaardig voor worden. Merlijns baard, Sirius Zwarts, homo! Nee, wacht, geen homo, hij wilde nog steeds met meisjes naar bed. Dat zou hem dus biseksueel maken. Of bi-curious misschien? Ugh, waarom er ook termen opplakken, dat maakte het alleen maar erger. Sirius gleed van zijn bed af en begaf zich naar het raam, waar hij naar buiten staarde. Dikke regendruppels kletsten tegen het glas, waardoor een hard getik ontstond. Ze waren toch niet nog steeds buiten? Hij wierp een blik op de Sluipwegwijzer. Nope, de drie stipjes bewogen nu snel richting het kasteel. Met een beetje geluk zou hij Remus zo weer zien. Hij vouwde snel de Sluipwegwijzer weer dicht nadat hij hem onleesbaar had gemaakt en stopte hem terug bij James’ spullen. Vervolgens snelde hij de slaapzaal uit en klom hij in de afdelingskamer door het portretgat naar buiten, de hal in.

[Julian Morrow]

Julian knikte instemmend toen Remus "Laten we maar gaan," zei, maar hij schrok wel eventjes toen Lucy opeens begon te rennen richting het schoolgebouw. Och, ik zal dan maar ook rennen, dacht hij en hij liep Remus en Lucy achterna. Dat was uiteraard makkelijker gezegd dan gedaan want hij struikelde over de drempel bovenaan het bordes van de grote hal. Voor de tweede keer die dag vlogen al zijn boeken uit zijn tas. Aangenaam, dacht hij, dat is net wat ik nodig heb.
Hij begon z'n boeken op te rapen, en zei: "Ik zal blij zijn als ik straks gewoon rustig in mijn bed lig... Het was een beetje een vreemde dag vandaag..." Hij keek Lucy en Remus aan. "En sorry dat ik jullie afspraakje verpest heb door mijn aanwezigheid... Ik wist gewoon niet wat ik anders zou gedaan hebben..."
Hij zocht naar het laatste boek - het exemplaar van Anna Karenina - maar kon het nergens vinden. "Zien jullie hier ergens nog een boek? Het is behoorlijk dik, dus normaal gezien valt het wel op..."
Het boek was van zijn zus geweest, dus hij wou het wel terugvinden. Dan zag hij het enkele meters verder liggen, opengevallen en gebarsten in de rug van het boek. Het was daarenboven in een modderplas gevallen - die gecreërd was door een leerling die geweigerd had zijn of haar voeten te vegen. Het boek was onherroepelijk beschadigd. Reparo was een handig spreukje, maar ontzettend krachtig is het niet, en deze keer zou het waarschijnlijk niet werken.
Julian keek met een holle blik naar het boek, en Lucy en Remus volgden zijn blik.